«Ο ΔΡΑΚΟΣ» Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ.

Η απλότητα,η σεμνότητα και η μοναδικότητα των κινηματογραφικών ταινιών των δεκαετιών 1950-1960 είναι που τις κάνει ανυπέρβλητες,αναντικατάστατες και αξιαγάπητες.Όσο τις βλέπεις και τις παρατηρείς,τις αγαπάς περισσότερο!!O Παπαγιαννόπουλος ‘δανείζει’ την φωνή του στην συγκεκριμένη ταινία ντουμπλάροντας έναν ηθοποιό.Kαταπληκτική ταινία σταθμός η οποία στιγμάτισε την μετέπειτα επαγγελματική πορεία του αείμνηστου Ντίνου Ηλιόπουλου σ’ ένα μοναδικό,καταπλητικό ρόλο.Μπορεί να  χαρακτηριστεί ως ένα 1950’s cult underground αριστούργημα.

Ο Δράκος (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Δράκος
Wiki cinema drakos.JPG
Σκηνοθεσία Νίκος Κούνδουρος
Σενάριο Ιάκωβος Καμπανέλλης
Πρωταγωνιστές Ντίνος Ηλιόπουλος(Θωμάς),
Μαργαρίτα Παπαγεωργίου,
Γιάννης Αργύρης(Χοντρός),
Θανάσης Βέγγος,
Μαρίκα Λεκάκη,
Ανέστης Βλάχος,
Θεόδωρος Ανδρικόπουλος,
Φρίξος Νάσου,
Ανδρέας Ντούζος,
Ζαννίνο,
Κώστας Σταυρινουδάκης,
Ζιζή Βιοπούλου
Πρώτη προβολή 1956
Μουσική Μάνος Χατζιδάκις
Διάρκεια 85 λεπτά
Γλώσσα Ελληνικά

Ο Δράκος είναι ο τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Γυρίστηκε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Όταν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες το 1956 αντιμετώπισε εμπορική αποτυχία αλλά και επιθετικότητα μεγάλης μερίδας του τύπου. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. Ο Δράκος αναγνωρίζεται σήμερα ως μία από τις σημαντικές ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου που συνδυάζει στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά και το Φιλμ νουάρ. Ανάμεσα στα προτερήματα της ταινίας είναι και ημουσική επένδυση, έργο του Μάνου Χατζιδάκι.

Βραβεία

Υπόθεση

Ένας ασήμαντος τραπεζικός υπάλληλος ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς όταν τρομοκρατημένος συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μία χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία … Νίκος Κούνδουρος
Σενάριο … Ιάκωβος Καμπανέλλης
Διευθυντής φωτογραφίας … Κώστας Θεοδωρίδης
Μοντάζ … Νίκος Κούνδουρος
Σκηνογράφοι … Τάσος Ζωγράφος, Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Ενδυματολόγος … Ντένη Βαχλιώτη
Μουσική … Μάνος Χατζιδάκις
Βοηθός σκηνοθέτη … Χρήστος Βαχλιώτης
Βοηθός διευθυντή φωτογραφίας … Γιώργος Αθανασιάδης
Μακιγιάζ … Νίκος Βαρβέρης
Μουσική εκτέλεση … Ορχήστρα Λέανδρου – Δημήτρης Φάμπας, κιθάρα – Συγκρότημα λαϊκών τραγουδιών Μάνου Χατζιδάκι – Βασίλης Τσιτσάνης, μπουζούκι
Μηχανικός ήχου … Μικές Δαμαλάς

Ηθοποιοί
Ντίνος Ηλιόπουλος
Μαργαρίτα Παπαγεωργίου
Γιάννης Αργύρης
Θανάσης Βέγγος
Στέφανος Στρατηγός
Ανέστης Βλάχος
Ανδρέας Ντούζος
Γιάννης Παπαδόπουλος
Θόδωρος Ανδριακόπουλος
Μαρίκα Λεκάκη
Φρίξος Νάσου
Κώστας Σταυρινουδάκης
Μανώλης Βλαχάκης
Ζιζή Βιοπούλου
Κάση Τζάνετ
Ζαννίνο
Νίκος Τσαχιρίδης
Αλέκος Τζανετάκος
Γιάννης Λογύρης
Κώστας Σπαγγόπουλος

Ο Καραγκιόζης Επιστήμονας με τον Αθω Δανελλη.

Δεν μου ανήκει το βίντεο.
Όλα τα δικαιώματα ανήκουν στον ιδιοκτήτη.

Καραγκιοζοπαίχτης: Άθως Δανέλλης
Βοηθός Σκηνής: Αποστόλης Γραββάνης
Μουσική Παραστάσεων: Χαΐνηδες

Περίληψη: Ο αδελφός του Πασά που φιλοξενείται στο σαράϊ,
γκρινιάζει συνεχώς,νομίζοντας ότι πάσχει από διάφορες ασθένειες.
Δεν εμπιστεύεται τους γιατρούς
και δημιουργεί αναστάτωση στους αξιωματικούς.
Ο Χατζηαβάτης παρουσιάζει ως γιατρό τον Καραγκιόζη,
που βρίσκει την ευκαιρία να ξεκινήσει ένα νέο επάγγελμα.

Για Περισσότερες Πληροφορίες: http://www.athosdanellis.com/index.html

Προγραμμα 10 ημερων για την Κυπαρισσια. Του Αντωνη Αντωνοπουλου.

 Υπάρχουν μερικές απλές κινήσεις που μπορούν να γίνουν στην Κυπαρισσία ώστε να γίνει πανέμορφη πόλη μέσα σε λίγες μέρες, ας πούμε μέσα σε 10 μέρες, και με λίγα χρήματα έως καθόλου!. 

  Μόνο και μόνο αν γίνουν αυτά θα διπλασιαστεί σταδιακά ο μόνιμος πληθυσμός και ο τουρισμός, χειμώνα- καλοκαίρι, και θα διπλασιαστεί το χρήμα που θα κυκλοφορεί στην αγορά.
Ας ξεκινήσουμε από τα πανεύκολα και τα απλά, και ας πάμε προς τα πιό δύσκολα.
Απαιτείται ανοιχτό πνεύμα, ολίγη φαντασία και  πολύς ρεαλισμός. Ας γίνουμε λίγο ‘ευρωπαίοι’ ή καλύτερα ας μοιάσουμε στους αρχαίους προγόνους μας…
1.  Διαβάσεις πεζών – σήμανση  Μπράβο στο Δήμο Τριφυλίας που έβαλε 2 διαβάσεις πεζών σε κεντρικά σημεία για να περιορίσουν τα οχήματα την ταχύτητά τους, και να προηγούνται οι πεζοί.  Ας βάλει άλλες 20 διαβάσεις . Το κόστος είναι μηδενικό, ο Περιφερειάρχης μας υποσχέθηκε πως προσφέρει το μηχάνημα και τις μπογιές. Ας βάλει ο δήμος τους εργάτες, είναι έργο μόλις 2 ημερών!
   Χρειάζεται επίσης νέα σήμανση σε πολλά σημεία, τα σήματα υπάρχουν στις αποθήκες της τροχαίας, απλώς χρειάζεται να τα τοποθετήσουν. Η ταχύτητα εντός πόλης πρέπει να είναι το πολύ 30 χιλιόμετρα, η τροχαία πρέπει τις πρώτες μέρες να έχει μόνιμη παρουσία στο κέντρο της πόλης και να επιβάλει αυστηρά πρόστιμα. Αλλά και εμείς οι ίδιοι οι δημότες ας μαλώνουμε όσους τρέχουν μέσα στην πόλη ή θορυβούν με τις εξατμίσεις τους. Ας υποκαταστήσουμε τον Δήμο και την Τροχαία που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
2.  Περιφερειακός δρόμος – πάρκιγκ  Είναι ντροπή να περνούν διαρκώς από την κεντρική πλατεία δεκάδες φορτηγά, τρακτέρια  και διερχόμενα αυτοκίνητα που δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν.  Πρέπει  να ξαναγίνει διπλής κατευθύνσεως ο περιφερειακός δρόμος: Πλατεία ΟΣΕ, Ενωση Συνεταιρισμών, Ευαγγελίστρια. Ολοι οι επαγγελματίες θα είχαν διπλάσια πελατεία, η κεντρική πλατεία θα ήταν γεμάτη κόσμο αν δεν περνούσαν συνεχώς αυτοκίνητα. Το έργο αυτό δεν κοστίζει καθόλου χρήματα, θέλει μόνο λίγη διαπλάτυνση ο δρόμος στην στροφή ‘γενναίου’ και απαγόρευση στάθμευσης σε όλον αυτόν το ‘εθνικό’ δρόμο.
Πρέπει, επίσης, να απαγορευτεί το παρκάρισμα σε κεντρικούς δρόμους, να μάθουμε να πηγαίνουμε με τα πόδια στην πλατεία και στην αγορά, ακόμα και στην επάνω πόλη.3.  Ποδήλατα. Να δοθούν κίνητρα για να αυξηθούν κατά πολύ τα ποδήλατα όπως γίνεται σε όλη την πολιτισμένη ευρώπη. Να γίνει έστω σαν ‘μόδα’ αφού δεν καταλαβαίνουμε το πρακτικό μέρος. Πέρασε η εποχή που ποδήλατο είχαν μόνο τα μικρά παιδιά και οι ‘τρελοί’.  Ας γίνουμε η ελληνική πόλη πρότυπο με πολλά ποδήλατα!. Έστω κι αν γέρνει λίγο η πόλη, σήμερα τα ποδήλατα έχουν ταχύτητες και μπορείς να ανεβείς ακόμα και στην επάνω πόλη. Δεν χρειάζεται να γίνουν ειδικοί ποδηλατόδρομοι, απλώς να παρακινηθούμε μεταξύ μας να μετακινούμαστε με ποδήλατα ειδικά εντός πόλης.

    Είναι επίσης πανεύκολο να αγοράσουν οι ταξιτζήδες 2 λεωφορειάκια που να γυρίζουν συνεχώς από θάλασσα έως άνω πόλη. Η λύση αυτή συμφέρει καιτους πολίτες αλλά και  τους ίδιους.
4.  Σκουπίδια εκτός, ανακύκλωση.  Ας γίνουμε η πόλη πρότυπο και σε αυτό το θέμα. Οι κάδοι σκουπιδιών πρέπει να πάνε σε μαζεμένοι σε 3-4 απόμερα σημεία , ας βρουν δημοτικούς χώρους ή ας νοικιάσει ο Δήμος κενά οικόπεδα. Οι χώροι αυτοί να είναι πεντακάθαροι,  να είναι σκεπασμένοι με στέγαστρο αλλά και οι κάδοι να είναι κλειστοί επάνω, και να πηγαίνουν εκεί οι πολίτες τα σκουπίδια τους καλά κλεισμένα σε σακούλες. Οι εργάτες καθαριότητας να επιτηρούν του χώρους αυτούς, να μάθουμε όλοι να μαλώνουμε όσους πετούν αλλού σκουπίδια. Πρόστιμα σε απείθαρχους πολίτες.  Να απαγορέψουν στους ρομά να παίρνουν πράγματα από κάδους, προσβάλει τον πολιτισμό μας, ας τους εντάξουν στα συσσίτια.
   Να μάθουμε να διαχωρίζουμε από το σπίτι μας τα σκουπίδια: γυαλιά, σίδερα-αλουμίνια, χαρτικά, αποφάγια, και να τα βάζουμε στα ανάλογα σημεία, ώστε ο Δήμος να τα πουλά μετά χοντρικά στις εταιρείες που κάνουν ανακύκλωση. Πρέπει να μάθουμε να περιορίσουμε όλοι τα σκουπίδια μας. Για παράδειγμα ας έχουμε πολύ ποιοτικό χύμα τσίπουρο και κρασί και νερό πηγής, αντί να γεμίζει ο τόπος από μινιατούρες και πλαστικά μπουκάλια.
Ολα αυτά γίνονται χωρίς καθόλου χρήματα, απλώς χρειάζεται κεντρικός σχεδιασμός και εκστρατεία ενημέρωσης.
5.  Κεντρική πλατεία – πεζοδρόμια ελεύθερα  Η Κεντρική πλατεία θέλει  επειγόντως μερικές απλές αλλαγές. Να μειώσουν από μόνοι τους τον χώρο που έχουν καταλάβει οι μαγαζάτορες και τα περίπτερα, να μπουν 10 -20 καλαίσθητα παγκάκια, να υπάρχουν 2-3 βρύσες με δωρεάν νερό  (όπως και σε άλλα μέρη της πόλης, κάστρο-παραλία-αγορά, κλπ). Να μετα-φυτέψουν μερικά μεγαλωμένα δέντρα διαφόρων ειδών, κυρίως καρποφόρα ( μια μεγάλη αιων΄βια ελιά,πορτοκαλιές-λεμονιές, μουριές, κυπαρίσσια, ροδιές, λωτό, κλπ , αλλά και  συκιές ,μουριές για ίσκιο το καλοκαίρι.) και να αντικαταστήσουν σταδιακά τα σημερινά που είναι όλα ίδια και σηκώνουν τις πλάκες. Ολα αυτά γίνονται με συνεννόηση Δήμου και μαγαζατόρων,  και πολύ λίγα χρήματα, και σε λίγες μέρες.
Παρομοίως πρέπει να μεγαλώσουν  1 μέτρο τα πεζοδρόμια της πλατείας προς το δρόμο,για να μην αράζουν αμάξια, και να γίνουν κανονικοί οι 3 πεζόδρομοι, χωρίς καθόλου οχήματα.6.  Μαγαζια εστιάσεως. Σήμερα όλα τα μαγαζιά προσφέρουν τα ίδια πράγματα και είναι και ακριβά. Παντού υπάρχουν μόνον άντρες που καπνίζουν, πίνουν καφέ ή αλκοόλ, βλέποντας τηλεόραση! Οι τουαλέτες στα περισσότερα καφενεία είναι βρώμικες και αν πάει το υγειονομικό θα έπρεπε να τους πάρει την άδεια.

    Πρέπει να μειωθούν δραστικά τα ενοίκια και οι τιμές των προσφερομένων ειδών, ( ο καφές ή ένα ποτηράκι κρασί, 1 ευρώ), αλλά πρέπει να αλλάξει και λειτουργία σε πολλά. Δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί μη καπνιζόντων!, δεν υπάρχει μαγαζί χωρίς τηλεόραση!, δεν υπάρχει καφενείο για γυναίκες, για νέους, για παιδιά. Δεν υπάρχει ημερήσιο καφενείο με ζωντανή μουσική. Δεν υπάρχει ταβέρνα με σούπες και παραδοσιακά φαγητά. Δεν υπάρχει μαγαζί με τσάγια και ροφήματα που έχουν μηδενικό κόστος!  Δεν υπάρχει καφενείο που να έχει φρούτα εποχής, και αναγκαζόμαστε να παίρνουμε ‘αναψυκτικά’ με συντηρητικά. Είμαστε αχάριστοι που παράγουμε όλα τα φρούτα κι όμως αγοράζουμε τυποποιημένους χυμούς με συντηρητικά.
Πρέπει να ανοίξει ‘kafe άμεσης δημοκρατίας’, διαμορφωμένο θεατρικά, σαν μικρή βουλή, όπου θα μιλούν όλοι από λίγο εναλλάξ, και θα κάνουν κάθε λίγο ψηφίσματα.
  Πρέπει κάθε κατάστημα να έχει βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, μουσικά όργανα. Και ένα μεγάλο τραπέζι για να γίνονται μεγάλες παρέες και συζητήσεις.
Όλα αυτά δεν γίνονται με διαταγές, αλλα επαφίεται στην πρωτοποριακό πνεύμα του κάθε μαγαζάτορα. Ας ξεκινήσουν, και μεις οι πελάτες θα τους προτιμήσουμε. Ήδη 1-2 πρωτοπόροι μαγαζάτορες μπόρεσαν και άλλαξαν το κλίμα, ειδικά στην πάνω πόλη. Ας τους μιμηθούν και οι κατωπολίτες.
Μέχρι σήμερα μόνο ένα-δύο καταστήματα δεν έχουν τηλεόραση και  δεν καπνίζουν. Είναι απλό: όταν είσαι μόνος σου μπορείς να βλέπεις τηλεόραση, όταν είσαι με φίλους κλείνεις την τηλεόραση και κάνεις παρέα,. Και όταν θέλεις να καπνίσεις βγαίνεις έξω και φουμέρνεις. Σε κλειστό χώρο είναι αγένεια γιατί ενοχλείς τους άλλους.
7. Κυπαρίσσια . Όσο κι αν φαίνεται αστείο, είναι πολύ έξυπνο το να φυτέψουμε πολλά κυπαρίσσια, ‘αρσενικά’ και ‘θηλυκά’, μιας και λεγόμαστε ‘Κυπαρισσία’. Πρέπει να ξεφύγουμε από το κόμπλεξ πως το Κυπαρίσσι παραπέμπει στο θάνατο. Το πανέμορφο costa navarino έχει εκατοντάδες κυπαρίσσια. Ας πάμε να τα δούμε. Κι όλες οι βίλες των πλουσίων έχουν τουλάχιστον ένα κυπαρίσσι. Εμείς πρέπει να τους ξεπεράσουμε.8.  Πινακοθήκη.  Γιά να φτιάξεις μια πινακοθήκη, το δύσκολο είναι να βρείς τους αξιόλογους πίνακες ζωγραφικής. Το εύκολο είναι να τους κρεμάσεις στους τοίχους, να βάλεις φωτισμό, κάμερες, και να βρείς εθελοντές που θα κάνουν εκ περιτροπής για λίγες ώρες τους φύλακες. Στην περιοχή μας υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι ζωγράφοι, και εκατοντάδες έργα τους για να εκτεθούν. Ο δήμος – ή και ένας ιδιώτης- μπορεί να οργανώσει μέσα σε λίγες μέρες μια  πινακοθήκη τόσο όμορφη που να σε παρακινεί να την επισκεφθείς πολλές φορές.  Τα τυχόν έξοδα του ενοικίου θα βγαίνουν από το φτηνό συμβολικό εισιτήριο.

9. Θεάματα και άλλες εκδηλώσεις.   Να οργανωθεί  διαρκές εβδομαδιαίο πρόγραμμα και να αναρτάται  στα μαγαζιά και στο διαδικτυο. Κάθε μέρα να γίνεται και κάτι. Σαν μια διαρκής : ‘λευκή νύχτα’. Αθλήματα, συναυλίες, μουσικές βραδιές, , ποιητικές βραδιές, σκάκι, παζάρι ανταλλαγής, θρησκευτικές εκδηλώσεις, πανηγύρια, συζητήσεις, κινηματογράφος, κλπ. κλπ.
  10.  Αφήσαμε τελευταίο ένα που είναι πανεύκολο, αλλα ξέρει να κρύβεται και να μοιάζει για δύσκολο.
      Είναι το  θ έ α τ ρ ο.
   Ας ξεκινήσει από τα σχολεία όπου μπορούν να μετατρέψουν τα θρανία τους σε θεατρικά, και ο δάσκαλος στη μέση, ώστε να κοιτάζονται και μεταξύ τους οι μαθητές, να μην είναι σαν στρατιωτάκια. Αυτό γίνεται σε 2 λεπτά. Και το να φτιαχτεί μιά μεγάλη αίθουσα του κάθε σχολείου σε θεατρική για εκδηλώσεις, για κοινά μαθήματα, κλπ. κι αυτό είναι εύκολο.
  Το επομένο βήμα είναι να φτιαχτεί ένα ανοιχτό θέατρο, 500 θεατών, τριπλάσιο απ του κάστρου. Η πόλις μας έχει δεκάδες κοίλες πλαγιές που κάνουν για θέατρο, η μία καλύτερη από την άλλη. Ας επιλέξουν την καλύτερη και ας το φτιάξουν, απλό αλλά όμορφο. Γίνεται μέσα σε λίγες μέρες με μία μπουλντόζα και 10 εργάτες.—–όλα αυτά φαίνονται δύσκολα αλλά δεν είναι καθόλου. Γιατί λοιπόν δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα?  Γιατί δεν κάνουμε τα απλά και τα εφικτά, και παραπονούμαστε που δεν γίνονται τα μεγάλα έργα?
Θα  χρειαστούμε μια ψυχολογική εξήγηση.  Εδώ ας αφήσουμε τον αναγνώστη να ψάξει να βρει τους λόγους που κάτι εύκολο και απλό δεν γίνεται…
—  Εννοείται πως παρόμοιες αλλαγές πρέπει να γίνουν και στις άλλες πόλεις και χωριά του Δήμου Τριφυλίας, αλλά και σε όλη τη χώρα. Αλλά εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση, να ξεκινήσουμε τις απλές αυτές μεταρρυθμίσεις εμείς πρώτοι!  Είναι τόσο απλό και εφικτό, είναι απλούστατο. Ας γίνει!…
  Αντώνης Αντωνόπουλος, Κυπαρισσία