Σταματήστε να κάνετε παιδιά, δεν τα …χρειαζόμαστε. «Πλημμύρισαν» τα χωριά SOS από παιδιά.

Παιδιά; Παράγετε περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται να καταναλώσει το κεφάλαιο.
PAIDIA Έτσι είναι! Γιατί το κεφάλαιο έτσι μας βλέπει ως προϊόν προς κατανάλωση για τα κέρδη του. Σε μια εποχή λοιπόν που τα εργατικά χέρια «περισσεύουν», και οι αντιστάσεις δεν είναι αντίστοιχες αυτού που συμβαίνει, η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης δεν το απασχολεί ιδιαίτερα. Δε ‘πα να πνιγούμε! Τα κέρδη του να ‘ναι καλά! Γι’ αυτό καταργεί τα πάντα, κόβει έως και καταργεί μισθούς και συντάξεις όπως και αυτά που έχουμε συνηθίσει να λέμε «κοινωνική παροχή» ενώ στη πραγματικότητα αποτελούν λαϊκά δικαιώματα, κατακτήσεις που πάρθηκαν σε προηγούμενες εποχές με άλλους ταξικούς συσχετισμούς, με αγώνες.
Αυτά ισχύουν και για όσα αφορούν τα παιδιά μας για τα οποία οι διάφοροι μεγαλοαστοί τύπου Μαριάννας παριστάνουν τους ευαίσθητους τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι στέλνουν τα περισσότερα εκτός σχολείων, εκτός συστήματος υγείας, θεσμοθετούν τη παιδικά εργασία (τη μετράνε κιόλας, από τα 15 αναφέρονται οι στατιστικές στους νέους άνεργους) στέλνουν τους γονείς τους στην ανεργία και την εξαθλίωση. Και μετά μας κατηγορούν και από πάνω με τις διάφορες επιστημονικές μελέτες τους ότι δεν ασχολούμαστε αρκετά μαζί τους!
Τις σκέψεις αυτές τις δημιούργησαν ένα κείμενο που υπάρχει και το αντιγράφουμε στο iKypros:


Ζητούν βοήθεια για την ανατροφή των παιδιών τους.

«Πλημμύρισαν» τα χωριά SOS από παιδιά, των οποίων οι νεαροί γονείς αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν στις βασικές υποχρεώσεις της καθημερινότητας και καταφεύγουν σε ιδρύματα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα απαιραίτητα τουλάχιστον για τα «αδύναμα» μέλη των οικογενειών τους.

Σύμφωνα με στοιχεία από το παιδικό χωριό SOS, στην Αττική, μόνο το τελευταίο τρίμηνο του 2010, 80% των περιπτώσεων που απευθύνθηκαν σ’ αυτά, αφορά περιστατικά που οι γονείς των παιδιών, λόγω φτώχειας, αδυνατούν να τα μεγαλώσουν, ενώ τον τρέχοντα μήνα το ποσοστό υπερβαίνει το 90%.


Ο διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Έρευνας των Παιδικών Χωριών, Στέργιος Σιφνιός, επισημαίνει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι η αύξηση της ανεργίας, τα χαμηλά μεροκάματα, αλλά και η ανύπαρκτη κρατική κοινωνική πολιτική, αναγκάζουν ολοένα και περισσότερους γονείς να αφήσουν τα παιδιά τους σε «ξένα χέρια», ελπίζοντας ότι αργότερα θα καταφέρουν να βρουν τρόπο, για να τους προσφέρουν, έστω τα απολύτως απαραίτητα.

Η συνέχεια του άρθρου, Παιδιά; Παράγετε περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται να καταναλώσει το κεφάλαιο

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΜΑΡΤΙΟΥ.

Για περισσότερες πληροφορίες για τη συμμετοχή σας επικοινωνήστε είτε με τις Ομάδες Πρωτοβουλίας της περιοχής σας, είτε με τα Κεντρικά Γραφεία της Δημοκρατικής Συμμαχίας στο τηλέφωνο 210 90 00 000

ΣΗΜΕΡΑ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: ΠΟΥ ΠΑΣ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙΡΟ

Πού πας, ρε Γιωργάκη, με τέτοιο καιρό..(ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ)

Την Πέμπτη 17-3-2011 θα δοθεί η παράσταση
«Που πας ρε Γιωργάκη με τέτοιο καιρό», επιθεώρηση των Ντίνου Σπυρόπουλου – Γιώργου Γαλίτη. Οι παραστάσεις θα είναι δύο (απογευματινή 6.30 μ.μ. και βραδυνή) και θα δοθούν στην αίθουσα εκδηλώσεων
Αλ.Παπαδόπουλος στην Κυπαρισσία. 

Πρωταγωνιστούν: Στάθης Ψάλτης, Γιώργος Κωνσταντίνου, Μάρθα Καραγιάννη, Σόφη Ζανίνου, Κώστας Ευριπιώτης.

Πηγή: Πού πας, ρε Γιωργάκη, με τέτοιο καιρό..(ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ)

Τρόποι για να αρχίσει ένας καυγάς.

Όταν ήταν να πάρω σύνταξη πήγα στο ΙΚΑ.
Η γυναίκα στο γκισέ μου ζήτησε την ταυτότητά μου για να δει την ηλικία μου.
Έψαξα στις τσέπες μου, και διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει το πορτοφόλι μου στο σπίτι.
Το είπα στην υπάλληλο και είπα ότι θα ξαναπέρναγα αργότερα.
Η υπάλληλος μου λέει:
– Ξεκούμπωσε το πουκάμισό σου.
Ξεκούμπωσα το πουκάμισο και φάνηκαν οι λευκές τρίχες στο στήθος μου.
Η υπάλληλος είπε:
– Σίγουρα είστε σε ηλικία για σύνταξη, και προώθησε την αίτησή μου.
Όταν γύρισα σπίτι είπα την ιστορία στην γυναίκα μου.
Μου είπε:
– Έπρεπε να είχες κατεβάσει το παντελόνι σου. Θα έπαιρνες και επίδομα αναπηρίας…
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Βγήκαμε με την γυναίκα μου για φαγητό.
Ο σερβιτόρος, για κάποιο λόγο, πήρε πρώτα την δική μου παραγγελία.
– Θα πάρω την μοσχαρίσια μπριζόλα. Λίγο ψημένη, να έχει μέσα αίμα.
– Δεν ανησυχείτε για την τρελή αγελάδα;
– Μπα, μπορεί να παραγγείλει μόνη της…
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Η γυναίκα μου και εγώ είχαμε πάει στην συνάντηση των παλιών συμμαθητών του σχολείου της. Η γυναίκα μου κοίταζε έναν μεθυσμένο να πίνει μόνος του στο διπλανό τραπέζι.
– Τον ξέρεις; την ρώτησα.
– Ναι. Τα είχαμε παλιά. Έμαθα ότι άρχισε το ποτό μόλις χωρίσαμε και δεν τον έχει δει κανείς ξεμέθυστο από τότε.
– Θεέ μου, είπα. Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο εορτασμός θα κράταγε τόσα χρόνια;
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Όταν χάλασε το μηχάνημα κουρέματος του γκαζόν η γυναίκα μου άρχισε να μου ζητά να το φτιάξω.
Γυρίζοντας μια μέρα από την δουλειά είδα ότι η γυναίκα μου είχε έναν έξυπνο τρόπο να μου δείξει την αναγκαιότητα για επισκευή.
Ήταν ξαπλωμένη στο γκαζόν και έκοβε το γρασίδι με ένα ψαλίδι νυχιών.
Την κοίταζα σιωπηλός για λίγο και μετά μπήκα στο σπίτι και της έφερα μια οδοντόβουρτσα και της είπα:
«Όταν τελειώσεις με το γρασίδι μπορείς να σκουπίσεις και την είσ
οδο.» Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Η γυναίκα μου κάθισε δίπλα μου όπως έκανα ζάπινγκ.
– Τί έχει στην τηλεόραση; με ρώτησε.
– Σκόνη.
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Το Σάββατο πρωί σηκώθηκα νωρίς, ντύθηκα ήσυχα, έφτιαξα το πρωινό μου και πήγα στο γκαράζ.
Έδεσα την βάρκα στο φορτηγάκι, και έκανα να βγω από το γκαράζ όταν διαπίστωσα ότι έβρεχε καταρρακτωδώς.
Πήγα πίσω στο σπίτι, ξεντύθηκα ήσυχα και ξαναξάπλωσα στο κρεβάτι.
Αγκάλιασα την γυναίκα μου, τώρα με διαφορετικές προσδοκίες από την μέρα, και της ψιθύρισα:
– Έξω βρέχει καταρρακτωδώς!
Και η γυναίκα μου απάντησε:
– Και το πιστεύεις ότι ο άνδρας μου είναι έξω με αυτόν τον καιρό;
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Η γυναίκα μου στεκόνταν γυμνή μπροστά στον καθρέφτη και μου λέει:
– Αισθάνομαι χάλια. Δείχνω γριά, χοντρή και άσχημη. Πές μου κάτι θετικό.
Και της απάντησα:
– Η όρασή σου όμως είναι τέλεια…
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Κάποια Χριστούγεννα αγόρασα στην πεθερά μου για δώρο έναν τάφο σε ένα ωραίο νεκροταφείο.
Τον επόμενο χρόνο δεν της αγόρασα δώρο.
Όταν με ρώτησε γιατί, της είπα:
– Ε, μα δεν χρησιμοποίησες ακόμα το δώρο που σου έκανα πέρσι!
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…

Η γυναίκα μου και εγώ βλέπαμε το Ποιός Θέλει Να Γίνει Εκατομμυριούχος, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας.
Γύρισα και την ρωτάω:
– Θέλεις να κάνουμε σεξ;
– Όχι, απαντά η γυναίκα μου.
– Είναι αυτή η τελική σου απάντηση;
– Ναι.
– Τότε θα ήθελα να πάρω στο τηλέφωνο…
Και έτσι άρχισε ο καυγάς…