Δευτέρα βράδυ λέει η μπατσίνα, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου. Ανάμεσα τους και την Άννα.

Η τιμή της Άννας…(Το βρήκα εδώ)…

Είχα πολλές αμφιβολίες και σκέψεις για να βάλω το συγκεκριμένο post, γιατί δεν συνηθίζω να βάζω κείμενα τέτοιου ύφους. Το συγκεκριμένο όμως, με συγκίνησε απίστευτα, παρ όλη τη σκληρότητα και την ωμότητα του, και με έκανε να σκεφτώ πολλά .
(Ζητώ συγνώμη για την γλώσσα , αναρτήθηκε όπως καταγράφηκε)

Το παρακάτω θέμα είναι μία αληθινή ιστορία.

Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας.  Η ιστορία είναι πραγματική. Μου την αφηγήθηκε πελάτισσα μου, μπατσίνα που υπηρετεί στο Α/Τ Ομονοίας. Δευτέρα βράδυ λέει η μπατσίνα, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου. Ανάμεσα τους και την Άννα.
Την πετάξανε σ΄ ένα κελί, μαζί με τις άλλες. Η ώρα 11:00.
Σε μισή ωρίτσα πλακώσανε οι δικηγόροι. Μια – μια οι αλλοδαπές την έκαναν. Πληρώνανε οι νταβατζήδες τους.
Ξέμεινε η Άννα.
– Ο δικός σου ο δικηγόρος;
– Δεν έχω δικηγόρο…
Οι μπάτσοι κάτι μυριστήκαν. Έχουνε δει πολλά τα μάτια τους. Την πήρανε την Άννα, την πήγανε στον αξιωματικό υπηρεσίας.
– Από που ξεφύτρωσες εσύ;
Η Άννα κάτι πήγε να ψελλίσει αλλά δεν της έβγαινε ήχος. Μόνο ένα δάκρυ. Κι αυτό στεγνό…

Η μπατσίνα μου, που έκοβε χαρτόσημα στο γραφείο, επηρεάστηκε. Εντάξει. Δεν είναι και το πιο συνηθισμένο να βλέπεις Ελληνίδες και καλοβαλμένες κοπέλες σαν την Άννα, να κάνουνε πιάτσα στη Μενάνδρου. Άσε που εκτός της ταυτότητας, είχανε βρει στο τσαντάκι της και κάτι φωτογραφίες. Κι ανάμεσα στις άλλες φωτογραφίες, ένα βρέφος ολίγων μηνών.
– Το μωρό ποιανής είναι;
– Δικό μου.
– Πόσο μηνών;
– Έξι. 
– Και που το έχεις τώρα;
– Το φυλάει ο άντρας μου.
– Και ξέρει ο άντρας σου που γυρνάς;
– Όχι δεν το ξέρει…

Βουβαμάρα. Οι μπάτσοι αλληλοκοιταζόντουσαν. Ήτανε κι η πελάτισσα μου, που την είχε πιάσει το μητρικό. Μανούλα κι αυτή.
Σηκώνεται, φέρνει στην Άννα λίγο καφέ.
– Γιατί ρε κοπέλα μου;
Έτσι ξερά, ένα “Γιατί”. Και σαν τι άλλο να πεις;
Να πεις δηλαδή ότι η Άννα που έλιωσε βρακάκια να σπουδάσει Φιλοσοφική Αθηνών κι εξόν από το ξεφτιλισμένο το πτυχίο είχε και ένα μεταπτυχιακό στην ιστορία της Τέχνης, δούλευε τώρα σ’ ένα πολυεθνικό σούπερ μάρκετ για 480 ευρώ το μήνα; Κι επιπλέον την πιάνουνε να κάνει πιάτσα στα Χαυτεία; Στα κωλάδικα που πάνε για να πηδήξουνε οι Πακιστανοί;
Πώς να το πεις;
Γιατί άμα το πεις, έρχεται η σειρά του να ρωτήσεις και για ποιο λόγο γίνανε όλα αυτά? Και ποιος φταίει? Και μήπως φταις κι εσύ που γίνανε όλα αυτά, όπως σκατά γίνανε.
Και δεν το λες.
Λες μόνον ένα ξερό “γιατί”, που μέσα στη γύμνια του, είναι ντυμένο με όλα τα θανάσιμα ερωτήματα αυτού του κόσμου…

Γιατί; Γιατί έτσι…
Γιατί πολύ απλά, τα 480 ευρώπουλα που της δίνουνε της Άννας οι πολυεθνικοί υπεράρπαγες δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι με τα κοινόχρηστα. Γιατί ο άντρας της το έκλεισε το μαγαζί του και δεν λογίζεται ούτε ως άνεργος, για να του πετάνε τουλάχιστον ένα επίδομα. Γιατί αν δεν πλήρωνε το χαράτσι αυτό τον μήνα θα της κόβανε και το ρεύμα.
Και πάνω απ’ όλα γιατί η Άννα έχει ένα βρέφος έξι μηνών.
Που ξυπνάει τις νύχτες και σπαράζει στο κλάμα, άμα δεν του έχουνε έτοιμο το αποστειρωμένο μπιμπερό με το γάλα. Και τι γάλα; Όχι το γάλα που πουλάνε στα περίπτερα. Το άλλο το γάλα. Που είναι για τα μωρά. Το ακριβό.  Το Αλμυρόν…
Γιατί τα βρέφη δεν μπορούνε να φάνε ρεβίθια ή φακές που φέρνει κάθε μεσημέρι ο άντρας της από τα συσσίτια της εκκλησίας. Ούτε να καταλάβουνε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουνε άνθρωποι που βγάζουν σε μια μέρα τόσα ευρώπουλα, όσα χρειάζεται μια οικογένεια για να ζήσει ένα χρόνο! Κι ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, προκειμένου να βγάλουνε άλλα τόσα παραπάνω (και τι να τα κάμουνε γαμώ την τρέλα μου; ) είναι ικανοί να στείλουν στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες.
Όχι!
Τα βρέφη δεν τα καταλαβαίνουνε αυτά.
Τα βρέφη διαθέτουνε μόνον τη σοφία της ζωής. Που λέει ότι κάθε άνθρωπος που έρχεται σ’ αυτόν τον κόσμο δικαιούται ένα μερίδιο στο φως, στην τροφή και στην ελπίδα…
Αυτό καταλαβαίνουν τα βρέφη και αυτό είναι που σε μαχαιρώνει στην καρδιά, οπότε τ’ ακούς να σπαράζουν στο κλάμα από την πείνα.
Και το Αλμυρόν έχει λεφτά.
Πως να το αγοράσει η Άννα, που δεν έβρισκε στο πορτοφόλι της παρά μισό σεντ και δυο φωτογραφίες;
Τις φωτογραφίες της ζωής της, που δεν άξιζε πια ούτε ένα κουτάκι Αλμυρόν.
Τη μικρή συσκευασία…

Κι έτσι η Άννα πήρε το τσαντάκι της και την έκαμε για την οδό Μενάνδρου. Τριάντα ευρώπουλα ο πελάτης. Είκοσι παίρνεις για το μουνί σου και δέκα δίνεις στο ξενοδοχείο. Στήνεις κώλο στον πρώτο βρωμιάρη που θα στα δώσει και μετράς τις φτυσιές .
Ένας, δυο, τρεις πελάτες και να το το Αλμυρόν και να τα τα τσιγάρα. Σου μένει και κάτι τις να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί να το πιεις με τον Αλέξανδρο σου (άλλος πτυχιούχος κι αυτός), να ξεχαστείς λιγάκι.
Τριάντα ευρώ.
Η τιμή της Άννας.
Και για να τα λέμε όπως είναι, το είχε ξανακάνει. Και μια και δυο φορές. Τη μια για να βγάλει τα κοινόχρηστα, την άλλη για να βγάλει το χαράτσι. Μάλιστα! Και είχε ξαναβρεθεί στο ξενοδοχείο της Μενάνδρου και είχε ξαναμετρήσει φτυσιές στην ψυχή της.
Τριάντα ευρώπουλα το γαμήσι, δεκαπέντε η πίπα.
Στα όρθια. Και με τα μάτια κλειστά για να μην της έρθει να ξεράσει.
Έτσι ωμά, γιατί έτσι γίνονται.
Κι επειδή στην Αλήθεια, δεν μπαίνει προφυλακτικό…

Μονάχα που τις άλλες δυο φορές δεν την είχανε τσιμπήσει οι μπάτσοι. Τώρα όμως την έπιασαν.
Και κάθονταν η μπατσίνα από πάνω της και δεν ήξερε τι να πει η γυναίκα.
Ο αξιωματικός υπηρεσίας, ξεστόμισε μια βαριά βρισιά.
– Να χέσω που είμαι άνθρωπος, ρε πούστη μου…
Μετά άλλαξε ένα βλέμμα με τους άλλους που ήταν εκεί μέσα. Και με τη μπατσίνα, που έτρωγε τα νύχια της από τον καημό.
– Άστην να φύγει. Μην γράφεις τίποτα στο βιβλίο συμβάντων…
Η μπατσίνα ευθύς πέταξε και στυλό και μολύβια. Βούτηξε την Άννα από το μπράτσο.
– Φεύγα ρε κορίτσι. Κάντηνε τώρα δα. Πάρε την τσαντούλα σου και χάσου…
Αλλά η Άννα τίποτα. Δεν κουνήθηκε καν.
– Ορίστε κυρία μου, μούγκρισε ο μπάτσος. είστε ελεύθερη. Γυρίστε στο σπίτι σας και μη σας ξαναπιάσουμε στα μπουρδέλα…
– Άιντε, γρήγορα πριν μας την πέσει κανένας μυστήριος και βρούμε τον μπελά μας…
Εκεί η Άννα. Δεν έλεγε να σηκωθεί από το κάθισμα.
Οι μπάτσοι τα χάσανε.
– Καλά δεν ακούς;
– Ακούω.
– Ε, τότε τράβα σπίτι σου.
– Δεν γυρνάω σπίτι μου.
– Τι μας λες ρε κορίτσι; Το ‘χεις κουνημένο;
– Το μωρό μου πεινάει, το καταλαβαίνετε; Δεν πρόλαβα να πάρω ούτε έναν πελάτη. Δεν γυρνάω σπίτι μου χωρίς το Αλμυρόν… Δεν αντέχω ν’ ακούω το μωρό μου να σπαράζει στο κλάμα…

Ο αξιωματικός υπηρεσίας, βάρεσε μια γροθιά στον αέρα. Ε, και που να τη βαρέσει ο άνθρωπος;
Στα λαμόγια; Στους γραβατοπειρατές; Στους τραπεζίτες; Στιςπολυεθνικές; Στα αφεντικά του; Στον διοικητή του; Στο στομάχι του;
Ή στο εικόνισμα του Χριστού που δέσποζε απάνω από το γραφείο του.
– Πόσο κάμει αυτό το γαμημένο το Αλμυρόν ρε Μαρία; (Μαρία λένε την πελάτισσα μου).
– Κανά εικοσάρι…
Ο μπάτσος έβγαλε κι έριξε ένα ταληράκι στο τραπέζι. Μετά ήρθανε κι οι άλλοι. Και η Μαρία, που της είπε κιόλας της Άννας διανυκτερεύον φαρμακείο για να το αγοράσει.
– Ορίστε. Μαζεύτηκαν αρκετά… Θα ‘χεις να πάρεις και τσιγάρα… Φεύγα και μην ξαναγυρίσεις εκεί ρε κορίτσι… Δεν λέει…
Η Άννα τα πήρε και την έκανε.

Για ‘κείνο το βράδυ τουλάχιστον, ο Άνθρωπος είχε ανεβάσει την τιμή του…

πηγή: Λευτέρης Πανούσης

http://troktiko.eu/

Βρε άθλιοι υποκριτές. Βρε τρισάθλιοι καιροσκόποι. Επιτέλους τηρήστε τις υπογραφές σας. Του Δημήτρη Δανίκα από ΤΟ ΒΗΜΑ.

Ανδρείκελα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ:  06:10

 

Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Εντελώς ξεδιάντροπα και επιθεωρησιακά. Γιατί πρώτο: Τα «εφιαλτικά μέτρα» – όπως οι ίδιοι τα χαρακτηρίζουν με πέτσινο πόνο και δακρύβρεκτο στιλ επιπέδου μελοδράματος Μάρθας Βούρτση – Νίκου Ξανθόπουλου – τα έχουν υπογράψει από πριν. Μαζί μ’ αυτούς, πλαγίως τα έχει συνυπογράψει και η ΔΗ.ΜΑΡ. Γιατί κυρ Φώτημου όταν για την «σωτηρία» της χώρας προσχώρησες στην συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, είναι σαν την ίδια στιγμή να βάζεις φαρδιά πλατιά και την δική σου, αριστερούτσικη υπογραφή.

Επομένως με όλο τα δίκια τους εξοργίζονται οι «ανθέλληνες» και «αρχισυνωμότες» Τροϊκανοί. Σα να τους βλέπω από κλειδαρότρυπα κρυφή. Την στιγμή που οι τάχα μου σκληροί κυβερνητικοί διαπραγματευτές ορθώνουν το ανάστημά τους, παριστάνοντας τους προστάτες των «ιθαγενών» του φτωχού ελληνικού λαού. Σα να τους ακούω με τεντωμένο αυτί. 

Βρε άθλιοι υποκριτές. Βρε τρισάθλιοι καιροσκόποι. Επιτέλους τηρήστε τις υπογραφές σας. Για όνομα του Θεού. Υποτίθεται ότι προ αμνημόνευτων χρόνων ΄έχετε ενηλικιωθεί. Υποτίθεται ότι είστε στοιχειωδώς πολιτικοί. Και υποτίθεται ότι πριν βάλετε την τζίφρα σας είχατε διαβάσει το κείμενο των ανελέητων στερήσεων και της πρωτοφανούς ντροπής. Για όνομα της Παναγίας. Τέτοια καμώματα δεν κάνουν ούτε πρωτάκια Βρεφονηπιακού σταθμού!

Γιατί δεύτερο: Ο Γιάννης Στουρνάρας το είχε προαναγγείλει προ πολλού. Τα μέτρα είχαν κανονιστεί. Το πήγαινε έλα εξυπηρετούσε την πέτσινη σκληρή γραμμή. Επομένως όλα χάριν επικοινωνιακής τακτικής. Όλα αυτά τα περιστατικά σαν επεισόδια από ριάλιτι σόου με τίτλο «τα κορόιδα και τα χαϊβάνια τα ελληνικά»! 

Γιατί τρίτο: Τρία χρόνια τώρα δεν έκανες την παραμικρή προσπάθεια να αλλάξεις και να βελτιώσεις την κρατική μηχανή. Τρία χρόνια τώρα δεν κούνησες το δαχτυλάκι σου να ξαναφτιάξεις την ξεχαρβαλωμένη φοροεισπρακτική «μηχανή».Εδώ και τρία χρόνια κανέναν επίορκο δεν τιμώρησες και κανένα «πέτσινο» οργανισμό δεν έκλεισες. Εδώ και τρία χρόνια ακόμα να βγάλεις δημόσια περιουσία στο σφυρί. Εδώ και τρία χρόνια ακόμα να ανοίξεις τα επαγγέλματα όπως είχες υποσχεθεί. Αρα. Από που θα βρεθούν τα λεφτά για πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και δάνεια τρελά; Φυσικά από τα πορτοφόλια των υποζυγίων τα γνωστά. Και άρα δεν είναι η Τρόικα που τον «θάνατο» των Ελλήνων επιθυμεί. Είναι η πάγια, παράλυτη, αντιλαϊκή και στο βάθος ανθελληνική, κυβερνητική πολιτική!

Γιατί τέταρτο: Οι κυβερνήτες όλων αυτών των μεταπολιτευτικών ετών, μας κατάντησαν σιγά σιγά σε προτεκτοράτο των ξένων δανειστών. Οποιος χρωστάει ένα σκασμό λεφτά απαγορεύεται διά ροπάλου να επικαλείται αξιοπρέπεια, ελευθερία και αυτονομία. Όταν δηλαδή παραδίδεις χειροπόδαρα τους πολίτες σου στους δανειστές σου, τότε αυτομάτως μετατρέπεις την χώρα σε προτεκτοράτο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των Βρυξελλών. 

Επομένως. Εμ να έχεις δανειστεί έναν ωκεανό λεφτά. Εμ να είσαι η μπουλντόζα που συστηματικά ξεχερσώνει την ελληνική γη.Εμ να υπογράφεις όλα τα Μνημόνια με σκυμμένη την κεφαλή. Εμ όλα αυτά τα χρόνια να τα κάνεις όλα αυτά τα «γενοκτονικά» επικαλούμενος την «σωτηρία» την ελληνική. Εμ να «χάνεις» το φλασάκι με την γιγαντιαία φοροδιαφυγή. Εμ από πάνω να εξοργίζεσαι με τα ξένα αφεντικά. Εμ ξέρεις τι λένε σε μένα και σε εκατομμύρια ελλήνων πολιτών όλα αυτά τα εξωφρενικά; Ότι είσαι ανδρείκελο των ευρωπαίων αφεντικών. Οπου εντός των τειχών παριστάνεις τον φλογερό πατριώτη. Και όπου εντός της καμαρίλας προσφέρεις γη και ύδωρ ως τυπικός εκπρόσωπος αφρικανικής μπανανίας. Ου να μου χαθείς!

25 ΕΥΡΩ ΜΕ …ΕΡΓΟΣΗΜΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΑΙΟΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ.

25 ευρώ μεροκάματο για την ελαιοσυγκομιδή προτείνουν παραγωγοί στον Πύργο Τριφυλίας

Γράφτηκε από  

25 ευρώ μεροκάματο για την ελαιοσυγκομιδή προτείνουν παραγωγοί στον Πύργο Τριφυλίας

 

Δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 25 ευρώ το μεροκάματο για την ελαιοσυγκομιδή, το οποίο θα πρέπει να πληρώνεται υποχρεωτικά με εργόσημο, τονίζεται σε ανακοίνωση ομάδας παραγωγών του Πύργου Τριφυλίας.

Στη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύεται σε τοπικό blog (www.pyrgostrifylias.blogspot.gr) αναφέρεται χαρακτηριστικά: 

«Εν όψει της νέας ελαιοκομικής περιόδου και λόγω της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας ανακοινώνεται ότι η ανώτατη τιμή για το μεροκάματο της ελαιοσυγκομιδής δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 25 ευρώ για οκτάωρη εργασία.

Υπενθυμίζουμε ότι η πληρωμή των εργατών πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με εργόσημο.

Ο παραγωγός αντί για την άμεση καταβολή του χρηματικού ποσού που αντιστοιχεί στην αμοιβή για την παρεχόμενη αγροτική εργασία, θα πρέπει να αποδίδει στον εργάτη γης που απασχολεί, εργόσημο ονομαστικής αξίας ίσης με την αμοιβή που έχει συμφωνηθεί μεταξύ τους. Με το εργόσημο κατοχυρώνεται το δικαίωμα των εργατών γης για ασφάλιση, περίθαλψη και σύνταξη από τον ΟΓΑ.

Μέσω του εργοσήμου τόσο ο εργοδότης όσο και ο εργαζόμενος θα δικαιούνται φορολογικές ελαφρύνσεις από τις καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές, βάσει της σχετικής βεβαίωσης που θα τους αποστέλλεται από τον ΟΓΑ».

“Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας“ του Δημήτρη Ψαρρά. Αγόρασέ το επειγόντως και διάδωσέ το.

Αναρτήθηκε από τον/την Βασιλική Μετατρούλου στο 2012/10/24

Με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία, προμηθευτήκαμε σήμερα, πιθανόν πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, το νέο βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά, εκ των φορέων του “Ιού“, με τίτλο “Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας“, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα, Οκτώβριος 2012.
Οι αρετές της γραφής του Δημήτρη Ψαρρά είναι πασίγνωστες, από την εποχή του “Σχολιαστή” (1983-1990), και, φυσικά, από την 20ετή διαδρομή της ομάδας του “Ιού”. Πράγματι, στις 470 σελίδες του βιβλίου (περιλαμβάνεται Πηγές/Βιβλιογραφία και Ευρετήριο), ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει πτυχή της δράσης και της λειτουργίας της ναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή και του φύρερ  Νίκου Μιχαλολιάκου, που να μην έχει περάσει από το μικροσκόπιο του συγγραφέα, από το 1980, έτος εμφάνισης του πρώτου τεύχους του περιοδικού “Χρυσή Αυγή” (αλλά και ακόμη πιο πριν, σκιαγραφώντας τον εθνικιστικό χώρο στη Μεταπολίτευση) μέχρι και ό,τι απασχόλησε τα ΜΜΕ πρόσφατα, Σεπτέμβριο του 2012, όπως μπορείτε να δείτε και στα περιεχόμενα (αναφέρονται παρακάτω). Ο ΔΨ στην αναλυτική του διείσδυση στα μύχια κάθε πτυχής της συμμορίας, στηρίζεται στο σύνολο ίσως της έντυπης παραγωγής του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου από το 1974 και μετά (παραθέτει ακόμη και το απόρρητο έγγραφο του 1983 με τον τίτλο “Εκπαιδευτική τάξη Πρωτεσίλαος“, προς τα μαχητικά μέλη της οργάνωσης) για να διαπιστώσει ότι οι βασικές (ναζιστικές) αρχές και η τακτική (της βίας) παραμένουν αναλλοίωτες από την πρώτη μέρα της “Χρυσής Αυγής” μέχρι σήμερα, και ως εκ τούτου, διαφωνεί με όσους τοποθετούν την ναζιστική συμμορία στο λεγόμενο “τρίτο κύμα της ακροδεξιάς” στην Ευρώπη, ενώ στον επίλογο καταθέτει τη γνώμη του για τους τρόπους αντιμετώπισής της.
Ρίχνοντας φως σε άπειρες άγνωστες λεπτομέρειες από τη δράση της ΧΑ, με ιδιαίτερη έμφαση στις ποινικές περιπέτειες των μαχαιροβγαλτών τραμπούκων και αναλύοντας σε βάθος την εκλογική της εκτίναξη, μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα πολύτιμο βοήθημα στον αντιφασιστικό αγώνα, που προσφέρει όλα τα επιχειρήματα που χρειάζεται κανείς για να διαψεύσει τη διάψευση “Δεν είμαστε ναζί“.

 

Στο εξώφυλλο, Φράνσις Μπέικον, Σταύρωση 1965, λάδι σε καμβά, το δεξί τελάρο του τριπτύχου, Μουσείο Μονάχου

 

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε (τμήμα του εισαγωγικού κεφαλαίου): Συνέχεια ανάγνωσης “Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας“ του Δημήτρη Ψαρρά. Αγόρασέ το επειγόντως και διάδωσέ το.