Ο ΝΤΑΛΙ ΚΑΙ ΤΑ …ΤΥ-ΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ 1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ 14ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ.

Νταλί. Μα κι αυτός εδώ;

Ναι, κι όμως και ο Νταλί επισκέφθηκε το σχολείο μας!!!

Στα πλαίσια θέματος για τον χρόνο, η κυρία μας έδειξε έναν πίνακα! Είχε κάτι λιωμένα ρολόγια πάνω σε τραπέζι, σε βράχο, σε κλαδί ελιάς… Το τοπίο ήταν ζεστό και άγονο…

Ο ζωγράφος είναι ισπανός και λέγεται Σαλβαδόρ Νταλί. Η κυρία μας διάβασε την ιστορία του, ότι δηλαδή εμπνεύστηκε αυτό τον πίνακα, τα ρολόγια που λιώνουν, από ένα τυρί, το καμαμπέρ, που έλιωνε στο τραπέζι του…

Αυτός ο πίνακας είναι πια ένας από τους πιο σπουδαίους πίνακες στην ιστορία της Τέχνης του 20ου αιώνα, με θέμα το χρόνο!!!

Αυτός;;; Για δείτε και τους δικούς μας…

Εμπνευστήκαμε από το έργο αυτό και ζωγραφίσαμε δικά μας έργα!

Βέβαια, εμείς, γράψαμε και μία ιστορία για τον πίνακα αυτό, την οποία μετά δραματοποιήσαμε!!! Ημασταν    κα τα πλη κτι κοί!!!

Η ιστορία είναι αυτή:

«Τα τυ-ρολόγια του κυρίου Νταλί»!

Ηταν μια φορά ένας κύριος που έτρωγε ένα τυρί, το καμαμπέρ… Είχε μια ιδέα, έτσι όπως το έβλεπε που έλιωνε…

Να ζωγραφίσει έναν ωραίο πίνακα! Ο κύριος αυτός ήταν ζωγράφος και λεγόταν Σαλβαδόρ Νταλί!
Ζωγράφισε ένα ωραίο ζεστό τοπίο αλλά του φαινόταν άδειο…
Σκέφτηκε λοιπόν να ζωγραφίσει και 4 στρογγυλά ρολόγια διαφορετικά μεταξύ τους και πολύχρωμα!
Οπως θαύμαζε τον πίνακά του, ξαφνικά έγινε κάτι απίστευτο, εξωπραγματικό!
Αρχισε να λιώνει το πρώτο ρολόι! Ξαφνιάστηκε!

Υστερα άρχισε να λιώνει και το δεύτερο και το τρίτο και το τέταρτο… Ελιωναν όλα!!!
Εμεινε άφωνος!!! Δεν πίστευε αυτό που έβλεπε!

Ο πίνακάς του είχε ζωντανέψει και από τη ζέστη που έκανε έλιωναν τα ρολόγια όπως έλιωνε και το τυρί του!

Μια μύγα πήγε και στάθηκε στο πρώτο ρολόι… Ηθελε κάτι να τσιμπήσει…

Στο δεύτερο ρολόι μαζεύτηκαν μυρμήγκια, γιατί μάζευαν φαγητό για το χειμώνα…

Το τρίτο ρολόι έγινε φύλλο πάνω στο κλαδί της ελιάς που ήταν γυμνό…

Και το τέταρτο είχε σταθεί πάνω σε ένα βράχο που, όπως έλιωνε το ρολόι, έπαιρνε τη μορφή του ζωγράφου, του κυρίου Νταλί!!!

Είχε τρελαθεί ή έβλεπε όνειρο;;;
Οσο κι αν ξαφνιάστηκε όμως με όλα αυτά που έβλεπε να γίνονται στον πίνακά του του άρεσαν πολύ γιατί ήταν πολύ … ονειρεμένα!!!
Φώναξε τη γυναίκα του Gala για να της το δείξει… Της έκλεισε τα μάτια της είπε: «ενα, δύο, τρία, άνοιξέ τα!»

Αυτή άνοιξε τα μάτια της και εντυπωσιάστηκε με αυτό που είδε!!! Του είπε ότι δε θα ξεχάσει ποτέ αυτό τον πίνακα!

«Οποιος τον βλέπει δε θα μπορεί να τον βγάλει από το μυαλό του… Θα τον θυμάται για πάντα»!!!

Ολοήμερο τμήμα 1ου νηπιαγωγείου γαργαλιάνων 10 Ιανουαρίου 2013

Δείτε μερικές στιγμές λοιπόν για το πως … λιώνει ο χρόνος στο σχολείο μας, ακούγοντας μία από τις αγαπημένες μας μουσικές που μας βάζει η κυρία μας για να μαζεύουμε γρήγορα τις γωνιές μας!

Εμείς βέβαια, παρασυρόμαστε, επειδή μας …τρελαίνει αυτή η μουσική και φυσικά το ρίχνουμε στο χορό!!!

14ο Νηπιαγωγείο Αθηνών: Τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί

«Ήταν μια ήσυχη καλοκαιρινή νύχτα σε μια επαρχιακή πόλη της Ισπανίας. Αν και από το σούρουπο ο καύσωνας άρχισε να καταλαγιάζει, ο ιδρώτας δεν έπαψε να ταλαιπωρεί τον Σαλβαντόρ. Μια σταγόνα κύλισε από το μέτωπό του, πέρασε το πρόσωπο, κι αφού έφτασε στο σαγόνι, έπεσε αθόρυβα στο τραπέζι.

Ο Σαλβαντόρ έμεινε μαγνητισμένος να παρακολουθεί την κίνηση. Πόσο αργά κυλούσε, πόσο αθόρυβα. Κοίταξε τη σταγόνα στο τραπέζι. Κι εκείνη έπαψε να είναι σταγόνα. Έγινε ένα κυρτό κάτοπτρο μέσα στο οποίο φυλακίστηκε για να απελευθερωθεί ο χρόνος. Πόσο αργά κυλούσε ο χρόνος εκείνη τη νύχτα. Ναι, καλά ακούσατε! Ο χρόνος κυλούσε!»

Ένας από τους σημαντικότερους πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί είναι «Η εμμονή της μνήμης» (The persistence of memory), πιο γνωστός με τον τίτλο «Τα λιωμένα ρολόγια», 1931 (είναι ο πρώτος πίνακας του άρθρου μας).

Το εισαγωγικό μας κείμενο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ιστορία του πίνακα (είναι γέννημα της φαντασίας μας). Η πραγματική ιστορία λέει πως ο Νταλί αποτύπωσε στον καμβά το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ.

Ήδη, από το 1905 ο Αϊνστάιν είχε δημοσιεύσει τη θεωρία της σχετικότητας που αφορούσε στη σχετικότητα του χώρου και του χρόνου. Τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί ήταν φυσικό να παραπέμπουν στη νέα θεωρία (ο χρόνος καμπυλώνεται, συνεπώς και τα ρολόγια, τα σύμβολα του χρόνου, κυλάνε). Έτσι ο πίνακας έγινε πολύ γρήγορα γνωστός (από το 1934 βρίσκεται στο ΜΟΜΑ, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης).

Όμως τα λιωμένα ρολόγια δεν ‘μάγεψαν’ μόνο το κοινό της τέχνης, αλλά και τον ίδιο το δημιουργό τους. Ο Νταλί δεν έπαψε να επανέρχεται στον πίνακα με νέες ζωγραφιές, σκίτσα, γλυπτά.

 

Παιδιά, τι θα λέγατε να ‘καμπυλώναμε’ τα ρολόγια που φτιάξαμε για τη χρονομηχανή μας;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s