Η μνημονιακή πραγματικότητα και ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, του Δημήτρη Δριμή.

Η μνημονιακή πραγματικότητα και ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ.

Δημήτρης Α. Δριμής

τ. δήμαρχος Αετού

μέλος της Γραμματείας του τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ

Τρία χρόνια μνημονιακών πολιτικών φαίνεται πως είναι αρκετά για να εξαθλιωθεί ένας λαός, να διαλυθούν οι κοινωνικές δομές υγείας, παιδείας, ασφάλισης…, να οδηγηθεί το 1/3 του πληθυσμού στην ανεργία και η νεολαία στην ξενητιά. Να κυριαρχεί η απαισιοδοξία και να αυξάνονται αλματωδώς οι αυτοκτονίες. Να ανατραπούν οι εργασιακές σχέσεις και να επικρατήσουν σύγχρονες μορφές δουλείας και μαζική κοινωνική εξαθλίωση. Να μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, να περικόπτονται ο κοινωνικές δαπάνες και ταυτόχρονα να μεγαλώνει η φορολογική επιβάρυνση και η ακρίβεια. Η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων έχει γίνει εφιαλτική και η φτώχεια είναι κυρίαρχη. Τα καταστήματα αγοράς χρυσού και κοσμημάτων είναι που ανθούν στην Ελλάδα των μνημονίων και των συσσιτίων.

Οι πολιτικές αυτές επιλογές και οι συνέπειές τους δεν είναι κοινωνικά ουδέτερες, δεν ήρθαν από τον ουρανό. Πρόκειται για την ενσυνείδητη και τεράστιας έκτασης αναδιανομή πλούτου υπέρ των εχόντων. Πρόκειται για μια μεγάλη μεταφορά φόρων από τις πλάτες των πλουσίων στις πλάτες των μεσαίων και φτωχών στρωμάτων. Πρόκειται για την εκποίηση της χώρας και των ανθρώπων της. Πρόκειται για τον οικονομικό, πολιτικό, διοικητικό έλεγχο της χώρας, από τις ηγεμονικές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρώπης. Επιδιώκεται η μετατροπή της χώρας σε μια τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη. 

Οι πολίτες μαθαίνουμε, με τραγικό τρόπο, πως δεν υπάρχουν αιώνια κεκτημένα. Δεν υπάρχουν αυτονόητα κοινωνικά, εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα. Η ανθρώπινη πορεία δεν είναι γραμμική. Οι κοινωνικοί συσχετισμοί δύναμης είναι που καθορίζουν εισοδήματα, δικαιώματα, κοινωνικό κράτος,…. Σήμερα βίαια ανατρέπονται, σε βάρος των πολιτών και του δημοσίου, οι ισορροπίες των μεταπολεμικών και μεταπολιτευτικών χρόνων. Διαρκώς νέα, τελευταία κάθε φορά, βάρβαρα μέτρα προστίθενται στα προηγούμενα, που διαλύουν την κοινωνική συνοχή και δηλητηριάζουν το κοινωνικό σώμα. Είναι φανερό πως ό,τι δεν υπερασπίζεσαι το χάνεις. Ότι δεν υπάρχει πάτος εάν οι πολίτες δεν βάλουμε φρένο στην οικονομική, κοινωνική, εθνική, πολιτική τραγωδία, που βιώνει η χώρα.

Κριτήριο για τους πολίτες δεν μπορεί να είναι πιά τα λόγια συμπάθειας αλλά οι πράξεις κομμάτων, προσώπων, συνδικάτων, κυβερνώντων. Προεκλογικές δεσμεύσεις και προγραμματικές συμφωνίες αναιρούνται. Δικαιολογίες πάντα εφευρίσκονται. Βιώνουμε όλοι την τρικομματική κυβέρνηση. Άλλα μας είπαν κι αλλού μας πάνε. Και της κας Μέρκελ, άλλωστε, ματώνει η καρδιά μ`αυτά που περνάνε οι Έλληνες, κατά δήλωσή της, αυτό όμως δεν εμποδίζει την οικονομική και πολιτική κατοχή που ασκείται στη χώρα μας. Το μήνυμα είναι ένα: «τηρείστε στο ακέραιο τις δεσμεύσεις που έχετε αναλάβει». Και εννοείται, βέβαια, όχι τις δεσμεύσεις έναντι των πολιτών αλλά αυτές έναντι των δανειστών και τοκογλύφων.

Η διαπλοκή της οικονομικής, της πολιτικής και της μιντιακής εξουσίας είναι προφανής. Όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο του συστήματος βρίσκεται στην υπηρεσία του κοινωνικού πολέμου. Σκοπός είναι η δημιουργία ψευδούς συνείδησης στους πολίτες, η ενοχοποίησή τους, η καλλιέργεια του φόβου, η αδρανοποίησή τους. Η τρομερή του όψη είναι ορατή το ίδιο και η απέχθεια των κυρίαρχων, για τον κόσμο της εργασίας και τις διεκδικήσεις του. Στοχοποιείται και συκοφαντείται ότι διαφορετικό και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, επειδή σήμερα μπορεί να εκφράσει πολιτικά την κοινωνική αγωνία, την εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Επιχειρείται επικοινωνιακή διαχείριση των μέτρων και, κυρίως, αναπτύσσεται η θεωρία των δύο άκρων, που εξισώνει τον αγώνα της κοινωνίας και των εργαζομένων για δημοκρατία και κοινωνικά δικαιώματα με παρακρατικές ομάδες μίσους. Η επίκληση της δημόσιας τάξης γίνεται, έτσι, επίκληση χτυπήματος των κοινωνικών αγώνων. Το 8/ωρο, το πενθήμερο, οι συλλογικές συμβάσεις, οι κοινωνικές υπηρεσίες, η δημόσια περιουσία θεωρούνται, από τροϊκανούς υπουργούς θιασώτες της «ελεύθερης αγοράς», σοβιετοποίηση της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας που πρέπει να σαρωθούν. Κατακτήσεις ενός αιώνα, εργατικών και κοινωνικών αγώνων, συκοφαντούνται, απαξιώνονται, ακυρώνονται. Ο δημόσιος πλούτος εκποιείται.

Παράλληλα με τη δημιουργία και την ενίσχυση των πολύμορφων δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να μην αφήσουμε να διασπαστεί ο λαός μας, από την προωθούμενη στρατηγική της έντασης, να αποκρουστούν τα νέα μέτρα, να ακυρωθούν τα μνημόνια, να σταθεί η χώρα και οι πολίτες όρθιοι. Να ανατραπεί η βάρβαρη επιδρομή. Οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που κινητοποιήθηκαν τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, η απεργία και οι συγκεντρώσεις της 26ης Σεπτεμβρίου, οι κινητοποιήσεις της 8ης και 9ης Οκτωβρίου, η απεργία της 18ης Οκτωβρίου δείχνουν ότι μπορούμε να σωθούμε από τους «σωτήρες» της καταστροφής. Οι δυνάμεις της εργασίας μπορούν και πρέπει να νικήσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ μπορεί και πρέπει να δράσει ως η ηγετική πολιτική δύναμη σε εθνικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο. Να συγκροτήσει μια νέα ηγεμονία, ένα νέο όραμα, μια νέα αφήγηση, για τη χώρα και τους πολίτες. Να χρωματίσει με το δικό του αξιακό πρόσημο την περίοδο. Το μέλλον της χώρας δεν μπορεί να είναι η μνημονιακή βαρβαρότητα, η κινεζοποίηση και οι εγκληματικές συμμορίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ μπορεί και πρέπει να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, τον πολιτισμό και τον πολιτισμό της εργασίας, την αξιοπρεπή ζωή, την εθνική ανεξαρτησία, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

One thought on “Η μνημονιακή πραγματικότητα και ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, του Δημήτρη Δριμή.”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s