Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος.

Ένα απαρατήρητο εθνικό έγκλημα, του Περικλή Κοροβέση.

Το μεθοδικό σχέδιο καταστροφής της χώρας έχει έναν συγκεκριμένο στόχο: να διαλύσει ολοσχερώς την κοινωνία και να μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα πεινασμένο κοπάδι που θα σπαράζεται μεταξύ του για λίγη τροφή. Αριστερίστικες υπερβολές; Αντιευρωπαϊκός φανατισμός; Κρυφό λόμπι δραχμής; Τίποτε από όλα αυτά. Απλά είναι η πρόταση του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς Πέτερ Κάιτελ, για τη μετατροπή όλης της Ελλάδας σε «ειδική οικονομική ζώνη» («Σπίγκελ» 10/9/12).

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες είναι στρατόπεδα εργασίας, δώδεκα ώρες την ημέρα επί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο με ωρομίσθιο πενήντα λεπτά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ούτε συνδικαλισμός ούτε ασφάλιση ούτε άδειες ούτε φυσικά υπερωρίες. Το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί στη Νοτιοανατολική Ασία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ευρώπης.

Το μοντέλο αυτό θυμίζει τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Χίτλερ που χρησιμοποιούσε αιχμαλώτους πολέμου στις ίδιες βιομηχανίες που θα έρθουν αύριο να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι πως τότε οι αιχμάλωτοι δούλευαν καταναγκαστικά, ενώ αύριο θα πηγαίνουν εθελοντικά και θα θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό που βρήκαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί.

Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια κοινωνία διαλυμένη και ένας λαός νικημένος και απελπισμένος. Και από τη σύγκρουση της φασίζουσας κυβέρνησης και της κοινωνίας, η τρόικα εσωτερικού βγαίνει νικήτρια. Ολα τα μέτρα των Μνημονίων πέρασαν. Και αυτό σημαίνει πως το όποιο κίνημα αντίστασης έχει αναπτυχθεί μέχρι σήμερα πρέπει να αναθεωρήσει τις μορφές πάλης που έχει χρησιμοποιήσει.

Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατόρθωσε να μετατρέψει το εκλογικό του ποσοστό σε μαχόμενη κοινωνική δύναμη και να μεταφέρει την αντιπολίτευση της Βουλής στους δρόμους. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ όλο και στρογγυλεύει τις θέσεις του. Οπως παρατηρεί το έμπειρο στέλεχός του, Γιάννης Θεωνάς: «Προεκλογικά δεν μιλήσαμε ποτέ για αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Μιλήσαμε για επανδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, με στόχο την οριστική διαγραφή του» («Δρόμος της Αριστεράς» 9/2/13). Πριν αναλάβει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει πως είναι κοινωνική αντιπολίτευση.

Στον καταιγισμό των μέτρων για τη διάλυση της κοινωνίας έγινε ένα εθνικό έγκλημα που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν την κατάργηση του επαγγέλματος του συγγραφέα. Αυτό δεν έγινε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά με την επιβολή ενός χαρατσιού που κάνει το γράψιμο μια πολύ ζημιογόνα επιχείρηση.

Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε μια έγγραφη διαμαρτυρία στους αρμόδιους υπουργούς, που από ό,τι γνωρίζω δεν έχει ακόμα απαντηθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Μεταξύ άλλων τονίζει: «Ενα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών τους και των πνευματικών τους δικαιωμάτων».

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων, σχεδόν κανένας συγγραφέας δεν έχει εισπράξει δικαιώματα. Οι περισσότεροι αρκούνται να δουν τη δουλειά τους τυπωμένη και συχνά αποφεύγουν να μιλούν για δικαιώματα (για τον φόβο μην τους πάρουν για αφελείς). Αλλά και άφραγκοι θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι.

Κάποιοι συγγραφείς που είχαν και άλλη δουλειά, περίμεναν πώς και πώς τη σύνταξή τους, να βρουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να γράψουν. Αλλά αλίμονο αν γράψουν. Τότε θα χάσουν τη σύνταξή τους. Και, αλήθεια, ποιος ορίζει τον δημιουργικό χρόνο ενός συγγραφέα; Πολλοί συγγραφείς γράφουν μέχρι να πεθάνουν. Το γράψιμο γι’ αυτούς είναι η ίδια η ζωή τους. Και αν υποθέσουμε πως πάψουν να γράφουν οι συγγραφείς, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ελληνικής γλώσσας, που θα πάψει να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται.

Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης στην «Αυγή» (3/2/13):

«Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτιστικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης… Μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό»».

Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μεταναστεύουν και οι συγγραφείς, ακολουθώντας το νέο επιστημονικό δυναμικό αυτής της χώρας; Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος.-

perkor29@gmail.com


*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών

– Είναι κάτι παραπάνω από φωτογραφία και δεν είναι βίντεο – ‘Οπως θα διαπιστώσετε ο χρόνος εδώ δεν μπορεί να… παγώσει!

– Θα είναι οι φωτογραφίες του μέλλοντος;
ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και εξελίσσεται. Και φαίνεται οτι ακόμα υπάρχουν ανήσυχα μυαλά και άνθρωποι που κάνουν ένα βήμα παραπάνω απ’ όλους μας και μπορούν να μας κάνουν να μένουμε με το στόμα ανοικτό. Με την χρήση εργαλείων που υπάρχουν εδώ και χρόνια έφτιαξαν έργα τέχνης

Κινούμενη εικόνα - Ένας κύριος διαβάζει την εφημερίδα του αναμέσα στον κόσμο
ΟΛΟΙ ΤΡΙΓΥΡΩ ΤΟΥ ΑΚΙΝΗΤΟΙ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΜΩΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ

Δυο καλλιτέχνες με πολύ κόπο, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα νεο τρόπο για να καταγράφετε τις προσωπικές σας στιγμές. Φωτογραφίες με κίνηση! Αυτό θα αργήσει να γίνει για το πλατύ κοινό, αφού δεν είναι θέμα φωτογραφικής μηχανής αλλά επεξεργασίας της φωτογραφίας. Δεν παύει όμως να είναι συναρπαστικό!

Κινούμενη εικόνα - Η Jamie Beck
H ΙΔΙΑ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΑΘΑΝΑΤΙΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ

Κινούμενη εικόνα - Βιτρίνα καταστήματος
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠ ΤΟ ΚΟΥΡΕΙΟ

Τις ονόμασαν κινηματογραφίες. Στην αρχή το θέαμα μπορεί να ξενίζει, όμως το μάτι συνηθίζει αμέσως και η εικόνα σε συνεπαίρνει!Η Τζέϊμι Μπεκ που έβγαλε και τον εαυτό της φωτογραφία, συνεργάστηκε με τον γραφίστα Κέβιν Μπεργκ για να φτιαξουν τις κινηματογραφίες χρησιμοποιώντας το φορμάτ GIF που μοιάζει με τα γνωστά μας JPEG.Και τώρα, χρησιμοποιώντας την βοήθεια των εφέ μπορούν και δίνουν κίνηση στην εικόνα.Στις περισσότερες περιπτώσεις η κα Μπέργκ τραβάει τις φωτογραφίες και ο συνεργάτης της «βάζει» κίνηση στην εικόνα με την βοήθεια γραφικών και πολλών κοπιαστικών ωρών μοντάζ.

Για μια και μόνο φωτογραφία μπορεί να χρειαστεί η δουλειά μιας ολόκληρης ημέρας.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

Κινούμενη εικόνα - Ένα ταξί που κινείται στο δρόμο αντικατοπτρίζεται σε τζάμι από βιτρίνα καταστήματος

Ε ΝΑΙ …ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΕΥΡΕΣΗ Η …ΦΡΑΠΕΔΙΑ. ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟΥ ΛΕΝΤΖΟΥ; ΕΤΣΙ ΛΕΓΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΒΥΡΩΝΙΩΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΛΟΓΩ ΚΡΙΣΗΣ ΛΕΝΤΖΟΣ ΤΕΛΟΣ.

Τέλος εποχής για το θρυλικό καφέ «Λέντζος» στο Παγκράτι

protothema.gr

  • Τέλος εποχής για το θρυλικό καφέ «Λέντζος» στο Παγκράτι

Μετά από 49 χρόνια λειτουργίας, το θρυλικό καφενείο «Λέντζος» όπου ανακαλύφθηκε ο καφές φραπέ, έβαλε λουκέτο, λόγω κρίσης.

«Στην έκθεση Θεσσαλονίκης το 1957, δούλευα στο περίπτερο της Νεστλέ. Λέω, δεν φτιάχνω έναν κρύο νεσκαφέ στο σέικερ που προορίζεται για το κακάο, να δω τι θα βγει; Μου λέρωσε το κοστούμι, αλλά έτσι γεννήθηκε ο φραπέ! Από την αρχή ο κόσμος τον είδε σαν αναψυκτικό. Λέγανε: η μπίρα είναι μισό ποτήρι αφρός και κοστίζει 8 δραχμές. Αυτός ο καφές είναι επίσης μισός αφρός, αλλά κοστίζει 7 δραχμές.», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο Δημήτριος Βακόνδιος από τη Θεσσαλονίκη.

Τι σχέση έχει όμως του καφενείο Λέντζος με τον φραπέ;

«Το μαγαζί ξεκίνησε ως ζαχαροπλαστείο πολυτελείας το 1964. Φτιάχναμε πολύ ωραίες πάστες και τις παράγγελνε ο κόσμος μαζί με το καφεδάκι του. Μια ημέρα είχα μπει πίσω από τον μπουφέ επειδή έλειπε μια κοπέλα με άδεια. Εκεί που καθόμουν πειραματιζόμουν και μου ήρθε η ιδέα να ανακατέψω στο μίξερ τον καφέ με διαφορετική δοσολογία. Αυτό ήταν! Ο πρώτος φραπέ α λα Λέντζος σερβιρίστηκε και από τότε έγινε ανάρπαστος» δηλώνει Χρήστος Λέντζος .

Πολλά είχαν γραφτεί σχετικά με τα συστατικά του φραπέ. Ότι βάζει μπέικιν πάουντερ, αβγό, ή κρέμα γάλακτος, για να πετύχει το πλούσιο μείγμα.

 «Από το 1965 που άνοιξα, μέχρι το 1971», έλεγε «έφτιαχνα τον φραπέ στο σέικερ. Τότε είναι που αγόρασα το πιο δυνατό μίξερ Μπράουν και τελειοποίησα τη συνταγή του καλού φραπέ. Το ίδιο μίξερ έχουν και άλλα μαγαζιά, αλλά τσιγκουνεύονται τη δόση. Στη χονδρική συσκευασία νεσκαφέ των 2,5 κιλών που αγοράζουν όλες οι καφετέριες, η εφορία υπολογίζει ότι αντιστοιχούν 1.000 δόσεις καφέ. Εγώ δεν βγάζω ούτε 400! Ετοιμάζω ένα γλυκό μείγμα και για τον μέτριο προσθέτω έξτρα καφέ από πάνω. Οι πελάτες ζητάνε τον έξτρα καφέ, γι’ αυτό τους πιάνει καμιά φορά και το στομάχι τους!»

Θύμα της κρίσης, o φραπέ α λα Λέντζος που έχει γίνει τραγούδι από τον Δημήτρη Κοντογιάννη σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και μουσική Χρήστου Νικολόπουλου, έβαλε λουκέτο.