Επιτακτική ανάγκη αύξησης των δωρητών οργάνων. Του Χάρη Χαραλαμπόπουλου, στο Θάρρος.

Επιτακτική ανάγκη αύξησης των δωρητών οργάνων
Image
Πράξη ανθρωπιάς, αλτρουισμού και ανιδιοτέλειας η μεταμόσχευση.
Από την Καλαμάτα ξεκίνησε η εκστρατεία ενημέρωσης που έχει κηρύξει το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για τις μεταμοσχεύσεις και τη δωρεά οργάνων, με την ημερίδα που είχε ως θέμα της «Μεταμόσχευση: από το Μύθο στην Πραγματικότητα» και διοργανώθηκε χθες από το Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας και τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.
Στο χαιρετισμό του ο διοικητής του νοσοκομείου Γ. Μπέζος επισήμανε ότι η δωρεά οργάνων είναι πράξη αλτρουισμού και ανθρωπισμού, καθώς από το θάνατο γεννιέται η ζωή. Ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε πως το νοσοκομείο, παρά το σύντομο της λειτουργίας της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας, έχει ήδη προβεί σε δύο μεταμοσχεύσεις οργάνων, ευχαριστώντας τις οικογένειες των δοτών.
Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος τάχθηκε υπέρ των μεταμοσχεύσεων, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ιεράρχες της χώρας, λέγοντας, μεταξύ άλλων, πως το σώμα του νεκρού ανήκει στα μέλη της εκκλησίας, δηλαδή σε όλους.
Η πρόεδρος του Φορέα Κοινωνικής Προστασίας και Αθλητισμού του Δήμου Καλαμάτας, Μαρία Οικονομάκου, είπε πως ο κόσμος δεν είναι και πολύ ενήμερος, προσθέτοντας ότι αν υπάρξει και το κατάλληλο πλαίσιο, θα μπορούν να γίνουν βήματα προς τα εμπρός.
Το χάσμα μεταξύ προσφοράς και ζήτησης επισήμανε στο χαιρετισμό του ο αντιπεριφερειάρχης Μεσσηνίας Παν. Αλευράς, προσθέτοντας ότι οι μεταμοσχεύσεις δίνουν λύσεις εκεί που δεν μπορούν τα φάρμακα.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, Αναστ. Χατζής, είπε πως η προσπάθεια δε σταματά. Ευχαρίστησε το Μητροπολίτη Μεσσηνίας για το φωτισμένο λόγο του και επειδή ήταν παρών στην προχθεσινή συνάντηση του υπουργού Υγείας με τους ιεράρχες της χώρας, εξέφρασε την ελπίδα ότι και η Εκκλησία θα συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια.
Ο διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Καλαμάτας, Βασ. Καδδάς, είπε πως η μεταμόσχευση οργάνων είναι ιδέα και βασίζεται στην ανιδιοτέλεια και τον ανθρωπισμό, ενώ δείχνει και την αγάπη για το συνάνθρωπο. Μίλησε για τις δωρεές οργάνων που έγιναν στην Καλαμάτα από τους δύο δότες, λέγοντας ότι έδωσαν ζωή σε 4 άλλους ανθρώπους. Σημείωσε ακόμη πως «η διαδικασία (της δωρεάς) γεννιέται, μεθοδεύεται και υλοποιείται στη ΜΕΘ. Αν οι γιατροί της δεν ενστερνιστούν την ιδέα, κανένα νομοθετικό πλαίσιο δε θα έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα» και υπογράμμισε ότι η καχυποψία, η εσωστρέφεια ή και η ειρωνική διάθεση δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή σε αυτή την προσπάθεια. «Όλα αυτά», συνέχισε, «δεν προάγουν τις κοινωνίες». Ευχήθηκε η εκδήλωση να έχει αποτελέσματα και να είναι στέρεος κρίκος μιας πανεθνικής προσπάθειας, ώστε η ιδέα να διαδοθεί και να αποδώσει καρπούς, ενώ ζήτησε και τη βοήθεια των παριστάμενων βουλευτών, λέγοντας πως «θα πρέπει να στηριχθούν οι προσπάθειές μας. Είμαστε μόνο δύο άτομα. Υποφέρουμε».
Ο αντιπρόεδρος του ΕΟΜ Ανδρ. Καραμπίνης, ως συντονιστής της ημερίδας, εκθείασε την τοποθέτηση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας, λέγοντας πως θα διευκολύνει το έργο του Οργανισμού. Συνέχεια ανάγνωσης Επιτακτική ανάγκη αύξησης των δωρητών οργάνων. Του Χάρη Χαραλαμπόπουλου, στο Θάρρος.

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου.

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου.

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Magnify Image

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Η εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη «Το κουτί της Πανδώρας» προβάλλεται από τη ΝΕΤ.