ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ, ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ, ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ.

Έτσι τον φωνάζαμε οι φίλοι του και οι Αρτικαίοι, τον Βασίλη Στασινόπουλο  «Πρίγκηπα».  Κανέναν δεν είχε πειράξει, όλοι τον αγαπάγαμε και ήταν ο καλύτερος ελαιοχρωματιστής που γνώρισα. Δυο φορές είχε βάψει το σπίτι μας στην Αθήνα και μια στην Αγριλιά, πριν ένα χρόνο που τον ξαναφώναξα, ήρθε σαν βοηθός. Πριν τρεις μέρες τα λέγαμε στο καφέ του Σάκη -τον είχε βαφτίσει η μάνα του Σάκη- και μας έλεγε πόσο δύσκολη είναι η ζωή όταν ζεις μόνος σου. Βασανισμένος ο Πρίγκηπάς μας και την μεγαλύτερη πληγή, του την άνοιξε ο …Έρωτας. Πήγαινα στο σπίτι του στην Δάφνη που έμενε και τα λέγαμε. Έπαιξε μαζί του η …πιτσιρίκα, απ’ το απέναντι μπαλκόνι και από τότε έχασε την μπάλα. Σήμερα Δευτέρα, το απόγευμα στις 6,  θα  τον ξεπροβοδίσουμε στο Αρτίκι. Δεν ξέρω αν θα βρω το κουράγιο να πάω και εγώ.   Περισσότερες  λεπτομέρειες για τον άδικο χαμό του -γιατί παρ’ ότι έκανε πάνω από μια ώρα να φτάσει στο Νοσοκομείο της Κυπαρισσίας ακόμα μίλαγε- μόλις της μάθω από πρώτο χέρι. Ελπίζω να βρω και μια φωτογραφία του, να τον θυμόμαστε.