19 ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΛΒΑΝΟΣ ΣΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, Ο …ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΝΕΛΗΦΘΕΙ ΣΤΟ ΚΟΚΛΑ ΜΕ ΜΙΚΡΟΠΟΣΟΤΗΤΑ ΧΑΣΙΣ.

DRASEIS2

Συνελήφθησαν 20 άτομα για διακίνηση ναρκωτικών. Ολόκληρο το Ρεπορτάζ από  την Ελευθερία:

ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΥΡΓΙΩΤΗ Ο ΑΠΟΣΤΡΑΤΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ

Η μία από τις τρεις ομάδες, που αρχηγός της φέρεται να είναι ένας Πυργιώτης, δρούσε σε Ηλεία και Μεσσηνία, και σε αυτή φέρεται να είχε περιφερειακό ρόλο ο 69χρονος απόστρατος αξιωματικός της ΕΛΑΣ ο οποίος έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για καλλιέργεια χασίς στο Αρτίκι του Δήμου Αετού, το καλοκαίρι του 2008. Οσο ήταν εν ενεργεία, είχε υπηρετήσει ως διοικητής στο Α.Τ. Κυπαρισσίας και στην Τροχαία Πύργου. Συνελήφθη μαζί με τον 20χρονο γιο του στο σπίτι τους στην Κόκλα. Οπως αναφέρουν πληροφορίες, κανένας από τους δυο τους δεν είχε ηγετικό ρόλο στην οργάνωση, αλλά λειτουργούσαν ως περιφερειακά μέλη.
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες συνομιλίες τους, στις οποίες φαίνεται ότι διακινούσαν ποσότητες χασίς. Τις ποσότητες αυτές τις προμηθεύονταν από τη σπείρα που διηύθυνε ο Πυργιώτης. Στο σπίτι τους βρέθηκαν, μια ποσότητα χασίς που δεν ξεπερνούσε τα 70 γραμ., όπλα, φυσίγγια και σπόροι χασίς. (Σιγά τα …ωά).
Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/koinonia/astynomika/item/49940-iroini-xasis-diakinoysan-syllifthente

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΑ ΦΙΛΙΑΤΡΑ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΑμΕΑ.

Εκδήλωση – ημερίδα για την παγκόσμια ημέρα ατόμων με Ειδικές ανάγκες διοργανώνουν το Τμήμα Πρόνοιας του Δήμου Τριφυλίας σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Φιλιατρών και του ΕΕΕΕΚ Φιλιατρών.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 18:30 στην αίθουσα του Μορφωτικού Συλλόγου Φιλιατρών » Ο Πυρσός»
SXOLEIO FILIATRA
Συγκεκριμένα η πρόσκληση αναφέρει:

Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την Ημερίδα Ειδικής Αγωγής που διοργανώνουν το Τμήμα Πρόνοιας του Δήμου Τριφυλίας, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Φιλιατρών, την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 18:30 στην αίθουσα του Μορφωτικού Συλλόγου Φιλιατρών «Ο ΠΥΡΣΟΣ».Με εκτίμηση
Εκ μέρους των ΔιοργανωτώνΟ Αντιδήμαρχος Τριφυλίας
Υγείας και Πρόνοιας Βασίλης Παπαθεοδοσίου

Ομιλίες – Παρουσιάσεις:

Η ένταξη των παιδιών με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες στην τυπική εκπαίδευση.
Σαραβελάκης Κώστας, Προϊστάμενος ΚΕ.Δ.Δ.Υ. Μεσσηνίας

-Η εκπαίδευση των ατόμων με Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος. Παρουσίαση του Κέντρου Ημέρας Παιδιών και Εφήβων με
Αυτισμό Ν. Μεσσηνίας.
Πολυκλαδική Θεραπευτική Ομάδα του Κέντρου Ημέρας

Η Συμβολή του Σχολείου στη Μαθησιακή & Κοινωνικο-
συναισθηματική Εξέλιξη των παιδιών.
Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Ειδικού Δημ. Σχολείου Φιλιατρών.

Η Συμβολή της Ειδικής Αγωγής στην Ανάπτυξη του μαθητή με
Ειδικές Ανάγκες. Ιωάννης Σάκκουλας , Διευθυντής του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Φιλιατρών.

Το κείμενο το πήρα από:

– See more at: http://filiatranews.blogspot.gr/2014/12/blog-post_84.html#more

Θα μπορουσα να ημουν στη θεση του Νικου. Μια επιστολη στον «πιτσιρικο» που αξιζει να διαβασουμε.

Η σιωπή δεν είναι συνενοχή

Πιτσιρίκο, έχω από καιρό σταματήσει να αρθρογραφώ. Διέγραψα και το blog μου. Όχι από αδιαφορία, από Πένθος. Βλέπεις, τη Δευτέρα του Πάσχα, στερήθηκα την μαμά μου: την καλύτερή μου…
PITSIRIKOS.NET

Πιτσιρίκο, έχω από καιρό σταματήσει να αρθρογραφώ. Διέγραψα και το blog μου. Όχι από αδιαφορία, από Πένθος. Βλέπεις, τη Δευτέρα του Πάσχα, στερήθηκα την μαμά μου: την καλύτερή μου φίλη και τον μόνο άνθρωπο που μου έδινε μια αίσθηση αισιοδοξίας για τα μελλούμενα.

Εν συντομία: Η μητέρα μου είχε μια επιχείρηση στο όνομά της. Η καταβολή του Φ.Π.Α., από ένα σημείο και μετά, στάθηκε αδύνατη, καθώς είχαμε και άλλες φορολογικές «υποχρεώσεις», και έπρεπε να μας μένουν 5 ευρώ τη μέρα να τρώμε κιόλας.

Το αμάξι η μαμά μου το είχε καταργήσει από καιρό. Στη δουλειά της, στο σούπερ μάρκετ και σε όποια άλλη υποχρέωση, πήγαινε με ποδήλατο. Ούτε 50 χρονών. Πανέμορφη και μονίμως χαμογελαστή παρά τις συνθήκες.

Από ένα σημείο και μετά, εγκατέλειψα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά για να βοηθήσω με τα οικονομικά του σπιτιού. Δεν πρόλαβα, όμως, βλέπεις.

Παρότι είχαμε κάνει διακανονισμό (δόσεις για την καταβολή του Φ.Π.Α., για τους λιγότερο ενημερωμένους), επειδή καθυστερήσαμε μια εξ αυτών των δόσεων, οι αρχές θεώρησαν σκόπιμο να στείλουν δικαστική εντολή στη μαμά μου. Το χαρτί έφτασε σπίτι ανήμερα των γενεθλίων της, 13 Μαρτίου.

Από εκείνη τη μέρα, μέχρι και το Πάσχα, η μητέρα μου, η οποία ποτέ δεν είχε βγάλει πιστωτικές κάρτες, ποτέ δεν είχε πάρει δάνειο από καμία τράπεζα, γιατί ζούσε με το τεράστιο βάρος της εσωτερικής υποχρέωσης του να είμαι Νόμιμη και να μην Χρωστώ σε κανέναν, έγινε άλλος άνθρωπος.

Ένα φάντασμα στη θέση της μαμάς μου. Την έτρωγε, το έβλεπα. Ώρες ώρες μου λεγε «Θα βρούμε μια λύση, έχεις τώρα και τη δουλειά. Θα καταφέρουμε να το κλείσουμε το μαγαζί, θα σε πάρω να πάμε να κάνουμε το γύρο της Ευρώπης με ποδήλατο. Να φύγουμε για λίγο, με τους δικούς μας όρους. Δεν χρειαζόμαστε ανέσεις». Μετά ξαναχανόταν.

Λίγο πριν το Πάσχα, η δεύτερη επιστολή από το κράτος. Δεν άντεξε η μανούλα μου. Εγκεφαλικό ανεύρυσμα.
Όλα τα κείμενα που ανέβαζα. Όλες οι στατιστικές που έλεγα στην εκπομπή μου για την αύξηση παρόμοιων περιστατικών σε χώρες που «επισκέπτεται» το Δ.Ν.Τ….Όλα να παίρνουν μια φρικιαστική υπόσταση. Στο σπίτι μου.

Οι λεπτομέρειες περί χαρτιών κατασχέσεως της κατοικίας μου, που λάμβανα στον ενάμιση μήνα που την είχα στο ΚΑΤ, περί άρνησης του ασθενοφόρου να την μεταφέρει σε εφημερεύον με νευρολογικό τμήμα παρότι τους έλεγα «είναι εγκεφαλικό, σας παρακαλώ» (η απάντηση που τους ήταν «Μάλλον κρίση ζαχάρου. Μην επεμβαίνετε») και τόσα άλλα εγκληματικά, αδιάφορα ή εγκληματικά αδιάφορα, μικρή σημασία έχουν, πλέον.

Το πώς βρέθηκα πρακτικά μόνη μου, στα 23, να παλεύω με το Τέρας, για τη ζωή της μητέρας μου. Το πώς έχασα. Το πώς χάσαμε, παίζοντας με τους όρους τους…

Είχαμε κάνει διακανονισμό και μας απείλησαν με φυλάκιση. Είπαμε «Δεν έχουμε, αλλά θέλουμε να είμαστε Σωστοί» και μας σκότωσαν. Μια ολόκληρη οικογένεια. Αυτό, για εμένα, έχει την μέγιστη σημασία.

Αν θα μπορούσα να μουν στη θέση του Νίκου; Στο Αρσάκειο πήγα. Θεωρητικά, μεγάλωσα με άνεση. Με ανθρώπους γύρω μου να μου διδάσκουν ιδανικά πολύ ανώτερα για να τεθούν ποτέ σε εφαρμογή στον κόσμο του Εδώ και Τώρα.

Ο παππούς και η γιαγιά φυλακή έκαναν στην αντίσταση. Η μαμά μου, μου έμαθε Τσόμσκι, Ντόκινς, Μπακούνιν, με έβαλε να δω musicals όπως το Hair, το Cabaret. Με μεγάλωσε με Peter Hammill, Led Zeppelin. Με ενθάρρυνε να γράψω ποίηση – «Η ποίηση είναι η τέχνη του ατόφιου»κάνει quote ο Νίκος.

Θα μπορούσα να ήμουν στη θέση του Νίκου. Για να είμαι ειλικρινής, με εκπλήσσει που δεν είμαι.

«Είμαστε μια χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου», έλεγε σήμερα ο Αθανασίου. Ο ορισμός που δίνει η κυβέρνηση για τον «Άνθρωπο» προφανώς και εξαιρεί τις κατηγορίες: ομοφυλόφιλοι. οροθετικοί, κρατούμενοι, μετανάστες, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι. συνταξιούχοι κ.α.

Είναι η δικτατορία των ηλιθίων. Είναι ένα πολίτευμα εκφυλισμένο, σαθρό, που καλεί σε θυσίες και η ανοχή σου του έχει δώσει το θράσος να στο λέει έξω από τα δόντια.

Αλλά οι θυσίες αυτού του διαστήματος δεν είναι μόνον οικονομικές, είναι Ανθρωποθυσίες. Αυτό όμως δεν τολμά να στο πει. Ούτε καν σαν στατιστική στα δελτία (όχι ότι περιμέναμε).

Και αν θέλετε να ομιλούμε ακόμα με όρους «Δημοκρατίας», η σιωπή δεν είναι συνενοχή, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ, σε ένα πολίτευμα, οπού τουλάχιστον υποθετικά, η κυβέρνησή μας δρα εκ μέρους μας.

Και εσύ που αγχώνεσαι για το παιδί σου, σε περίπτωση που πάρει την εκπαιδευτική άδεια ο Νίκος, να σε ενημερώσω, επειδή τυχαίνει να το γνωρίζω το παιδί σου – το είχα συμμαθητή και συμφοιτητή – πως δεν θα καταφέρει ποτέ να αγγίξει τα επίπεδα ευφυίας ή τουλάχιστον εκφοράς λόγου του Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου και του Νίκου Ρωμανού (αλλά δεν διάβασες τις επιστολές τους γιατί είναι μακρυνάρια και δεν σε έμαθαν να διαβάζεις και κατά προέκταση να σκέφτεσαι).

Το παιδί σου είναι χαλβάς και ανυπομονώ να βρεθείτε (και αυτό και εσύ) σε αυτή την κατηγορία εξαιρέσεων της κυβέρνησης, για να αισθανθώ έστω και για λίγο πως υπάρχει κάποια μορφή δικαιοσύνης. Ή, έστω καθυστερημένα, να αποκτήσω έναν ακόμα σύμμαχο.

Αυτός δεν είναι ένας επικήδειος. Είναι μια έκκληση στη Λογική και στην Ανθρωπιά.

Στην ανάγνωση, ανάγνωση, ανάγνωση μέχρι να κατατρώει η έλλειψη Δικαίου το εσωτερικό σου.

Στην μελέτη της Ιστορίας, μέχρι δηλώσεις τύπου «Η νομιμότητα θα επιβληθεί», να σου προκαλούν τρόμο.

Στην παρακολούθηση των αναγκαίων για να είσαι έστω ενήμερος για τη φύση του κόσμου που σε περιβάλει. (Πόσοι είδαν το ντοκιμαντέρ της Μαυρουδή για τις Οροθετικές; O Υπουργός Παιδείας σας, είναι δολοφόνος).

Μόνον τότε θα μπορείς να ισχυρισθείς πως είσαι σε θέση να κρίνεις αν κάποιος είναι κατάλληλος ή μη για το έργο της εκπροσώπησής σου.

Ευελπιστώ πως δεν θα νιώθω πάντοτε τόσο μόνη στη διεκδίκησή μου των Αυτονόητων.

Πιτσιρίκο, ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που πήρες για να το διαβάσεις, αν όχι για να το αναδημοσιεύσεις. Από τα αμέτρητα καλά που έκανε η μαμά μου για εμένα, ένα ακόμα είναι ότι μου υπέδειξε αυτό το blog το οποίο και ακολουθούσαμε μαζί. Ελπίζω η ιστορία να σε ανταμείψει για το πνευματικό καταφύγιο που προσφέρεις σε πολλούς από εμάς.

Ν.

(Αγαπητή φίλη, το κείμενό σας δεν μου επιτρέπει το παραμικρό σχόλιο. Θα το λερώσω. Να αναφέρω μόνο -επειδή δεν ζούμε μόνοι μας- πως η πιο θλιβερή στιγμή που έζησα τα τελευταία χρόνια, ήταν όταν ένα βράδυ, Κυριακή ήταν αν θυμάμαι καλά, μου τηλεφώνησε μια φίλη μου από τον Ευαγγελισμό, για να μου πει πως ο πατέρας της πέθανε. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την έκφραση του προσώπου της, όταν έφτασα στο προαύλιο του νοσοκομείου. Η πορεία που κάναμε οι δυο μας, περπατώντας από το νοσοκομείο ως το σπίτι της, ήταν η ίδια η μοναξιά αυτοπροσώπως. Είμαι βέβαιος πως ο πατέρας της φίλης μου θα ζούσε, αν δεν ήθελε να είναι σωστός. Ήθελε να είναι σωστός σε ένα σάπιο σύστημα. Να είστε καλά και να ζήσετε και για την μητέρα σας. Που ζει σε κάθε κύτταρό σας. Την αγάπη μου. Και σας ευχαριστώ.)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ (ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ) Ο ΝΤΕΛΕΛΗΣ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΝΤΕΛΑΛΗΣ – ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ – ΔΙΑΛΑΛΗΤΗΣ – Ο ΓΙΑΝΝΗΣ – ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΓΙΟΝΗΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ. Eργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, (Πηγή του άρθρου) komianos.wordpress.com
ΚΟΠΑΝΑΚΙ 26-4-1946 ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟς ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ Η (ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ). ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ
ΚΟΠΑΝΑΚΙ 26-4-1946 ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟς ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ Η (ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ). ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, 

 

Καφενείο του Θοδωράκη Λαμπρόπουλου (Μανιαούρη). Ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Νίκος Αρβανίτης πίνοντας το ποτό του, μου μίλησε για τους ντελάλιδες εκείνης της εποχής….βλέποντας ότι ενδιαφέρομαι να γράψω για το επάγγελμα του ντελάλη. Με πληροφόρησε για την ύπαρξη ενός ντελάλη από τα προπολεμικά χρόνια.Τον λέγαν Πανουσάκη Γιάννη ή (Κουτσογιάννη) γιατί είχε πρόβλημα με το πόδι του. Περισσότερες πληροφορίες μου έδωσε ο Θοδωράκης Λαμπρόπουλος (Μανιαούρης). Μου είπε ότι ο Κουτσογιάννης ήταν και συγγενής της οικογένειας, με καταγωγή από την «τούρλα», Άϊ-Γιανναίος δηλαδή. Ήταν ανύπαντρος και κουτσός. Τον φιλοξενούσε ο παππούλης μου ο Θοδωράκης Λαμπρόπουλος. Κοιμώτανε στην χαμοκέλλα δίπλα στο καφενείο, ένα σπίτι που τα χωρίσματα ήταν από «τσατμά» και καλάμια. Τα στρωσίδια του ήταν επάνω στο αμπάρι εκεί ξάπλωνε. Όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν τον προμηθεύαμε και κανένα πιάτο φαγητό. Η ζωή του ήταν λιτή και μετρημένη. Για να ζήσει έκανε τον ντελαλιτζή, δηλαδή έβγαινε στις ρούγες και στα γύρω χωριά, όπου ήταν ανάγκη και διαλαλούσε τα νέα εμπορεύματα που επρόκειτο να φέρουν οι έμποροι, οι πραματευτάδες και οι μεταπράτες. Διαλαλούσε ευχάριστα ή δυσάρεστα νέα, καλλεστήρια κ.α. Ο ντελαλιτζής έπρεπε να έχει δυνατή και καθαρή φωνή και, κυρίως τον τρόπο να παρουσιάζει και να διαφημίζει τα προϊόντα ή τα νέα. Αυτή η εργασία τους έκανε γνωστούς και σεβαστούς στους κατοίκους. Όλοι έτρεχαν να μάθουν τα νέα στο Κοπανάκι και τα γύρω χωριά. Άλλες φορές η κοινότητα άμα ήθελε να ενημερώσει τους χωρικούς, για θέματα που αφορούσαν την κοινωνία το ανέθετε στους ντελάλιδες. Η αμοιβή τους κυρίως σε είδος, κανένα πιάτο φαϊ η κανένα κέρασμα με κρασάκι η ποτό. Ο μπάρμπα Γιάννης Κουτσογιάννης για να επιβιώσει, λόγω της αναπηρίας που είχε δεν μπορούσε να κάνει βαριές δουλειές, έκανε λοιπόν επιπλέον και την εργασία του “λούστρου”. Το στέκι του στο πεζοδρόμιο έξω από το καφενείο του Λαμπρόπουλου. Το κασελάκι του, με τις μπογιές του, τις βούρτσες του, τα σχετικά πανιά για γυάλισμα και το απαραίτητο λίπος. Το πρωί έστηνε το κασελάκι του με το σκαμνάκι και κτυπώντας ρυθμικά τις βούρτσες πάνω στο κασελάκι, διαλαλούσε τα νέα του χωριού,και ενδιάμεσα έκανε και τα χωρατά του ή τα πειράγματά του. Κάποτε ένας περαστικός εστάθηκε για να βάψει και γυαλίσει τα παπούτσια του. Ο μπάρμπα Γιάννης άρχισε με μαεστρία να τα βάφει, αλλά είχε και στο μυαλό του να ανακοινώσει τις εντολές της κοινότητας. Αλλού το μυαλό και αλλού το χέρι του… πως το κάνει και βάφει τις κάλτσες του πελάτη. » ΒΡΕ, ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ; ΜΟΥ ΕΒΑΨΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΡΕ ΑΘΕΟΦΟΒΕ!!! « Και ο μπάρμπα Γιαννης ο Κουτσογιάννης του απαντά, πάντα ετοιμόλογος : » ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΗΤΕ ΚΥΡΙΕ… ΔΕΝ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ !!!». Στο ίδιο μοτίβο και η επόμενη καζούρα… Στα πλαίσια των ανεκδότων ιστοριών του χωριού μας, και το ακόλουθο περιστατικό. Οι σηνηθισμένοι «κογιόνηδες» του Κοπανακίου και περιχώρων βλέπουν από μακριά να έρχεται στο καφενείο του «Μανιούρη» ο Γιάννη – Κουτσογιάννης. Χειμωνιάτικος καιρός, η πρωϊνή τσιφούρα σου περονιάζει τα κόκκαλα. Ήταν ότι πρέπει, του χεριού τους δηλαδή. Σαν έστησε το κασελάκι του μπροστά στο πεζοδρόμιο τον περιλαβαίνει ο πρώτος…
– Καλώς τον μπάρμπα Γιάννη τον λεβέντη μας!!! Τί θα σε κεράσουμε;
– Εεε, κάνει και κομματάκι κρύο, θα το πιω ένα κονιακάκι παλικάρι μου κι ευχαριστώ.
Και το δούλεμα αρχίζει, με τον δεύτερο…
– Είσαι καλά βρε μπάρμπα Γιάννη; Γιατί μου φαίνεσαι κομμένος…
– Όχι, βρε αδελφέ, μια χαρά είμαι. Μόνο που αυτό το ριμάδι κρύο με έχει περονιάσει.
– Κι εμένα βρε μπάρμπα Γιάννη, μου φαίνεσαι κομμένος, συνεχίζει ο τρίτος
Ο Γιάννη – Κουτσογιάννης μάλλον άρχίζει να αμφιβάλλει και δεν απάντησε.
– Κι εμένα πολύ κίτρινος μου φαίνεσαι, συνεχίζει ο επόμενος.
– Ναι, τώρα που το λέτε, συνεχίζει ο επόμενος, κι εγώ σε βλέπω πολύ κίτρινο.
Και το δούλεμα συνεχίζεται, μέχρι που ο μπαρμπα Γιάννης σηκώνεται λέγοντας ότι δεν αισθάνεται καλά, και τράβηξε για τη χαμοκέλλα του. Δεν πέρασε πολύ ώρα και να΄σου ο παππούλης μου ο μπάρμπα Θοδωρής Λαμπρόπουλος (Μανιαούρης) να τα βάζει με τους κογιόνηδες: «Δεν ντρέπεστε ρε καθίκια ; Δεν έχετε άλλη δουλειά να κάνετε; Τι του κάνατε του συγγενή μου και έπεσε στο κρεββάτι του θανατά;». Άνθρωπος της πιάτσας βλέπετε ο μπάρμπα θοδωρής, μυρίστηκε την πλάκα των κογιόνηδων… Πάντως, ο μπάρμπα Γιάννης –  Κουτσογιάννης την έβγαλε για τρεις ημέρες μπουμπουλωμένος μέχρι τα μπούνια, στο κρεβάτι. Αυτός ήταν ο Μπάρμπα Γιάννης Πανουσάκης (Κουτσογιάννης). Έσβυσε μόνος γύρω στο 1955 περίπου.     Ήρθε όμως η πρόοδος και η τεχνολογία, οι μικροφωνικές εγκαταστάσεις, τα μεγάφωνα, οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο , οι τηλεοράσεις, οι ανακοινώσεις στα κεντρικώτερα σημεία του Κοπανακίου και των γύρω χωριών είχε σαν αποτέλεσμα το επάγγελμα του ντελάλη ή ντελαλιτζή, σιγά σιγά να μαραζώσει… και οι συμπαθητικές φιγούρες τους να ξεχαστούν και να ξεθωριάσουν τελείως. Ας είσαι καλά εκεί ψηλά που βρίσκεσαι μπαρμπα – Γιάννη (Κουτσογιάννη). Πάντα θα σε θυμούνται με αγάπη οι φίλοι και συγκάτοικοι του Κοπανακίου, ας είναι ελαφρύ το χώμα της «τούρλας» που σε σκεπάζει.

Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ. komianos.wordpress.com