ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ.

ImageH πατρική αγάπη σε μια συγκλονιστική σειρά φωτογραφιών Όταν ο Φρεντ Έβαν έμαθε ότι του απομένουν λίγοι μήνες ζωής, αποφάσισε να κάνει ένα ξεχωριστό δώρο στην οικογένειά του . O Φρεντ Έβαν ανάρρωνε από μια διπλή μεταμόσχευση πνευμόνων όταν οι γιατροί ανακάλυψαν μεταστατικό μελάνωμα. Λόγω των φαρμάκων που έπαιρνε για να αποτρέψει το σώμα του να απορρίψει τα νέα του πνευμόνια, ο Φρεντ δεν ήταν σε θέση να αντέξει χημειοθεραπεία για να θεραπευτεί ο καρκίνος. Μετά από αυτή την ανακάλυψη ο Φρεντ έμαθε ότι του έμεναν μόνο λίγοι μήνες ζωής.   Ο Φρεντ και η γυναίκα του, Κάρλα, είναι δύο άνθρωποι γεμάτοι αγάπη για τη ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν συντετριμμένοι μετά από αυτή την πρόγνωση, όμως οι δυο τους συνέχισαν να ζουν τη ζωή τους όπως πάντα, χωρίς να θεωρήσουν ούτε μια στιγμή δεδομένη.   Ο Φρεντ είχε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες, την Μάρθα, τη Γκρέισι και την Κέιτ, και έναν γιο, τον Ντάνιελ. Οι δύο από τις κόρες του, η Γκρέισι και η Κέιτ, δεν είναι παντρεμένες. Ως πατέρας ο Φρεντ ήθελε να ζήσει τη στιγμή που θα συνοδέψει τις δύο κόρες του στο γάμο τους κι έτσι με τη βοήθεια της μεγάλης κόρης και της γυναίκας του έκαναν αυτή την επιθυμία πραγματικότητα.   Οι κόρες έφτασαν στην εκκλησία χωρίς να ξέρουν τα σχέδια του πατέρα τους, ο οποίος τους περίμενε φορώντας κοστούμι. Και οι δύο έλαβαν ένα μπουκέτο με λουλούδια και ο πατέρας τους εξήγησε ότι ήθελε να έχει την ευκαιρία να τις συνοδέψει στο γάμο τους και να τους δώσει την ευχή του. Η έκφραση στα πρόσωπά τους όταν συνειδητοποίησαν τι συμβαίνει ήταν ανεκτίμητη.   Και οι δύο κόρες περπάτησαν δίπλα στον πατέρα τους με συνοδεία μουσικής, παρουσία του στενού μόνο οικογενειακού κύκλου. Μετά την τελετή, ο Φρεντ είχε κι άλλη έκπληξη: ζήτησε από τη γυναίκα του να ανανεώσουν τους όρκους τους, διανύοντας τον διάδρομο της εκκλησίας για άλλη μια φορά μαζί.H πατρική αγάπη σε μια συγκλονιστική σειρά φωτογραφιών

H πατρική αγάπη σε μια συγκλονιστική σειρά φωτογραφιών

Περισσότερες φωτογραφίες: http://www.lifo.gr/team/omorfia/42834

Η φοβερή και τρομερή Χρυσή Αυγή τείνει να διαλυθεί. Υπόγειες διεργασίες για… λάιτ ακροδεξιό κόμμα.

Ετοιμάζουν «πατριωτικό κόμμα» στα δεξιά της ΝΔ

Yahoo ΕιδήσειςYahoo 
Οριακά μπροστά η ΝΔ σε νέα Δημοσκόπηση – Τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή«Η φοβερή και τρομερή Χρυσή Αυγή -ως οργάνωση κι όχι ως ιδεολογία ριζωμένη στην κοινωνία- τείνει να διαλυθεί. Ο αρχηγός και οι περισσότεροι μπράβοι του είναι στη φυλακή και θα πάνε κι άλλοι εκεί. Όσοι απέμειναν έγιναν αρσακειάδες στη Βουλή. Οι τοπικές οργανώσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, ενώ τα μέλη της κρύβονται μη τυχόν και τους δει κανένα μάτι. Τρόμαξαν, λούφαξαν και έντρομοι δεν συγκεντρώνονται ούτε έξω από τη ΓΑΔΑ για συμπαράσταση» γράφει το «γαλάζιο» σάιτ Antinews που αποκαλύπτει ότι βρίσκεται στα σκαριά νέο πατριωτικό κόμμα.

Όσο για κάποιους επιχειρηματίες – χρηματοδότες, ήδη τα πρώτα ονόματα έχουν γίνει γνωστά και τρέμουν τις χειροπέδες. Όπως επίσης και δημοσιογράφοι που πληρώνονταν για να κάνουν «ξεσκόνισμα» στη Χρυσή Αυγή.

Με όλα αυτά τα δεδομένα και με όσα θα ακολουθήσουν από τις έρευνες του εφέτη – ανακριτή, θα μπορούμε να μιλάμε σύντομα για διάλυση της εγκληματικής οργάνωσης.
Ωστόσο, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η Χρυσαυγίτικη κουλτούρα δεν έχει ξεριζωθεί από την κοινωνία. Παρά τις προφυλακίσεις και αποκαλύψεις στην πρόθεση ψήφου παίρνουν πάνω από 6%, επομένως στην αναγωγή μπορεί να ξεπερνούν το 8%.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που ψηφίζουν ακόμη; Είναι λαϊκιστές, αντιμνημονιακοί, απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα που δεν πείθονται από την αλλαγή που επιχειρείται στην Ελλάδα.
Υπόγειες διεργασίες για… λάιτ ακροδεξιό κόμμα

Με βάση αυτό το δεδομένο, σύμφωνα με πληροφορίες του Antinews βρίσκονται ήδη εν εξελίξει υπόγειες διεργασίες για τη δημιουργία μιας νέας…. Χρυσής Αυγής. Ενός λάιτ ακροδεξιού κόμματος σαν κι αυτά που συναντώνται στην Αυστρία, τη Νορβηγία, τη Γαλλία κ.λπ. τα οποία έχουν εγκαταλείψει τη ναζιστική – φασιστική ρητορική και ποντάρουν στον άκρατο λαϊκισμό, την απογοήτευση του κόσμου από την οικονομική κρίση, στην ανεργία καθώς και στο μεταναστευτικό.

Ένα τέτοιο κόμμα ετοιμάζονται να φτιάξουν και στην Ελλάδα, επιχειρηματίες βοηθούμενοι από πολιτικούς που βρίσκονται στα δεξιά της Δεξιάς και θέλουν να απορροφήσουν τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής οι οποίοι δεν έχουν καμιά σχέση με το ναζισμό.

Θέλουν να φτιάξουν ένα ακροδεξιό κόμμα με… ανθρώπινο πρόσωπο που θα μπει σαν αγκάθι στα πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.

Σε διάφορες μαζώξεις λέγονται και συζητούνται πολλά. Κανείς όμως δεν μπορεί να προσδιορίσει με σαφήνεια ποιος θα ηγηθεί του νέου σχήματος και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να δοθεί πειστική απάντηση, για το εάν αυτός που θα εμφανιστεί, θα καταφέρει να εκφράσει έναν κόσμο που έχει μια πιο έντονη πατριωτική άποψη και σιχαίνεται την Χρυσή Αυγή.

Οι ζυμώσεις είναι έντονες και πολλά κυκλοφορούν στους διαδρόμους εσχάτως. Τα πρόσωπα όμως που ακούγονται για ηγετικούς ρόλους στο κόμμα που για ορισμένους θεωρείται βέβαιο πως θα δημιουργηθεί στα δεξιά της δεξιάς, δεν μπορεί να ηγηθούν εκ των πραγμάτων. Οι περισσότεροι είναι «καμένα χαρτιά». Έτσι τελευταία ακούγεται πολύ το όνομα του στρατηγού εν αποστρατεία και πρώην αρχηγού ΓΕΣ, Φραγκούλη Φράγκου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, παράγοντες της δημόσιας ζωής, πανεπιστημιακοί, επιχειρηματίες, στρατιωτικοί, αλλά και πολιτικοί, φέρονται αποφασισμένοι να τον προσεγγίσουν στο προσεχές διάστημα, ζητώντας του να αναλάβει δράση. «Αποτελεί το διαμάντι του στρατού» λένε όσοι γνωρίζουν και μιλάνε με θέρμη για τον καθαρό και πατριωτικό του λόγο. Μπορεί όμως και να ηγηθεί ενός κόμματος; Αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί με σαφήνεια, καθώς ο ίδιος δεν δίνει αφορμές και δικαιώματα.

Τους τελευταίους μήνες, πάντως, δεν ήταν λίγες οι φορές που η στάση του επικροτήθηκε από αυτό το τμήμα των πατριωτών, που σιχαίνεται η αριστερή και κεντροαριστερή «διανόηση» του Κολωνακίου και των βορείων προαστίων. Το δε βιβλίο του «Ποια Τουρκία;» έχει γίνει ανάρπαστο και αποτελεί κεντρικό ανάγνωσμα των πατριωτών ανά την επικράτεια.

Θα δούμε σύντομα, και όταν θα ξεκαθαρίσει το τοπίο με τη Χρυσή Αυγή, τι θα γίνει τελικά και τις κινήσεις που ήδη σχεδιάζονται. Οι εκλογές είναι σύντομα. Το Μάιο πάμε σε δημοτικές και ευρωεκλογές ενώ μπορεί να ακολουθήσουν και εθνικές εκλογές. Μέχρι τότε κρίνονται τα πάντα στην οικονομία.

Αν η κυβέρνηση βρει τις λύσεις και οδηγήσει τη χώρα έξω από τα Μνημόνια, αν δώσει διεξόδους και πραγματικές ελπίδες στους πολίτες, τότε θα μπορέσει να αντιμετωπίσει το νέο κόμμα που θα σχεδιαστεί.
Το σίγουρο είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι ραγδαίες» καταλήγει το ανώνυμο άρθρο στο Antinews.

πηγή

Σημείωση bloger: Τρεις οι συνιστώσες της ΧΑ. Οι νεοναζί με τον Μιχαλολιάκο, Κασιδιάρη, Παναγιώταρο, οι …μπράβοι και άλλα …νυχτερινά στοιχεία με επικεφαλής τον Λαγό -το αντίπαλο δέος των αλλοδαπών συμμοριών που λυμαίνονται την νύχτα- και οι φιλοχουντικοί και λοιποί …αντικομμουνιστές υπερπατριώτες. Οι τελευταίοι θέλουν να απαλλαγούν από τα ακραία ακροδεξιά στοιχεία. (Οι πληροφορίες από άνθρωπο που ξέρει τα πράγματα από μέσα). 

«H ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΖΩΤΟΠΟΥΛΟΥ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ.

1381599_10202318419872837_1017972883_n

“Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ” ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΖΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Κώστα Ζωτόπουλου (Πηγή: Doriopress)

Το Μάρτιο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Τόπος” το νέο βιβλίο του συντοπίτη μας Κώστα Ζωτόπουλου “Η επίσκεψη του ποιήματος”.

Πρόκειται για έργο το οποίο “μεταπλάθει αναφορές ιστορικών στοιχείων και παλαιότερων ποιητικών μορφών σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, χρησιμοποιώντας αυτοαναφορικά στοιχεία και ενίοτε λεπτή ειρωνεία. Αρκετά ποιήματα της συλλογής αναφέρονται στην ίδια την τέχνη της ποίησης, στην ποιητική διαδικασία, στον ποιητή, στην οντολογική και γνωσιολογική διάσταση του ποιήματος. Το ποίημα άλλοτε θεωρείται ως φάρμακο, ως τόπος απόθεσης ή έντεχνης τοποθέτησης ιχνών και εικόνων των απολεσθέντων αισθημάτων, προσώπων, καταστάσεων, ηθών και εθίμων, άλλοτε ως άθλημα ή ως τέχνη κατασκευής ενός άρτιου αποτελέσματος, ή ως πρόσχημα ερωτικό, ως πρόσχημα διαφυγής από μόχθο, πόνο ή κουραστική ρουτίνα. Το ποίημα ως καταφύγιο, ως παρηγοριά για τον πόνο του αιωνίου αποχωρισμού αγαπημένου προσώπου. Το ποίημα ως συστατικό της καθημερινής ζωής κάποιων ανθρώπων, όχι και πολύ ασυνήθιστων, και ως μέσο ή ως αναπόφευκτος σύνδεσμος με τη σκιά ή το φως φυσιογνωμιών παλαιών ποιητών, του Σολωμού, του Καβάφη, του Ελύτη, αλλά και ελασσόνων, αγνώστων, ένα στεφάνι που κατατίθεται στο μνημείο του άγνωστου ποιητή” όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση του εκδοτικού οίκου.

Ο Κώστας Ζωτόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κώστα Π. Παπαδόπουλου) είναι φυσικός και έχει κάνει μεταπτυχιακό και διδακτορικό στην Ιστορία και τη Φιλοσοφία των Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως διευθυντής λυκείου και είναι αντιπρόεδρος της Ενωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων και κατοικεί στο Δώριο.
Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε τις αρχές της δεκαετίας του ’80 με ποιήματα σε περιοδικά, με διάφορα ψευδώνυμα. Το 1993 ένα διήγημά του διακρίθηκε σε διαγωνισμό του περιοδικού “Ρεύματα” και συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία των εκδόσεων Καστανιώτη: Η Τέχνη του Γράφειν – 12 Νέοι πεζογράφοι. Εχει μεταφράσει το βιβλίο του Henry Miller, Ηρεμες μέρες στο Κλισύ (Εκδόσεις Μπουκουμάνης, 1985). Βιβλιοκριτικές του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, στα περιοδικά Ποιητική, (δε)κατα κ.ά., καθώς και στις Μεσσηνιακές εφημερίδες Ελευθερία, Θάρρος και Φωνή.
Διηγήματά του, δοκίμιά του και μεταφράσεις δοκιμίων έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά: (δε)κατα, Ρεύματα, Ουτοπία, Ερευνα, Εκφραση και Τριφυλιακή Εστία. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά: (δε)κατα, Τα Ποιητικά και Poetix.

Από τις εκδόσεις Τόπος κυκλοφορούν: Βοσκός της αντίπερα όχθης (συλλογή διηγημάτων, 2007) και Η επίσκεψη του ποιήματος (ποιήματα, 2013).

πηγή:http://www.eleftheriaonline.gr

Ο Κώστας Ζωτόπουλος-Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα  και είναι γιος του αείμνηστου μεγάλου ποιητή μας Παναγιώτη Μελτέμη.

Κυκλοφορεί το 3o τεύχος του ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ.

ΑΠΟ:          Νικόπουλο Στέφανο (εκδότη ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ)

ΘΕΜΑ:       3o τεύχος ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ

ΗΜΕΡ.:      19/10/2013

Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ η ιστορική εφημερίδα της ΑΕΚ κάθε Σαββάτο στα περίπτερα μόνο με 1 ευρώ. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

1. 23 μηνύματα στον Τίγρη από γνωστούς ΑΕΚτζήδες.

2. Ηδονή από τα 20 πιο πορωτικά γκολ σε γαύρους και βαζέλες.

3. ΓΚΑΛΟΠ . Ποιόν πρωτοκλασάτο παίκτη θέλουν οι οπαδοί τον Ιανουάριο.

4. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο αγαπημένος τρελός Φερνάντο Νάβας σε μια αποκλειστική συνέντευξη

5. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο δικός μας Σάββας Γκέντζογλου αποκαλύπτεται.

6. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο πρόεδρος – οπαδός Δ. Λαζόπουλος μιλά για την αυτοκρατορία που χτίζει στο χάντμπολ.

7. ΚΑΙ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ.

ΤΡΙΤΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΥΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Γαργαλιάνοι 21-10-2013

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΗΜ. ΤΑΞΗΣ &
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΠΥΡ/ΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
ΠΕΡ/ΚΗ Δ/ΣΗ Π.Υ. ΠΕΛ/ΣΟΥ
Π.Υ. ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ
Μάριου Κατσίβελα
Γαργαλιάνοι Τ.Κ. 24400
Τηλ. Επικ: 2763027020
Fax: 2763027027
ΕΜAIL: gargal@psnet.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σας ενημερώνουμε οτι την 22-10-2013 ημέρα Τρίτη και Ω/ 17:00 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια των κτιριακών εγκαταστάσεων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Γαργαλιάνων παρουσία του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας κ. Πάτροκλου Γεωργιάδη και του Αρχηγού Πυρ/κου Σώματος Αντιστράτηγου κ. Γεωργακόπουλου Σωτηρίου, καθώς και του Σεβασμιότατου κ.κ Μητροπολίτη Τριφυλίας & Ολυμπίας, εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων και των τοπικών αρχών που βρίσκεται στην οδό Μάριου Κατσίβελα πλησίον της παλαιάς έδρας της Υπηρεσίας.Για πληροφορίες μπορείτε να καλείτε την Πυραγό κ. Διονυσοπούλου (6947325822).
Ο Διοικητής

Γεωργακόπουλος Κων/νος
Πυραγός

Ο δήμος Τριφυλίας και το Οικονομικό Παρατηρητήριο, του Δημήτρη Α. Δριμή εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού

Οι μνημονιακές πολιτικές και ο Καλλικράτης διαλύουν την αυτοδιοίκηση. Αρκετές, όμως, δημοτικές αρχές φαίνεται να λειτουργούν μνημονιακότερα των μνημονιακών. Ο δήμος Τριφυλίας, για παράδειγμα, μονίμως καθυστερημένος στη σύνταξη προϋπολογισμών, (που και όταν ψηφίζονται – συνήθως καλοκαίρι – τυπικό και μόνο έχουν χαρακτήρα, αφού οι τροποποιήσεις είναι συνεχείς μέχρι και το τέλος του έτους), έσπευσε από τους πρώτους να στείλει σχέδιο προϋπολογισμού και τεχνικού προγράμματος στο «Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ». 

Ο μνημονιακός θεσμός του Παρατηρητηρίου υποβαθμίζει την αυτοδιοίκηση, εγκαθιδρύει επιτροπεία, έρχεται σε αντίθεση με τις Συνταγματικές διατάξεις για την διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των ΟΤΑ. Δεν πρόκειται για μηχανισμό περιορισμού και καταπολέμησης της όποιας διαφθοράς. Τέτοιοι μηχανισμοί υπάρχουν. Πρόκειται για την απόλυτη εφαρμογή των κατευθύνσεων των επικαιροποιημένων μνημονίων στην Αυτοδιοίκηση. Το Παρατηρητήριο έχει τη δυνατότητα να επιβάλει διάλυση υπηρεσιών, μετακινήσεις και απολύσεις προσωπικού, πρόσθετους φόρους στους πολίτες. Καταργεί στην πράξη τα Δημοτικά Συμβούλια, καθώς παρεμβαίνει τόσο στη σύνταξη όσο και στην υλοποίηση των προϋπολογισμών. Οι παρεμβάσεις του δε έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα για τους δήμους. Οι αιρετοί, ουσιαστικά, καθίστανται απλοί κρατικοί υπάλληλοι.
Η ΚΕΔΕ με απόφασή της, 25-7-2013, κάλεσε τους δήμους να μην αποστείλουν σχέδια προϋπολογισμού στο Oικονομικό Παρατηρητήριο, παρά μόνο τους ψηφισμένους προϋπολογισμούς στις εποπτεύουσες τους δήμους Κρατικές αρχές. Στις Αποκεντρωμένες, δηλαδή, Διοικήσεις της χώρας, που είναι αρμόδιες για τον έλεγχο νομιμότητας των αποφάσεων των ΟΤΑ. Προανήγγειλε, μάλιστα, την πρόθεσή της να προσφύγει στο ΣΤΕ εάν η κυβέρνηση επιμείνει στη λειτουργία του Παρατηρητηρίου.
Σε σύνολο 325 δήμων, μέχρι την Παρασκευή 13-9-2013, μόνο 22 είχαν στείλει σχέδια προϋπολογισμών στο Παρατηρητήριο. Την ενημέρωση έκανε ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ στη συνεδρίαση του Δ.Σ., 13-9-2013. Στους 22 αυτούς δήμους, δυστυχώς, συμπεριλαμβάνεται και ο δήμος Τριφυλίας. Αλήθεια, ποια η σκοπιμότητα αποστολής στοιχείων για έγκριση στο Παρατηρητήριο και γιατί αυτή η πρεμούρα; Γιατί η δημοτική αρχή δεν υπερασπίστηκε την, κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των ΟΤΑ; Γιατί ο δήμος μας λειτούργησε έξω από το πλαίσιο της ΚΕΔΕ;
Η έμπρακτη αποδοχή του μνημονιακού θεσμού του Παρατηρητηρίου και η αποστολή στοιχείων είναι πολιτική απόφαση που βαρύνει αποκλειστικά τη διοίκηση του δήμου Τριφυλίας. Δεν δικαιολογείται από τη δήθεν υποχρέωση του δήμου να συμμορφωθεί με τη νομιμότητα, όπως υποστηρίζουν. Είναι η αντίληψη της δημοτικής αρχής για την αυτοδιοίκηση και το δικό της ρόλο. Είναι πολιτική απόφαση συμμόρφωσης με πολιτικές κηδεμονίας και υπονόμευσης της αυτοδιοίκησης.
Σε ό,τι δε αφορά τη δήθεν συμμόρφωση με τη νομιμότητα δεν μπορούν να την επικαλούνται αλά καρτ οι επιστήμονες των κατατμήσεων και της αδιαφάνειας. Δεν πείθουν πιά κανέναν. Για παράδειγμα, σύμφωνα με το άρθρο 72 του ν. 3852/2010 η Οικονομική Επιτροπή «1.β) ελέγχει την υλοποίηση του προϋπολογισμού και υποβάλλει ανά τρίμηνο έκθεση προς το δημοτικό συμβούλιο, στην οποία παρουσιάζεται η κατάσταση των εσόδων και εξόδων του δήμου. Η έκθεση αυτή, στην οποία καταχωρούνται και τυχόν παρατηρήσεις της μειοψηφίας, δημοσιεύεται υποχρεωτικά στην ιστοσελίδα του δήμου». Αλήθεια, έχει υλοποιηθεί αυτή η απαίτηση του νόμου στο δήμο Τριφυλίας; Η απάντηση είναι όχι. Τρία χρόνια τώρα καμία τέτοια έκθεση δεν έχει συνταχθεί και εισαχθεί για συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Τριφυλίας αν και θα έπρεπε εντός αποκλειστικής προθεσμίας 20 ημερών από τη λήξη κάθε τριμήνου. Ούτε, βέβαια, έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του δήμου για ενημέρωση των δημοτών, προς δόξαν της «διαφάνειας» και της «συμμόρφωσης με τη νομιμότητα», που επικρατούν στο δήμο Τριφυλίας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΕΤΟΥ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ
28ης Οκτωβρίου 1940

Το παρόν επέχει θέση πρόσκλησης

 

Το πρόγραμμα του φετινού εορτασμού της Εθνικής επετείου 28ης Οκτωβρίου στην οποία καλείται να λάβει μέρος όλος ο λαός της Δημοτικής ενότητας Αετού καθορίστηκε όπως πιο κάτω: 

Παρασκευή 25η Οκτωβρίου 2013
8.30 π.μ. Επετειακή εκδήλωση στο Νηπιαγωγείο Κοπανακίου.
9.30 π.μ Επετειακή εκδήλωση του Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου στο αμφιθέατρο του Γυμνασίου.
11:00 π.μ. Επετειακή εκδήλωση στον Παιδικό Σταθμό Κοπανακίου.
Σάββατο 26η Οκτωβρίου 2013
Γενικός σημαιοστολισμός των Δημοσίων, Δημοτικών καταστημάτων, Ν.Π.Δ.Δ. και ιδιωτικών καταστημάτων καθώς και των οικιών ολόκληρης της περιοχής από τις 08:00 της 26ης Οκτωβρίου μέχρι τη δύση του ηλίου της 28ης Οκτωβρίου 2013.
Φωταγώγηση όλων των Δημοσίων, Δημοτικών καταστημάτων, Ν.Π.Δ.Δ. τις βραδινές ώρες της 26ης, 27ης και 28ης Οκτωβρίου.

Δευτέρα 28η Οκτωβρίου 2013
9.30 Πέρας προσέλευσης των Σχολείων στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κοπανακίου
09:45 Δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κοπανακίου στην οποία καλούνται να παραστούν:
Ο Ιερός κλήρος
Οι κ.κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι.
Η κα Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Κοπανακίου.
Οι κ.κ. Πρόεδρος και Τοπικοί Σύμβουλοι της Τοπικής Κοινότητας Κοπανακίου
Οι κ.κ. Πρόεδροι και Τοπικοί Σύμβουλοι των Τοπικών Κοινοτήτων Δημοτικής Ενότητας Αετού.
Οι κ.κ. Διευθυντές και Εκπαιδευτικοί των Σχολικών μονάδων
και Παιδικού Σταθμού.
Οι κ.κ. εκπρόσωποι εφεδροπολεμιστικών και αναπηρικών οργανώσεων.

Ο κ. εκπρόσωπος του Τοπικού τμήματος ΠΕΑΕΑ.
Ο κ. Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Κοπανακίου.
Οι κ.κ. Πρόεδροι όλων των σωματείων και Συλλόγων.
Όλος ο λαός
Στη συνέχεια θα γίνουν οι παρακάτω εκδηλώσεις στο ηρώο της κεντρικής πλατείας Κοπανακίου:
Επιμνημόσυνη δέηση από τον Ιερό κλήρο.
Τον πανηγυρικό της ημέρας θα εκφωνήσει ο
κος Ιωάννης Μερκούρης
Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Τριφυλίας

Κατάθεση στεφάνων από:
1.Από το Δήμο
2.Από τη Διοικητή Αστυνομικού Τμήματος Κοπανακίου.
3.Από Εκπρόσωπο τοπικού τμήματος ΠΕΑΕΑ
4.Από τα σχολεία.
5.Από το Σύλλογο Γονέων και κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου
6.Από το Σύλλογο Γυναικών «ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ».
7.Από το Σύλλογο Πολυτέκνων Κοπανακίου.
8.Από τον αθλητικό Σύλλογο «Διαγόρας».
9.Από τον Εμπορικό Σύλλογο Κοπανακίου.

Θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τελετάρχης ορίζεται η κυρία Παναγούλη Κωνσταντίνα εκπαιδευτικός του Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου.

Μετά το τέλος της παρέλασης θα γίνουν χοροί από μαθητές του Δημοτικού Σχολείου.
Στις 18:30 θα γίνει υποστολή της σημαίας από μαθητές.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ

21 Oκτώβρη 1918: Ιδρύθηκε η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας.

21 Oκτώβρη 1918: Πραγματοποιείται το πρώτο εργατικό συνέδριο στην Ελλάδα

October 21st, 2013 | Author: Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»

200px-Benaroya1914Σαν σήμερα το 1918 έγινε το πρώτο εργατικό συνεδριο στην Ελλάδα που οδήγησε στην ίδρυση της ΓΣΕΕ. Με αφορμή το γεγονός αυτό, λίγα λόγια για το πώς φτασαμε σε αυτό…
Το Νοέμβρη του 1918 το ελληνικό προλεταριάτο, ολιγάριθμο αλλά εξαιρετικά μαχητικό, απόκτησε το πρώτο του πολιτικά ανεξάρτητο κόμμα, το Σoσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας. Μέσα σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης της χώρας και πολιτικής καταπίεσης από την ανταντόφιλη βενιζελική κυβέρνηση, συνθήκες στρατιωτικού νόμου και πολεμικού πυρετού, με την άρχουσα τάξη βαθιά διασπασμένη, το προλεταριάτο έκανε το μεγάλο βήμα προς την πολιτική του ανεξαρτησία. Η ιστορική αυτή πράξη έγινε κάτω από την επίδραση της ακτινοβολίας της Ρώσικης Επανάστασης.

Η κρίση του ιμπεριαλισμού, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς και των τμημάτων της, έβαζε στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της κρίσης ηγεσίας της εργατικής τάξης και την ανάγκη της άμεσης λύσης του. Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, αυτή την εποχή ήταν κατακερματισμένο σε πολλές οργανώσεις, που βρίσκονταν κάτω από την ιδεολογική, και κάποτε και την οργανωτική, επιρροή της άρχουσας τάξης. Η ανάγκη της ενοποίησής τους για την καθοδήγηση των μεγάλων αγώνων της εργατικής τάξης ήταν επιτακτική. Η οικονομική και πολιτική κρίση του συστήματος εκείνη την περίοδο δημιουργούσε τους όρους μιας αναπτυσσόμενης εμφυλιοπολεμικής κατάστασης. Η εργατική τάξη απειλούνταν με αφανισμό. Χρειαζόταν το κόμμα της για να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο.

Η πορεία προς τη σύγκλιση του Πρώτου Πανελλαδικού Σοσιαλιστικού Συνέδριου δεν ήταν εύκολη, ούτε ευθύγραμμη. Ήταν γεμάτη ζιγκ ζαγκ, εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις. Οι έλληνες σοσιαλιστές, κάνοντας κάποια βήματα προς τα εμπρός και περισσότερα προς τα πίσω, υποχωρώντας στις πιέσεις της μπουρζουαζίας και συνάμα παλεύοντας ενάντιά της, με πολύ ανεπαρκές θεωρητικό οπλοστάσιο, συγχέοντας οι περισσότεροι τις μαρξιστικές με τις φιλελεύθερες και ανθρωπιστικές ιδέες, αποτελούσαν τη συμπυκνωμένη έκφραση βαθιών ιστορικών αντιφάσεων του νεαρού ελληνικού καπιταλισμού. Οι αδυναμίες τους καθυστέρησαν αλλά δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τη δημιουργία του πρώτου Εργατικού Κόμματος.

Η δύναμή τους εκφράζονταν στην απόφασή τους να αναλάβουν την ιστορική τους αποστολή, να χτίσουν το Επαναστατικό Κόμμα. Δεν ήταν μια προσωπική ικανότητα των πρωτοπόρων αυτών μαχητών. Αντανακλούσε την δύναμη και την αποφασιστικότητα ολόκληρης της εργατικής τάξης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκόσμια, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και παρακμής της αστικής τάξης και του συστήματός της. Η προλεταριακή επανάσταση ήταν παρούσα σε κάθε χώρα. Η νίκη της στη Ρωσία ήταν μόνο η πρώτη στιγμή, μια στιγμή όμως που έδωσε τεράστια ώθηση στις δυνάμεις της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Το Πρώτο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο διαπεράστηκε από αυτό το επαναστατικό πνεύμα. Ήταν αντικειμενικά δεμένο με την προλεταριακή επανάσταση, χαιρέτισε τη Γερμανική Επανάσταση που είχε ξεσπάσει, πήρε ανοιχτά το μέρος της νεαρής σοβιετικής δημοκρατίας ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιβουλές. Το πρόγραμμα του νέου κόμματος έβαζε σαν κύριο στόχο την οργάνωση του προλεταριάτου για την κατάκτηση της εξουσίας και την συντονισμένη παγκόσμια δράση των εργατών για “το θρίαμβο του διεθνούς σοσιαλισμού”. Ξαναγυρίζουμε σ΄ αυτό τον πρώτο ιστορικό σταθμό του ελληνικού εργατικού κινήματος σήμερα που βρισκόμαστε μπροστά στην επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα της Επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς που θα οργανώσει σε παγκόσμια κλίμακα το προλεταριάτο για την κατάληψη της εξουσίας. Βγάζουμε τα απαραίτητα ιστορικά μαθήματα που θα μας είναι χρήσιμα για το μεγάλο αυτό εγχείρημά μας.

Από αυτή τη σκοπιά εξετάζει αυτή μας η μελέτη την πορεία προς το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ, όλους τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους, τους αναγκαίους για την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου εργατικού κόμματος στην Ελλάδα.

protomagia5Οι αγώνες της εργατικής τάξης

Η δεκαετία 1908 – 1918 γνώρισε το μεγαλύτερο απεργιακό κύμα από τη μία άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη, από την Αθήνα, τον Πειραιά, το Λαύριο μέχρι την Καρδίτσα, τον Βόλο, την Πάτρα, τη Σύρα, την Κέρκυρα. Παρά το χαμηλό επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης, η εργατική τάξη έδινε αποφασιστικές μάχες για την βελτίωση του άθλιου βιοτικού της επίπεδου και των όρων δουλειάς της. Αλλά και τα προηγούμενα χρόνια γνώρισαν σημαντικές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα του αγροτικού πληθυσμού. Το 1900 έγινε τοπική εξέγερση στην Σπάρτη για “ένα δικαιότερο φορολογικό σύστημα”. Η πείνα, η φυματίωση, οι φόροι, οι μεταναστεύσεις εξαγρίωναν τους αγρότες, τους εργάτες, τους φτωχούς μικροαστούς στις πόλεις και τα χωριά.

Από το 1900 ήδη οι σταφιδοπαραγωγοί οργάνωναν σε όλη τη χώρα ένοπλες διαδηλώσεις, που διαλύονταν από την αστυνομία και το στρατό, θρηνώντας συχνά αρκετά θύματα της κρατικής βίας. “Υφίσταται μια ισχυρά και επικίνδυνος δυσαρέσκεια μεταξύ των κατωτέρων τάξεων, και αι ανώτεραι τάξεις όντως κατέχονται από μίαν έντονον αίσθησην κινδύνου”, έλεγε η αναφορά του άγγλου πρεσβευτή ένα μήνα πριν το κίνημα του Γουδιού, το 1909, (βλ. Γ. Δερτιλής: “Κοινωνικός Μετασχηματισμός και Στρατιωτική Επέμβαση 1880 – 1909″). Άλλωστε η απαίτηση των μαζών να δοθούν ριζοσπαστικές λύσεις στα τεράστια οικονομικά και πολιτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας εκείνης της εποχής ήταν αυτή που έδωσε την μεγάλη λαϊκή υποστήριξη στο κίνημα του Γουδιού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη μεγάλη διαδήλωση που οργανώθηκε στις 14 Σεπτέμβρη 1909 για συμπαράσταση στο Στρατιωτικό Σύνδεσμο, “το πλήθος υπολογίστηκε σε εκατό χιλιάδες σε έναν συνολικό πληθυσμό περίπου τριακοσίων χιλιάδων, που περιλάμβανε και μια αστική τάξη με περίπου 7-8.000 μέλη”, (ό.π.π., σελ. 205).

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας μεγάλωνε διαρκώς. Επιδεινώθηκε στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και, βέβαια, ακόμα περισσότερο μετά την κήρυξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, σαν αποτέλεσμα της στάσης της Ελλάδας απέναντι σ΄ αυτόν. Τόσο στη διάρκεια του αποκλεισμού που είχαν επιβάλει οι Σύμμαχοι, στα τέλη του 1916, σαν μέσο πίεσης πάνω στο βασιλιά Κωνσταντίνο, όσο και μετά, η πείνα και η ανεργία είχαν γίνει πραγματικές κοινωνικές μάστιγες. Στα τέλη του 1917, η έλλειψη τροφίμων, έφερε πολλές περιοχές στα πρόθυρα λιμού. Η κατάσταση είχε γίνει τόσο τραγική που οι Σύμμαχοι ομολογούσαν ότι “η ελληνική κυβέρνηση έχει ανάγκη από χρήματα και ο λαός έχει ανάγκη από ψωμί” Cab. 24/GT 2615 “Weekly Report on Greece, XI”, 12 Σεπτέμβρη 1917, στο βιβλίο του Γ. Λεονταρίτη: “Το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο”, σελ. 151).

Κυριαρχικό στοιχείο στην όλη κατάσταση ήταν η αγανάκτηση των μαζών. Η κυβέρνηση Βενιζέλου προσπαθούσε να επιβληθεί με μια πολιτική άγριας καταπίεσης (στρατιωτικός νόμος, διώξεις αγωνιστών, κλπ). Η αντίθεση στον πόλεμο και την επιστράτευση που επέβαλε η κυβέρνηση του Βενιζέλου, μεγάλωνε διαρκώς. “Ενα άλλο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η κυβέρνηση ήταν η αρνητική στάση των μαζών, των οποίων το ηθικό είχε υπονομευθεί από τις μεγάλες στερήσεις και τη συνεχή αντιπολεμική, αντιβενιζελική, αντισυμμαχική και φιλογερμανική προπαγάνδα. Τώρα ένα μεγάλο μέρος, του πληθυσμού ήταν αντίθετο στην επιστράτευση και τον πόλεμο και ήταν έντονα δυσαρεστημένο με το Βενιζέλο και τους Συμμάσχους. Ιδιαίτερα η Πελοπόννησος όπως και άλλα μέρη της Παλαιάς Ελλάδας ήταν οχυρό του αντιβενιζελισμού”, (Γ. Λεονταρίδη, ό.π.π., σελ. 153).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι σοσιαλιστικές οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα άρχισαν να ριζοσπαστικοποιούνται, να κινητοποιούνται και να μαζικοποιούνται. Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, όμως, παρέμενε ακόμα διασπασμένο και κατακερματισμένο, σε πλήρη αδυναμία να συντονίσει τη δράση του ενάντια στη μπουρζουαζία και την πολιτική της.

Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα.

Στις αρχές του αιώνα (20ού) δημιουργήθηκαν οι πρώτες σοσιαλιστικές οργανώσεις. Οι πρώτες αναρχο-σοσιαλιστικές κινήσεις άρχισαν γύρω στα 1900. “Αναρχο-σοσιαλιστικές κινήσεις είχαν κάποια επιτυχία ανάμεσα στον αγροτικό πληθυσμό της Πελοποννήσου γύρω στα 1900″, (Γ. Δερτιλής, ό.π.π., σελ. 203). Το 1907 κυκλοφόρησε “Το Κοινωνικό μας Ζήτημα” του Γ. Σκληρού, φέρνοντας για πρώτη φορά τις μαρξιστικές ιδέες στην Ελλάδα, δύο χρόνια μετά τη Ρώσικη Επανάσταση του 1905. Το βιβλίο ξεσήκωσε μεγάλο θόρυβο. Ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση για το σοσιαλιστικό κίνημα και τη θεωρία του, που κράτησε δύο ολόκληρα χρόνια.

Το 1909 ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η “Φεντερασιόν” με ηγέτη τον εβραίο Αβραάμ Μπεναρόγια. Η Φεντερασιόν που από το 1910 έγινε μέλος της Δεύτερης Διεθνούς έβγαζε από το 1911 την εφημερίδα “Αβάντι”. Συσπείρωσε πολλούς εργάτες, κύρια Εβραίους της Μακεδονίας, ανέπτυξε δεσμούς με τα άλλα σοσιαλιστικά κόμματα των Βαλκανίων, καθοδήγησε μεγάλες απεργίες που συγκλόνισαν τη χώρα, (όπως αυτή των καπνεργατών της Μακεδονίας το 1914). Την ίδια χρονιά, ο Πλάτωνας Δρακούλης, ίδρυσε το μικρό “Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα”, δεν κατάφερε να αναπτύξει σημαντικούς δεσμούς με την εργατική τάξη.

Το 1911 ο Γιαννιός ίδρυσε το “Σοσιαλιστικό Κέντρο της Αθήνας” και λίγο αργότερα το “Σοσιαλιστικό Κέντρο Πειραιά”. Το 1912 ιδρύθηκε ο “Σοσιαλιστικός Ομιλος της Ελληνικής Νεολαίας”, (που ανήκε στο Σοσιαλιστικό Κέντρο της Αθήνας), και επίσης ο “Σοσιαλιστικός Όμιλος Κέρκυρας”. Το 1914 ο Π. Δημητράτος ίδρυσε τη “Σοσιαλιστική Νεολαία” με επικεφαλής τους: Λιγδόπουλο, Κομιώτη, Τζουλάτι και τους αδελφούς Δούμα. Η “Σοσιαλιστική Νεολαία” πάλευε στο όνομα του μαρξισμού και πήρε τις πιο αριστερές θέσεις πάνω στα σοβαρά ζητήματα που απασχόλησαν το ελληνικό εργατικό κίνημα.

Οι σοσιαλιστές μπροστά στον Πρώτο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο.

Μπροστά στον πόλεμο οι έλληνες σοσιαλιστές διασπάστηκαν. Η “Φεντερασιόν” τάχτηκε ενάντια στον πόλεμο και την συμμετοχή της Ελλάδας σ΄ αυτόν. Παρασύρθηκε όμως από την ουδετερόφιλη πολιτική της μοναρχικής παράταξης και στις εκλογές του 1915 συνεργάστηκε μαζί της. Το “Σοσιαλιστικό Κέντρο” του Γιαννιού υποστήριξε ανοιχτά την πολιτική του Βενιζέλου, σαν πολιτική εθνικής άμυνας. Ο Πλάτωνας Δρακούλης, επίσης υποστήριξε το βενιζελισμό. Η “Σοσιαλιστική Εργατική Ένωση” του Δημητράτου απόφυγε να πάρει μια καθαρή θέση ενάντια στον πόλεμο. Μόνο η “Σοσιαλιστική Νεολαία” του Λιγδόπουλου καταδίκασε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την φιλοπόλεμη πολιτική της μπουρζουαζίας.

Στην πλειοψηφία τους οι έλληνες σοσιαλιστές κράτησαν μια σοσιαλσωβινιστική στάση. Γι΄ αυτό και στην Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ, τον Σεπτέμβρη του 1915 πήραν το μέρος της πλειοψηφίας ενάντια στη θέση επαναστατικού ντεφαιτισμού του Λένιν.

Γενικά, σε ολόκληρο το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, τα σημάδια της πίεσης (όχι μόνο ιδεολογικής) της μπουρζουαζίας, ήταν ιδιαίτερα έκδηλα, οδηγώντας σε έντονες συγκρούσεις μεταξύ τους και αλλεπάλληλες διασπάσεις. Οι έλληνες σοσιαλιστές, ελάχιστα εξοικειωμένοι με τον μαρξισμό, δεν μπορούσαν να πάρουν μια ανεξάρτητη, ταξική θέση, υπερασπίζοντας τα ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου. Στα δύσκολα χρόνια 1915 – 1916 η δραστηριότητά τους περιορίστηκε.

“Από το τέλος του 1915 και σε όλη τη διάρκεια του 1916, οι σοσιαλιστές στην Ελλάδα ήταν απορροφημένοι από τη διαμάχη των Βενιζελικών και Βασιλικών, η οποία είχε διαιρέσει τη χώρα σε δύο αδιάλλακτα στρατόπεδα. Ωστόσο η πολιτική ζωή βρισκόταν ήδη σε αδράνεια και οι σοσιαλιστές δεν είχαν μεγάλα περιθώρια δράσης μέσα σε μια ατμόσφαιρα φανατισμού και καταπίεσης. Χαρακτηριστικά είναι όσα γράφει ο Αμαρίγλιο στον Robert Grimm: “Εδώ, για πολλούς μήνες, αγωνιζόμαστε με μια οικονομική και πολιτική κατάσταση που δύσκολα θα μπορούσε να ήταν χειρότερη. Η ανεργία είναι πλατιά διαδομένη: χιλιάδες κόσμου βρίσκονται χωρίς δουλειά. Μια φοβερή δυστυχία βασιλεύει παντού, η οποία οφείλεται στο υπέρμετρο κόστος ζωής, που προκλήθηκε εν μέρει από την αδυναμία εξασφάλισης εφοδίων λόγω των αμέτρητων δυσκολιών που δημιουργεί για το εμπόριό μας ο αγγλικός αποκλεισμός, και εν μέρις από την αισχρή και ασυνείδητη κερδοσκοπία. Όσο για πολιτική ζωή, δεν υπάρχει πια τέτοιο πράγμα. Είναι σχεδόν αδύνατο να πάρει κανείς μέρος σε οποιαδήποτε δημόσια δράση ή διαδήλωση… Και πάνω απ΄ όλα αυτά πρόσθεσε την εχθρότητα του φανατικού και σωβινιστικού ελληνικού πληθυσμού και των αρχών και θα έχεις μια καλή εικόνα της εδώ κατάστασης”, (Γ. Λεονταρίτη, ό.π.π., σελ. 80-81).

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο σοσιαλιστές βουλευτές (αρισ. Σίδερης και Αλμπέρτος Κουριέλ) και πολιτικοί ηγέτες (Π. Δημητράτος) να πάνε στην “Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη” του Λονδίνου με χρήματα του υπουργείου Εξωτερικών του Βενιζέλου! Η Συνδιάσκεψη αυτή οργανώθηκε τον Φλεβάρη 1918 από τις κυβερνήσεις της Αντάντ μαζί με τους ηγέτες της Δεύτερης Διεθνούς ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τον μπολσεβικισμό. Ο Βενιζέλος ήθελε να χρησιμοποιήσει τους έλληνες σοσιαλιστές για να υποστηρίξουν τις εδαφικές διεκδικήσεις της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στις βαλκανικές κυβερνήσεις και τα βαλκανικά σοσιαλιστικά κόμματα. Βέβαια η στάση αυτή καταδικάστηκε στο Πρώτο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο που συγκρότησε μάλιστα επιτροπή για την διερεύνηση του όλου ζητήματος.

Η επίδραση της Ρώσικης Επανάστασης.

Η Ρώσικη Επανάσταση έδρασε καταλυτικά στην αλλαγή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες βαλκανικές και ευρωπαϊκές χώρες. Το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας στον πιο αδύνατο κρίκο της, έφερε με τον πιο επείγοντα τρόπο στην επιφάνεια την ανάγκη της οικοδόμησης επαναστατικών προλεταριακών κομμάτων σε κάθε χώρα. Ανάπτυξε όλους τους όρους γι΄ αυτό, δίνοντας τη μεγαλύτερη ώθηση στις επαναστατικές δυνάμεις και ενισχύοντας την πίστη του προλεταριάτου στις δικές του δυνάμεις για την κατάκτηση της εξουσίας. Η αστική τάξη, είτε είχε ειρηνόφιλο είτε είχε φιλοπόλεμο προσωπείο, βρίσκονταν σε τεράστια κρίση.

Στην Ελλάδα, η ρήξη βενιζελικών και βασιλικών ανάπτυσσε τους όρους μιας εμφύλιας σύρραξης. Η οικονομική εξαθλίωση είχε εξαγριώσει τις μάζες. Τα μέλη των σοσιαλιστικών οργανώσεων απαιτούσαν από την ηγεσία τους να αναλάβει αντιπολεμική δράση. Ιδιαίτερα οι σοσιαλιστικές οργανώσεις της επαρχίας (Θεσσαλονίκης, Πάτρας, Βόλου, Κέρκυρας) μεταφέροντας την αγανάκτηση των μελών τους πίεζαν τις οργανώσεις της Αθήνας και του Πειραιά να κινητοποιηθούν για τα καυτά προβλήματα της εργατικής τάξης. Έτσι, στις 7 Μάη 1917 οι σοσιαλιστικές οργανώσεις της Αθήνας και του Πειραιά κυκλοφόρησαν την πρώτη τους αντιπολεμική προκήρυξη.

Μια έντονη αντιπολεμική δραστηριότητα των σοσιαλιστικών οργανώσεων.(Δημητράτος, Γιαννιός, κλπ) άρχισε. Η Ρώσικη Επανάσταση του Φλεβάρη 1917 ήταν η μεγάλη πηγή έμπνευσης και επαναστατικής αισιοδοξίας. “Εχομεν πλήρη εμπιστοσύνη εις την Ρωσσικήν Επανάστασιν και την δημοκρατικήν Γαλλίαν. Η κυβέρνησης ώφειλε να έχει και αυτή περισσότερον εστραμμένην την προσοχήν της προς ανατολάς, προς την Ρωσσικήν Δημοκρατίαν. Το μέλλον είναι εκεί. Από εκεί θα κανονιστεί αύριον μαζί με το μέλλον όλου του κόσμου, και το ελληνικόν μέλλον”, (Γ. Λεονταρίτη: ό.π.π., σελ. 100), έγραφε ο “Ριζοσπάστης” τον Ιούλη – Αύγουστο 1917.

Τον Αύγουστο 1917 οι έλληνες σοσιαλιστές τάχτηκαν ενάντια στην επιστράτευση, κάνοντας σκληρή κριτική στην κυβέρνηση του Βενιζέλου. Αυτό προκάλεσε το μίσος της κυβέρνησης που πήρε μέτρα ενάντια στους σοσιαλιστές και τις εφημερίδες τους (συλλήψεις, φυλακίσεις, κλείσιμο εφημερίδων, όπως ο “Εργατικός Αγών”, που δημοσίευαν αντιπολεμικές διακηρύξεις, κλπ). Η ιδεολογική πάλη που είχε αρχίσει μέσα στο σοσιαλιστικό κίνημα, μετά τη συμμετοχή των τριών σοσιαλιστών στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, αναπτύχθηκε. Το ζήτημα του πολέμου άρχιζε να μπαίνει και να αντιμετωπίζεται από ταξική σκοπιά. Οι θέσεις τους άρχισαν να αποδεσμεύονται από το σοσιαλσωβινισμό. Το ζήτημα της ενοποίησης και της συντονισμένης δράσης τους άρχισε να τους απασχολεί πολύ σοβαρά, ιδιαίτερα μετά τη νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Τον Γενάρη 1918 έγινε στην Θεσσαλονίκη Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη, στην οποία πήραν μέρος η “Φεντερασιόν”, η “Σοσιαλιστική Εργατική Ενωση της Αθήνας”, και το “Σοσιαλιστικό Κέντρο του Πειραιά”. Αποφασίστηκε να γίνει νέα συνδιάσκεψη με την συμμετοχή όλων των σοσιαλιστικών οργανώσεων της Ελλάδας. Αυτή έγινε τον Ιούλη του 1918. Δεν πήρε μέρος μόνο το “Σοσιαλιστικό Κέντρο” του Γιαννιού, που δεν προσκλήθηκε λόγω της ανοιχτά φιλοβενιζελικής πολιτικής του. Στη σημαντική αυτή συνδιάσκεψη αποφασίστηκε να γίνει τον Οχτώβρη το Πρώτο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο για την ίδρυση του πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξης. Εκλέχτηκε μάλιστα και οργανωτική επιτροπή (Λιγδόπουλος, Μπεναρόγιας, Κόκκινος, Δημητράτος, Αρβανίτης) για την καλύτερη προετοιμασία του. Αποφασίστηκε επίσης να γίνει τον επόμενο μήνα το Πρώτο Πανελλαδικό Εργατικό Συνέδριο. Το Συνέδριο αυτό έγινε στις 21 Οχτώβρη 1918. Αντιπροσωπεύτηκαν 44 σωματεία με δύναμη 60.000 εργατών.

Ιδρύθηκε η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας. Το Ιδρυτικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ πέτυχε δύο σημαντικές κατακτήσεις. Πρώτο έβαλε σαν θεμέλιο την αρχή της πάλης των τάξεων και δεύτερο ανάτρεψε τις προσπάθειες της βενιζελικής κυβέρνησης να ελέγξει και να πατρονάρει την ΓΣΕΕ και μέσω αυτής όλο το κίνημα.
Πηγη:http://www.politikokafeneio.com