ΝΑ ΤΟ …ΕΚΤΙΜΑΤΕ, ΝΑ ΤΟ …ΤΙΜΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ …ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΚΟΡΜΙ. ΕΣΤΩ ΚΑΙ …ΓΥΜΝΟ (Δ) ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΥΤΟ.

Tα 17 ελληνικά μνημεία που έχει επιλέξει η UNESCO! Όλες οι φωτογραφίες.

Tα 17 ελληνικά μνημεία που έχει επιλέξει η UNESCO!

Εντυπωσιάζεστε κάθε 
φορά που διαβάζετε σε 
έναν ταξιδιωτικό οδηγό 
για κάποιο μνημείο…
ότι είναι «ενταγμένο στην Λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO»;Αναρωτηθήκατε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει αυτό, και γιατί δεν είναι, ας πούμε, όλα τα μνημεία του πλανήτη σε αυτή τη λίστα; Με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ξεσκονίζουμε την σχετική λίστα της UNESCO για την Ελλάδα, και προγραμματίζουμε τις επόμενες εκδρομές στα «αριστουργήματα της ανθρώπινης δημιουργίας» που μας έχουν ξεφύγει.


Μια πρώτη γνωριμία με την Λίστα

Όλα ξεκίνησαν στις 16 Νοεμβρίου του 1972, όταν στο Γενικό Συνέδριο της UNESCO ψηφίστηκε η Συνθήκη για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς. Η Συνθήκη αυτή λέει με λίγα λόγια ότι τα κράτη που την υπογράφουν (ο αριθμός των οποίων ανέρχεται σε 186 μέχρι στιγμής) αναγνωρίζουν πως οι χώροι που βρίσκονται στην εθνική επικράτειά τους και έχουν εγγραφεί στη λίστα, αποτελούν, με κάθε επιφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας και των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, παγκόσμια κληρονομιά «για την προστασία της οποίας είναι υπεύθυνη η διεθνής κοινότητα, που πρέπει να εργαστεί ως σύνολο για αυτό τον σκοπό». Από την πλευρά της, η UNESCO βοηθά τα κράτη να προστατεύσουν τους χώρους αυτούς παρέχοντας τεχνική βοήθεια, επαγγελματική εκπαίδευση καθώς και έκτακτη οικονομική βοήθεια σε χώρους που βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Για την ένταξή του στη λίστα ένα μνημείο πρέπει να πληροί ένα από τα δέκα κριτήρια της UNESCO, τα οποία μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ. Αν βαριέστε να διαβάζετε μακροσκελείς λίστες, τα κριτήρια συνοψίζονται ωραιότατα σε αυτές τις δύο προτάσεις: «να επιδεικνύει σημαντικές ανθρώπινες αξίες για μακρά περίοδο χρόνου» και «να φέρει μια μοναδική ή τουλάχιστον εξαιρετική μαρτυρία για κάποια πολιτισμική παράδοση, ζώντα ή εξαφανισμένου πολιτισμού».

Η λίστα της UNESCO για την Ελλάδα

Δεκαεπτά συνολικά μνημεία και τοποθεσίες στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνει, μέχρι στιγμής, η Λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Πριν βιαστείτε να σχολιάσετε τις ελλείψεις, περιμένουμε να πάρετε όρκο ότι τα έχετε επισκεφθεί όλα, ένα προς ένα. Με χρονολογική σειρά ένταξης στη Λίστα, έχουμε και λέμε:

Ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βασσές: Χτίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα, εντάχθηκε στη λίστα το 1986. Ήταν, μάλιστα, το πρώτο ελληνικό μνημείο που αναγνώρισε η UNESCO ως παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Βρίσκεται λίγο έξω από την Ανδρίτσαινα, εκεί που συναντιούνται τα βουνά της Αρκαδίας με τις πεδιάδες της Ηλείας. Είναι ο ναός με το αρχαιότερο κορινθιακό κιονόκρανο του κόσμου.

Η Ακρόπολη: Και όταν λέμε Ακρόπολη, δεν εννοούμε μόνο τον Παρθενώνα. Άλλωστε, σύμφωνα με την UNESCO, «η Ακρόπολη περιλαμβάνει τέσσερα από τα σπουδαιότερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της κλασσικής περιόδου: τον Παρθενώνα, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και τον ναό της Αθηνάς Νίκης». Η… κορώνα της Αθήνας εντάχθηκε στην Λίστα το 1987.

Οι Δελφοί: Θα μπορούσε να λείπει ο «ομφαλός της Γης» από την πολιτιστική κληρονομιά του κόσμου; Το μαντείο των Δελφών υπήρξε (;) για αιώνες το κέντρο του κόσμου, και η UNESCO το ενέταξε στη Λίστα το 1987 ως «θρησκευτικό κέντρο και σύμβολο ενότητας του αρχαίου ελληνικού κόσμου».

Συνέχεια ανάγνωσης Tα 17 ελληνικά μνημεία που έχει επιλέξει η UNESCO! Όλες οι φωτογραφίες.

Βρες το λάθος. Της Έλενας Ακρίτα: Πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον. Πήρε φωτιά το Κορδελιό.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ???

c8f8b787e4376eb9738fa86370987e1c_LΦταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Φταίει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Φταίει ο Σημίτης. Φταίει ο Μητσοτάκης. Φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Φταίει ο Κωστάκης Καραμανλής. Φταίει η χούντα. Φταίει η Αποστασία. Φταίει ο Εμφύλιος. Φταίει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Φταίει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Φταίει η Τουρκοκρατία. Φταίνε. Φταίμε;
Εμείς όλοι ευθύνες δεν έχουμε; Καθόλου; Αθώοι του αίματος; Αμέτοχοι του εγκλήματος; Τουρίστες στην ίδια μας τη χώρα; Μετανάστες στην ίδια μας τη ζωή; Καμιά ευθύνη; Κανένα σφάλμα; Καμιά πατάτα; Τίποτα;
Κι όμως… Αν τα βάλουμε κάτω, δεν βγαίνουν τα κουκιά. Μια χώρα δεν αυτοαναφλέγεται ερήμην των πολιτών της. Κι ας μην το πιάσουμε από τον Κιουταχή. Ας το πιάσουμε από την τελευταία 20ετία. Απ’ την εποχή της ροζ τσιχλόφουσκας.
Τότε, η «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά έζησε ιστορικές – και υστερικές – στιγμές. Γιατί περί μαζικής υστερίας επρόκειτο. Η μαντάμ Σουσού και η μαντάμ Λουσού, χέρι-χέρι, ψωνίζανε σαν να μην υπάρχει αύριο. Καταναλώνανε σαν να κρέμεται η ζωή τους από ένα βλαχομπαρόκ lifestyle.
Μισθωτοί συμπεριφέρονταν ως Κροίσοι. Παλιά, αγόραζαν αμάξι για να κάνουν τη δουλειά τους. Οχι για να κάνουν φιγούρα στον γείτονα. Αλλά, βλέπεις, είναι πολλά τα κυβικά, Αρη! Ξεκολλήσανε το «Η Παναγιά μαζί σου» και «Μπαμπά μην τρέχεις» και βάλανε το τρέντι γούρι από το τρέντι μαγαζί.

Παντρεύανε τα παιδιά τους; Δεξιώσεις, μπουφέδες, τούρτες, σαμπάνιες, χλίδα… Ζωτικά ψεύδη: «Οσα στερηθήκαμε εμείς, να τα δώσουμε στο παιδί μας». Στο παιδί μας που παντρεύτηκε άρχοντας και σήμερα είναι άνεργο. Ο ξυπόλητος πρίγκιπας. 
Τα χρόνια της φούσκας του χρηματιστηρίου κάποιοι αγόραζαν ότι βρίσκανε μπροστά τους. Πληρώνανε όσο-όσο! Οσο πιο ακριβό τόσο πιο καλό. Πουλιέται; Το αγοράζω. Το δίνεις; Το παίρνω! 
Οι τράπεζες σε κυνηγούσαν από πίσω με πιστωτικές κάρτες και προεγκεκριμένα δάνεια. Κάθε τρεις και λίγο, ραβασάκι: «Επειδή είστε καλός πελάτης σάς εγκρίνανε 6.000, 10.000, 20.000». Επειδή είστε καλός πελάτης. Επειδή είστε καλός άνθρωπος. Επειδή έχετε ωραία μάτια. Επειδή μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε. 

Θυμάμαι παλιά διαφήμιση τράπεζας στην οποία το ζευγάρι έπαιρνε δάνειο για να πάει χλιδάτες διακοπές. Επαναλαμβάνω: ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΙΣ ΜΑΛΔΙΒΕΣ! Οχι για να ρίξεις λεφτά στο μαγαζί. Οχι για να βοηθήσεις το παιδί στις σπουδές. Οχι για να πληρώσεις τη δόση του σπιτιού. Για να πας στους κοκοφοίνικες να λιάζεσαι. 
Και το κράτος από κοντά! Να σιγοντάρει, να ενθαρρύνει, να σπρώχνει στην καταστροφή. Ελλάδα, η απόλυτη μαντάμ Λουσού! Πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον. Πήρε φωτιά το Κορδελιό. Πανηγύρια, εκδηλώσεις, δεξιώσεις, πάρτι, χαμός. Τι έμεινε από όλα αυτά; Μια ξεβαμμένη παγέτα από το φόρεμα της συμπαθέστατης Παπαρίζου. Να μας θυμίζει το μηδέν. Το απολύτως τίποτα. 
Ασε τις χαρές, τις αγκαλιές, τα φιλιά της Γιάννας Αγγελοπούλου με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, όταν ανέλαβε η Ελλάδα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Που μας κοστίσανε τη μάνα ΜΑΣ και τον πατέρα ΜΑΣ. Θα ξεχάσω εγώ τους Καλατράβες που πλακώσανε και μας πήραν και τα σώβρακα; Τους τρελούς μισθούς που δόθηκαν αβέρτα κουβέρτα; Τους «ημετέρους» που κάναν σουλάτσο στα δικά μας λεφτά; Τις ασύλληπτες κατασκευές, στάδια, κολυμβητήρια, ολυμπιακά χωριά – που τώρα ρημάζουν στη μέση του πουθενά; Θα ξεχάσω που σκοτώνονταν Σημίτης με Καραμανλή ποιος θα πρωτοχρεωθεί την επιτυχία; 
Αποδείξεις δεν ζητούσαμε. Είναι γεγονός. Οπως γεγονός είναι πως δεν φταίγαμε – τουλάχιστον όχι στον βαθμό που μας εγκαλούν. Αν ζητούσες απόδειξη από υδραυλικό, δεν ξαναπάταγε στο σπίτι σου ο υδραυλικός. Τόσο απλά. Αν ζήταγες απόδειξη από τον γιατρό, δεν ξαναρχόταν ο γιατρός. Τόσο απλά. Αν ζήταγες απόδειξη από ηλεκτρολόγο, δεν ξανάβλεπες ηλεκτρολόγο. Τόσο απλά: Εμενες στα μαύρα σκοτάδια, με ξεχειλισμένο καζανάκι και 40 πυρετό. Τόσο απλά!
Βρες το λάθος στα ρουσφέτια. Εχω έναν θείο που θα με διορίσει στο Δημόσιο. Εναν γείτονα που θα φέρει το παιδί από τον Εβρο. Εναν που θα τον λαδώσω να μου βγάλει τη σύνταξη που δεν δικαιούμαι. Εναν κουμπάρο στην Πολεοδομία που θα κάνει τα στραβά μάτια στο αυθαίρετο. Εχω… έχεις… έχει… Ρουσφέτι, μέσο, δόντι, βύσμα. Κι όποιος δεν έχει, την πάτησε. Το παιδί του θα υπηρετήσει στον Εβρο, θα μείνει άνεργο, το αυθαίρετο θα το φάει η μαρμάγκα και η σύνταξη δεν θα βγει ποτέ. Ετσι γυρίζουν τα γρανάζια αυτής της μηχανής. 
Τους ψηφίσαμε.  Τους πιστέψαμε. Βρες το λάθος. Μπρος στα μάτια μας η αλήθεια κι εμείς εθελοτυφλούσαμε. Στρουθοκαμηλίζαμε. Βρες το λάθος.
Μπούκαρε εκείνη στην κρεβατοκάμαρα, έπιανε τον άντρα της με μια άλλη. Κι αντί να τα βάλει με αυτόν, ξεμάλιαζε αυτήν. Βρες το λάθος.
Για το κραγιόν στο πουκάμισο δεν φταίει αυτή που το έβαλε. Φταίει αυτός που την ενθάρρυνε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πήραμε διαζύγιο; 
Με λίγα λόγια… Φταίνε οι πολιτικοί που τα κάνανε σκατά…
Φταίμε εμείς που τους το επιτρέψαμε….
Που τους το επιτρέπουμε!!!!!!!
Ακόμη.
Και σ’ αυτό το τελευταίο – κυρίως σ’ αυτό – 

ΒΡΕΣ  ΤΟ  ΛΑΘΟΣ ! ! !

Η …ΒΙΒΗ ΤΣΙΑΜΗ, ΒΡΕΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ

«ΧΑΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥΣ». ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΝΑ …ΞΑΝΑ ΑΝΤΑΜΩΣΟΥΜΕ ΟΙ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΟΙ. ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Κάποτε τους συλλόγους τους έφτιαχναν άνθρωποι με έντονο το συναίσθημα της νοσταλγίας και της αγάπης για το χωριό τους. Ήθελαν να βοηθήσουν τον τοπικό κοινοτάρχη με τις λίγες και ισχνές βοήθειες που διέθεταν, ώστε να συντηρήσουν το σχολειό που πήγαιναν, την μάντρα της εκκλησιάς που ξέφταγε, το γιοφυράκι στο ποτάμι που ήταν ετοιμόρροπο, και να ρίξουν άσφαλτο σε κάποια κεντρικά δρομάκια. Από την άλλη μεριά ήθελαν να έχουν μια βασική επαφή με τους χωριανούς τους, για να μην χαθούν, όπως έλεγαν.

Τα ταξίδια προς την πατρώα γη ήταν χρονοβόρα και το σύρε και έλα δαπανηρό. Ύστερα ήρθαν τα εύκολα χρόνια. Τα FAX και τα e-mails μπήκαν στην ζωή μας. Ακόμα και το SKYPE έλυσε τα προβλήματα του να βρεθούμε » πότε και πού „.

Οι άνθρωποι ξεστράτισαν στον μοναχικό δρόμο του πλουτισμού. Απομονώθηκαν. Διεκδίκησαν στόχους μέσα από πολιτικές δικές τους συγκυρίες. Χρησιμοποιήθηκαν και προδόθηκαν. Οι σύλλογοι μαράζωσαν ή λειτουργούσαν παρείστικα. Οι διάφορες πολιτικές ταμπέλες δεν τους επέτρεπαν να λειτουργήσουν δημιουργικά σαν ομάδα. Η κρίση τους βρήκε να φυλλορροούν, μαζί με το χρήμα έχασαν και την διάθεση για κάθε τι φιλόδοξο και ευγενικό . Απομονώθηκαν στους εαυτούς τους και το πρόβλημα σε κάθε συνάνθρωπό μας έγινε ατομικό. Οι λίγοι συνταξιούχοι κουράστηκαν και αυτοί. Για τους νέους σήμερα δεν γίνεται κουβέντα.

Συνθλίβονται καθημερινώς στις μυλόπετρες της ανεργίας και αποχαυνωμένοι περιμένουν την » άνοιξη „ , που όπως πάμε, μάλλον δεν θα έρθει. Δεν βρίσκεις σήμερα δουλειά στέλνοντας βιογραφικά με e- mails. Μην το αναλύσουμε άλλο. Υπάρχει τώρα , πιο έντονα από ποτέ, η ανάγκη κοινωνικοποίησης, το ζεστό πλησίασμα του άλλου, η ανταλλαγή καινοτόμων ιδεών και οι διασταυρωμένες αποφάσεις πια , για κάτι καινούργιο.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά. Ζω μακριά και κοντά από το Κοπανάκι μας από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Βίωσα όλες τις καταστάσεις ακόμη και μέσα στον αδρανή τώρα σύλλογο μας. Πιστεύω τώρα, όσο ποτέ, την ανάγκη άμεσης ενεργοποίησης του » εν Αθήναις „ συλλόγου μας. Δεν μας παίρνει άλλο. Χαθήκαμε σε δρόμους μοναχικούς. Έχω να δω πολλούς από τους συμμαθητές μου από το ΄68 και φανταστείτε τα παιδιά μας. Πάρα πολλά λατρεύουν το χωριό μας και δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να καλέσω σε πανστρατιά όλους τους δημιουργικούς ανθρώπους του χωριού μας που μένουν στην Αθήνα, να φτιάξουμε μια ομάδα και να γνωριστούμε μεταξύ μας. Ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, έχουμε προβλήματα ; μπορούμε να κάνουμε κάτι μεταξύ μας; και μετά; παρέμβαση σε όλα τα δρώμενα του χωριού μας. Μπορούμε να συνδράμουμε και να βελτιώσουμε πολιτιστικές, κοινωνικές και λαογραφικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιφέρειας μας. Προ πάντων δε να αφουγκραστούμε τον ανθρώπινο πόνο, της ανέχειας, της αρρώστιας, και των γηρατειών.

Ας αναζητήσουμε τις νέες μας ευκαιρίες μέσα από μας. Δεν γνωριζόμαστε! Γιατί; Μπορεί να κρύβουμε την λύτρωση στο πρόβλημα ενός συμπατριώτη μας και να μην το ξέρουμε. Έτσι θα γίνουμε περισσότερο άνθρωποι. Παραβρέθηκα πριν λίγες μέρες στο συνέδριο της Μεσσηνιακής αμφικτυονίας ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Κοπανακαίων. Μ΄ έφαγε η μοναξιά και αναγκάστηκα να δηλώσω σε μερικούς σύνεδρους ότι ο σύλλογος μας θα ξεπεταχτεί πάλι και θα θεριέψει σαν τη…… Ρωμιοσύνη. Το πήρα πάνω μου και τώρα το ανακοινώνω. Θέλω να γίνει νεανικός και όχι σύλλογος συνταξιούχων. Γι΄αυτό να τον αναγεννήσουμε μαζί και να τον παραδώσουμε άμεσα στους νέους. Αυτοί έχουν τα οράματα τις ιδέες, και τον χρόνο. Έφτιαξα μια λίστα 50 υποψηφίων μελών από 18 έως 60 ετών. Θα έρθω προσωπικά σε επαφή μαζί τους. Μην με παρεξηγήσουν αυτοί που δεν θα τους τηλεφωνήσω. Θα τους βρω και θα με βρουν. Είχα την ευκαιρία στο Κοπανάκι να το συζητήσω με πολλούς. Το βρήκαν σπουδαίο.

Πιστεύω να μην μου το είπαν από ευγένεια. Θα δείξει!

Γρηγόρης Ηλιόπουλος.

kopanakigeneralview

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΔΕΧΘΗΚΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΕΥΧΑΡΗΣΤΗΡΙΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ.

Κύριον
Δημήτριον Γιαννόπουλο
Διαχειριστή ιστοσελίδας
Kopanaki news

Αγαπητέ Δημήτρη,

OLKKΘέλω να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου και γραπτά, συνέχεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας μας, για την προσφορά σου από την ιστοσελίδα Kopanaki news στην τοπική κοινωνία της περιοχής του Κοπανακίου και του Δήμου Τριφυλίας γενικότερα.
Σε παρακολουθώ καθημερινά, από τότε που έβγαλες και την πρώτη Εφημερίδα σου το ¨ Kopanaki news ¨ αφού και ο αείμνηστος αδελφός μου Γιάννης, ήταν τακτικός συνεργάτης σου στην ιστοσελίδα σου και είχατε άριστη συνεργασία.

Τα διάφορα γεγονότα και συμβάντα στην περιοχή, τα κοινωνικά και τα πολιτιστικά θέματα, οι ειδήσεις τοπικού και πανελλήνιου ενδιαφέροντος, κοσμούν καθημερινά την ιστοσελίδα σου.

Ακούραστος, ευχάριστος, με ευγενικά αισθήματα και συμπεριφορά αλλά και χιούμορ, οι κριτικές σου και οι επισημάνσεις, είναι πάντα αντικειμενικές και ο κάθε αναγνώστης βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Είσαι το μάτι και αυτί όλων μας, γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε για τα χωριά μας, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και τα οποία αγαπάμε, σε όποιο σημείο της Ελλάδας και αν βρισκόμαστε.
Είναι τιμή μας, που έχεις ρίζες από το μικρό Αρτίκι, όπου γεννήθηκε ο πατέρας σου Αθανάσιος και το οποίο πολλές φορές έχεις αναφέρει και προβάλλει για την φυσική του ομορφιά, τα έφορα εδάφη του, την ιστορία του και τους καλούς ανθρώπους του.
Στην σημερινή εποχή της Διεθνούς Επικοινωνίας των Μ.Μ.Ενημέρωσης, είναι πολύ σημαντικό για σένα και τιμητικό, να προσφέρεις το είναι σου και το εγώ σου, για το σκοπό αυτό, με ανιδιοτελή προσφορά. Το έργο αυτό σε καταξιώνει πλήρως στην κοινωνία.
Με αυτά τα λίγα, αγαπητέ Δημήτρη, κλείνω την επιστολή μου και ευχαριστώ για την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου ¨ Ο άνθρωπος και ο Ανθρωπισμός του ¨ και για τα καλά σου λόγια και κριτική, από το Kopanaki news.

Με ιδιαίτερη Εκτίμηση και Αγάπη
Δημήτρης Μητρόπουλος
Αντιστράτηγος ΕΛ.ΑΣ. (ε.α.)
Επίτιμος Υπαρχηγός ΕΛ.ΑΣ.

Σημείωμα …bloger. Μια κουβέντα μόνο να προσθέσω ή μάλλον δυο, φίλε μου και συμπατριώτη μου Δημήτρη. Πρώτον, στο …αίμα μου κυλάει τ΄Αρτίκι -γεννήθηκα στην Πάτρα, αλλά στο Αρτίκι …περπάτησα- ας είναι συχωρεμένη η θεια μου η Κανέλα και ο μπάρμπας μου ο Μουσκούλας.

Δεύτερον, είμαι απ΄τους ανθρώπους της προσφοράς, είμαι και με τους πολλούς αλλά και με τον ένα. Με λίγα λόγια αγαπώ τους ανθρώπους χωρίς ανταλλάγματα και όσοι το καταλαβαίνουν το καταλαβαίνουν.