21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ. ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΑΛΛΟΥΣΑ.

Γιορτάζεται, απανταχού σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο και δεκάδες εκδηλώσεις γίνονται σε κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους, για να υπενθυμίσουμε την αναγκαιότητα και την ανθεκτικότητα αυτής της Τέχνης.

Τι είναι ποίηση…

Όμηρος, Αισχύλος, Σοφοκλής… Ο Αριστοτέλης έλεγε: «Η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την Ιστορία». Η ποίηση είναι Απολλώνιος δωρεά, χάρισμα. Είναι έμπνευση! Δεν είναι ακριβώς Τέχνη, διότι δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα.

Είναι αρετή. Βλέπεις τον κόσμο με πιο δίκαιη ματιά… Μια ανταύγεια ηχεί, μια σταγόνα πλημμυρίζει και μια φωνή ανθεί (…)

Ως Έμπνευση, αποκαλύπτεται στα μάτια μας κάποια ανεξιχνίαστη οικονομία με το ρήμα ΠΟΙΩ για κάθε αγαθό.

Ως πράξη δημιουργίας, είναι μια έξοχη μορφή έκστασης, αγαλλίασης, προσευχής ή απόγνωσης. Είναι σαν όνειρο. Το ποίημα υπερβαίνει τον ποιητή και γίνεται ένας μικρός θεός!

Τη στιγμή που γράφουμε αστράφτει ένα φως! Μία εικόνα άξαφνης επικοινωνίας με κάτι μυστηριακό που πάει πιο πέρα…

Η ποίηση, είναι πράξη ερωτική του ανθρώπου και του κόσμου. Είναι δεμένη με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή του. Είναι υποταχτική και σε καθηλώνει. Μια στάση ζωής που ακολουθεί και παρακολουθεί την καθημερινότητα.

Κάθε αυθεντικό ποίημα είναι φιλί με τη… νύχτα!

Ένα ποίημά μου, αναφέρεται σ’ αυτήν ακριβώς την τέχνη και την ομορφιά της.

«Στη  μοναξιά / ακούω τις σιωπές μου / φλύαρες. / Στα σκοτάδια / φέγγει το μέσα μου φως / άλλο φως. / Στα σεργάνια των ονείρων μου / ακολουθώ τις σκιές / που ξεστρατίζουν. / Αγέρωχες περιφέρονται / μέσα στους ίσκιους / των πραγμάτων που παραμιλούν. / Ξάγρυπνες, απειθάρχητες / αιχμάλωτες στους αντικατοπτρισμούς / αφουγκράζονται τα εσωτερικά τους ρεύματα. / Ο παιδευτής λογισμός / δεσμώτης της ποίησης / σμίγει τις λέξεις. / Άγια η συγκομιδή. / Τούτο το δισκοπότηρο / με καθαγιάζει».

Ποίηση, είναι ένα απόσταγμα καθαρής γοητείας. Πολλές φορές, απλή και άμεση, ακατέργαστη, επιγραμματική ακόμη, εκφράζει ρεαλισμό και λεπτές καταστάσεις της ζωής. Όταν είναι αυθεντικό το βίωμα, είναι αυθεντική και η μορφοποίησή του. Δεν εξουσιάζει κανέναν. Έχει μόνο, λάμψη. Η αφορμή για να γράψεις ωραία πράγματα με πληθώρα λεκτικών τύπων και συναισθημάτων, είναι κάποια μυστική τάξη πραγμάτων, που δε θα μάθουμε ποτέ την πηγή της όσο παραμένουμε άνθρωποι. Είναι μια μορφή έκστασης!

«Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου…», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης.

Θεματολογικά βέβαια, η ποίηση έχει εξαντληθεί από τους αρχαίους και τους νεότερους ποιητές. Όλοι έγραψαν για τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, το θάνατο, τη φύση, την ειρήνη κλπ. Η ιδιαιτερότητα όμως του καθενός είναι μία έκφραση ξεχωριστή κι εκεί είναι η ποιότητα και το μέτρο σύγκρισης.

«Τι πιο γενναίο, γενναίο να είσαι ποιητής! Άξιον εστί το φως του!» Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες! Τις ψυχές του φευγιού και του ονείρου… Τις σκόρπιες και συγκροτημένες… Ο ποιητής… Ένας ρεαλιστής επαναστάτης!

Ένας αμφισβητίας που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη που λέγεται ταλέντο.

Η δύναμη αυτή τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό!

Αναπνοή του ποιητή είναι η πνοή της πλάσης! Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία τους χθες και του σήμερα να διασώσει την έννοια της λέξης Άνθρωπος. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά κλαίγοντας με ελπίδα για όλα τα όμορφα και τ’ ακριβά του κόσμου.

 Όσο κι αν η ζωή του μοιάζει μ’ ένα «υπέροχο μηδενικό», νιώθει το μεγαλείο του ανθρώπου και της δημιουργίας σε άλλη διάσταση. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής, κατά καιρούς, προσπαθεί και αγωνίζεται να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται ο άνθρωπος. Κάνει τις κρυφές, τις αθόρυβες διαδρομές του… Ζει τις στιγμές του κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Τη μελαγχολία της γνώσης… της δημιουργίας…

Ο ποιητής γνωρίζει ότι η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα μέσα στη ζωή είναι ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά… Είναι ένας μάρτυρας! Ζει βαθύτερα όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει πολιτισμό, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του… ο άνθρωπος μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Μες στις σιωπηλές στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, μόνο ο ποιητής αρνείται να υποταγεί στη φθορά. Το πνεύμα του δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Ο ποιητής γράφει «για τα ξομολογήματα στιγμή, για τις αγάπες, για της ψυχής τα ιδανικά και του κορμιού τις δίψες, για το τραγούδι του καημού… για της ζωής τις έγνοιες», έλεγε ο Κ. Παλαμάς.

Κρατάει φυλαχτά διότι αντιλαμβάνεται  ότι όλα γύρω του είναι τόσο φτηνά, μα και τόσο ακριβά, αλήθεια…

Παγκόσμια ημέρα ποίησης, λοιπόν…

Μιλήσαμε για την ποίηση, μιλήσαμε για τον ποιητή…

Ναι, η ποίηση, που υπάρχει ως πολιτιστικό αγαθό και θα υπάρχει γι’ αυτούς οι οποίοι την αγαπούν και γι’ αυτούς οι οποίοι έχουν μάθει να σκέφτονται, να εκφράζονται μέσ’ από αυτήν και είναι, πιστέψτε με, ο καλύτερος τρόπος σκέψης και έκφρασης! Κι ακούστε με…

«Σ’ αυτόν τον κόσμο / του θορύβου και της μοναξιάς / κράτα ό,τι αγαπάς / και ό,τι θυμάσαι / φυλαχτά… / να μη χαθείς στο δρόμο. / Και… τίνος / η ψυχή δεν ταξίδεψε / μ’ ένα σύννεφο αντάμα; / Και… ποιο δάκρυ / γύρισε πίσω / σαν κύλησε; / Αλλά… και ποιος / τις δύσκολες στιγμές του / δεν τις άντεξε μόνος; / Ω! Ζωή μας. / Αξιοθαύμαστα όλα / μα ακριβά πληρωμένα!»

Και τούτο ακόμα…

«Οι ψυχές μας / ολόλευκες είναι… / ευλογημένες μοναξιές… / και τα κορμιά μας / Ναός!!!»

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2012

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

«Μαλλούσα»

Κοπανάκι Τριφυλίας – Μεσσηνίας