ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΑ 94 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ. ΑΥΡΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΟ ΣΕΦ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΦΙΛΜ.

Κάλεσμα στο λαό της Αττικής απευθύνει το ΚΚΕ για μαζική συμμετοχή στη μεγάλη πολιτική – πολιστική εκδήλωση για την 94χρονη ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ.

Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 25 Νοέμβρη στις 6 το απόγευμα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και θα μιλήσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, ενώ θα ακολουθήσει πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, ειδικά προετοιμασμένο γι’ αυτό το σημαντικό γεγονός.

 Στην εκδήλωση θα παραβρεθούν και θα χαιρετίσουν από το ΚΚ των Λαών της Ισπανίας o Χούλιο Ντίαζ, Οργανωτικός Γραμματέας και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕ, και από το ΚΚ Τουρκίας ο Κεμάλ Οκουγιάν, μέλος της ΚΕ.

  Πρόκειται για σημαντική παρέμβαση του ΚΚΕ στις πολιτικές εξελίξεις, που συνδέει την 94χρονη ιστορία του με τη σύγχρονη πάλη για το δίκιο και τη σωτηρία του λαού. Σε συνθήκες όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, με την κρίση να βαθαίνει και να επιβεβαιώνει τα ιστορικά όρια του σάπιου καπιταλισμού, η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, η προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης αναδεικνύεται στη μόνη ρεαλιστική και αναγκαία για να ευημερήσει ο λαός.

 Η πρόταση του Κόμματος για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και μονομερή διαγραφή του χρέους, είναι για το τώρα, αρκεί ο λαός να το αποφασίσει. Είναι ζήτημα συσχετισμών αν η λαϊκή οικογένεια θα συνεχίσει να βουλιάζει στην εξαθλίωση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας ή αν με ταξική οργάνωση θα αντιπαλέψει τα μέτρα, αν περήφανα θα αντεπιτεθεί στα μονοπώλια και με ισχυρό ΚΚΕ θα ανατρέψει την εξουσία τους.

 Στη συναυλία θα ακουστούν τραγούδια των Θεοδωράκη, Λεοντή, Λοΐζου, Μαρκόπουλου, Μικρούτσικου, αντάρτικα τραγούδια, τραγούδια γραμμένα την ώρα της μάχης, καθώς και απαγγελίες ποιημάτων. Πρόκειται για μία μεγάλη και ενδιαφέρουσα μουσική παραγωγή, που επιμελούνται μουσικά οι Τάσος Καρακατσάνης και Μανώλης Ανδρουλιδάκης, οι οποίοι έχουν αναλάβει και τη μουσική διεύθυνση.

 Συμμετέχουν οι: Γεράσιμος Ανδρεάτος, Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Γιώργος Γεωργακάκης, Γιάννης Θωμόπουλος, Σύλβια Καπερνάρου, Βασίλης Λέκκας, Αφροδίτη Μάνου, Γιώργος Μεράντζας, Ευγενία Παναγιωτοπούλου, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιώργος Σαρρής, Κώστας Σταυρόπουλος, Θανάσης Χουλιάρας, «Τρίφωνο»: Ερωφίλη, Γιώργος Περαντάκος, Χορωδία: «Εμπρός». Τη σκηνοθετική επιμέλεια έχει ο Κώστας Σταματόπουλος.

Στα 94 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

 

 
MotionTeam

Επέτειος των 94 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ σήμερα. 94 χρόνια πρωτοπόρας δράσης, ζυμώνει το νου και την καρδιά των εργατών, δένει τ’ ατσάλι των μαχητών του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

 

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1918, ενσάρκωσε ό,τι πιο πρωτοπόρο είχε κατακτήσει η ανθρώπινη σκέψη μέσα από την ιστορία της δράσης των λαϊκών μαζών και το έκφρασε με τον ταξικό προλεταριακό διεθνιστικό του χαρακτήρα, με την πολιτική και το πρόγραμμά του.

Από το πρώτο ακόμη συνέδριό του, μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη της πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης της εργατικής τάξης σε δικό της ξεχωριστό ταξικό επαναστατικό κόμμα, με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής, ξεκαθαρίζοντας ότι πηγή της εκμετάλλευσης είναι η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Από την πρώτη, δε, στιγμή τάχθηκε αλληλέγγυο με τους ταξικούς αδελφούς σ’ όλη τη Γη, αποδεικνύοντας το διεθνιστικό του χαρακτήρα, αδιάσπαστη αρχή του ταξικού επαναστατικού κόμματος και τάχθηκε στο πλευρό της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Στην 94χρονη πορεία του, το Κόμμα μας υπερασπίστηκε με συνέπεια τους ανθρώπους του μόχθου. Στάθηκε στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων, παλεύει για τη χειραφέτηση των εργαζομένων από την ιδεολογική και πολιτική επιρροή της αστικής τάξης, των κομμάτων της. Παλεύει για να συνειδητοποιούν ότι η πραγματοποίηση των συμφερόντων των λαϊκών δυνάμεων δε θα ευοδωθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού, αλλά σε σύνδεση με την πάλη για την ανατροπή του. Πράγμα που απαιτεί να σφυρηλατούν την ενότητα, την οργάνωσή τους, τη συμμαχία τους, στον ανειρήνευτο αγώνα ενάντια στην αστική τάξη.

Στην πρώτη γραμμή των ταξικών αγώνων

Ετσι, το ΚΚΕ σ’ όλη την ιστορική του διαδρομή έδωσε και δίνει όλες του τις δυνάμεις, με συνέπεια αποφασιστικότητα, μαχητικά, πληρώνοντας ακόμη και με το αίμα και τη ζωή των στελεχών και των μελών του, για να ζήσει ο λαός μας καλύτερες μέρες. Η σφραγίδα του βρίσκεται ανεξίτηλη στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, σ’ όλη την πορεία του λαϊκού κινήματος, έτσι ώστε η νεότερη Ιστορία της Ελλάδας να είναι συνυφασμένη με τη δράση του ΚΚΕ.

Αντιτάχθηκε σθεναρά σ’ όλες τις επιθέσεις και την τρομοκρατία του κεφαλαίου ακόμη κι αν αυτό σήμαινε διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, δολοφονίες και εκτελέσεις στελεχών του. Το 8ωρο, το 7ωρο, η Κοινωνική Ασφάλιση, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τα μέτρα προστασίας των ανέργων, η πάλη για την ισοτιμία των γυναικών, για τα δικαιώματα της νεολαίας στη μόρφωση, τη δουλειά, την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό, η δημόσια δωρεάν Παιδεία, η Υγεία αποτελούσαν, και συνεχίζουν, το περιεχόμενο της ασίγαστης πάλης του ΚΚΕ, που έδενε πάντα αυτόν τον αγώνα με την πάλη για το σοσιαλισμό. Αντιπάλεψε και αντιπαλεύει τη συμμετοχή της χώρας στην ιμπεριαλιστική δράση, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΟΚ τη σημερινή ΕΕ, που αποτελούν οργανισμούς στραγγαλισμού του λαού.

Μα πάνω απ’ όλα, το Κόμμα μας πρωτοστάτησε σ’ όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του λαού μας, σ’ αυτές που η άρχουσα τάξη έβαζε πάνω απ’ όλα τα συμφέροντά της. Το ΚΚΕ, χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες, έγραψε τις πιο ηρωικές παραδόσεις, παρακαταθήκη για το σήμερα.

Είναι το Κόμμα που ηγήθηκε του μεγάλου Επους της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης του λαού μας από τη γερμανική ιμπεριαλιστική υποδούλωση και κατοχή, αφού ήταν ο νους και η καρδιά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Πρωτοστάτησε στη λαϊκοαπελευθερωτική πάλη του ελληνικού λαού σε αντίθεση με την ηττοπαθή στάση της άρχουσας τάξης, που ένα μέρος της συνεργάστηκε με τον καταχτητή και ένα άλλο το φιλοβρετανικό έφυγε από την Ελλάδα, εγκαταλείποντας το λαό έρμαιο στη γερμανική κατοχή.

Αλλά και στη συνέχεια, όταν η αστική τάξη, προκειμένου να εγκαθιδρύσει τη δική της εξουσία, αποφάσισε ένοπλα να τσακίσει μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές το λαϊκό κίνημα, τότε που ο λαός βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: Υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση; Το ΚΚΕ έδωσε τη δύναμη στο λαό να επιλέξει το δεύτερο δρόμο, όπως κάθε λαός που αρνείται να δεχτεί την ταπείνωσή του. Μπήκε επικεφαλής της τρίχρονης αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαϊκοεπαναστατικού κινήματος. Και γεννήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας.

Ο αγώνας του ΔΣΕ αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα στον 20ό αιώνα, το μεγαλύτερο δημιούργημα του ΚΚΕ. Αποπνέει μόνο δίκιο και ηθική, επειδή δίκιο και ηθική αποπνέει ο ανυποχώρητος αγώνας της εργατικής τάξης, ο αγώνας του ΚΚΕ.

Το δρόμο της αντίστασης, σε άλλες συνθήκες, επέλεξε το ΚΚΕ και στα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα του ΔΣΕ, μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας του 1967 – 1974. Στις φυλακές και στις εξορίες, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στην παρανομία και στην πολιτική προσφυγιά, χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες κράτησαν ψηλά τη σημαία των ιδανικών του ΚΚΕ και με τεράστιο προσωπικό κόστος αρνήθηκαν να το αποκηρύξουν, αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.

Κρίση και διέξοδος

Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί το ΚΚΕ μέχρι σήμερα, που το σημαντικότερο στοιχείο των εξελίξεων είναι η οικονομική κρίση που εκδηλώνεται ευρύτερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Η κρίση ανέδειξε, ακόμη πιο ανάγλυφα, τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», ανέδειξε όμως και πιο ξεκάθαρα ότι στο πλαίσιο της πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης υπάρχει διαπάλη ανάμεσα στα δύο διαφορετικά μείγματα πολιτικής και στη χώρα μας, ανάμεσα στην κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μείγμα της πολιτικής της ΝΔ βασίζεται στην επιβολή δημοσιονομικών μέτρων, στο φτήνεμα της τιμής της εργατικής δύναμης, στην απελευθέρωση της αγοράς, στις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αυτή η πολιτική θα οδηγήσει δήθεν στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις. Το άλλο μείγμα πολιτικής μιλά για ανάπτυξη και αναδιανομή, με διαγραφή μέρους του χρέους (αυτό είναι «κούρεμα» που θα φέρει νέα αντιλαϊκά μέτρα), διαπραγμάτευση της αποπληρωμής του υπόλοιπου μετά από μερικά χρόνια, με ανακεφαλαιοποίηση και δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, ώστε να μπορούν να δανειοδοτήσουν τους λεγόμενους υγιείς μεγαλοεπιχειρηματίες, εξασφάλιση κρατικού χρήματος για επενδύσεις με φορολογία των πλουσίων. Βεβαίως, δε μιλά για φορολογία κεφαλαίου, γιατί οι καπιταλιστές θέλουν φοροαπαλλαγές για να επενδύσουν. Αλλά και η φορολογία των υψηλών εισοδημάτων θα δοθεί για επενδύσεις, επομένως ποια αναδιανομή. Οσο για αύξηση των μισθών στην ανάκαμψη, αυτή επηρεάζει αρνητικά τα κέρδη.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι και τα δύο μείγματα, που διαφέρουν μεταξύ τους, εφαρμόζουν πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, αλλά εκφράζουν συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του. Για παράδειγμα, το μείγμα που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ το στηρίζει ένα μέρος του κεφαλαίου αλλά και μεσαίων στρωμάτων που προσεγγίζουν τους αστούς γιατί καταστρέφονται από την κρίση.

Ολες οι παραπάνω πολιτικές δεν πρόκειται να φέρουν βελτίωση στη θέση του λαού στην Ελλάδα. Διέξοδος από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων μπορεί να έρθει μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που απαιτεί λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Σήμερα, στη χώρα μας, υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, η οποία μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς διευρύνονται. Βασικό χαρακτηριστικό της λαϊκής οικονομίας είναι η μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία. Σε αυτήν τη γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει το λαϊκό κίνημα, για να βάλει τη σφραγίδα του την κατάλληλη στιγμή. Στο σοσιαλισμό, ο πλούτος θα ανήκει στο λαό, θα εντάσσεται στην ανάπτυξη της οικονομίας σε όφελός του.

Οι αναπτυξιακές δυνατότητες

Η Ελλάδα διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής μέσων παραγωγής, εμπορικού δικτύου και ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης σύγχρονης τεχνολογίας. Διαθέτει έμπειρο και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση και πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.

Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει βιομηχανία και αγροτική οικονομία, ώστε να καλύπτει κάποιες ανάγκες που σήμερα καλύπτονται από εισαγωγές. Εχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη που μπορεί να αναπτύξει τη βιομηχανία κάθε προϊόντος που έχει ως πρώτη ύλη το αλουμίνιο. Εχει νικέλιο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ανθεκτικών κραμάτων με χάλυβα. Εχει ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά. Εχει λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας.

Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη Ρόδου, νότια της Κρήτης, στο Ιόνιο, στον Πατραϊκό Κόλπο. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου.

Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα, σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών. Επίσης, η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών μπορεί να καλύψει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων – κατασκευών, λαϊκής κατοικίας. Εχει, επίσης, δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου.

Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή, που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει, επίσης, μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Η Ελλάδα έχει σημαντική παραγωγή σιταριού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας φασολιών, διαθέτει υψηλής ποιότητας λάδι, οπωροκηπευτικά, κρασί, ροδάκινα, εσπεριδοειδή, σταφίδα, μέλι κ.ά. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας παρουσιάζει υψηλό βαθμό συγκέντρωσης, και με κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ. αλλά και αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Επίσης, η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε πολύ καλής ποιότητας βαμβάκι. Αντίστοιχα, διαθέτουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.

Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Και σε τομείς υπηρεσιών, όπως π.χ. η Υγεία που σήμερα οι λαϊκές ανάγκες απαιτούν πολλαπλάσιο από το υπάρχον υγειονομικό δυναμικό, ή στον τομέα Παιδείας, μειώνοντας π.χ. τους μαθητές στις τάξεις, που χρειάζεται για να παρέχεται ολοκληρωμένη μόρφωση, ενώ σήμερα γιατροί, υγειονομικοί, δάσκαλοι και καθηγητές είναι άνεργοι, ή θεωρούνται πλεονάζον προσωπικό.

Βεβαίως, αυτή η ανάπτυξη δε χωρά στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Να, γιατί λέμε εργατική εξουσία, λαϊκή οικονομία και αποδέσμευση από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις, όπως π.χ. Ευρωπαϊκή Ενωση, ΝΑΤΟ κ.λπ. Τότε θα αναπτύσσονται επωφελείς για το λαό σχέσεις με άλλες χώρες. Αυτή είναι η πολιτική πρόταση – διέξοδος του ΚΚΕ και είναι μονόδρομος για φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση και ανάπτυξη σε όφελος των εργαζομένων.

Ημέρα πένθους για την Καλαμάτα η 25η Νοέμβρη 1943.

Ματιές στην ιστορία της Μεσσηνίας: 69 χρόνια από τις πρώτες εκτελέσεις πατριωτών.

Γράφτηκε από  

Ματιές στην ιστορία της Μεσσηνίας: 69 χρόνια από τις πρώτες  εκτελέσεις πατριωτών

Τη μνήμη των πρώτων εκτελεσμένων της γερμανικής κατοχής στη Μεσσηνία τιμούν αύριο οι συγγενείς των θυμάτων και οι άνθρωποι που γνωρίζουν την τραγική ιστορία. Σαν σήμερα Σάββατο, πριν από 69 χρόνια, στο αεροδρόμιο της Τριόδου εκτελέσθηκαν 10 Μεσσήνιοι που κρατούνταν όμηροι στο στρατόπεδο και τα σφαγεία της Τρίπολης. Μια ιστορία που παρέμενε άγνωστη ολόκληρες δεκαετίες, αλλά ξετυλίχτηκε μπροστά μας με τον πλέον τραγικό τρόπο όταν πέρυσι ο Ντένης Δημητρέας, ο πατέρας του οποίου ήταν ένας από τους 10, αποφάσισε να εκδώσει το βιβλίο «Οι μελλοθάνατοι της Καλαμάτας». Πρόκειται για μια συγκλονιστική αφήγηση της ομηρείας στην Τρίπολη από τη σύλληψη μέχρι την εκτέλεση, μέσα από τα γράμματα του Κώστα Δημητρέα στην οικογένειά του. Μέσα από αυτά ο αναγνώστης παρακολουθεί την ανησυχία στην αρχή και κάποιες ελπίδες σωτηρίας να αχνοφέγγουν. Την προσπάθεια του φυλακισμένου δικαστικού υπαλλήλου να υποδείξει τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν για να φύγει από την κόλαση. Την απελπισία όσο περνούν οι ημέρες και δεν υπάρχει μια καλή είδηση. Τις νουθεσίες αλλά και την ταραχή καθώς η ημέρα της εκτέλεσης φαινόταν να φθάνει: «Κάτι μου λέει πως οι μέρες μου λιγοστεύουν. Μια παράκληση έχω μονάχα να φωτογραφηθείτε όλοι απόψε και αύριο να μου στείλετε τη φωτογραφία σας». Και σε άλλο γράμμα: «Ο Ουγκώ γράφων την τελευταίαν ημέραν καταδίκου, εφαντάσθη μόνον την αγωνίαν και την φρίκην της. Εμείς την εζήσαμε απόψε».

Η περιγραφή των συναισθημάτων είναι αδύνατη και θα άξιζε να διαβάσει κάποιος προσεκτικά τόσο τα γράμματα, όσο και τα κείμενα που συνοδεύουν την έκδοση. Στη μνήμη αυτών των ανθρώπων επιλέξαμε σήμερα να παρουσιάσουμε την ιστορία όπως τη διηγείται ο Γιώργος Μπακόπουλος μέσα από το βιβλιαράκι «Ηρωικά και Ανθρώπινα».

 

Ημέρα πένθους για την Καλαμάτα η 25η Νοέμβρη 1943. Οι τοπικές εφημερίδες δημοσιεύουν ανακοίνωση του Γερμανού φρουράρχου, αντισυνταγματάρχη Ενκχολμ για την εκτέλεση δέκα Καλαματιανών, την προηγούμενη ημέρα στο αεροδρόμιο της Τριόδου.

Η ομαδική εκτέλεση έγινε επειδή οι χιτλερικοί, στυγνοί εφαρμοστές του βάρβαρου δόγματος περί ομαδικής ευθύνης, είχαν εκδώσει μια ειδική «ταρίφα αίματος». Ο τραυματισμός Γερμανού στρατιωτικού είχε κοστολογηθεί με εκτελέσεις 10 ομήρων και ο φόνος με 50.

Η «ταρίφα» ίσχυε σε όλες τις κατεχόμενες χώρες και το γεγονός ότι οι άνθρωποι που στήνονταν μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα δεν είχαν πυροβολήσει κανένα Γερμανό δεν είχε την παραμικρή σημασία για τους ναζίδες. Πίστευαν ότι με τον τρόπο αυτό θα έσπαζαν το αγωνιστικό φρόνημα των υπόδουλων λαών. Η θηριωδία όμως αυτή των στρατευμάτων του Γ’ Ράιχ, δεν μπόρεσε να σβήσει τη δίψα για λευτεριά. Αντίθετα, όπως αποδείχτηκε, την άναβε περισσότερο…

Θλίψη και οργή για την τραγική είδηση. Κλειστά τα μαγαζιά, σφιγμένα τα πρόσωπα, θρήνος και κατάρες από τους συγγενείς των αδικοσκοτωμένων. Οταν έπεσε το σούρουπο, μερικοί τολμηροί βρήκαν τον τρόπο να στήσουν μαύρες σημαίες σε διάφορα σημεία της πόλης. Μια απ’ αυτές κυμάτισε για λίγο, μερικές δεκάδες μέτρα από το κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος, στον πάνω όροφο του οποίου στεγαζόταν το Γερμανικό Φρουραρχείο.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή δέκα ανθρώπων άρχισε στις 12 Νοέμβρη. Οι άνθρωποι που θα «κληρώνονταν», ήταν από τους Καλαματιανούς που είχαν συλληφθεί από καιρό ή πρόσφατα, με φανταστικές κατηγορίες οι περισσότεροι. Φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό που θα τους οδηγούσε στο θάνατο. Ούτε καν το είχαν πληροφορηθεί.

Στις 12 Νοέμβρη λοιπόν, ένας αντιστασιακός αντάλλαξε πυροβολισμούς με Γερμανό στρατιώτη -γερμανοντυμένο Ελληνα πράκτορα της Γκεστάπο για να ακριβολογούμε- στο κέντρο της Καλαμάτας, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά ο δεύτερος.

Ο αντιστασιακός ήταν ο Ηλίας Βασιλόπουλος, που τρεις μήνες αργότερα πιάστηκε από τους Γερμανούς οι οποίοι τον κρέμασαν σε μια κολόνα του τραμ μπροστά στο κατάστημα ψιλικών Τσιντέα στην πλατεία 23ης Μαρτίου, δίπλα σχεδόν στην αφετηρία των αστικών λεωφορείων.

Εκείνο το απόγευμα ο αντιστασιακός βρισκόταν στο «Στιλβωτήριον Υποδημάτων» του Χρήστου Γαβρά, γωνία Αριστομένους και Καίσαρη (Ταϋγέτου λεγόταν τότε). Στη θέση του παλαιού κτηρίου, ιδιοκτησίας τότε Γ. Παπαδόπουλου, βρίσκεται σήμερα πολυώροφη πολυκατοικία και ακριβώς στο χώρο που ήταν το στιλβωτήριο έχει εγκατασταθεί το φαρμακείο της Γιάννας Μουτεβελή.

Ο «Γερμανός» ανέβαινε την Αριστομένους συνοδεύοντας μια κοπέλα. Και είτε επειδή αυτή του υπόδειξε τον αντιστασιακό, είτε επειδή κάτι υποψιάστηκε, τράβηξε το πιστόλι και κινήθηκε εναντίον του. Εκείνος έτρεξε να βγει από την άλλη πόρτα, στην Ταϋγέτου, πυροβολώντας. Φάνηκε -τότε- τυχερότερος από το «Γερμανό». Τον τραυμάτισε, ενώ οι σφαίρες του άλλου δεν βρήκαν στόχο. (Η παρουσία της κοπέλας στο επεισόδιο, έκανε μερικούς να μιλήσουν για «γυναικοδουλειές». Αυτή η εκδοχή όμως δεν επαληθεύτηκε τελικά).

Αναστάτωση στην Καλαμάτα μετά τον τραυματισμό του «Γερμανού». Οι τοπικές αρχές κατοχής κυριολεκτικά «σκύλιασαν» και αντέδρασαν με τον κλασικό ναζιστικό τρόπο. Διέταξαν την εκτέλεση δέκα ομήρων.

Παράλληλα, ο Γερμανός φρούραρχος, επιχειρώντας να εκθέσει την Αντίσταση, έκανε μια «προσφορά». Αφησε να διαρρεύσει ότι αν το ΕΑΜ δεχόταν να παραδώσει μέσα σε τρεις ημέρες το δράστη του τραυματισμού, δεν θα εκτελούσε κανέναν άλλο. Φυσικά, δεν πήρε απάντηση. Οχι βέβαια επειδή δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι θα τηρούσε την υπόσχεσή του (οι Ιταλοί είχαν αποδείξει νωρίτερα στην περίπτωση του Νοέα πόσο σέβονταν το λόγο τους όλα τα φασιστοειδή). Αλλά για λόγους αρχής. Είναι αδιανόητο να κάνει η Αντίσταση το χωροφύλακα των κατακτητών. 

Στο μεταξύ είχαν αρχίσει οι διαδικασίες για την επιλογή των εξιλαστήριων θυμάτων, ανάμεσα στους Καλαματιανούς ομήρους που ήταν κλεισμένοι στις φυλακές της Τρίπολης. Τα κριτήρια σε γενικές γραμμές καθορίστηκαν σε μια προκαταρκτική σύσκεψη που έγινε στο εκεί Γερμανικό Φρουραρχείο.

Ετσι, κάποιο πρωινό δύο Γερμανοί αξιωματικοί με το διερμηνέα τους επισκέφθηκαν τους φυλακισμένους στο στρατόπεδο και στα σφαγεία της αρκαδικής πρωτεύουσας για να καταγράψουν τους Μεσσήνιους που ήταν κλεισμένοι εκεί.

Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, εκείνον τον καιρό κυκλοφορούσε μια φήμη ότι ο τότε «νομάρχης» Μεσσηνίας φρόντιζε για την απελευθέρωση όλων των συμπατριωτών του. Ετσι, οι Μεσσήνιοι φυλακισμένοι, μόνο που δεν ευχαρίστησαν τους Γερμανούς που πήγαν εκεί για να συντάξουν το σχετικό κατάλογο. Το βραδάκι οι Γερμανοί επισκέφθηκαν και πάλι τις δύο φυλακές της Τρίπολης. Αυτή τη φορά όμως, φεύγοντας πήραν μαζί τους δέκα ανθρώπους. Εναν από τα σφαγεία και εννέα από το στρατόπεδο. Ηταν οι άτυχοι που τους έλαχε ο κλήρος να κορέσουν τη ναζιστική αιμοβορία.

Αυτοί οι μάρτυρες της λευτεριάς ήταν οι Παναγιώτης Καπετανάκης 31 χρόνων, Δημήτρης Χαρίτος 26, Κούλης Ανδρεάκος 29, Βασίλης Λημναίος 24, Χατσίκ Ασλανιάν 24, Αγκόπ Φενδιάν 24, Βαχίλ Μασιάν 43, Πέτρος Ρόθος 20, Κωνσταντίνος Δημητρέας 34, Παναγιώτης Τζουβελέκης 35.

Χωρίς καθυστέρηση, γιατί είχε πια νυχτώσει, τους έβαλαν στην κλούβα και με ισχυρή συνοδεία τους μεταφέρανε στο αεροδρόμιο της Τριόδου. Εκεί τους εκτέλεσαν. 

Ηταν 24 Νοέμβρη 1943. 

Στην Καλαμάτα μέχρι και την τελευταία στιγμή, οι συγγενείς όλων των φυλακισμένων συνέχιζαν την υπεράνθρωπη προσπάθειά τους να σώσουν τους ανθρώπους τους. Επιστράτευσαν παλιές γνωριμίες, χτύπησαν τις πόρτες των ισχυρών της εποχής. Χαμένος κόπος. Στην απόγνωσή τους κινητοποίησαν τις γυναίκες της πόλης μας και πέτυχαν να οργανώσουν συλλαλητήριο έξω από το Γερμανικό Φρουραρχείο. Η κατάσταση όμως έφτασε στο προδιαγραμμένο τέλος.

Τραγική ειρωνεία. Μια μέρα πριν την εκτέλεση ήρθαν ευχάριστα νέα από συγγενείς των φυλακισμένων που βρίσκονταν στην Αθήνα.

Ηταν μερικές μητέρες, αδερφές και γυναίκες εκείνων που είχαν «κληρωθεί» για το απόσπασμα -ανάμεσα σ’ αυτές και η γυναίκα του Δημητρέα- οι οποίες σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν τους ανθρώπους τους, είχαν ανεβεί στην πρωτεύουσα και ήρθαν σε επαφή με τα «ύπατα κλιμάκια». Αυτές λοιπόν επικοινώνησαν με τους δικούς τους στην Καλαμάτα και τους πληροφόρησαν ότι από την Ανώτατη Διοίκηση του στρατού κατοχής τούς διαβεβαίωσαν ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία εκτέλεση. Οι εδώ συγγενείς αναθάρρησαν και την άλλη ημέρα η είδηση για την εκτέλεση έπεσε σαν κεραυνός.

Αυτά μου τα είπε το 1987 ο γιος ενός από τους εκτελεσθέντες, ο – μακαρίτης τώρα – Πίπης (Παύλος) Δημητρέας.

Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή. Αυτή που αναφέρει στο βιβλίο του με τον τίτλο «Αναμνήσεις της Μεσσηνιακής Κατοχής, από την σκοπιάν της Δημαρχίας Καλαμών» (Αθήναι 1971) ο τότε «δήμαρχος» Καλαμάτας -επίσης μακαρίτης- Φώτιος Τσαγκάρης. Ενα βιβλίο πάντως, όπου υπάρχουν και εξόφθαλμες ανακρίβειες και αντιφάσεις.

Οπως γράφει μεταξύ άλλων, ανέβηκε μόνος του στην Αθήνα γι’ αυτό το ζήτημα, αλλά στη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό παρευρισκόταν και επταμελής αντιπροσωπεία Καλαματιανών στην οποία πλειοψηφούσαν οι γυναίκες. Επακολούθησε -συνεχίζει- επίσκεψη όλων στο γραφείο του Ι. Ράλλη, τον οποίο είχε ενημερώσει γι’ αυτό το θέμα την προηγούμενη ημέρα. Εκεί -πάντοτε σύμφωνα με τα γραφόμενά του- ο ιδιαίτερος του κατοχικού «Πρωθυπουργού», τον πληροφόρησε ότι ο Ράλλης μαζί με το Δαμασκηνό φρόντιζαν να δοθεί ευνοϊκή λύση και έτσι έφυγαν -αυτός και η αντιπροσωπεία- ανακουφισμένοι. Ομως -καταλήγει σχετικά με το ίδιο θέμα- αργά το βράδυ της ίδιας ημέρας έμαθαν ότι οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους 10 ομήρους. (Επειδή «θύμωσαν» για το συλλαλητήριο των γυναικών στην Καλαμάτα, όπως αφήνει να εννοηθεί). 

Ισως λοιπόν η διαβεβαίωση του ιδιαίτερου του Ράλλη ότι εκείνος και ο Δαμασκηνός «φρόντιζαν» για τη σωτηρία των «Δέκα» (και όχι «υπόσχεση» από την Ανώτατη Διοίκηση του στρατού κατοχής) να ήταν η αφορμή που οι συγγενείς των μελλοθάνατων ειδοποίησαν τους δικούς τους στην Καλαμάτα για την αποτροπή της εκτέλεσης.

Αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε μια «λεπτομέρεια». Κάτω από την ανακοίνωση για την ομαδική εκτέλεση που δημοσιεύθηκε στις τοπικές εφημερίδες, υπάρχει και άλλη σχετική ανακοίνωση του Γερμανού φρουράρχου, που αποτελεί μνημείο κυνισμού. Ο «πολύς» Ενκχολμ παριστάνει τον φιλεύσπλαχνο, διδάσκει ανθρωπισμό, ρίχνει σε άλλους την ευθύνη αλλά παράλληλα απειλεί και με άλλες εκτελέσεις. Η ανακοίνωση αναφέρει επί λέξει:

«Σχετικώς με την σημερινήν ανακοίνωσιν περί εκτελέσεως 10 ομήρων γνωστοποιώ τα εξής: Παρά ανωτέραν διαταγήν κατώρθωσα να επιτύχω παρά τη προϊσταμένη μου αρχή τριήμερον αναστολήν της εκτελέσεως ελπίζων ότι ο δράστης θα παρεδίδετο εντός τριημέρου προθεσμίας υπό των συναδέλφων του προς τους οποίους κατέφυγε μετά το έγκλημά του και οι οποίοι ακόμη τον αποκρύπτουν. Μολονότι διεβίβασα το τελεσίγραφον τούτο μέσω εξεχουσών προσωπικοτήτων της πόλεως εις τους αρχηγούς της οργανώσεως της ΕΑΜ, ούτοι δεν έλαβον ουδέν μέτρον προς παράδοσίν του. Τουναντίον αυτοί που χρησιμοποιούν εις κάθε ευκαιρίαν μεγαλοφώνως τας λέξεις κοινωνική αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και αδελφοσύνη, εθυσίασαν προς χάριν ενός κακούργου συναδέλφου των, χωρίς να ερυθριάσουν, δέκα οικογενειάρχας συμπολίτας των. Εάν τυχόν επαναληφθή εις το μέλλον τοιαύτη απόπειρα κατά Γερμανού στρατιώτου, θα ευρεθώ δυστυχώς εις την δυσάρεστον θέσιν να εκτελέσω την γνωστήν διαταγήν του Στρατιωτικού Διοικητού Ελλάδος. Ο Φρούραρχος Καλαμών».

Λίγο μετά την Κατοχή τα λείψανα ενός από τους εκτελεσθέντες, του Κ. Δημητρέα, διακομίσθηκαν στην Καλαμάτα και τάφηκαν στο ίδιο μνημείο με τους 200 που είχαν εκτελεστεί στο Σύνταγμα και είχαν ταφεί από τους Γερμανούς στα Σφαγεία. Η αναγνώριση έγινε από τη βέρα του.

Στον τόπο της εκτέλεσης υπάρχει σήμερα μνημείο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των δέκα μαρτύρων της λευτεριάς. Ανεγέρθηκε το 2001 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της πρώην Κοινότητας Τριόδου (Δημοτικό Διαμέρισμα Μεσσήνης πλέον) Μιχάλη Παναγιωτόπουλου, ο οποίος, παιδί, σύμφωνα με δήλωσή του, ήταν αυτόπτης -άθελά του- μάρτυρας της εκτέλεσης.

 

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Γεωργίου Β. Μπακόπουλου

«Ηρωικά και Ανθρώπινα»

Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ. ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. ΚΑΙ …ΠΡΟΣΘΕΣΑ, ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ.

Θα αρχίσω με το κάλεσμα για το Σάββατο 24 Νοεμβρίου στην Καλαμάτα και θα συνεχίσω με τα βιντεάκια της συνέλευσης. Κατά την …προσφιλή μου μέθοδο, θα αρχίσω από το τέλος. Δηλαδή από την συζήτηση που ακολούθησε τις ομιλίες του Γιάννη Χατζηαντωνίου και του Γρηγόρη Καλομοίρη. Νομίζω ότι έγινε μια εξαιρετική συνέλευση, με καλή συμμετοχή και οι ομιλητές, μαζί με τον Βαγγέλη Μάινα, μέλους της γραμματείας  της Νομαρχιακής Μεσσηνίας, απάντησαν ικανοποιητικά στους προβληματισμούς των συμπατριωτών μας. Τα βιντεάκια με τις δυο ομιλίες των φιλοξενουμένων μας, θα τα παρουσιάσω ξεχωριστά και αρκετά …αργότερα, γιατί τα αρχεία της κάμερας που βιντεοσκοπήθηκαν είναι λίγο …περίεργα και θέλουν ειδική επεξεργασία.   

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

Στην πορεία για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (30 Νοέμβρη-2 Δεκέμβρη) για την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε ενιαίο δημοκρατικό φορέα των μελών του, μετά και από την ολοκλήρωση του διαλόγου και των διαδικασιών του σχεδίου διακήρυξης για την εκλογή αντιπροσώπων των περιφερειακών οργανώσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Μεσσηνίας απευθύνει ανοικτό κάλεσμα συμμετοχής σ’ όλους όσους αντιλαμβάνονται την ιστορική ευθύνη, να πάρουν μέρος στην κεντρική λαϊκή συνέλευση το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012 στις 6:30 μ.μ. στο Αμφιθέατρο της Φιλαρμονικής Καλαμάτας. Να συστρατευθούν μαζί μας στην προσπάθεια να σταματήσουμε την καταστροφή, να οργανώσουμε την ανατροπή και να σχεδιάσουμε την ανοικοδόμηση της πατρίδας μας.

Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Μεσσηνίας

Αφιέρωμα στην επτάχρονη δικτατορία, τον αντιδικτατορικό αγώνα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αντιρατσιστικός οδηγός για εκπαιδευτικούς .

«Σήμερα το πρωί δεν είχα να δώσω στα παιδιά ούτε γάλα». Γράμμα απελπισμένης μητέρας που θα σας συγκλονίσει.

Το συγκλονιστικό γράμμα της μάνας.

Επιστολή στο nocomments που ραγίζει καρδιές – Σήμερα τα παιδιά μου πήγαν νηστικά στο σχολείο και δεν ήταν η πρώτη φοράΜία συγκλονιστική επιστολή έφτασε στο nocomments από μία μητέρα 4 παιδιών, που βρίσκεται κυριολεκτικά σε απόγνωση. Η 34χρονη περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με την οικογένειά της τον τελευταίο χρόνο που πλέον δεν της έχουν αφήσει άλλα περιθώρια. Σας παραθέτουμε την επιστολή ως έχει:

Ονομάζομαι Κ.Α. είμαι 34 ετών, παντρεμένη εδώ και 17χρόνια και έχω 4 παιδιά. Ένα κορίτσι 14 και τρία αγόρια 10, 9 και 6 ετών. Σήμερα το πρωί δεν είχα να δώσω στα παιδιά ούτε γάλα, πήγαν νηστικά στο σχολείο και δεν ήταν η πρώτη φορά. Το μεσημέρι για τέταρτη συνεχόμενη μέρα τους έφτιαξα μακαρόνια και το απόγευμα για Τρίτη φορά σύνδεσα παράνομα το ρεύμα στο σπίτι μου. Έσφιξα την γροθιά μου, κοίταξα τον άντρα μου στα μάτια και του ψιθύρισα «θα το παλέψουμε…». Αυτό λέω και στον εαυτό μου κάθε μέρα, κάθε πρωί που ξυπνάω κάθε βράδυ που κοιμίζω τα παιδιά μου. ΘΑ ΤΟ ΠΑΛΕΨΩ!

Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές, που λυγίζω. Υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχω το βλέμμα των παιδιών μου όταν μου ζητούν τα βασικά… ένα πιάτο φαΐ  ένα κουλούρι για το σχολείο, ένα ζευγάρι παπούτσια… Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να ανέβω στην ταράτσα και να δώσω τέλος στη ζωή μου και άλλες που θέλω να πάρω ένα όπλο και να σκοτώσω όλους αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτή την τραγική κατάσταση… Υπάρχουν στιγμές δύσκολες που όπως αυτή εδώ που αποφάσισα να σας γράψω για τον Γολγοθά που ανεβαίνουμε με την οικογένειά μου και φοβάμαι για το πιο θα είναι το τέλος.

Είμαστε δύο άνθρωποι νέοι, έτοιμοι να στύψουμε την πέτρα. Έχουμε πάει παντού για να βρούμε δουλειά, έχουμε ρωτήσει όλο τον κόσμο για μία θέση εργασίας, αλλά βρίσκουμε συνεχώς κλειστές πόρτες, και παίρνουμε μία και μόνο απάντηση, «Δεν χρειαζόμαστε άτομα».

Ο άντρας μου απολύθηκε από το εργοστάσιο που δούλευε στις αρχές του χρόνου. Μέχρι το περασμένο Πάσχα, κουτσά στραβά, τα βγάζαμε πέρα, έκανε λίγα μεροκάματα από εδώ και από εκεί. Από το Πάσχα μέχρι σήμερα όμως τα έσοδά μας είναι 100ευρώ το μήνα, που παίρνω εγώ, καθαρίζοντας ένα γραφείο και 320ευρώ το δίμηνο, το επίδομα των πολυτέκνων. 420ευρώ το δίμηνο. Με αυτά τα χρήματα, πρέπει να πληρώσω, φως, νερό, τηλέφωνο. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να φάμε. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να αγοράσω τα φάρμακα για το άσθμα που παίρνουν τα δύο μου αγόρια. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να καλύψω τις βασικές ανάγκες τις οικογένειάς μου, αλλά δυστυχώς, όπως θα καταλάβαινε και ο πιο χαζός άνθρωπος σε αυτή την χώρα 420ευρώ το δίμηνο, δηλαδή μόλις 210ευρώ το μήνα ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!

Το σπίτι μας το έχουμε αγοράσει με δάνειο, το οποίο έχω σταματήσει να το πληρώνω εδώ και δύο χρόνια. Όταν δηλαδή η οικονομική κρίση χτύπησε και την δική μας πόρτα. Δεν θυμάμαι καν πόσο είναι το ποσό που χρωστάμε στην τράπεζα, έχω χάσει τον λογαριασμό και στη κατάσταση που βρίσκομαι αυτή την στιγμή έχει σταματήσει και να με απασχολεί.

Στις 29 Οκτωβρίου, ήρθε στο σπίτι μας το συνεργείο της ΔΕΗ και μας έκοψε το ρεύμα. Έτρεξα αμέσως στα γραφεία της ΔΕΗ, πήγα στον διευθυντή, τον παρακάλεσα να μου κάνει ένα διακανονισμό, με ένα ποσό που να μπορώ να πληρώσω. Μου ζητούσε 300ευρώ άμεσα, εδώ και τώρα. Μου είπε «δώσε 300ευρώ, δεν ξέρω που θα τα βρεις και δεν μ’ ενδιαφέρει. Αν δεν μας πληρώσεις δεν μπορούμε να σου συνδέσουμε το ρεύμα». Το γεγονός πως στο σπίτι έχω 4 ανήλικα παιδιά δεν νομίζω καν να τον άγγιξε. Απλά αδιαφόρησε. Ήταν ανένδοτος!

Έφυγα από την ΔΕΗ έχοντας χάσει την γη κάτω από τα πόδια μου. Τι θα συνέβαινε όταν τα παιδιά θα επέστρεφαν από το σχολείο; Όχι αυτό δεν θα το άντεχαν ούτε αυτά, αλλά ούτε και εγώ. Έτσι αποφάσισα να αδιαφορήσω και εγώ για τους κανονισμούς της ΔΕΗ. Βρήκαν ένα κύριο, μάλλον ηλεκτρολόγος θα ήταν, ο οποίος μου είπε πως μπορεί να συνδέσει το ρολόι. Παράνομα! Είναι η πρώτη παρανομία που κάνω και εγώ στη ζωή μου! Του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη να το συνδέσει αμέσως. Έτσι και έγινε. Λίγο καιρό μετά το συνεργείο της ΔΕΗ ήρθε ξανά, μου το έκοψαν για δεύτερη φορά και φυσικά το σύνδεσα ξανά… έτσι ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος αυτοί να το κόβουν και εγώ να το συνδέω. Βέβαια κάθε φορά που συμβαίνει αυτό μου βάζουν και από ένα πρόστιμο αλλά πλέον λίγο με ενδιαφέρει και αυτό.

Στην ΕΥΔΑΠ τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο διευθυντής ευτυχώς είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Μου είπε πως κανένας δεν πρόκειται να μου κόψει το νερό, και να δίνω όσα μπορώ, έστω και 10 ευρώ. Και αυτό κάνω. Δεν μου περισσεύουν ούτε αυτά τα 10ευρώ, τα κόβω από τις βασικές ανάγκες των παιδιών μου, αλλά ευγνωμονώ έναν άνθρωπο που έδειξε κατανόηση και τα δίνω κάθε μήνα.

Στην γειτονιά δεν έχω δώσει δικαιώματα. Δεν ξέρει κανείς τι συμβαίνει πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου. Προσπαθώ να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια των παιδιών μου. Δεν ζητιανεύω και δεν θέλω να δώσω το δικαίωμα σε κανέναν να με λυπηθεί. Δεν έχω ανάγκη από λύπηση, από δουλειά έχω ανάγκη. Μια δουλειά για μένα και μία για τον σύζυγό μου.

Κανένα δικαίωμα δεν έχουν δώσει ούτε τα παιδιά μου στο σχολείο. Δεν λένε σε κανένα τι συμβαίνει στο σπίτι μας και αν πήγαν νηστικά σήμερα για μάθημα. Κάποιες μέρες τους αγοράζω ένα κουλούρι και το μοιράζω στα τρία. Δεν τους δίνω κάθε πρωί γάλα. Την μία μέρα γάλα, την άλλη τσάι κάποιες μέρες ίσως και τίποτα. Το μεσημέρι μαγειρεύω ρύζι, μακαρόνια, όσπρια… κρέας τρώμε μία φορά στις 15 και αυτό κοτόπουλο.

Τα παιδιά δείχνουν κατανόηση, βλέπουν τις προσπάθειές μας και κάνουν υπομονή. Όσο μπορούν. Όμως και αυτά κάποιες στιγμές δεν αντέχουν. Βλέπουν τους συμμαθητές τους φίλους τους και αναρωτιούνται εμείς γιατί να μην έχουμε, εμείς γιατί να μην μπορούμε.

Αυτό που με τρομάζει είναι πως τα αγόρια μου αγριεύουν. Η συμπεριφορά τους αλλάζει, γίνονται επιθετικά ενώ δεν ήταν. Για μικρά πράγματα ανούσια, επαναστατούν. Φοβάμαι πως και αυτά έχουν φτάσει στα όριά τους.

Δυστυχώς ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μας δεν έχουμε καμία βοήθεια από τις οικογένειες μας… Και αυτοί τα βγάζουν δύσκολα πέρα.

Ο λόγος που σήμερα έκατσα και έγραψα όλα αυτά είναι γιατί ζητάω μέσα από τα βάθη της καρδιά μου βοήθεια. Δεν ζητιανεύω, δεν θέλω από κανέναν να μου δώσει χρήματα ή φαγητό. Μια δουλειά ζητάω για μένα και για τον σύζυγό μου. Μία δουλειά για να σταθούμε στα πόδια μας. Μια δουλειά για να σηκώσουμε και πάλι κεφάλι. Γιατί δεν αντέχω αυτές τις μέρες, όπως την σημερινή, που στο πορτοφόλι μου δεν έχει ούτε ένα ευρώ για αγοράσω ένα ψωμί.

Ποτέ δεν πίστευα, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγός μου ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν και ήμασταν ευτυχισμένοι. Η ζωή μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν ένας καθημερινός αγώνας αλλά δεν παραπονιόμουν, μου έφτανε η αγκαλιά των παιδιών μου και η ικανοποίηση να τους παρέχω όσα χρειάζονται. Αυτό είναι, που με σκοτώνει σήμερα. Δεν με νοιάζει για μένα αλλά δεν μπορώ, δεν αντέχω να μην μπορώ να δώσω στα παιδιά μου όσα χρειάζονται. Κρατάω με νύχια και με δόντια την οικογένειά μου δεμένη. Με τον σύζυγό μου έχουμε γίνει ένα, είμαστε εγώ γι’ αυτόν και αυτός για μένα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, παρακαλάω όλο τον κόσμο να με βοηθήσει να βρω μια δουλειά. Αυτό θα με έκανε ευγνώμων… θα επέστρεφε το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών μου. Μια δουλειά για να μπορώ να ζήσω και εγώ, και τα παιδιά μου αξιοπρεπώς.

Σας ευχαριστώ!

Με εκτίμηση

Κ. Α.

Από Πάτρα

Η 34χρονη μας έδωσε την άδεια να δημοσιοποιήσουμε την επιστολή της, χωρίς όμως να αναφέρουμε το όνομά της και ο λόγος είναι ένας, δεν θέλει τα παιδιά της να έχουν πρόβλημα στο σχολείο τους. Όποιος θέλει να βοηθήσει και να επικοινωνήσει μαζί της μπορεί μέσω του nocomments.gr και στο email info@nocomments.gr