ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΕΤΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ …ΤΣΑΜΠΑ

Εκ των ενόντων και χωρίς καμιά συμβολή των Δημοτικών αρχών πλην του τοπικού συμβουλίου. Κατά τα άλλα ας είναι καλά οι επαγγελματίες της περιοχής -και όχι μόνο από τον Αετό- και ας πάει και το …παλιάμπελο. Ναι φίλοι μου, εκεί θα είμαι και όποιος θέλει να πάει να …μοστράρει το …μπόι του στην …Φουλία, στο καλό και να μας γράφει. (Τα χθεσινά θα σας τα δώσω λίγο αργότερα -τα βιντεάκια μπορείτε να τα δείτε στα …βιντεάκια μας- και επ’ ευκαιρίας να ευχηθώ περαστικά στο Γιάννη τον Μερκούρη που …ψήνεται).

Κυριακή 17-03-13

Ώρα 20:00

Τοπική Κοινότητα Αετού:

Παραδοσιακό αποκριάτικο γλέντι

στην Αίθουσα του Δημοτικού σχολείου (Αν κρίνω από πέρσι, τρεις μέρες θα …τρώμε).

Κάψιμο καρνάβαλου.

Χορηγοί: Εμπορικά καταστήματα και κάτοικοι της Δημοτικής κοινότητας Αετού.

Τώρα για πριν ή για μετά, σας έχω …κάτι άλλο.

ΘΕΊΚΟ ΠΑΡΤΥ

Οι έντονες πτυχές από το ύφασμα που έχει βραχεί και έχει κολλήσει στο σώμα της μου θυμίζουν τις πτυχές των υφασμάτων στα γλυπτά μάρμαρα του Παρθενώνα.

image

Ο ερωτισμός δεν χρειάζεται πάντα γυμνό

Η φωτογράφος Πέπη Λουλακάκη διηγείται την ιστορία της φωτογραφίας της νεαρής μουσουλμάνας

Παραλία Μέσης στην Κομοτηνή, Τρίτη 8 Ιουλίου 2008

Αποπνικτική ζέστη με υγρασία. Η θάλασσα ακόμα πιο ζεστή. Έχω μπει με το μοντέρνο σαλβάρι μου κι ένα φανελάκι μέσα στο νερό με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Δεν φόρεσα μπικίνι από σεβασμό στις συνήθειες εδώ και γιατί σκοπός μου ήταν να φωτογραφίσω και όχι να προκαλέσω. Το αντικείμενό μου, τη δεδομένη στιγμή, μία μεγάλη θορυβώδης μουσουλμανική οικογένεια με παιδιά, μανάδες και γιαγιάδες. Μόνο ο άντρας και τα παιδιά φορούν μαγιό. Οι υπόλοιποι κάνουν μπάνιο με τα ρούχα. Κάθομαι και κοιτάζω την παραλία της Μέσης, που εκτείνεται 4 χλμ. ανατολικά του Φαναρίου. Εδώ συνηθίζουν να έρχονται οι μουσουλμάνοι από την Ξάνθη και την Κομοτηνή για τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Σκέφτομαι την εντύπωση που θα έκανε αυτό που βλέπω αν μεταφερόταν, για μια στιγμή, στις παραλίες της Αττικής. Όσοι το έβλεπαν θα πίστευαν ότι μεταφέρθηκε στο χωροχρόνο από κάποιο παραθεριστικό μέρος της Ανατολής. Κι όμως, βρίσκεται στην Ελλάδα.

Ακούω τα βήματα μιας νεαρής γυναίκας στην ψιλή άμμο. Στρώνει την ψάθα της δίπλα μου και αφήνει την τσάντα της. Δεν φορά μαγιό αλλά μια ολόσωμη φόρμα με λάστιχο στη μέση, που την καλύπτει από το κεφάλι μέχρι τους αστραγάλους. Δεν μπορώ να προσδιορίσω ηλικία. Το όμορφο πρόσωπό της συνδυάζει την παιδικότητα με την ωριμότητα μιας γυναίκας. Βγάζει τις σαγιονάρες της και κατευθύνεται προς το νερό. Ελαφριά κυματάκια τη βρέχουν. Σταματά και περιμένει για λίγο. Παίρνω τη μηχανή μου και αρχίζω να τη φωτογραφίζω. Οι έντονες πτυχές από το ύφασμα που έχει βραχεί και έχει κολλήσει στο σώμα της μου θυμίζουν τις πτυχές των υφασμάτων στα γλυπτά μάρμαρα του Παρθενώνα. Καθώς διαγράφεται το σχήμα του σώματός της αποπνέει περισσότερο αισθησιασμό και θηλυκότητα από το γυμνό, το οποίο λίγο ως πολύ έχουμε εξοικειωθεί να βλέπουμε το καλοκαίρι στις παραλίες. Την απαθανατίζω καθώς ατενίζει τον ορίζοντα και στα μάτια μου γίνεται το σύμβολο της σύγχρονης μουσουλμάνας γυναίκας που προχωρά στο μέλλον με αξιοπρέπεια, θηλυκότητα, αποφασιστικότητα και σθένος. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω το όνομά της. Δεν ξέρω καν αν άκουσε το κλικ της μηχανής μου.

Athens Voice (official)

«Την απαθανατίζω καθώς ατενίζει τον ορίζοντα και στα μάτια μου γίνεται το σύμβολο της σύγχρονης μουσουλμάνας γυναίκας που προχωρά στο μέλλον με αξιοπρέπεια, θηλυκότητα, αποφασιστικότητα και σθένος».

Ο ερωτισμός δεν χρειάζεται πάντα γυμνό.