Η διαλεκτική μεταξύ γαστρονομίας και πολιτισμού είναι ένα απ΄τα χαρακτηριστικά του ελληνικού τρόπου ζωής. (Μακεδονία)

Ο Γαστρονομικός Πολιτισμός της Μακεδονίας

Πολιτισμός / Λαογραφία-Παράδοση (Πηγή: Πεμπτουσία)

Η διαλεκτική μεταξύ γαστρονομίας και πολιτισμού είναι ένα απ΄τα χαρακτηριστικά του ελληνικού τρόπου ζωής. Σε οποιαδήποτε γωνιά της ελληνικής γης μπορείς να το διαπιστώσεις.   Πέρα από την καθημερινότητα καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος στα ήθη, τα έθιμα και τη θρησκεία μας. Η γαστρονομία της Μακεδονίας ειδικότερα έχει κοινές βάσεις. Μικρές διαφορές παρατηρούνται ανά περιοχή ανάλογα με τα τοπικά προϊόντα, ενώ στο σύνολό της επηρεάστηκε με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη.Το καθημερινό εδεσματολόγιο διαμορφώνεται σύμφωνα με τα τοπικά προϊόντα και ανάλογα με την εποχή, είναι πλούσιο σε φρούτα, λαχανικά, άγρια χόρτα, ζυμαρικά, ψάρια και πιο σπάνια κρέας. Φασολάδα, βαρένικα, σταμνάτο, τραχανόσουπα, σαρμάδες, τσομπλέκι, φάβα, κολοκυθοκεφτέδες, σπετσοφάι, στραπατσάδα, μυδοπίλαφο, μύδια αχνιστά, ψάρια ψητά ή τηγανιτά, πίτες, γλυκά του κουταλιού, κυδώνια ψητά, φοινίκια, είναι μόνο  μερικές από τις συνταγές που συναντάμε στο Μακεδονικό εδεσματολόγιο.gastronomiaΠολλά από τα προϊόντα που χρησιμοποιούσαν στο καθημερινό μαγείρεμα τα έφτιαχναν οι ίδιοι οι νοικοκυραίοι ανάλογα πάντα με τα εποχικά προϊόντα ενώ μεριμνούσαν και για τις προμήθειες του Χειμώνα.Το καλοκαίρι με τις τομάτες έβραζαν και συσκεύαζαν σάλτσες ενώ με τις καυτερές πιππεριές έφτιαχναν μπούκοβο , πάπρικα και μια καυτερή σάλτσα το τσατσιπέλι.Τον Σεπτέμβριο που αλώνιζαν φτιάχναν το καινούργιο αλεύρι, μ’ αυτό το αλεύρι θα φτιάχναν το καθημερινό ψωμί, πίτες, αλλά και ζυμαρικά όπως τραχανά, γιουφκάδες, μακαρόνια και κουσκους.Το Φθινόπωρο μάζευαν τις ελιές, έφτιαχναν ελιές φαγώσιμες, αρμυρές, τσακιστές και χαρακτές, για το καθημερινό τραπέζι και στο ελαιοτριβείο έφτιαχναν το λάδι της χρονιάς. Φθινόπωρο είναι επίσης και η εποχή του τρύγου, μετά το μάζεμα του σταφυλιού  έφτιαχναν κρασί, τσίπουρο, σταφίδες , μούστο και πετιμέζι για τα γλυκά.Με το γάλα από τα ζώα τους έφτιαχναν γαλακτοκομικά προϊόντα όπως είναι το βούτυρο γάλακτος, το τυρί και το γιαούρτι. Με τα λαχανικά έφτιαχναν τουρσιά όπως είναι το μελιτζανάκι, το λάχανο , οι πιπεριές και τα κολοκυθάκια ενώ με τα φρούτα οι νοικοκυρές έφτιαχναν μαρμελάδες, λικέρ και τα υπέροχα γλυκά του κουταλιού με τα οποία τράταραν του καλεσμένους.Το κρέας για να το συντηρήσουν το έφτιαχναν καβουρμά και λουκάνικα και αργότερα το μαγείρευαν με λαχανικά ή αυγά.Η διατροφή όμως δεν συνδέεται μόνο με την καθημερινότητα αλλά και με τις γιορτές, τις παραδόσεις και τη θρησκεία.Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν πολύ πλούσιο σε φαγητά με κρέας, χοιρινό με λαχανικά, κρεατόσουπες, πουλερικά, κυνήγι, πίτες ενώ από το τραπέζι δεν έλειπαν και τα γλυκά όπως τα τσουρέκια, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα, οι δίπλες και ο μπακλαβάς.Η Κυριακή της Αποκριάς είναι η τελευταία μέρα που τρώνε κρέας, την υπόλοιπη εβδομάδα και μέχρι την Κυριακή της Τυρινής τα εδέσματα ήταν φτιαγμένα από ψάρι, γάλα, τυρί, ζυμαρικά και αυγά. Την Κυριακή της Τυρινής σύμφωνα με το έθιμο το βραδινό γεύμα τελείωνε με αύγα, σφράγιζαν το στόμα με αυγό για να το ξανανοίξουν με αυγό το Πάσχα. Την Καθαρά Δευτέρα ξεκινούσε η περίοδος της νηστείας, που απέφευγαν το κρέας και τα προϊόντα ζωικής προέλευσης, για να λήξει το Πάσχα με την Ανάσταση. Παραδοσιακά οι νοικοκυρές την M. Τετάρτη ζύμωναν τα τσουρέκια και την Μ. Πέμπτη έβαφαν τα αυγά κόκκινα ή χρωματιστά με κρεμμυδόφυλλα. Το Μ. Σάββατο συνήθως έσφαζαν τα κατσίκια κι ετοίμαζαν τη μαγειρίτσα. Την Κυριακή του  Πάσχα γλεντούσαν και έτρωγαν τα αυγά και το κρέας μαγειρευτό με λαχανικά, μαγειρίτσα, τσιγεροσαρμάδες , γλυκά και άλλα εδέσματα.Η εύφορη γη της Μακεδονίας και γενικότερα της Ελλάδας, η θάλασσα  και οι διαφορετικές επιρροές μας έχουν χαρίσει μία πλούσια γαστρονομική παράδοση και έναν από τους υγιεινότερους τύπους διατροφής. Πλέον και με το πέρασμα των χρόνων στις διατροφικές μας συνήθειες έχουν προστεθεί οι διατροφικές συνήθειες και προϊόντα άλλων λαών καθώς και πολλά τυποποιημένα προϊόντα, γεγονός το οποίο τείνει να επηρεάσει, μέσω των τηλεοπτικών εκπομπών και την κουζίνα της υπαίθρου.Παρόλα αυτά η γαστρονομική μας κληρονομιά είναι ένα ισχυρό κομμάτι της καθημερινής διατροφής μας, μια πρόταση ενός τρόπου ζωής που σέβεται τον άνθρωπο και την κτίση.Ευθυμία Χρυσίδου

»Μαγειρεύοντας με λάδι και σταφίδα» στις 24 Ιουλίου στην Βάλτα. Δείτε όλες τις εκδηλώσεις της Δημοτικής ενότητας Γαργαλιάνων (Από το blog της Βάλτας).

24 Ιουλίου 2013: 4η γιορτή μαγειρικής »μαγειρεύοντας με λάδι και σταφίδα»

Μετά την μεγάλη επιτυχία που σημειώθηκε τις προηγούμενες χρονιές ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βάλτας, με την υποστήριξη της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Τριφυλίας, θα διοργανώσει φέτος την 4η γιορτή μαγειρικής: μαγειρεύοντας με λάδι και σταφίδα, την Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013 μετά τις 21:00. Στην εκδήλωση οι γυναίκες του χωριού – και όσοι άνδρες επιθυμούν – θα παρουσιάσουν διάφορα φαγητά και γλυκά που θα έχουν μαγειρέψει, με βάση τα δύο αυτά προϊόντα που παράγει ο τόπος μας. Η παρουσίαση θα γίνει σε έναν μπουφέ στην πλατεία του χωριού, όπου ο κόσμος θα μπορεί παράλληλα να τα γευτεί. Προσκεκλημένη στην γιορτή θα είναι η πρόεδρος του οργανισμού »Μεσσηνίας Όψεις» κα Διονυσία Χρυσομπόλη, η οποία θα αναφερθεί στα δύο αυτά προϊόντα και στον συνδυασμό της γαστρονομίας με τον τουρισμό. Παράλληλα θα λειτουργεί παζάρι με παραδοσιακά προϊόντα, φτιαγμένα από τις γυναίκες του Συλλόγου, όπως χυλοπίτες, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες κ.α. Την εκδήλωση θα κλείσει παραδοσιακό γλέντι.

Καλοκαίρι 2013: οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της Δ.Ε. Γαργαλιάνων & των Δημοτικών της Διαμερισμάτων

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ
Κυριακή 28/7 – Ώρα 9.30μ.μ Συναυλία Φιλαρμονικής Ορχήστρας Γαργαλιάνων (κεντρική πλατεία Γαργαλιάνων) ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ / ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
Πέμπτη 1/8 – Ώρα 9.45μ.μ. Λαϊκή Βραδιά (κεντρική πλατεία Γαργαλιάνων) (χορηγία καταστημάτων Πλατείας)
Παρασκευή 2/8 – Ώρα 9.30μ.μ. Θεατρική παράσταση από το Τριφυλιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο με το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω δεν πληρώνω» Προφήτης Ηλίας
Παρασκευή 16/8 – Ώρα 9.45μ.μ. Λαϊκή Βραδιά (κεντρική πλατεία Γαργαλιάνων) (χορηγία καταστημάτων Πλατείας)
Παρασκευή 23/8 – Ώρα 9.45μ.μ. Λαϊκή Βραδιά (κεντρική πλατεία Γαργαλιάνων) (χορηγία καταστημάτων Πλατείας)
Δ.Δ. ΜΑΡΑΘΟΠΟΛΗΣ 
Τρίτη 30/7 – Ώρα: 9.30μ.μ. Συναυλία Φιλαρμονικής Ορχήστρας Γαργαλιάνων σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μαραθόπολης. ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ / ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
Παρασκευή 2-16/8 – Ώρα: 9.00μ.μ Άνοιγμα παζαριού παραδοσιακών τοπικών προϊόντων από τις γυναίκες του πολιτιστικού συλλόγου Μαραθόπολης. (Πεζόδρομος Μαραθόπολης)
Κυριακή 18/8 – Ώρα: 9.30μ.μ Γιορτή Σαρδέλας από τον πολιτιστικό σύλλογο Μαραθόπολης, Παραδοσιακό και Λαϊκό Γλέντι με την ορχήστρα του Γιάννη Καλογερόπουλου.
Δ.Δ. ΒΑΛΤΑΣ 
Τετάρτη 24/7 – Ώρα: 9.30μ.μ Γιορτή για το ελαιόλαδο και την σταφίδα (Πλατεία Βάλτας) ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ / ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
Σάββατο 27/7 – Ώρα: 9.15μ.μ Πανηγύρι στο χώρο του Σχολείου
Πέμπτη 22/8 – Ώρα: 9.00μ.μ Πανηγύρι Ευαγγελίστρας στο Ξωκλήσι Ευαγγελίστρας
Δ.Δ. ΠΥΡΓΟΥ
Πέμπτη & Παρασκευή 25-26/7 – Ώρα: 10.00μ.μ Πανήγυρι στο Γήπεδο Πύργου
Δ.Δ. ΦΛΟΚΑΣ
Σάββατο 10/8 – Ώρα: 9.00μ.μ Παραδοσιακή Βραδιά, Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Δημήτριος Ο Νεομάρτυρας»
Δ.Δ. ΤΡΑΓΑΝΑΣ 
Σάββατο 3/8 – Ώρα: 09.30μ.μ Πανηγύρι Πολιτιστικός Σύλλογος Τραγάνας – Δημοτικό Σχολείο Τραγάνας ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ / ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
Παρασκευή 9/8 – Ώρα: 09.30μ.μ Παράσταση παιδικού θεάτρου της Ειρήνης Μπόικο «Το Παζαράκι»  
Δ.Δ. ΜΟΥΖΑΚΙΟΥ 
Δευτέρα 29/7 – Ώρα 9.30μ.μ. Παράσταση από το θέατρο τμήματος Πολιτιστικού Συλλόγου Μουζακίου με το έργο του Γιώργου Τζαβέλα » Η γυνή να φοβείται τον άνδρα» Πολιτιστικός Σύλλογος Μουζακίου / Δημοτικό Σσχολείο Μουζακίου. 

48 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ.

Φωτογραφία για 48 χρόνια από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. - αφιέρωμα - εκπομπή ....!!!

 

Σαν σήμερα, πριν από 48 χρόνια, δολοφονήθηκε από τους ένστολους πραιτωριανούς της ιουλιανής εκτροπής ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομά του γίνεται τραγούδι και σύνθημα. Η θυσία του πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Τέσσερα μόλις χρόνια μετά τη γέννησή του, το 1946, η οικογένεια Πέτρουλα αναγκάζεται να καταφύγει στην Αθήνα προκειμένου να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ενόπλων συμμοριών της Δεξιάς. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων στην Αθήνα, ο Σωτήρης εργάζεται, σημειώνει εξαιρετικές επιδόσεις στο σχολείο και παράλληλα συμμετέχει δραστήρια στο μαζικό μαθητικό κίνημα. 

αρχείο λήψης (1)Ήταν λίγο πριν τελειώσει το σχολείο, όταν ο Σωτήρης, μαζί με άλλους συμμαθητές του, αρνήθηκε να γράψει μία έκθεση που του ζητήθηκε με σοβινιστικό και αντιλαϊκό περιεχόμενο. Αντιλαμβανόμενος την αξία της οργανωμένης πάλης, αποφασίζει να οργανωθεί στη Νεολαία της ΕΔΑ. 

Λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1960, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε να εισαχθεί στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή. Τραγική λεπτομέρεια: ο Σωτήρης Πέτρουλας κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή με υποτροφία 12.000 δραχμών, η κρατική καταστολή όμως δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τις σπουδές του Ο Σωτήρης Πέτρουλας εξελίχθηκε σε μεγάλο αριστερό αγωνιστή και στέλεχος του φοιτητικού κινήματος. Πρωτοστάτησε στους αγώνες για το 114 και το 15%. Μάλιστα, ήταν Ιούλιος του 1962 όταν ο ίδιος μαζί με άλλους αγωνιστές ύψωσε τη σημαία του 114 στο βράχο της Ακρόπολης, στο υπουργείο Βιομηχανίας και στο Πανεπιστήμιο. Η προσφορά του στο κίνημα εκτιμήθηκε από τους συναδέλφους του, οι οποίοι τον εξέλεξαν γραμματέα της οργάνωσης της Ανωτάτης Εμπορικής. Η πολιτική του δραστηριότητα και το θάρρος του να συγκρούεται με την τρομοκρατία που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια (ιδίως με την παρακρατική ΕΚΟΦ) ενοχλούσε πολύ το κράτος της Δεξιάς. Γι’ αυτό το λόγο αποβλήθηκε για ένα χρόνο από τη σχολή του.

Την ταραγμένη χρονιά του 1965, στις 21 Ιούλη, η ΕΦΕΕ κάλεσε τους φοιτητές σε συγκέντρωση στα Προπύλαια ενάντια στις αυθαιρεσίες του βασιλιά με κεντρικά συνθήματα «Να φύγει η αυλόδουλη κυβέρνηση», «Την κυβέρνηση εκλέγει ο λαός και όχι το παλάτι και οι αμερικανοί» κ.ά. Κατά τη διάρκεια της μαζικότατης διαδήλωσης, οι αστυνομικοί, κατόπιν εντολής του υπουργού δημόσιας τάξης, ναύαρχου Τούμπα, επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς. Ο απολογισμός τραγικός: 200 τραυματίες, 258 συλληφθέντες, μεταξύ των οποίων 28 μαθητές, και ένας νεκρός. Ο 23χρονος τότε Σωτήρης έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Σταδίου και Λαδά, χτυπημένος από τη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, η αστυνομία αρνούνταν να παραδώσει τη σωρό του Σωτήρη στην οικογένειά του, σε μία προσπάθεια η ταφή να γίνει μυστικά, πριν καν ανατείλει ο ήλιος, ώστε να αποσιωπηθεί η αλήθεια γύρω από τη δολοφονία του.

Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή έκανε λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω των δακρυγόνων που είχαν ρίξει οι κρατικές δυνάμεις καταστολής. Γιατί, όμως, υπήρχαν σχισίματα στο λαιμό του Σωτήρη, τα οποία βρήκαν οι δικοί του, όταν πήραν το πτώμα; Μήπως οι αστυνομικοί προσπάθησαν να καλύψουν ίχνη στραγγαλισμού του 23χρονου αγωνιστή; Εξάλλου, γιατί η διαπίστωση του θανάτου έγινε από αστυνομικούς, ντυμένους με στολές γιατρών; Και γιατί δεν επετράπη στην οικογένεια του Σωτήρη να πραγματοποιήσει με δικά της έξοδα νεκροψία; Και είναι αλήθεια αυτό που η ίδια η μητέρα του Σωτήρη αποκάλυψε, ότι δηλαδή η εκταφή της σωρού απέδειξε πως το κρανίο του είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση; Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα. Ή μήπως όχι; …

Η κηδεία του Σωτήρη στις 23 Ιουλίου εξελίχθηκε στην πιο ηχηρή διαδήλωση ενάντια στο παλάτι, σε μια διαδήλωση οργής 500.000 ανθρώπων, που ακολουθούν τη σωρό του από το σπίτι της οικογένειας στον Κολωνό, ενώ ακούγεται το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη που γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν. Εκδηλώσεις για να τιμηθεί η μνήμη του έγιναν και σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδας με εντυπωσιακή συμμετοχή του κόσμου.

Ο Σωτήρης ήταν ένας μεγάλος αγωνιστής της αριστεράς, που πάλευε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς φτώχεια και χωρίς αποκλεισμούς, για μια κοινωνία ελεύθερη και δημοκρατική. Ήταν ένας φοιτητής που δολοφονήθηκε σε μία διαδήλωση, ενώ πάλευε να κάνει τα οράματά του πραγματικότητα. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας. Το μήνυμα της θυσίας του, ένα μήνυμα αντίστασης που μας παίρνει το φόβο, μας εμψυχώνει, μας εμπνέει, μας οδηγεί.

Ξανά στη θέση της η προτομή του Πέτρουλα

Συναγωνιστές και συμφοιτητές του Σωτήρη Πέτρουλα αποφάσισαν πριν από λίγες ημέρες να τοποθετήσουν νέα αναμνηστική ανάγλυφη προτομή του, στο ίδιο σημείο από το οποίο κάποιοι ανιστόρητοι την είχαν αφαιρέσει, στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Εδουάρδου Λω. 

Πηγή:

Left.gr

Πηγή: 48 χρόνια από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. – Δείτε ολόκληρη το αφιέρωμα της εκπομπής Ρεπόρτερς στην δολοφονία του Σ. Πετρούλα. – RAMNOUSIA 

Το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πηγή: afigisizois.wordpress.com

Η ιστορία αρχίζει όταν ο Αστόχαστος έχει οδηγήσει τη χώρα του στην απόλυτη κατάρρευση. Από το Παραμύθι χωρίς όνομα, της Πηνελόπης Δέλτα, προγιαγιάς του …Αντωνάκη …μας.

Παραμύθι χωρίς όνομα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

Penelope Delta.jpg

Η Πηνελόπη Δέλτα (1897)

Συγγραφέας

Πηνελόπη Σ. Δέλτα

Είδος

παιδικό βιβλίονουβέλα

Εκδότης

Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Γλώσσα

Ελληνική

Πρώτη έκδοση

1910

ISBN

ISBN 960-05-0049-5

Το Παραμύθι χωρίς όνομα είναι το δεύτερο παιδικό βιβλίο της Ελληνίδας συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα. Δημοσιεύθηκε το έτος 1910. Τον ίδιο τίτλο έχει και το θεατρικό έργο του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη που βασίζεται πάνω σε αυτό το βιβλίο.

Το έργο αυτό εκδόθηκε σε μια ιστορική χρονική στιγμή που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό ήταν έτοιμο να υιοθετήσει τα διδάγματά του. Κατά το 1910 η Ελλάδα βρισκόταν σε φάση αναδιοργάνωσης, καθώς είχε αρχίσει το έργο της Αναθεωρητικής Βουλής και η χώρα προσπαθούσε να μεγιστοποιήσει τα μαθήματα από τον Πόλεμο του 1897. Το 1897 είχε βιωθεί τραυματικά από το έθνος (παρότι η Κρήτη απέκτησε αυτονομία έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και αφύπνισε την κοινή γνώμη για την ανάγκη αλλαγών, με αποτέλεσμα το Κίνημα στο Γουδί το 1909. Με το αίτημα του κινήματος αυτού για αναδιοργάνωση συντάχθηκε αμέσως και η Πηνελόπη Δέλτα, η οποία ακόμα τότε δεν είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα, αλλά ζούσε στην Αλεξάνδρεια και στη Δυτική Ευρώπη με την οικογένειά της (ήρθε στην Ελλάδα το 1916). Συνεπώς, το Παραμύθι χωρίς όνομα γράφτηκε μακριά από την Ελλάδα και με μία τελείως ιδεατή εικόνα της στον νου της συγγραφέως του.

Πρόκειται για ένα παραμύθι με φιλοσοφικά στοιχεία, αλληγορικό και ηθικό περιεχόμενο, και διδακτικό τόνο. Ακολουθεί τα προτεσταντικά πρότυπα, κυρίως τα αγγλικά και τα αμερικανικά ηθικοπλαστικά έργα της νεανικής λογοτεχνίας του τέλους του 19ου αιώνα, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται και στην επίδραση που είχαν στην παιδική ηλικία της συγγραφέως οι δυτικοευρωπαίες γκουβερνάντες της.

Περίληψη της πλοκής

Τα γεγονότα της ιστορίας συμβαίνουν σε μια φανταστική χώρα, που ονομάζεται «Χώρα των Μοιρολάτρων» (ο τόνος σκόπιμα στο «-λά-»). Βασιλιάς της χώρας αυτής είναι ο Αστόχαστος (ή «Ασυλλόγιστος» στις πρώτες εκδόσεις του έργου) και βασίλισσα η Παλάβω. Ο γιος τους ονομάζεται Συνετός και οι κόρες τους Ζήλιω, Πικρόχολη και Ειρηνούλα. Η ιστορία αρχίζει όταν ο Αστόχαστος έχει οδηγήσει τη χώρα του στην απόλυτη κατάρρευση, στην οικονομική χρεοκοπία και στην αδυναμία επιβιώσεως, ενώ οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Σε τέτοιο σημείο έχει φθάσει η κατάπτωση του κράτους, ώστε το εγκαταλείπει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός παίρνοντας μαζί του ό,τι είχε απομείνει στο δημόσιο ταμείο. Το κράτος επιβιώνει μόνο χάρη στην οικονομική βοήθεια από τα γειτονικά βασίλεια, όπου βασιλεύουν ο «Εξάδελφος Βασιλιάς» και ο «Θείος Βασιλιάς». Μέχρι που μία ημέρα, αντί για την επόμενη «δόση» της οικονομικής βοήθειας φθάνει ένα καλάθι που περιέχει μία γαϊδουροκεφαλή…

Αυτά όλα προκαλούν τη θλίψη αλλά και την αγανάκτηση του Βασιλόπουλου, του Συνετού, που αποφασίζει να πάρει τη μικρότερη αδελφή του και να ξενιτευτεί. Το αποτρέπει όμως η κυρα-Φρόνηση, την οποία συναντά τυχαία, και η οποία τον πείθει να μείνει, να γνωρίσει από κοντά τον λαό του και να αγωνισθεί για την αναδιοργάνωση του κράτους. Αυτό και γίνεται, η προσπάθεια όμως για αναδιοργάνωση φέρνει τον Συνετό σε σύγκρουση με τους αξιωματούχους και όσους άλλους εκμεταλλεύονταν το «μπάχαλο» που είχε προκαλέσει η διοίκηση του πατέρα του για το προσωπικό τους συμφέρον. Ο Δικαστής, που ανήκει σε αυτή την κατηγορία, φεύγει από τη χώρα και πείθει τον Θείο Βασιλιά να εκστρατεύσει εναντίον της χώρας του Αστόχαστου με τη βεβαιότητα ότι θα την κατακτήσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ο Συνετός ωστόσο κατορθώνει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του, ο οποίος εξεγείρεται σαν ένας άνθρωπος και, πολεμώντας με θάρρος και ενθουσιασμό, κατατροπώνει τον εισβολέα. Αμέσως μετά αρχίζει η αναδιοργάνωση του κράτους με την επιμέλεια της κυρα-Φρόνησης.

Αναγνωρίζοντας ο Αστόχαστος τα όσα πέτυχε ο γιος του, υποχρεώνεται να τον ανακηρύξει βασιλιά της Χώρας των Μοιρολάτρων.

Ας διαβάσουμε και το βιβλίο της …προγιαγιάς, ο Τρελαντώνης. Αυτό δεν έχει καμία …σχέση. 

Βιογραφικά στοιχεία του Αντώνη Σαμαρά.

Είναι γιος του καρδιολόγου Κωνσταντίνου Σαμαρά και της Ελένης Ζάννα[1]. Από την πλευρά του πατέρα του είναι ανηψιός του Γεωργίου Σαμαρά, βουλευτή Μεσσηνίας με το κόμμα της ΕΡΕ ενώ από την πλευρά της μητέρας του είναι απόγονος της οικογένειας Μπενάκη. Είναι τρισέγγονος του Εμμανουήλ Μπενάκη, δισέγγονος του Στέφανου και της Πηνελόπης Δέλτα, εγγονός του υπουργού Αλέξανδρου Ζάννα και ανηψιός του λογοτέχνη Παύλου Ζάννα. Έχει έναν αδελφό, τον Αλέξανδρο Σαμαρά, αρχιτέκτονα και πρόεδρο του Κολλεγίου Αθηνών.

Το 1970 αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Έκανε τις προπτυχιακές του σπουδές στα Οικονομικά στο Κολλέγιο Άμχερστ των Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα με τις σπουδές εργαζόταν σε Ελληνοαμερικανικό εστιατόριο.[2] Έκανε μεταπτυχιακό Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Στις 20 Μαΐου 1990 νυμφεύτηκε τη Γεωργία Κρητικού, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά.[3] Κατοικεί στην Κηφισιά.

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό» και άλλες …κουφές φράσεις από το παρελθόν.

«Φράσεις που χάνονται»:  Η νέα «τρέλα» που σαρώνει στο twitter

Yahoo! Ειδήσεις

imerisia.gr 

Twitter: Αποκάλυψε δεδομένα χρηστών που έγραφαν ρατσιστικά tweetsΤην αλλαγή που έχει φέρει η οικονομική κρίση στον τρόπο ζωής στην Ελλάδα αλλά και τις μεγάλες ανακατατάξεις στην πολιτική σκηνή της χώρα αποφάσισαν να σατιρίσουν οι χρήστες του twitter, οι οποίοι ένα hashtag με τίτλο «φράσεις που χάνονται», όπου περιλαμβάνονται φράσεις από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Από το hashtag #fraseis_pou_xanontai δε θα μπορούσαν να λείψουν οι αλλαγές που έχει επιφέρει η οικονομική κρίση στις ζωές των Ελλήνων πολιτών, η όλο και αυξανόμενη ανεργία, αλλά και οι αλλαγές στην πολιτική ζωή της χώρας, θυμίζοντας στους χρήστες του διαδικτύου την -σχετικά ήρεμη περίοδο- που επικρατούσε στην Ελλάδα πριν την οικονομική κρίση.

Μερικές από τις «φράσεις που χάνονται»:

  • Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό

  • Ο Συνασπισμός θα δώσει μάχη για να μπει στη Βουλή

  • Μην ανησυχείς ξέρω έναν γραμματέα του Τσοχατζόπουλου, θα το κανονίσει αυτός

  • Σιγά ρε μ@@@@α σε λίγο θα μου πεις πως θα κάνουν κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ

  • ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα δύο μεγάλα κόμματα

  • Εδώ βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ

  • Δεν μπορώ ρε, δουλεύω αύριο

  • Σήμερα κερνάω εγώ

  • Δεν χρωστάω, τα έχω όλα πληρωμένα

  • Σε επίπεδα πληθωρισμού και φέτος οι αυξήσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

  • Γίνε δάσκαλος να βολευτείς

  • Ένα κιλό κρέας παρακαλώ. -είναι ενάμιση να το αφήσω? – Ναι βρε άστο…

  • Φίλε μου, να αγοράσεις ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Εγγύηση.

  • Μπες στο δημόσιο, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει θα πέφτει ο μισθός

  • Πήγαινε επαλ παιδί μου να μάθεις μια τέχνη

  • Αντε αγόρι μου να μπεις στο δημόσιο να εξασφαλιστείς κι εσύ