12410 Και 1 Τριαντάφυλλα – 12410 And 1 Roses (ΕΡΤ – ERT). Τι έγινε στο Πολυτεχνείο μέσα από τα μάτια μιας …γάτας!

Μια γάτα θυμάται… Πηγή 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων.

Σε συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσής μας αναρτούμε και αυτό το βιντεάκι, το οποίο μας έστειλε μια  «κυρία», η οποία είναι φίλη με τις δικές μας κυρίες!

Είναι ασυνήθιστο να βλέπεις τι έγινε στο Πολυτεχνείο μέσα από τα μάτια μιας …γάτας! Δε νομίζετε;

Κυρία Χαριτίνη, ευχαριστούμε!

Μια πρωτότυπη προσέγγιση στα γεγονότα του ’73. Μέσα από τα µάτια μιας γάτας «περνά» η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ταινία. Ο δημιουργός του φιλμ αξιοποίησε πραγματικές λήψεις από τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και τα «δείχνει» μέσα από τα μάτια μιας γάτας που ήταν στο Πολυτεχνείο τη μοιραία νύχτα, πριν από 12.410 συν μία ημέρες.

Παραγωγή:Ελληνική
Σκηνοθέτης: Ιορδάνης Ανανιάδης
Σενάριο:Ιορδάνης Ανανιάδης
Μουσική:Θόδωρος Βαμβουρέλης
Παραγωγή:ΕΡΤ Α.Ε.,Cels Unlimited,Ιορδάνης Ανανιάδης, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΤΟ 1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙNEWS.

Nα αρχίσω από το δικό μου μήνυμα. Χθες στην Κυπαρισσία είδα  δεκάδες φασιστικά έντυπα γεμάτα ψέματα. Παιδιά μου ο φασισμός πάντα με ψέματα μεγάλωνε. Η μέθοδος απλή. Παίρνεις  μια αλήθεια και την κάνεις σαν τα …μούτρα σου, όπως οι   πληρωμένοι κονδυλοφόροι. Αλλά ας γίνω πιο κατανοητός. Γίνεται ένας σεισμός και γκρεμίζεται ένα σπίτι στο οποίο δεν υπάρχει κανείς μέσα, όμως στην αυλή υπάρχουν μερικά παιδιά που παίζουν και σκοτώνονται. Γράφει την άλλη ημέρα ο …καλός δημοσιογράφος: Οικία γκρεμίστηκε από τον χθεσινό σεισμό, αλλά ευτυχώς δεν ήταν κανείς μέσα. Την αλήθεια γράφει. Παραλείπει  όμως να γράψει για τα παιδιά. Έτσι και το χθεσινό έντυπο, παραλείπει τους 24  νεκρούς. 

Διομήδη, έμαθα ότι ΖΕΙΣ, της Νίνας Γεωργιάδου.

Αγαπημένε μου Διομήδη,

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πόρισμα του Τσεβά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, βλέπω το όνομά σου ανάμεσα σε τόσα άλλα κι όμως μαθαίνω πως δεν είσαι νεκρός. Πώς μπόρεσες να συμβάλλεις σ’ αυτή την ιστορική παραχάραξη;

Δεν ξέρω πια τι να υποθέσω.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή γιατί η συναισθηματική μου φόρτιση κάνει τον πρόλογο δυσνόητο.

Ίσως οι διευκρινίσεις που ακολουθούν να περιττεύουν, μιας και, όντας ζωντανός, έχεις προσωπική αντίληψη όσων συμβαίνουν και συνταράσσουν την εντελώς κοινή γνώμη. Φοβάμαι όμως ότι η ανωριμότητα που σε οδήγησε σ’ αυτή τη σκευωρία, εξακολουθεί να σε εμποδίζει από το να δεις τα πράγματα με την κρυστάλλινη ενάργεια που θα στα παραθέσω.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε μια πολύ πατριωτική οργάνωση, πατριωτικότερη των συνήθων πατριωτών, η οποία αποκαθιστά ιστορικές αλήθειες (βάναυσα διαπομπευμένες από αντιπατριώτες) αναδεικνύει το μεγαλείο της φυλής, καθώς και τον ευλύγιστο πλούτο της νεοελληνικής μας γλώσσας.

Με συγχωρείς που παρεκκλίνω λιγάκι της ουσίας, προκειμένου να σε ενημερώσω λεπτομερειακά. Με μια ονομασία που επιτέλους παραπέμπει σε φως στο βάθος του τούνελ και  καθώς συνδυάζεται με το βαρύτιμο μέταλλο, αποκτά διπλή βαρύτητα, τα μέλη της ελπιδοφόρου αυτής οργάνωσης διαθέτουν ένα ζηλευτά δομημένο σωματότυπο ο οποίος, από μόνος του, αποπνέει αισθήματα ησυχίας, τάξης και ασφάλειας.  

Ο γλωσσικός τους πλούτος διαχέεται στα βάθη των αιώνων και αποσυντονίζει επίτηδες τον ορθογραφικό έλεγχο του microsoft word, καταφέρνοντας, έτσι, ένα καίριο πλήγμα  στην επιχειρούμενη αλλόφυλη γλωσσική ομογενοποίηση. Οι, κατά καιρούς,  διαφωτιστικές τους επισημάνσεις έχουν το μέτρο της ιστορικής εμβάθυνσης και της καταλυτικής ανασκολόπισης των ιστορικών ψευδών.    Έτσι, πληροφορηθήκαμε, επιτέλους, ότι οι ταγματασφαλίτες ήταν επίσης πολύ πατριώτες και οι αιτιάσεις ότι στελέχωναν τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Ναζί, αποτελούν αισχρά ψεύδη του λόμπυ της δραχμής. Ναι, ναι, της δραχμής. Διότι, όπως διαπιστώνεις στην επισυναφθείσα αφίσα, η λέξη «ευρών», εμμέσως πλην σαφώς, παραπέμπει στο ποσό των ευρών και όχι των δραχμών που θα εισπράξει ο τυχερός στο τέλος της αντίστοιχης έρευνας. Διαφορετικά θα είχε γραφτεί σωστά ως «εβρόν», διεμβολίζοντας  το  microsoft word που λέγαμε πριν και αναδεικνύοντας  την ευαίσθητη ζώνη εισόδου λαθρομεταναστευτικών μιασμάτων, όπως σωστά υπογραμμίστηκε από το βήμα του ναού της δημοκρατίας.

Ακροθιγώς έθιξα το ζήτημα αυτό στην προηγούμενή μου επιστολή, λέγοντάς σου ότι λαθραίως επιμένουν να αναζητούν καταφύγιο από τη φτώχεια και τον πόλεμο κάτι κυνηγημένοι, επίτηδες για να σπάνε τα νεύρα του Άδωνη.  Δεν θα επεκταθώ επί του θέματος, να σε διαβεβαιώσω μόνο ότι αυτά που ήξεραν (τα λαθρομεταναστευτικά μιάσματα) να τα ξεχάσουν. Τώρα πια, από τη μια το σχέδιο «Ξένιος Ζευς» που εκπονήθηκε από το υπουργείο ΠροΠο και από την άλλη τα παιδιά αυτής της ελπιδοφόρου οργάνωσης, τους κάνουν να ξερνάνε το γάλα της μάνας τους και να μετανιώνουν πικρά για την κρίση, την ανεργία, την υπερχρέωση και  την ύφεση που προκάλεσαν στη χώρα.

Θα μου επιτρέψεις μία ακόμη παρέκκλιση σε σχέση με τον Άδωνη. Και αυτό,  το μέγα πολιτικό μέγεθος, απεκάλυψε  ευθαρσώς ότι, μετά από δική του εμβριθή ιστοριοφυσιοδιφική μελέτη,  δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Το μέγα αυτό πολιτικό μέγεθος δεν συγκαταλέγεται στην εν λόγω οργάνωση. Μεταπηδώντας από μια άλλη ομογάλακτη, της οποίας εγκαίρως διέβλεψε την εκλογική αποτυχία, σε μια άλλη ομογάλακτη, της οποίας εγκαίρως διέβλεψε την εκλογική επιτυχία, ευτυχώς παραμένει στο ελληνικό κοινοβούλιο, κοσμώντας με την παρουσία και την παρρησία του το ναό της δημοκρατίας.   

Ας επανέλθουμε όμως στη χρυσή αποκατάσταση ιστορικών αληθειών.  Μάθαμε  επιτέλους ότι η τεταμένη δεξιά  χείρα δεν αποτελεί ναζιστικό χαιρετισμό αλλά προσπάθεια προστασίας των ομμάτων από τις βλαβερές αχτίνες του ηλίου. Στην ηλιόλουστη χώρα που ζούμε, διαπιστώνει κανείς διαχρονικά αυτή την ανάγκη αν ανατρέξει σε φωτογραφίες του παρελθόντος που αποτυπώνουν  επιτελείς του Μεταξικού καθεστώτος στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τη βλαβερή ακτινοβολία, καλοκαιρινά ενσταντανέ των κατοχικών στρατευμάτων κλπ κλπ.   

Η αφίσα που παραθέτω είναι γροθιά στο στομάχι της νεοελληνικής ιστορίας, αποκαθιστά την αλήθεια, αίρει τα μίση και τα πάθη και προσφέρει στον «ευρών» μία πολύτιμη ευκαιρία οικονομικής τόνωσης, στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς. Βλέποντάς την είδα επιτέλους το φως μου καθώς και την πεφωτισμένη ορθογράφηση του «αμοιφθήσεται» η οποία εντέχνως παραλείπει το έψιλον γιώτα, υποδηλώνοντας έτσι την ουσιαστικοποίηση του ρήματος.

 

Αγαπημένε μου, Διομήδη,

το ξέρω ότι παρέκλινα αρκούντως, θεώρησα όμως αναγκαίες αυτές τις ιστορικές επισημάνσεις.

Απορώ πώς μπόρεσες να με αφήσεις με τον πόνο του χαμού σου όλα αυτά τα 39 χρόνια, συμβάλλοντας επιπλέον σε μια ανεπίτρεπτη ιστορική παραχάραξη. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορώ να υποθέσω για σένα, είναι η ανωριμότητα που σε διακατείχε στα δεκαεφτά σου χρόνια. Έγινες, θέλω να πιστεύω, ακούσιος συνεργός άθλιων σκευωρών, οι οποίοι αποπειράθηκαν να αμαυρώσουν ακόμη μια λαμπρή σελίδα της ιστορίας μας. Αυτήν της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως του 1967. Η αλήθεια όμως, αργά ή γρήγορα, πάντα λάμπει, ιδιαίτερα κάτω από το εκτυφλωτικό φως μιας 24 καρατίων αυγής. Ο επί δεκαετίες παρεξηγημένος (ως ταγματασφαλίτης, συνεργάτης των Ναζί, πράκτορας της CIA, επανειλημμένως πραξικοπηματίας, προβοκάτορας ολκής, μαριονέττα του Τομ Πάππας, ανδρείκελο και  μέγα λαμόγιο) αρχηγός της επαναστάσεως, έστω και μετά θάνατο, απεκατεστάθη και μπορεί πια να συγκαταλέγεται επάξια στο πάνθεον των σωτήρων αυτού του τόπου.

Μετά την αποκάλυψη της σκευωρίας του Πολυτεχνείου, σύντομα, ελπίζω, θα αποκαλυφθεί η σκευωρία της Γυάρου, Μακρονήσου και λοιπών παραθεριστικών καταλυμάτων. Η αμαύρωση αυτών των ωραίων ελληνικών νησιών ως τόπων εξορίας, πρέπει επιτέλους να πάρει τέλος. Η εθελοντική μετάβαση κομπλεξικών αριστερών σε ερημικά νησιά, για τις θερινές τους διακοπές, συνεχίζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί ιστορικό όνειδος η εμμονή τους σε αντιπατριωτικές αναλήθειες.

Μια μόνο πράξη μπορεί πια να σε εξιλεώσει από τη συμμετοχή σου σ΄αυτή την άνανδρη  σκευωρία. Με δεδομένο ότι και ο, εικοσάχρονος τότε, Μιχάλης Μυρογιάννης ζει και αδίκως αμαυρώνεται η υπόληψη του ταγματάρχη Ντερτιλή, θα πρέπει, όπως και εσύ, να εμφανιστεί και να αποκαταστήσει την αλήθεια. Να παραδεχτεί δημόσια ότι ουδέποτε ο ταγματάρχης τον πυροβόλησε στο κεφάλι, ουδέποτε τον σκότωσε, ουδέποτε είπε στον οδηγό του, Αντώνη Αγριτέλη, «Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!»…

Και όλοι οι υπόλοιποι, οι φερόμενοι ως νεκροί, καλά θα κάνουν επίσης να εμφανιστούν και να συμβάλουν έτσι στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Κρατώ μόνο μια επιφύλαξη για τον Μπασρί Καράκα, Αφγανό (που ο διαμελισμός του από το πολυβόλο άφησε το γιο του Φαρούκ με το κομμένο χέρι του πατέρα του στο δρόμο) και την Torill Magrethe, Νορβηγή. Η εμφάνιση αυτών των αλλοδαπών ζωντανών-νεκρών  μπορεί να προκαλέσει δικαιολογημένα το πατριωτικό μένος του Άδωνη και των άλλων παιδιών διότι φτάνει πια, αρκετούς αλλοδαπούς ζωντανούς-νεκρούς έχει αυτή η χώρα. 

Αγαπημένε μου Διομήδη,

Το ξέρω πως όλοι εσείς, οι ζωντανοί-νεκροί του Πολυτεχνείου βρίσκεστε κάπου μαζί κι ανάμεσά σας ο πιτσιρίκος Δημήτρης Θεοδωράς που πυροβολήθηκε στα πέντε του χρόνια. Στο σημείο που δολοφονήθηκε (Ορεινής Ταξιαρχίας στου Ζωγράφου) υπάρχει ένα περίπτερο, δίπλα στην τιμητική πλάκα. Από εκείνο το περίπτερο έπαιρνα τσιγάρα όταν ήμουν φοιτήτρια. Κάθε φορά που έβλεπα πώς ένα πεντάχρονο παιδί μπορεί να γίνει ένα κομμάτι μάρμαρο, έτρεχαν τα μάτια μου και έκλεινε ο λαιμός μου. Γιατί περισσότερο από το κάπνισμα, η παλιανθρωπιά και ο κρετινισμός  βλάπτουν σοβαρά την υγεία.  

Πες στο Δημήτρη, πως ακόμα κι αν όλοι πάθουμε μαζική μαλάκυνση, ακόμα κι αν όλοι γίνουμε από  φόβο αυτολογοκριμένα ασπόνδυλα, έστω και ένας άνθρωπος – η μάνα του – θα συνεχίσει να τον κλαίει.

Κατάλαβες λοιπόν, αγαπημένε μου Διομήδη;

Αυτή η αφίσα μας θυμίζει ότι για πάντα θα  

ΖΕΙΣ

Νίνα Γεωργιάδου

http://www.alfavita.gr/old/14429

1o Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

«Μικροί και μεγάλοι μαζί για του Πολυτεχνείου τη γιορτή»!

Σήμερα (χθες), λοιπόν, πραγματοποιήσαμε τη γιορτή μας για το Πολυτεχνείο!

Θέλαμε όμως και παρέα και έτσι ανεβήκαμε στο δημοτικό, στα μεγάααλα παιδιά και συνεργαστήκαμε μαζί τους! Παρουσιάσαμε μαζί τη γιορτή μας!

Τα δύο τμήματα της Πέμπτης του 2ου Δημοτικού σχολείου Γαργαλιάνων παρουσίασαν ένα θεατρικό για το πολυτεχνείο, τραγούδια και ποιήματα καθώς επίσης και ένα βιντεάκι με τα παιδιά που συμμετείχαν στη γιορτή, πλαισιωμενο με εικόνες από τα γεγονότα του πολυτεχνείου!!! Πολύ ωραία η δουλειά τους!

Το κλασικό τμήμα μας παρουσίασε δύο τραγούδια: το «λουλουδόκοσμο» και το «εμείς», το οποίο και τραγούδησε με τη συνοδεία μουσικών οργάνων.

Το ολοήμερό μας πάλι, παρουσίασε  την «ντενεκεδούπολη» με θεατρικό παιχνίδι, με την αντίστοιχη μουσική  βέβαια, του Μαρκόπουλου και δύο τραγούδια: τον αγαπημένο μας «μέρμηγκα», του Μάνου Λοίζου, (το παρουσιάσαμε θεατρικά) και το «η μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει», το οποίο και τραγουδήσαμε μαζί με την Πέμπτη, επειδή τους άρεσε πολύ!

Ο Λοίζος «έπαιξε» πολύ, όπως είδατε!

Δυστυχώς δεν έχουμε φωτογραφίες! Ο Δαίμων, είπαμε, των ιστολογίων…

Θέλουμε να πούμε πολλά συγχαρητήρια στο Δημοτικό και πολλά ευχαριστώ για τη συνεργασία! Ειδατε πόσο καλά τα καταφέραμε να ενώσουμε τα δύο σχολεία, τα «μικρά» παιδιά με τα «μεγάλα»!

Εμείς,  οι μαθητές του νηπιαγωγείου, είδαμε ότι δεν είναι καθόλου τρομακτικό το Δημοτικό, παρόλο που είναι τόοοσο μεγάλο και οι δασκάλες/δάσκαλοι είναι το ίδιο καλοί με τις δικές μας κυρίες!

Οι μαθητές του δημοτικού, πάλι, θαύμασαν τις φωνητικές, κινητικές, θεατρικές  ικανότητές μας και απόλαυσαν τη συνεργασία μαζί μας αφού τους δώσαμε λίγη από τη ζωηράδα μας!

Οι γονείς, τέλος, μας έδωσαν πολλά πολλά συγχαρητήρια επειδή σεβαστήκαμε τα μεγάλα παιδιά όταν παρουσίαζαν τη γιορτή τους και επειδή ήμασταν πολύ καλά προετοιμασμένοι για τη δική μας γιορτή!

Καλό ήταν το Δημοτικό τελικά… Είχε και μικρόφωνα!!!

Για να πάρετε μία γεύση από τη γιορτή σας αφιερώνουμε δύο τραγουδάκια (Θα τ’ ακούσετε κάνοντας  κλικ  εδώ «Μικροί και μεγάλοι μαζί για του Πολυτεχνείου τη γιορτή»!).