ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΩΗΣ: Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΕΙΣΜΑ

Χ. Ζώης: «Να σεβαστούν τη συνείδησή μου.

«Να σεβαστούν τη συνείδησή μου», δήλωσε στη ΝΕΤ FM ο ανεξάρτητος βουλευτής, Χρήστος Ζώης. «Να σεβαστούν τη συνείδησή μου», δήλωσε στη ΝΕΤ FM ο ανεξάρτητος βουλευτής, Χρήστος Ζώης.

Δεν βρίσκομαι σήμερα εκτός ΚΟ, γιατί διαφώνησα σε ένα τεχνικό ζήτημα με τη ΝΔ ή γιατί υπονόμευσα, αλλά γιατί διαφώνησα με μια κεντρική θέση της ΝΔ, ξεκαθάρισε μιλώντας στη ΝΕΤ FM ο ανεξάρτητος βουλευτής, Χρήστος Ζώης. Παράλληλα, εξέφρασε την άποψη ότι ο δρόμος του «ναι» εκτός από την εξαθλίωση οδηγεί και στην περαιτέρω απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Ο κ. Ζώης, ανέφερε ότι ήθελε για πρωθυπουργό ένα πολιτικό πρόσωπο, ώστε να διαπραγματευόταν σε πολιτική βάση το πρόβλημα της χώρας, ενώ αρνήθηκε την κατηγορία ότι επέλεξε τον εύκολο δρόμο του «όχι», γιατί όπως είπε ο δρόμος που επέλεξε είναι δρόμος με προσωπικό και πολιτικό κόστος. «Δεν ζήτησα κομματική πειθαρχία για να κρυφτώ πίσω από την κομματική πειθαρχία», συμπλήρωσε και ζήτησε να γίνει σεβαστή η συνείδησή του. Πρόσθεσε δε, ότι είναι συνεπής στην άποψή του η οποία είναι με πολιτικό έρεισμα. «Δεν είναι άποψη που υπακούει σε εσωκομματικά παιχνίδια ή σε άλλου είδους κριτήρια και στόχους», κατέληξε ο κ. Ζώης.

Η συνέχεια του άρθρου και το ηχητικό ντοκουμέντου: http://www.ert.gr/sinentefxis-sti-net-fm/item/4290-Ch-Zwhs-%C2%AB%CE%9Da-sebastoyn-th-syneidhsh-moy

ΠΑΡΑΠOΝΑ ΓΙΑ ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ.

Μια διαμαρτυρία υπαλλήλου του Δήμου μας και η σχετική απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου. Θα την σχολιάσω πριν την διαβάσετε:  Η παροιμία λέει «Το ένα καλό παιδί, το άλλο …γαμώ την μάνα του».

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!
ΕΙΜΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΘΙΞΩ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ.

ΒΛΕΠΩ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΝΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ ΣΕ ΠΡΑΚΤΙΚΟΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΩΡΕΣ.

 ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΙΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ, ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ , ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΟΒΟΥΝ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΕΛΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΟΡΙΣΤΕΙ ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΑΛΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΑΠΟ ΒΡΟΧΟΠΤΩΣΕΙΣ Ή ΧΙΟΝΟΠΤΩΣΕΙΣ Ή ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΥΔΡΕΥΣΕΙΣ  ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΠΟΤΕ ΟΧΙ .

 ΟΤΑΝ ΕΘΙΞΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΠΗΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ.

ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΔΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟ’Υ’ΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΓΙΑ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙΤΕ ΣΕ ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.

ΡΩΤΗΣΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΦΩΤΙΑ, Ή ΤΑ ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ??? ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΠΗΡΑ….. ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ ΧΩΡΙΣ AIR-CONDITION ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ, ΣΤΗΝ ΛΑΣΠΗ, ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ, ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΡΕΠΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ, Ή ΕΑΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΡΕΠΟ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΓΚΡΙΝΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΤΑΝ ΒΟΛΕΥΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ. 

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΛΛΕΣ Ο ΔΗΜΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙ’                  ΑΥΤΟ ΒΟΗΘΑΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΣ ΤΟ ΕΚΤΙΜΗΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ!!!!!

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟ.

ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ!!!!!

ΤΟ …ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ 1843, ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 3ης ΣΕΠΤΕΒΡΗ, ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ;

Βρε τι μου θυμίζει, εμένα του…απόγονου! Δείτε ένα πολύ καλό άρθρο περί δανείων και ΔΝΤ!

10/15/2010 11:30:00 ΠΜ  ΗΠΕΙΡΟΣ – ΕΛΛΑΣ  

 

Γράφει ο Δημήτρης Μπότσαρης.
Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει.
Έχουμε και λέμε:

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.
(Μας θυμίζει τίποτα;)

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του…

ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτι αρχίζει να μας θυμίζει;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να …συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κοίτα κάτι συμπτώσεις…)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (απ νάτο!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Αυτό σίγουρα κάτι μας θυμίζει;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Ε όχι, δεν γίνεται, πλάκα μας κάνουν…)

Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.
Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. (όπα…)
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. (αμάν…)
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. (και όχι τα βουνά…).
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. (από τότε έ…)
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.(ΦΠΑ δεν είχε τότε…)
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. (έλα…)
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. (είχε ο Λοβέρδος προ-προπάππου τότε;)
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. (πιθανόν να έφερναν ξένους…)
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. (ε, όχι, αυτό όχι…)
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. (ερχόμαστε δεύτεροι…)
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. (αθάνατη Ελλάδα…)

(Είναι να τρελλαίνεσαι, είναι δυνατόν να αντέγραψαν οι τωρινοί ένα τόσο παλιό σχέδιο, μια που δεν είχαν άλλες ιδέες;)

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; για ποιούς;
Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε «τι πέτυχαν με όλα αυτά;», σας απαντώ:
Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.
Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Μήπως πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι εντός και εκτός αρμόδιοι, τι ανάλογο μπορεί να συμβεί και με το τωρινό μνημόνιο…
Έτσι για να ταιριάξει κι’ αυτό με το τότε…

Δημήτριος Μπότσαρης (απόγονος)

Δημήτρης Δριμής: «Το παζάρι για εμάς τους Κοπανακαίους, για εμάς τους κατοίκους της περιοχής, είναι εμπορικό, είναι πολιτισμικό, είναι κοινωνικό γεγονός».

Παζάρι Κοπανακίου

ImageΑντέχει εδώ και 100 χρόνια

Για τους Κοπανακαίους είναι το καμάρι τους. Το μοναδικό παραδοσιακό παζάρι στο νομό που γίνεται Κυριακή. Ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα ως ζωαγορά. Σήμερα, συγκεντρώνει παραγωγούς αγροτικών προϊόντων από τη Μεσσηνία και την Πελοπόννησο, έχει ενσωματώσει στη λειτουργία του ποντιακή αγορά ρούχων, ειδών προικός και εργαλείων, ενώ εξακολουθεί να διατηρεί το χαρακτήρα της ζωοπανήγυρης. Άνθρωποι από όλη τη Μεσσηνία έρχονται εδώ για τις εβδομαδιαίες αγορές τους κι άλλοι, ως επισκέπτες, για να περιηγηθούν στο χρώμα και την ενέργειά του. Από το παζάρι ζουν στο Κοπανάκι τουλάχιστον άλλα εξήντα επαγγέλματα. Άλλοτε έδρα του Δήμου Αετού, το Κοπανάκι ανήκει πλέον στο Δήμο Τριφυλίας.

Στη μακροχρόνια πορεία του, το παζάρι έχει «δει» πολλές εθνικές κρίσεις κι ακόμη περισσότερες δυσκολίες. Αυτό είναι το στοίχημα τώρα για τους κατοίκους του χωριού: Όχι μόνο να κατορθώσουν να το διασώσουν στο τοπίο της ύφεσης, αλλά και να του δώσουν νέα ώθηση.
Ξεκίνησα την επίσκεψή μου από την περιοχή όπου πωλούνται ζώα. Κάποτε, διατίθεντο εδώ και άλογα, μουλάρια, αγελάδες. Τώρα, θα βρούμε κυρίως αμνοερίφια και πουλερικά.
Οι έμποροι είναι κατηφείς. Παρά τον καλό καιρό, λίγος κόσμος έχει έρθει στο Κοπανάκι για το παζάρι. Δε θέλουν να μου μιλήσουν. Δεν έχουν διάθεση.
«Πέσατε σε περίοδο στενοχώριας», μου λένε. «Αφήστε μας εμάς, τι να σας πούμε; Τα βλέπετε. Ακίνητα τα πράγματα. Να πάτε στους παραγωγούς που δεν πουλάνε ούτε ντομάτα!».
Ο Ηλίας Σταλίμερος πουλάει κότες και γαλοπούλες. Έρχεται από το γειτονικό Βασιλικό. «Είναι δύσκολα τα πράγματα κι όσο πάνε δυσκολεύουν πιο πολύ», μου λέει. «Εγώ, πάντως, επιμένω. Αυτό που θα ήθελα, είναι να μας δοθεί η άδεια και από το Δήμο Καλαμάτας να πουλάμε ζώα στη Λαϊκή. Θα ωφεληθεί και ο Δήμος και το εμπόριο. Ας μας δώσουν μια ευκαιρία, αντί να μας κόβουν κλήσεις».
Στο κέντρο, στους δρόμους με τα φρούτα και λαχανικά, οι παραγωγοί δεν είναι πιο αισιόδοξοι.
«Συμμετέχω στην αγορά του Κοπανακίου τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Χρόνο με το χρόνο τα πράγματα πάνε και χειρότερα, η κίνηση όλο και λιγοστεύει», παρατηρεί ο Γιάννης Ασσιούρας, παραγωγός από την Τρίπολη. «Το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζω ως παραγωγός είναι αυτό της διάθεσης του προϊόντος από το χωράφι στο ράφι. Είναι τεράστια η διαφορά στην τιμή. Στο σημείο που έχει φτάσει η οικονομία, δύσκολο είναι να ανακάμψει η αγορά. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά. Από τη στιγμή που κόβουνε λεφτά απ’ όλο τον κόσμο, πώς να επιβιώσουμε κι εμείς;».
Όσο το πρωινό προχωρά, όμως, ο κόσμος όλο και πληθαίνει.
Σε διπλανούς πάγκους, ο Νικόλαος Ξενούλης από τον Άρι και ο Δημήτρης Κεμπεράς από την Τρίπολη, διαθέτουν τα προϊόντα τους και σχολιάζουν την κατάσταση.
«Έρχομαι εδώ δεκατρία χρόνια», λέει ο Δημήτρης Κεμπεράς. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, η κίνηση πέφτει συνεχώς. Λίγος κόσμος έρχεται, πολύ συγκρατημένα παίρνουν μόνο τα απαραίτητα. Δε υπάρχει χρήμα, δεν υπάρχει ρευστότητα. Διαθέτω τα προϊόντα μου σε διάφορες αγορές στην Ελλάδα και, δυστυχώς, παντού συναντώ την ίδια κατάσταση. Δε βλέπω φως, τίποτα, χάλια».
«Η οικονομική καταστροφή για εμάς, δεν είναι μόνο ότι δεν ψωνίζει ο κόσμος, αλλά και ότι όλο και περισσότεροι κάνουν αυτή τη δουλειά, γιατί είναι ένα επάγγελμα το οποίο ήταν ανεξέλεγκτο πάντα», σημειώνει η Γεωργία Παναγιωτοπούλου, παραγωγός από την Κυπαρισσία. Όλος ο κόσμος, ειδικά όταν δεν έχει άλλο επάγγελμα, ειδικά εδώ που είναι αγροτική περιοχή, το πρώτο που θα κάνει είναι να πάρει ό,τι μπορεί από την οικογένειά του, το δεύτερο κάποιοι να κλέψουν και το τρίτο να πάνε να πουλήσουν στη Λαϊκή Αγορά προϊόντα δήθεν δικά τους αλλά στην ουσία αγορασμένα. Αυτό είναι ένα παραεμπόριο που λειτουργούσε όλα τα χρόνια στη Λαϊκή. Άνθισε ήδη από την πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ που υπήρχε μια φαινομενική ελευθερία με τα λεφτά. Σε όλες τις Λαϊκές του Νομού Μεσσηνίας, εκτός από αυτή της Καλαμάτας η οποία είναι ελεγχόμενη και πρέπει οι παραγωγοί να έχουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, το παραεμπόριο οργιάζει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είναι και αυτό που δημιούργησε την κρίση στον κλάδο μας».
Μου λέει ότι από το Δεκέμβριο του 2011 παρατηρεί μείωση έως και 60%.
Αν είχαν ακολουθηθεί οι νόμιμες διαδικασίες και έλεγχοι, θα ήταν πιο ευνοϊκά τα πράγματα για τον κλάδο σας; τη ρωτάω.
«Σήμερα δε μας ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Το λέμε μόνο φιλολογικά», απαντά. «Αν δεν είχε υπογραφεί το μνημόνιο που δεσμεύει οικονομικά τη χώρα, θα μπορούσε να λειτουργήσει. Αλλά είναι παγίδα, να θεωρούμε ότι θα σωθεί η κατάσταση αν κυνηγήσουν το παραεμπόριο στις λαϊκές αγορές. Πιο θετικό για εμάς, στην παρούσα φάση, θα ήταν να πετάξουμε τις ταμειακές μηχανές και να ελεγχόμαστε φορολογικά με άλλον τρόπο. Είναι τουλάχιστον γελοίο να έχουν οι παραγωγοί ταμειακές μηχανές στις Λαϊκές Αγορές -και το λέω εγώ που έχω ταμειακή από το 2004».
Ο πρώην δήμαρχος Αετού, Δημήτρης Δριμής, μιλά με αγάπη για το παζάρι. «Το παζάρι για εμάς τους Κοπανακαίους, για εμάς τους κατοίκους της περιοχής, είναι εμπορικό, είναι πολιτισμικό, είναι κοινωνικό γεγονός», λέει. Είναι η μεγαλύτερη εκδήλωση, η μεγαλύτερη συνάθροιση ανθρώπων, εμπόρων, που γίνεται στο νομό κάθε Κυριακή, δηλαδή 52 μέρες το χρόνο. Δίνει μια διέξοδο στα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Μάλιστα, είχαμε σχεδιάσει, είχαμε δημοπρατήσει και μάλλον ολοκληρώνεται τώρα μια πρότυπη ζωαγορά», προσθέτει.
Εν τω μεταξύ, μπήκαμε στη δίνη της κρίσης, τα πράγματα δυσκόλεψαν, αντιτείνω.
«Το παζάρι, όμως, θα αντέξει», υπογραμμίζει. «Πιθανά σε κάποιες περιπτώσεις η κρίση να βοηθά το παζάρι. Εδώ το κοινό βρίσκει ποικιλία προϊόντων σε πιο φθηνές τιμές. Από αυτή την άποψη θα μπορούσε και να ενισχυθεί».
«Το παζάρι έχει μεγάλο παρελθόν και μπορεί να έχει και μέλλον, αν αξιοποιηθούν κάποια πράγματα», σημειώνει ο πρόεδρος Κοπανακίου, Γρηγόρης Παπαδόπουλος. «Καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες και ελπίζω να μπορέσουμε να το αναδείξουμε ακόμα περισσότερο, γιατί έχει προοπτική. Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά τώρα παρά ποτέ είναι απαραίτητη η προβολή του παζαριού του Κοπανακίου. Δεδομένης της κρίσης υπάρχουν πολλά προβλήματα. Η μειωμένη κίνηση που βλέπετε σήμερα, είναι ενδεικτική της κρίσης. Παλαιότερα, εδώ, κάθε Κυριακή, είχε το διπλάσιο κόσμο. Στο Κοπανάκι, για το παζάρι, έρχονται πολίτες από όλη τη Μεσσηνία. Από Φιλιατρά, Γαργαλιάνους, από Μελιγαλά, από χωριά κοντά στην Καλαμάτα. Δεν είναι μόνο αυτοί που έρχονται για να ψωνίσουν, αλλά και επισκέπτες για να δουν το παζάρι και τη ζωαγορά, να περιηγηθούν».
«Είναι λίγος ο κόσμος που έχει μείνει πλέον στα χωριά μας», συνεχίζει ο κ. Παπαδόπουλος. «Μόνιμους κατοίκους έχει το Κοπανάκι γύρω στα 700 άτομα. Υπήρξαν εποχές που μετρούσε πάνω από 2.000 κατοίκους. Έχουν αρχίσει να ερημώνουν τα χωριά. Οι νέοι είναι λιγοστοί. Η καθημερινότητα είναι δύσκολη. Απλώς, εδώ, επειδή έχουμε το παζάρι κάθε Κυριακή, υπάρχουν 60-70 επαγγέλματα στο Κοπανάκι, μαγαζιά που κινούνται γύρω από το παζάρι. Για εμάς αυτό είναι πολύ σημαντικό, είναι ανάσα ζωής».
Της Γεωργίας Οικονομοπούλου