ΟΙΚΟΓΕΝΝΕΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΑ, ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΘΗ ΤΥΧΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ …ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΜΑΣ.

Γείτονες στα Αστυνομικά δίπλα στο γήπεδο. Ο κυρ Ντίνος και η κυρά Μαίρη -θεός σχωρέστους- μια ανοιχτή αγκαλιά και  δικός μου κολλητός ο Μήτσος. Ίδια ηλικία, στο 3ο εγώ στο 4ο αυτός. Τέσσερα παιδιά οι Κολοκυθέοι, 4 και μεις -δεν έδεσε κανένας γάμος …κρίμα …ούτε με τ΄αγόρια ούτε με την Πιπία-. Μέσα στα γήπεδα αυτοί, απ’ έξω εγώ το ‘παιζα …δημοσιογράφος. Ένα αφιέρωμα στον μεγαλύτερο, τον Βασίλη, ξύπνησε όμορφες μνήμες. Χαρείτε το και εσείς και διδαχθείτε ήθος.

Βασίλης Κολοκυθάς: Μια ζωή σαν παραμύθι

Βασίλης Κολοκυθάς: Μια ζωή σαν παραμύθιΣε μια εποχή που όλο και λιγότεροι κάνουν πρωταθλητισμό στον στίβο κι ακόμα λιγότεροι με το πλέον δύσκολο αγώνισμα, το δέκαθλο, στην Πάτρα αντέχουν ακόμα ορισμένα ρεκόρ του πρώτου και πιο σημαντικού δεκαθλητή που έβγαλε η Πάτρα.
Ο λόγος για τον Βασίλη Κολοκυθά (αδέλφια του ο Τάσος και ο Μίμης, επίσης αθλητές της Ολυμπιάδας), που αποτραβήχτηκε από τα «κοινά» πολύ νωρίς κι έκτοτε δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στο προσκήνιο.
Αποτραβηγμένος με την οικογένειά του στη Σαμακιά, χαζεύει από ψηλά την Πάτρα. Ενα υπέροχο και φιλόξενο σπίτι, το οποίο επισκεφθήκαμε και σταθήκαμε τυχεροί.
Αφορμή η πρόσφατη βράβευσή του από την Ολυμπιάδα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου με την ιστορία του τμήματος στίβου του συλλόγου, που εκδόθηκε από την «Πελοπόννησο». Εκατοντάδες κόσμου τον χειροκρότησε κατά τη στιγμή της απονομής, ήταν ένας τίτλος τιμής για ένα μοναδικό ταλέντο της Ολυμπιάδας!
Μιλήσαμε πολύ ώρα, αφηγήθηκε όμορφες ιστορίες, τότε κάποιες ήταν πολύ δύσκολες στιγμές, που μοιραζόμαστε σήμερα με σας. Δεν είναι κάποιος τυχαίος ο Βασίλης Κολοκυθάς. Εφτασε στο ύψιστο σημείο, να αναδειχθεί δηλαδή πρωταθλητής Ελλάδας και να κάνει πανελλήνιο ρεκόρ.
– Μέναμε εκεί που είναι σήμερα το Νοσοκομείο Αγιος Ανδρέας, στα Ντεμιρέικα (Σ.Σ. Δημήτρης Δαμίρης, εκ των ευεργετών του Κωνσταντοπούλειου). Το κτήμα ήταν του Γερούση, είχε κι ένα αρχοντικό μέσα, εκεί που τώρα είναι το Ταχύρυθμο. Το έδωσε δωρεά για να γίνει Νοσοκομείο. Ο τότε δήμαρχος, ο Ρούφος, είπε στον πατέρα μου, τον οποίο είχε βαπτίσει, να φύγει από τα Προσφυγικά και να μείνει σε κείνο το αρχοντικό, κάτι σαν φύλακας – επιστάτης. Εκεί μεγάλωσα, εκεί ήταν και το πρώτο γήπεδο στίβου της Ολυμπιάδας. Θυμάμαι ακόμα που κάναμε επί κοντώ πάνω από μια μεσκουλιά!
– Πρωτοφόρεσα παπούτσια με καρφιά, του Σταύρου Τζωρτζή. Του τα αγόρασα 200 δραχμές και σχεδόν κοιμόμουν μαζί τους!
– Ούτε που θυμάμαι που βρήκα φόρμα και φόραγα. Από κάναν άλλον αθλητή θα ήταν. Δώδεκα χρόνια την φόραγα. Σε όλες τις φωτογραφίες με την ίδια φόρμα είμαι.
– Μπάλα δεν έπαιξα, αν και μου άρεσε πολύ. Εβλεπα αργότερα τον Στραβοπόδη, τον Ρήγα και τον Μιχαλόπουλο, που έφτασαν τόσο ψηλά και σκεφτόμουν πως θα μπορούσα κι εγώ το ίδιο. Ηταν φίλοι μου, παίζαμε μαζί στις αλάνες και ξέρω τι λέω. Δεν ήθελε ο πατέρας μου να γίνω ποδοσφαιριστής. Ηταν κι αυτός ποδοσφαιριστής, στον Απόλλωνα (σ. Κωνσταντίνος Κολοκυθάς και αργότερα έφορος). Πήγαινα στον Βουλγαράκη κι αυτός όλο με έδιωχνε! Δεν πρέπει να έχει διώξει άλλο παιδί. Αργότερα έμαθα πως του είχε πει ο πατέρας μου, με τον οποίο ήταν φίλοι, να μην με κρατήσει.
– Προπονήσεις έκανα με ότι έβρισκα. Δύο καρέκλες κι από πάνω ένα καλάμι, ήταν τα εμπόδια. Το καλάμι το είχαμε για να μαθαίνουμε και ακοντισμό, ενώ επί κοντώ μαθαίναμε πηδώντας πάνω από μία μεσκουλιά.
– Εγώ έκανα ύψος. Το 1967 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στο Καλλιμάρμαρο, δεν ξέραμε ότι είχε προκριματικό και αποκλείστηκα, δεν πρόλαβα να πάω. Ο Μίμης Ζαχαράτος διαμαρτυρήθηκε στον Κώστα Παπαναστασίου και αυτός, αφού με είδε, του είπε: «Βάλτον να κάνει δέκαθλο». Κι έτσι ξεκίνησα, σε εννέα άγνωστα σε μένα αγωνίσματα.
– Λίγο αργότερα, στην Κωνσταντινούπολη, στους Βαλκανικούς έκανα πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο εφήβων με 100 βαθμούς διαφορά έσπασα το προηγούμενο ρεκόρ, που είχε ο Αντώνης Τρίτσης.
– Κοντάρι για επί κοντώ δεν είχα. Μου δώρισε ένα πλαστικό, σύγχρονο τότε, ο Χρήστος Παπανικολάου. Μέχρι τότε προπονούμουν με μεταλλικό, που να λυγίσει το ρημάδι. Είμαι στην Αθήνα και θέλω να το μεταφέρω, αλλά δεν το δεχόταν το αστικό ΚΤΕΛ. Τελικά το μετέφερα με το υπεραστικό Αγρινίου, που είχε σχάρα από πάνω.
– Το 1968 πάω μόνος μου στην Θεσσαλονίκη, δεν υπήρχε σωματείο, τίποτα. Αγωνίζομαι στο Καυτανζόγλειο σε αγώνα – πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού. Μετά από εννέα αγωνίσματα έχω αγγίξει το πανελλήνιο ρεκόρ ανδρών. Εχω κάνει οκτώ ατομικά ρεκόρ και ισοφάριση στο ύψος. Αν θυμάμαι καλά το ρεκόρ ήταν 6.700 κι εγώ είχα ήδη 6.500 βαθμούς. Απέμενε ένα αγώνισμα, τα 1.500μ. όπου μου αρκούσε ένα χρόνος κάπου στα 5.40 για να κάνω τι ρεκόρ και φυσικά να πάω στο Μεξικό. Ερχεται στον αγωνιστικό χώρο ο Μαρσέλος και μου λέει, μην τρέξεις σταμάτα. Ξεκουράσου θα τρέξεις σε δέκα μέρες στο Βαλκανικό. Τον άκουσα και σταμάτησα. Φυσικά δεν καταγράφηκε καμιά επίδοση.
– Αργότερα μαθαίνω ότι θα έστελναν άλλους στο Μεξικό! Τρελάθηκα! Πήγα με το πόδι στα γραφεία του ΣΕΓΑΣ, κάπου στην Καψάλη, βρίσκω τον πρόεδρο, Παούρης λεγόταν και του έλεγα τι συνέβη, με κλάματα. Μου είπε να μην ανησυχώ, να μην τον βάλω κάτω και πως έχω όλο το μέλλον μπροστά μου. Εφυγα και αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια στην Πάτρα. Δεν πήγα στον Αγιο Κοσμά να πάρω τα πράγματά μου, τα άφησα εκεί. Κάπου μετά την Ελευσίνα με περιμάζεψε ένα φορτηγό και με έφερε στην Πάτρα. Δεν πήγα σπίτι μου, κοιμόμουν στον θείο μου τον Λυκούδη. Ντρεπόμουν να δω τον πατέρα μου, τι να του έλεγα; Πως όλα όσα έκανα αποδείχτηκαν χωρίς νόημα;
– Χρόνια μετά ο Μαρσέλος παραδέχθηκε πως θα ήταν καλύτερα να είχαν στείλει στο Μεξικό νέους αθλητές (δηλαδή εμένα) και όχι παλιούς. Δεν έχω καμία πικρία για κείνη την ιστορία. Δεν την αναφέρω για να παραπονεθώ, να το γράψετε αυτό. Μάλιστα χάρη στον στίβο και στο ρεκόρ που έκανα μπήκα στην Γυμναστική Ακαδημία, βγήκα καθηγητής κι έχω τώρα τη σύνταξή μου.
– Από τότε δεν ξαναφόρεσα φόρμα, δεν ξαναείδα στίβο.
– Εκανα στίβο, μπάσκετ, βόλεϊ. Μπάλα παίζαμε τρεις – τρεις στην πλατεία Μαρούδα. Στίβο έκανα στην Ολυμπιάδα. Βόλεϊ έπαιξα στην Ολυμπιάδα και στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. Μπάσκετ στην Ολυμπιάδα, στον ΠΑΟΚ και στην ΕΑΠ. Επαιξα και μπάλα λίγο, στον Νικήτα Χαλκιδικής με συμπαίκτη τον Γιώργο Λιάνη. Ηταν κι ο λόγος, που αν και με εκτιμούσε, δεν ήθελε να με βλέπει ο Σπύρος Μπούσιας. «Πάλι στα ποδόσφαιρα είσαι;». Τα έλεγε ποδόσφαιρα επειδή έπαιζαν πολλοί, ένδεκα.
– Παρακολουθώ ποδόσφαιρο και με πολύ χαρά βλέπω να διακρίνεται ένα μαθητούδι μου, ο Ανδρέας Σάμαρης. Τον είχα τρία χρόνια στο Α’ Γυμνάσιο. Σπουδαίος μπαλαδόρος, πανέξυπνος μαθητής και πάνω απ’ όλα χαρακτήρας με ήθος! Γι’ αυτό προκόβει το παιδί.
– Την ζωγραφική την ξεκίνησα από πολύ μικρός. Ημουν φοιτητής στην Θεσσαλονίκη και στην ίδια πολυκατοικία έμενε ο Κώστας Ρούσσος, θεός ‘χωρέστον, πέθανε πριν ένα μήνα. Αυτός με μπόλιασε!
– Δεν ξέρω τι θα γράψετε από όσα είπαμε, απλά θέλω να ξέρετε, πως ούτε πρωταθλητής ήμουν, ούτε έκανα αθλητισμό, τίποτα από όλα αυτά. Ενας ερασιτέχνης ήμουν. Αυτό να ξέρετε. Ημουν κάποιος που του άρεσε να παίζει ως παιδί. Να χαίρεται το παιχνίδι. Αυτό είναι ο αθλητισμός, ένα παιχνίδι. Και εγώ απλά έπαιζα. Νιώθω τυχερός γι’ αυτό!
Αφιέρωμα του Τάσσου Σταθόπουλου στην Πελοπόννησο της Κυριακής
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s