Η κατάργηση 2000 σχολικών μονάδων από την κυβέρνηση αποτελεί ισχυρό πλήγμα στο δικαίωμα των παιδιών.

Κριτική ΚΚΕ και ΣΥΝ για συγχωνεύσεις σχολείων και μείωση 3.000 οργανικών θέσεων εκπαιδευτικών.

Κριτική στην απόφαση της υπουργού Παιδείας να προβεί σε μαζικές συγχωνεύσεις σχολείων της Α΄βάθμιας και Β΄βάθμιας εκπαίδευσης ασκούν με ανακοινώσεις τους ΚΚΕ και ΣΥΝ, υπογραμμίζοντας ότι επιχειρείται η κατάργηση της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης με στόχο τη μείωση των δαπανών από την αντίστοιχη μείωση κατά 3.000 των οργανικών θέσεων των εκπαιδευτικών που θα ισχύει κατά το νέο έτος. Τα δύο κόμματα καλούν εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές να κινητοποιηθούν για τη μη εφαρμογή του οργανογράμματος του υπουργείου.

Οι ανακοινώσεις τους αναλυτικότερα, έχουν ως εξής:

«Η κατάργηση 2000 σχολικών μονάδων από την κυβέρνηση αποτελεί ισχυρό πλήγμα στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να μορφώνονται και αποφασιστικό βήμα στη διαμόρφωση του σχολείου της αγοράς» τονίζει σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ, ασκώντας κριτική στην απόφαση συγχώνευσης και προσθέτει:
«Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά απλά και μόνο οικονομικούς λόγους. Εντάσσεται στη νέα διοικητική δομή της εκπαίδευσης, την ανακήρυξη της αυτονομίας της σχολικής μονάδας, που υλοποιεί την αποφασιστική διάσπαση του όποιου ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, τη διαφοροποίηση του προγράμματος σπουδών, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων και των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, την ακόμα παραπέρα μείωση των προσλήψεων. Αυτό είναι το «νέο σχολείο της αγοράς» όπου χορηγοί θα μπαινοβγαίνουν στα σχολεία, ανταλλάσσοντας τα ψίχουλα που θα πετούνε με το δικαίωμά τους να καθορίζουν οι ίδιοι το αναλυτικό πρόγραμμα.
Πρέπει να σημάνει ξεσηκωμός. Από κοινού εκπαιδευτικοί, γονείς, συνδικάτα, να κάνουν δική τους υπόθεση τη μάχη ενάντια στις καταργήσεις σχολείων» αναφέρει η ανακοίνωση απαριθμώντας τα αιτήματα.

Το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΝ τονίζει ότι «παρά τις έντονες αντιδράσεις σύσσωμης της εκπαιδευτικής κοινότητας και παρά την άρνηση της τοπικής αυτοδιοίκησης να συναινέσει στις κυβερνητικές επιλογές, το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε σε εκτεταμένες συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δίνοντας στη δημοσιότητα τους σχετικούς πίνακες».
Ο ΣΥΝ υποστηρίζει ότι το υπουργείο προβάλλει «σαθρά και ανακριβή επιχειρήματα» που «δεν πείθουν κανέναν. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και οι μαθητές γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα μέτρα αυτά θα επιφέρουν, μεταξύ άλλων, αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, δημιουργία πολυδύναμων, μεγάλων και απρόσωπων σχολικών μονάδων (γιατί τι άλλο είναι τα σχολεία των 400 μαθητών, όπως δηλώνεται στο δελτίο τύπου του υπουργείου) και όξυνση των φαινομένων παραβατικότητας και βίας».  

Κατά την άποψη του ΣΥΝ, «ο «εξορθολογισμός» που επικαλείται το Υπουργείο Παιδείας δεν είναι παρά το φύλλο συκής που συγκαλύπτει μια στενά λογιστική αντίληψη: να εξοικονομηθούν πόροι, να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες, με τη μείωση των οργανικών και λειτουργικών θέσεων εργασίας εκπαιδευτικών. Εκτιμάμε ότι μόνο στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θα έχουμε μείωση κατά 3.000 οργανικές θέσεις για το επόμενο σχολικό έτος, γεγονός που θα οξύνει την ήδη μεγάλη ανεργία των εκπαιδευτικών».

«ΗΡΩΔΗΣ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ». Η …ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΡΧΕΤΑΙ.

Η μικρή Κύπρος σώζει τα μικρά σχολεία της Ελλάδας

15 Μαρτίου, 2011 — VatopaidiFriend

«Σπίθες» άναψε στην Κύπρο το πρόσφατο δημοσίευμα του ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ με τίτλο «ΗΡΩΔΗΣ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» για το σαρωτικό, επιζήμιο, άκαρδο και αντιπαιδαγωγικό κλείσιμο (συγχώνευση) εκατοντάδων ελλαδικών σχολειών από την Κυβέρνηση της Αθήνας, προκειμένου να περικόψει δαπάνες για χάρη του Μνημονίου! Παρότι αυτές είναι τελικά πολύ μικρές μπροστά στη ζημιά και τα έξοδα μετακίνησης και ταλαιπωρίας χιλιάδων μαθητών μικρών σχολειών, αλλά και τον μαρασμό και ερήμωση των μικρών χωριών.

Ευαίσθητοι Έλληνες της Κύπρου, έχοντας τα βιώματα της Τουρκικής Εισβολής και Κατοχής, των Εγκλωβισμένων της Καρπασίας και του μοναδικού ρόλου που διαδραματίζει στα χωριά το σχολειό, κινητοποιήθηκαν μέσα από τις οργανώσεις της Σπίθας Κύπρου, ίδρυσαν τη «Σπίθα Παιδείας Κύπρου» και απευθύνουν έκκληση στον Κυπριακό Ελληνισμό να βοηθήσει οικονομικά ώστε να «υιοθετηθούν», να αναληφθούν δηλαδή τα έξοδα λειτουργίας όσο περισσότερων μικρών σχολειών της μάνας Ελλάδας!

Είναι πραγματικά μια τόσο συγκινητική πρωτοβουλία, που δείχνει την αμείωτη αγάπη και τους αυθεντικούς κοινούς εθνικούς δεσμούς ανάμεσα Κύπρο και Ελλάδα, που ποτέ δεν παύει να βοηθά η μια την άλλη, σε μια πορεία πύρινη και μαρτυρική, αλλά δοξασμένη και λαμπρή μέσα στην ίδια θάλασσα της ελληνικής ιστορίας!

Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσια την Ανακοίνωση των Κυπρίων αδελφών μας για την αναδοχή των ελλαδικών σχολείων με τίτλο «η μικρή Κύπρος σώζει τα μικρά σχολεία της Ελλάδος»: H συνέχεια Η μικρή Κύπρος σώζει τα μικρά σχολεία της Ελλάδας.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΤΑΣ: ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ; ΜΗΤΣΟΣ: ΚΟΥΚΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ. ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΤΑΣ: ΜΟΝΟ Ο ΚΑΤΣΙΛΙΕΡΗΣ ΕΙΧΕ …ΟΥΜΠΑΛΑ,

Γιατί δεν τον ενδιέφερε να υπουργοποιηθεί. Δεν έγλυφε και δεν έπαιζε το παιχνίδι των επερωτήσεων. Έμπαινε στα γραφεία των υπουργών και διεκδικούσε με τσαμπουκά το δίκιο του πολίτη. Τον Δριμή να ρωτήσεις για λεπτομέρειες, γι’ αυτό ήταν κολλητός μαζί του -και είναι ακόμα- γιατί αγωνιζόταν για το σωστό, όχι για να αποκτήσει καρέκλα.

  1. Φίλε Δημήτρη αυτή είναι η πραγματικότητα,όπως κι εσύ την περιέγραψες πολύ εύστοχα. 

    Το θέμα όμως είναι άλλο: οι κυβερνητικοί βουλευτές τι κάνουν και τι λένε για όλα αυτά.
    Εξαντλούν την όποια”πίεσή ”τους στην κυβέρνηση μέσω της άσκησης κοινοβουλευτικού ελέγχου,με την κατάθεση ερωτήσεων στη βουλή;

    Μα αυτό αποτελεί εμπαιγμό και υποτιμά τη νοημοσύνη μας.
    Εαν κάποιοι πρέπει να κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση, είναι οι βουλευτές των άλλων κομμάτων, που δεν έχουν άλλα περιθώρια πολιτικής παρέμβασης και πίεσης προς την κυβέρνηση και αυτή η μέθοδος πολιτικής αντιπαράθεσης θεωρείται προνόμιό τους τους, είναι έργο δικό τους.

    Όχι όμως να βλέπουμε και τους κυβερνητικούς βουλευτές σε αυτό το ρόλο;
    ”Του Πόντιου Πιλάτου”!
    Να στηρίζουν δηλαδή στη βουλή τις όποιες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και για τα ”μάτια των ψηφοφόρων” να καταθέτουν ερωτήσεις στη βουλή, για να φαίνεται ότι παλεύουν για να ανατρέψουν τις αντιλαικές κυβερνητικές επιλογές, που φέρνουν την κοινωνία και τη ζωή των εργαζομένων πολλά χρόνια πίσω.

    Μάλιστα η εφημερίδα ”Ελευθερία”, σε προχθεσινό σχόλιό της μέμφεται τη βουλευτίνα του νομού μας τη Νάντια Γιαννακοπούλου, που ακολουθεί αυτή ακριβώς την τακτική.
    Έχει έτοιμη και μία ερώτηση προς κατάθεση στη βουλή, για κάθε πρόβλημα που θα ανακύψει.

    Πολιτική δηλαδή δια αλληλογραφίας, που παραγει μόνο χαρτούρα, γραφειοκρατία και όχι πραγματική πολιτική, που σημαίνει συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με τους υπουργούς, από την οποία κάτι μπορεί να προκύψει.

    Μάλιστα,παρακολουθώντας επί σειρά ετών τα κοινοβουλευτικά χρονικά,επισημαίνω ότι η συνήθης πρακτική στα κοινοβουλευτικά ήθη ήταν κυρίως να ασκούν κοινοβουλευτικό έλεγχο οι βουλευτές της αντιπολίτευσης.
    Όταν αυτό γίνεται κατά κόρον από τους κυβερνητικούς βουλευτές δείχνει δυσλειτουργία στις σχέσεις τους με τα μέλη της κυβέρνησης,αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης σε αυτούς και εξυπηρετεί μόνο επικοινωνιακές τους ανάγκες.
    Δείχνει τη μίζερη στοίχηση πίσω από μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μάλιστα όχι σε πολύ κρίσιμα ζητήματα πολιτικής πλεύσης της κυβέρνησης ,περισσότερο επιλέγεται από τους βουλευτές ως πολιτική αναφορά και γραμμή και αγνοείται ίσως από αυτούς ο πραγματικός τους ρόλος σύμφωνα με το Σύνταγμα.
    Ο Βουλευτής όμως πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα για διεκδίκηση κοινωνικών διαιωμάτων.
    Εκεί τον έχει τάξει η λαική ετυμηγορία.

    Δείχνει όμως και μία πολιτική επιλογή,να είναι ο βουλευτής αρεστός στην κυβέρνηση,δαθέσιμος,με προβλέψιμη πολιτική συμπεριφορά,σε αναμονή για αναλάβει υπουργικό θώκο.
    Εαν είναι απρόβλεπτος πολιτικά,μάχεται και συγκρούεται για τα συμφέροντα της κοινωνίας και των πολιτών,τότε ίσως θα παραμείνει για πάντα …βουλευτής,δεν θα υπουργοποιηθεί και δεν θα επανεκλεγεί πιθανόν εαν το θελήσει η ηγεσία του κάθε κόμματος.
    Αυτή είναι η αλήθεια δυστυχώς.

    Γιατί ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, με τον οποίο ασχολούμαι καθημερινά, δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά μόνο ανάδειξη των θεμάτων στις πραγματικές τους διαστάσεις.
    Ουσιαστικά απαντούν οι υπηρεσίες λεπτομερώς, τυπικά ο υπουργός , ή ο υφυπουργός βάζει την υπογραφή του στο υπηρεσιακό σημείωμα που φτάνει σε αυτόν, από τις υπηρεσίες, από το γραφείο του κοινοβουλευτικού ελέγχου κάθε υπουργείου, έχοντας βέβαια τη δυνατότητα να κάνει την όποια προσθήκη σε αυτό.

    Ως προς το πολιτικό όμως κομμάτι, εκφράζει απλώς προθέσεις, αποκρύπτει σχεδιασμούς και εξυπηρετεί στρατηγικές υπουργών, γιατί υπάγεται απ’ευθείας σε αυτούς.

    Εαν ο κυβερνητικός βουλευτής θέλει πραγματικά να παλέψει για τα προβλήματα και να αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις πρέπει να γίνει δυσάρεστος στην κυβέρνηση, ”να χτυπήσει δυνατά το χέρι” στο τραπέζι υπουργών.
    Μόνο η σύγκρουση με την κυβέρνηση, στα πλαίσια της συζήτησης νομοσχεδίων στη βουλή, στις κατ’ ιδίαν επαφές με αυτούς, αλλά και μέσω των δημοσίων παρεμβάσεων (με δηλώσεις,αρθρογραφία,παρεμβάσεις στα μμε) μπορεί να παράγει πολιτικά αποτελέσματα.

    Νίκος Μπάλτας

  2. Να συμπληρώσω πως πεποίθησή μου είναι ότι ο ρόλος του κυβερνητικού βουλευτή, αλλά και του βουλευτή γενικότερα, τον οποίο σέβομαι και τιμώ, στο πολίτευμά μας, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, πρέπει να είναι δημιουργικός.
    Να συμμετέχει με τεκμηριωμένες προτάσεις και επιχειρήματα στη λήψη των κρίσιμων κυβερνητικών αποφάσεων, να προτάσσει το συμφέρον της κοινωνίας πάνω από το κομματικό, να ”ματώνει”υπερασπιζόμενος δίκαια συλλογικά κοινωνικά αιτήματα.
    Να μην υπερασπίζεται συντεχνιακά συμφέροντα και μην αποφεύγει τη δημόσια αντιπαράθεση ενάντια σε κυβερνητικές επιλογές.
    Να έχει το θάρρος της γνώμης και να μην κρύβεται πίσω το έσχατο, αλλά και ψευδεπίγραφο, επί της ουσίας, μέσο πίεσης της κυβέρνησης, της άσκηση κοινοβουλευτικού ελέγχου.
    Αυτή ενδύκνειται σε θέματα καθημερινότητας, αναζήτησης κυβερνητικών κατευθύνσεων αλλά και ανάδειξης στοιχείων, όχι όμως και σε ζητήματα χάραξης υψηλής πολιτικής.
    Άλλωστε κάθε προσωπική πολιτική διαδρομή έχει τη δική της σφραγίδα και το αποτύπωμά της στην τοπική κοινωνία που αναφέρεται και στην πολιτική ζωή του τόπου γενικότερα.
    Σημασία πάνω απ’όλα σε μία διαδρομή δεν έχει να είσαι χρήσιμος και αρεστός στην πολιτική σου ηγεσία, αλλά στην τοπική κοινωνία που εκπροσωπείς στη Βουλή.
    Αυτό είναι τελικά που θα μείνει στο τέλος της διαδρομής, ας είναι και μικρής, αυτό θα θυμούνται οι πολίτες και όχι την επίδειξη κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων, πρακτική που τους είναι παγερά αδιάφορη.

    Νίκος Μπάλτας


Τους τσακίσαμε στο παζάρι τους …Κουτόφραγκους.

Ένα καντάρι ψέματα…Για όλο το άρθρο κάντε κλικ εδώ.

 

Γράφει ο Δευκαλίωνας

http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/

Στις 23 Φεβρουαρίου ο λαός της Αθήνας και των υπόλοιπων Αστικών Κέντρων έδειξε με την μαζική του συμμετοχή στην Γενική Απεργία που διοργάνωσαν η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ και άλλοι συνδικαλιστικοί φορείς, ότι τα ψέματα τελείωσαν για τις φίλο-μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις.

Αυτό το γεγονός έγινε εύκολα αντιληπτό, από τον Γιώργο Παπανδρέου και την υπό αυτόν ηγετική ομάδα, αλλά και από την περιβόητη τρόικα. Και γι’ αυτό επιστράτευσαν τα πιο δόλια και άτιμα μέσα προκειμένου να περάσουν όσο το δυνατόν πιο εύκολα:
Α) Νέα αντιλαϊκά εισπρακτικά μέτρα, επί πλέον 27 δις ευρώ μέχρι το 2015, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του Ελλείμματος
Β) Αποκρατικοποιήσεις-ιδιωτικοποίησεις των 50 δις ευρώ, που θα δαπανηθούν για να καλυφθούν οι λήξεις του δημόσιου χρέους, οι οποίες δεν καλύπτονται από τις εισροές του περιβόητου μνημονίου.