Δημήτρης Σαραντάκος: Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας οι οθωμανικές αρχές δεν έκλεισαν κανένα χριστιανικό σχολείο.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ)
Ένα παραμύθι, που μας συνόδεψε από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια ήταν το παραμύθι για το «κρυφό σχολειό». Για το
φεγγαράκι μου λαμπρό
φέγγε μου να περπατώ
να πηγαίνω στο σκολειό
να μαθαίνω γράμματα
και τα λοιπά, που υποτίθεται πως λέγανε τα παιδάκια πηγαίνοντας νύχτα και κρυφά στην Εκκλησιά για να μάθουν γράμματα.
Στην πραγματικότητα όλη η φιλολογία περί κρυφού σχολειού είναι παραμύθι. Κανένας έγκυρος ιστορικός, ούτε ο Παπαρρηγόπουλος, που αφιερώνει στην εποχή της τουρκοκρατίας τους δύο από τους εννέα τόμους της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», ούτε ο Σάθας, εις την «Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα» του, ούτε και η νεώτερη δεκατετράτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών, κάνουν οποιαδήποτε μνεία περί κρυφού σχολειού.

Στο τελευταίο μάλιστα σύγγραμμα και συγκεκριμένα στον 10ο τόμο και στη σελίδα 366, οι συντάκτες του σχετικού κεφαλαίου Γ. Ζώρας και Α. Αγγέλου (καθηγητές πανεπιστημίου αμφότεροι), είναι κατηγορηματικοί: «Κρυφό σχολειό δεν υπήρξε, πρόκειται για μύθο», υποστηρίζουν. Το ίδιο είχε πει από τον 19ο ήδη αιώνα ο Μ. Γεδεών και κατά τον 20ον ο Γιάννης Βλαχογιάννης: «Δεν υπάρχει καμία ιστορική μαρτυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολειού», βεβαιώνει.
Πώς όμως δημιουργήθηκε ο σχετικός μύθος; Κατά τη γνώμη μου οι αιτίες που τον γέννησαν είναι  δύο. Η πρώτη είναι να καταδειχτεί η βαρβαρότητα και ο φωτοσβεστικός ρόλος των Τούρκων κατακτητών και ο δεύτερος να αναδειχτεί ο ρόλος της Εκκλησίας στην πνευματική αναγέννηση του έθνους. Και στις δύο υπάρχει πυρήνας ιστορικής αλήθειας. Λίγες δεκαετίες μετά την Άλωση της Πόλης εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που θα εκδηλωθεί ολοκάθαρα στα επόμενα διακόσια χρόνια.

Οι Οθωμανοί παίρνοντας την Πόλη, αναμφισβήτητα κέρδισαν πολλά (λαμπρή και ιστορική πρωτεύουσα, ενοποίηση των ασιατικών και ευρωπαϊκών εδαφών τους κλπ.) έχασαν όμως το σπουδαιότερο: την πολιτιστική παράδοση, που έστω και κουτσουρεμένη επιβίωνε ακόμα στην ετοιμοθάνατη Κωνσταντινούπολη. Απόχτησαν ένα χρυσό κλουβί, χωρίς όμως το καλλικέλαδο πουλί που βρισκόταν μέσα και που πέταξε στη Δύση.
Ως τότε, σε μίμηση και σε αντιπαράθεση με τη φθίνουσα Ρωμανία, η αναπτυσσόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, είχε αξιόλογες επιδόσεις στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόδρομος της Αναγέννησης (και στην Ελλάδα, αλλά και στη Δύση) ο Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης, που τα χρόνια εκείνα, επί Μουράτ, ήταν η πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την Άλωση οι νικητές Οθωμανοί υιοθέτησαν όλα σχεδόν τα ελαττώματα των προκατόχων τους, αλλά τους ξέφυγαν τα προτερήματά τους και κυρίως την έφεση για παιδεία και πολιτισμό.
Τον πρώτον αιώνα μετά το πάρσιμο της Πόλης, οι υπόδουλοι Χριστιανοί, που αποτελούσαν το Ρουμ Μιλέτ (το γένος των Ρωμαίων), πέρασαν από ένα στάδιο πνευματικού και εκπαιδευτικού μουδιάσματος. Οι μεγάλοι δάσκαλοι είχαν φύγει στη Δύση. Καινούργια σχολεία δεν ιδρύθηκαν. Ο αναλφαβητισμός του χριστιανικού πληθυσμού αυξήθηκε κατακόρυφα. Η Εκκλησία όμως, για να λειτουργήσει, είχε ανάγκη από ιερείς, που έπρεπε να ξέρουν στοιχειωδώς να διαβάζουν τα ιερά βιβλία. Έτσι λειτούργησαν μέσα στους ναούς εκκλησιαστικά σχολεία που κατάρτιζαν στοιχειωδώς τους μέλλοντες κληρικούς. Ανεξάρτητα όμως από αυτά τα εκκλησιαστικά φροντιστήρια, σε ορισμένες πόλεις με πρώτη την Αδριανούπολη, εξακολούθησαν να υπάρχουν και να λειτουργούνε σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης.

Φυσικά η ποιότητα της εκπαίδευσης αυτής ήταν πολύ χαμηλή και  οι περισσότεροι μαθητές μάθαιναν μόνο να διαβάζουν και να γράφουν. Ιδιαίτερα σχολικά κτίρια ήταν σπάνια ή μικρής χωρητικότητας. Πολύ συχνά οι μαθητές μαζεύονταν στο νάρθηκα των εκκλησιών. Δεν υπήρχαν επίσης διδακτικά βιβλία. Για τη στοιχειώδη εκπαίδευση χρησιμοποιούσαν εκκλησιαστικά βοηθήματα: την Οκτώηχο, το Ψαλτήρι ή τη Σύνοψη. Ίσως εδώ να βρίσκεται ο ιστορικός πυρήνας του μύθου για το κρυφό σχολειό.
Το ουσιαστικό βήμα προόδου στην εκπαίδευση άρχισε να γίνεται από τα μέσα του επόμενου (16ου) αιώνα. Με κέντρα τη Χίο, που λίγες δεκαετίες πριν ήταν γενοβέζικη κτίση, τη Λέσβο, την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη ιδρύονται πολλά σχολεία, όπου διδάσκουν αξιόλογοι δάσκαλοι. Οι τελευταίοι προέρχονται συνήθως από την βενετοκρατούμενη ακόμη Κρήτη ή τα Επτάνησα και έχουν σπουδάσει σε πανεπιστήμια της Ιταλίας. Σύμφωνα με μαρτυρία  της εποχής το 1586, στην Αθήνα, που ήταν μια μικρή επαρχιακή πόλη, λειτουργούσαν πολλά σχολεία
Έτσι φτάνουμε στις αρχές του 17ου αιώνα στην εμφάνιση μεγάλων Σχολών, όπως η Σχολή των Κυδωνιών, η Σχολή των Αγράφων, η Ζωσιμαία Σχολή στα Γιάννενα, η Αθωνιάς Σχολή  και άλλες  σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, χώρια το Πατριαρχικό Σχολείο που λειτουργούσε στην Πόλη από τον 16ο αιώνα. Πολλές από τις σχολές αυτές ήταν πανεπιστημιακού επιπέδου και βέβαια η ύπαρξη και η λειτουργία τους προϋπέθεταν πως υπήρχαν στοιχειώδη και μέσα σχολεία, από τα οποία προέρχονταν οι μαθητές τους. Πρέπει εδώ να τονιστεί πως σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας οι οθωμανικές αρχές δεν έκλεισαν κανένα χριστιανικό σχολείο, ούτε απέρριψαν αίτημα χριστιανικών κοινοτήτων να ανοίξουν σχολείο.
Είναι λοιπόν λογικό πως εκεί που λειτουργούσαν φανερά και ανεμπόδιστα κανονικά σχολεία όλων των βαθμίδων η ύπαρξη «κρυφού σχολειού» περίττευε.
 Και όσα γράφει για το θέμα η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (τόμος 10, σελ. 366-7) σε μεταγραφή δική μου (με σημερινή ορθογραφία, χωρίς σκουληκάκια και πιθανώς με κάποια λαθάκια από το οσιάρισμα).
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΔΟΥΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ
H «κάκωσις» του Γένους, καθώς εύστοχα θα χαρακτηρίσει ο Ευγένιος Βούλγαρις την κατάσταση του Ελληνισμού αμέ­σως μετά την Άλωση, δεν αποτελεί απλώς τυπικό χρονικό ό­ριο, για την απαρχή της μελέτης της εκπαιδεύσεως.

Η παιδεία δηλαδή του έθνους δεν ήταν με κανένα τρόπο δυνατό να συνεχισθεί αδιατάρακτη, όσο και αν δεχόμαστε πως οι επιπτώσεις μιας πολιτικής μεταβολής δεν είναι άμεσες ή αμέσως εμφανείς στον πνευματικό χώρο. Μπορεί η γενικότερη πνευματική ζωή να φαίνεται πως συνεχίζεται ομαλά· στην πραγματικότητα πρόκειται για επιβιώσεις που η εμβέλειά τους είναι μικρή, όπως θα δούμε παρακάτω.
Στην περίοδο αυτή των επιβιώσεων, για να καλυφθεί το κενό ώς την εποχή που αρχίζει η ανανέωση της νεοελληνικής παι­δείας, στα τέλη περίπου του 16ου αι., τοποθετήθηκε ο μύθος για το Κρυφό Σχολειό. Ότι πρόκειται για μύθο αποδεικνύεται βασικά από το γεγονός ότι δεν υπάρχει «καμιά ιστορική μαρ­τυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολείου», όπως υποστήριξε ο Γιάννης Βλαχογιάννης.

Το ίδιο υποστήριξε και ο Μανουήλ Γεδεών πιο κατηγορηματικά: «Μέχρι σήμερον ουδαμού ανέγνων εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων βεζύρην ή Αγιάνην εμποδίσαντα σχολείου σύστασιν ή οικοδομήν, τουθ’ όπερ ηδύνατο να συμβεί κατόπιν καταγγελίας Χριστιανού τίνος, απεριτμήτου Τούρκου, καθώς ωνόμαζον αυτούς».
Αν το Κρυφό Σχολειό είχε γίνει για κάποια περίοδο πρα­γματικότητα, σε περιορισμένη έστω έκταση, δεν συνέτρεχε κα­νένας λόγος η σχετική μαρτυρία ή μαρτυρίες να μείνουν σκό­πιμα στην αφάνεια. Θα έπρεπε, αντίθετα, ένα τέτοιο τεκμήριο ζωτικότητος της φυλής και της εθνικής συνειδήσεως —σύμφωνα με την ερμηνεία που θα του δώσουν κατά κανόνα οι μεταγενέ­στεροι— να εξαρθεί με κάθε τρόπο. Αφού λοιπόν η απλή λο­γική μάς οδηγεί να αποκλείσουμε παρόμοιο ενδεχόμενο, ε­κείνο που απομένει να δεχθούμε είναι ότι πιθανόν να βρισκό­μαστε σε μια εξαιρετική — μοναδική ίσως — συμπτωματική εξαφάνιση κάθε σχετικής γραπτής μαρτυρίας.

Την έσχατη όμως αυτή υπόθεση έρχεται να αναιρέσει μια άλλη αδιαφιλονίκητη λογική παρατήρηση: Για ποιο λόγο ο Τούρκος να ενοχληθεί από την ύπαρξη σχολείων; Τί είναι εκείνο που θα μπορούσε να τον ανησυχήσει από την ενασχόληση ενός μικρού σχετικά μέρους του πληθυσμού με τα γράμματα; Ασφαλώς η περιορι­σμένη έκταση που μπορούσε να έχει την εποχή εκείνη η καλ­λιέργεια των γραμμάτων δεν θα πρέπει να είχε ως ενδεχόμενο την παραμέληση της καλλιέργειας της γης.

Άλλωστε τα γράμ­ματα ήταν απαραίτητα για ένα μόνο μέρος του πληθυσμού, για όσους δηλαδή ασχολούνταν με το εμπόριο, με το οποίο δεν ασχολείτο συστηματικά ο δυνάστης, ή για όσους είχαν σχέση με τον κλήρο. Πρέπει λοιπόν να θεωρηθεί ως φυσικός ο συλλογισμός που διατυπώνεται από τον Μ. Γεδεών, ότι δη­λαδή «η τουρκική κυβέρνησις, ανεχομένη την Χριστιανικήν θρησκείαν, εγίνωσκεν, ότι εις τους ναούς αναγινώσκουσι και ψάλλουσιν οι παπάδες και οι ψάλται, και ότι τα αναγινωσκόμενα και ψαλλόμενα, έπρεπε να διδαχθώσιν εγκαίρως· και συνε­πώς ουδέποτε εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων εμπόδισε την εν νάρθηξι και κελλίοις διδασκαλίαν».
Εκείνο συνεπώς που απομένει ως απάντηση είναι ότι οι Τούρκοι ανησυχούσαν μήπως η παιδεία γίνει κάποια στιγμή δημιουργός φωτισμού και στη συνέχεια αφετηρία, ώστε να καλλιεργηθεί η εθνική συνείδηση. Δεν υπάρχει όμως ούτε σκιά υπόνοιας ότι θα ήταν δυνατόν ο Ασιάτης Τούρκος του 15ου αι. να οδηγηθεί σε μια παρόμοια σκέψη. Για να αναχθούμε λοι­πόν στην εποχή όπου γεννήθηκε ο μύθος, πρέπει να μεταφερθούμε στα χρόνια όπου η αλληλουχία παιδεία – εθνική αποκα­τάσταση είχαν γίνει κοινή συνείδηση σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι δυνατή η παρθενογένεση του θέματος είτε από παρε­ξήγηση είτε από σκοπιμότητα.

Αυτή ή εποχή είναι ο Αγώνας, κατά τον οποίο παρουσιάζεται σε μια πρωτογενή μορφή ο μύ­θος. Η εθνική σκοπιμότητα παίζει εδώ τον πρώτο ρόλο· η συνέχεια είναι εύκολη. Από τη στιγμή όπου το γενικό αυτό κλίμα δημιουργεί την κατάλληλη προϋπόθεση, ώστε να προ­κύψουν από ανάλογες ψυχολογικές προϋποθέσεις όμοιες μαρ­τυρίες — πράγμα που βεβαιώνει την παρθενογένεση του μύ­θου —, να προστεθούν άλλα συγγενή στοιχεία, καθώς το γνω­στό τραγουδάκι για  το  φεγγαράκι, ή φαντασιώσεις ιστορικών της παιδείας οι οποίοι, αδιαφορώντας για την αληθοφάνεια των πραγμάτων, ηδύνονται από ειδυλλιακές αναπαραστάσεις, καθώς η περίπτωση του Γ. Χασιώτη, να επιστεγασθούν τέλος τα στοιχεία αυτά με την υποβολή της τέχνης του λόγου, κα­θώς το ποίημα του Πολέμη, ή των είκαστικών τεχνών, καθώς ο πασίγνωστος πίνακας του Γύζη, η χιονοστιβάδα πια έχει δημιουργηθεί και είναι εύκολο να παρασύρει και τους ευφάντα­στους καλοπροαίρετους ιστορικούς της εθνικής σκοπιμότητος.
http://sarantakos.wordpress.com

Τάσος Σκλαβος: Ο μεγαλύτερος φόβος είναι, μήπως μετά τον Ολαντρέου ακολουθήσει και ο Τσιπραντρέου…

Και τώρα ΣΥΡΙΖΑ τι;

 

SKLABOS UODVRHS…Aνήμερα των τραγικών εξελίξεων στην Κύπρο, γεννιέται το σημαντικότερο μήνυμα πρός την Ελλάδα. Διαπιστώθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, πως η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αποδομήθηκε σε μέγιστο βαθμό και πως αυτό που εδώ και αρκετό καιρό υποστηρίζουμε αρκετοί είναι μονόδρομος.

 Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για επαναδιαπραγμάτευση μέσα στο κοινό νόμισμα αποδείχθηκε έστω και καθυστερημένα πως δεν είναι σε κανέναν απολύτως βαθμό υλοποιήσιμη. Οι εταίροι είναι αδιάλλακτοι και καθοδηγούμενοι μόναχα από τα εθνικά μικροκομματικά τους συμφέροντα, μην αφήνωντας κανένα περιθώριο επαναδιαπραγμάτευσης μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν πλέον βρίσκεται αντιμέτωπος με την κατάρρευση όλης της αντιπολιτευτικής του πολιτικής, την οποία ωφείλει έστω και τώρα να αναδομήσει στο πλαίσιο που εδώ και τόσο καιρό φωνάζουμε. Να δουλέψει και να ετοιμάσει ένα πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο Β για την έξοδο από το κοινό νόμισμα και την επόμενη μέρα στην νέα δραχμή.

 Χτίζοντας αυτήν την νέα στρατηγική όχι μόνο θα έχει ξεκάθαρη θέση για την νέα μέρα αλλά θα απλώσει και το χέρι συνεργασίας στο ΚΚΕ στο πλαίσιο της δημιουργίας της κυβέρνησης της αριστεράς. Το ΚΚΕ για άλλη μια φορά δικαιώθηκε πανηγυρικά έστω και αν μιλούσε εκ του ασφαλούς, αφού ακολουθεί τον δρόμο της αυτοχαράκωσης και αποχής από τις εξελίξεις. Ελπίδα όλων μετά το νέο συνέδριο του ιστορικότερου ελληνικού κόμματος, να κυριαρχήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις και να εγκαταλειφθεί η μονολιθική πολιτική, που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια η ηγεσία του κόμματος.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει πλέον να κατανόησε πως τα πολιτικά ρεσάλτα από την αριστερά μέχρι της παρυφές της λαΐκής δεξιάς για εκπλάτυνση της εκλογικής του δεξαμενής δεν οδηγούν πουθενά, αλλά θα πρέπει να εστερνιστεί τα αριστερά προοδευτικά ρεύματα και να προωθήσει αυτό που έλεγε πριν την πρώτη περσινή εκλογική μονομαχία ώστε να δώσει και πάλι όραμα στον λαό και μία τεκμηριωμένη εναλλακτική πρόταση.

 Η καραμέλα της επαναδιαπραγμάτευσης άλλωστε έχει λιώσει από τον γερμανόφιλο Σαμαρά που δεν επαναδιαπραγματεύθηκε ούτε το 1% από όσα είχε προεκλογικά δεσμευτεί. Είναι ζήτημα εθνικής ευθύνης η προετοιμασία και ενημέρωση του λαού για την επόμενη μέρα έξω από το ευρώ, αφού είναι και η μοναδική επιλογή ελπίδας και αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας και της αυτόνομης οικονομικής πολιτικής.

 Ας αποφασίσει επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ αν θα κάνει το βήμα αποδέσμευσης της πατρίδας από τον άξονα ή αν απλά θα αποφασίσει να γίνει ένας ακόμα φακίρης στην θέση του φακίρη.

 Τέλος θα ήθελα να εκφράσω την θλίψη μου για την παντελής απουσία από τις συζητήσεις της επαναστατικότερης και δημοκρατικότερης χώρας στην σύγχρονη πορεία της Ευρώπης. Οι ιστορικοί αγώνες της Γαλλίας έχουν θαφτεί και η δημιουργός της Ένωσης παίζει πλέον τον ρόλο του κομπάρσου στα ευρωπαικά τεκταινόμενα. Πόσο δίκιο είχε ο Τσίπρας όταν μίλησε για Ολαντρέου, ήταν ίσως η πιο εύστοχη πολιτική ανάλυση για τις φρούδες ελπίδες οικοδόμησης νέων ισορροποιών στην Ένωση.

 Ο μεγαλύτερος φόβος είναι όμως μήπως μετά τον Ολαντρέου ακολουθήσει και ο Τσιπραντρέου…

Ο συμπατριώτης μας  Αναστάσιος (του Άρη ο γιός) Σκλάβος είναι  απόφοιτος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΑΞΙΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΝΤΡΕΔΩΝ ΟΙ ΣΟΥΛΙΜΑΙΟΙ. ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΗ ΦΙΛΟΠΑΤΡΕΙΑ, ΚΑΙ …

Όχι μόνο.  Δείτε και τις δεξιότητές τους στο χορό, τα μαχαιροπίρουνα να παίρνουν φωτιά και τα λαρύγγια να  …λαλούν. Από τις σπάνιες φορές που ο Λεωνίδας Παπακώστας τραγούδησε  …ακαπέλα. Χωρίς μουσική δηλαδή και όλα αυτά θα τα δείτε στα δυο τελευταία βιντεάκια μου. Στα δυο πρώτα θα δείτε όλα το τελετουργικό -δοξολογία, καταθέσεις στεφάνων  απαγγελίες ποιημάτων στο πρώτο και στο δεύτερο τον πανηγυρικό της ημέρας από τον οικονομολόγο κ. Παναγιώτη Αλαγιάννη- από φωτογραφίες μόνο στο χορό και το τραπέζωμα από μένα αλλά αρκετές από τους επισήμους θα δείτε στο αδελφό blog  Doriopress. Το επαγγελματικό ρεπορτάζ του Κώστα Μπούρα , περιμένω να το δημοσιεύσει η Ελευθερία και να το …κλέψω. Aαα να το και έχει και φανταστικές φωτογραφίες: (Η 192η επέτειος της εξέγερσης των Ντρέδων στο Ανω Δώριο (φωτογραφίες) )Εμ και εγώ απόγονος κλεφτών είμαι από τα Κοντοβούνια, τ’ Αρτίκι και την Σαρακινάδα. Τελειώνοντας να επαναλάβω για άλλη μια φορά μια ευχή. Να ξαναπάρουν τα χωριά μας τα πραγματικά τους ονόματα. Σουλιμάς – Σαρακινάδα. Έχουν μεγάλη ιστορία, αλλά δεν είναι του παρόντος.

ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΝΤΡΕΔΕΣ ΣΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ (ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ DORIOPRESS)

P1010483P1010484P1010485P1010486P1010487P1010488P1010489P1010490P1010491P1010493P1010494P1010495 P1010496P1010497P1010498P1010499P1010500P1010501P1010502P1010503P1010504P1010505P1010506P1010507P1010508P1010509 P1010511P1010512P1010514P1010515P1010516P1010517P1010518P1010519P1010520P1010521 P1010522P1010523 P1010524 P1010525 P1010526P1010527P1010528P1010529P1010530P1010532 P1010534P1010535

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΑΣ.

Φωτογράφηση – πρόκληση με την σημαία για την Νάταλι Θάνου (Πηγή)

 

Σάλο έχει προκαλέσει η νέα φωτογράφηση της Νάταλι Θάνου. Η γαλανόλευκη δεν κυματίζει, αλλά χρησιμοποιείται ακόμα μία φορά ως ενδυματολογική επιλογή. Η πρώην playmate και τραγουδίστρια, αν και έχει ρίζες και από τη Σερβία, θέλοντας να δημοσιοποιήσει τα φιλελληνικά της αισθήματα τύλιξε την ελληνική σημαία στο γυμνό σώμα της και πόζαρε όλο νάζι στον φωτογραφικό φακό. Μια άκρως επαγγελματική φωτογράφηση με αφορμή, όπως η ίδια ισχυρίζεται, «τη συμμετοχή της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ στη Νότια Αφρική».
Οι «ελληνοπρεπείς», κατά τη Νάταλι Θάνου, καυτές πόζες έχουν προκαλέσει ακόμη μία φορά την οργή της κοινής γνώμης αλλά και ανθρώπων του θεάτρου και της τηλεόρασης. Σε συνδυασμό με τα πρόσφατα γεγονότα στο «Γεώργιος Αβέρωφ» αλλά και αυτά στο Πολεμικό Μουσείο με την Τζούλια Αλεξανδράτου, οι κραυγές διαμαρτυρίας μετατρέπονται σε πύρινη λαίλαπα.
«Αυτά είναι φαινόμενα της κατάντιας μας. Δεν βρισκόμαστε πια στον πάτο αλλά στον απόπατο. Γι’ αυτό φταίει η τηλεόραση, η οποία ανάγει σε ντίβα και μύθο ένα κοριτσάκι» δήλωσε στην «Espresso» ο δημοφιλής ηθοποιός Κώστας Βουτσάς. «Είναι αποτέλεσμα της τρομοκρατικής και εγκληματικής τηλεόρασης που τα προβάλλει. Δεν θέλω να κατηγορήσω την κοπέλα, η οποία το εκμεταλλεύεται.
Αλλά δεν διορθώνεται τίποτα. Για να εξηγούμαστε όμως, θέλω να πω ότι αυτή η κατάντια αγγίζει ένα πολύ μικρό ποσοστό της νεολαίας μας. Το μεγάλο κομμάτι, το 90% μπορώ να σας πω, είναι υγιέστατο και έχει μέλλον».
«Αυτά όλα γίνονται για προσωπική προβολή» δήλωσε στην «Espresso» ο Δημήτρης Πιατάς. «Εχουμε τόσα σοβαρά θέματα με τα οποία πρέπει να ασχοληθούμε, καιγόμαστε στη κυριολεξία! Θεωρώ ότι τα παιδία παίζει». Ο σκηνοθέτης Τάκης Βουγιουκλάκης, όταν έμαθε το θέμα, σχολίασε: «Ας με πούνε παλιομοδίτη, αλλά είμαι αυτής της άποψης: ότι κάποια σύμβολα, που έχουν τιμηθεί από τις παλιότερες γενιές και για τα οποία χύθηκε αίμα για να υπάρχουν, δεν μπορούν να υποβαθμίζονται τόσο εύκολα από κάποιους ανεγκέφαλους».
Η «Espresso» επικοινώνησε με τη Νάταλι Θάνου και της μετέφερε τα αρνητικά σχόλια που αφορούν τη φωτογράφησή της. «Δεν πιστεύω ότι σκέφτεται κανείς έτσι. Βασικά το έκανα για το Μουντιάλ. Δεν βρίσκω ότι είναι προσβλητικό. Αντιθέτως, το έκανα γιατί αγαπάω πραγματικά την Ελλάδα, για τον απλούστατο λόγο ότι μου έχει δώσει την ευκαιρία να κάνω πράγματα. Πάντα μιλάω για την Ιστορία της, από μικρή, αφού ο πατέρας μου είναι ιστορικός».
Η Νάταλι Θάνου μάς παρέπεμψε στην πρόσφατη άρνησή της να εμφανιστεί σε συναυλία στα Κατεχόμενα της Κύπρου, στην πόλη Κερύνεια, στο πλαίσιο του Διεθνούς Τουρνουά Πόκερ. Η σέξι τραγουδίστρια, όπως μας είπε, αρνήθηκε να τραγουδήσει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας στο καθεστώς που έχουν επιβάλει οι Τούρκοι στα Κατεχόμενα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι της σοουμπίζ διχάζουν παίζοντας με το πιο ιερό εθνικό σύμβολο, τη σημαία. Στο ίδιο ατόπημα έχει υποπέσει η Βίκυ Καγιά και μάλιστα δύο φορές. Την πρώτη στην ταινία «Σειρήνες στο Αιγαίο», στην οποία φορούσε ως παρεό την ελληνική σημαία, και τη δεύτερη σε trailer στον ANT1, όταν την χρησιμοποιούσε ως βραδινό συνολάκι! Ενα είναι το δεδομένο: ότι σε κάθε περίπτωση που η ελληνική σημαία χρησιμοποιείται για να εκφράσει στιλιστικές ανησυχίες γίνεται θέμα σχολιασμού και σκληρής κριτικής.
(Espressonews)