ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

Και να αρχίσω με την πιό ήπια. Είναι δύσκολο να ενημερωνόμαστε και εμείς, που ενημερώνουμε το …πόπολο, για τα θέματα που απασχολούν και τις επιτροπές και τα συμβούλια, αλλά και για τις αποφάσεις που παίρνονται; Και η δύσκολη ερώτηση. Ξέρουμε εμείς ο κοσμάκης  τι σκέφτεστε για την Λαϊκή και το παζάρι μας;  Το μόνο που έχουμε ακούσει, είναι ότι θα ικανοποιηθούν, 30 νέες αιτήσεις συμμετοχής. Και εδώ μπαίνει ένα ερωτηματικό, μήπως έτσι το αποδυναμώσουμε;

Με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, η Κυπαρισσία, έδρα του «νέου» Δήμου Τριφυλίας, συνεχίζει την πορεία της στο χρόνο

Με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, η Κυπαρισσία, έδρα του «νέου» Δήμου Τριφυλίας, συνεχίζει την πορεία της στο χρόνο! Θεωρείται, δε, πέρα από βέβαιο πως με τη δημιουργία κατάλληλων υποδομών και τη στήριξη των ανθρώπων της, θα ανοίξει νέα προοπτική ανάπτυξης για την περιοχή!

Η Κυπαρισσία είναι σήμερα μια σύγχρονη κωμόπολη, κέντρο και επίκεντρο της περιοχής, της ζωής και της δραστηριότητας. Διαθέτει υπηρεσίες, καταστήματα, επιχειρήσεις… αλλά και προβλήματα και ανάγκες.

Πόσο άλλαξε, όμως, στο χρόνο; Σε τι άλλαξε; Πότε ήταν καλύτερα; Τα ερωτήματα αυτά θέσαμε σε Κυπαρίσσιους που έζησαν, πριν χρόνια, την Κυπαρισσία μιας άλλης εποχής! Μας μίλησαν για την Άνω Πόλη και την «ακμάζουσα» αγορά της. Για τις γειτονιές και τις παρέες. Για τις ανθρώπινες σχέσεις, που τότε ήταν αγνές κι αληθινές. Θύμησες αλλοτινών εποχών, νοσταλγικές αναμνήσεις χαραγμένες βαθιά στην καρδιά τους! Μπορεί, όπως είπαν, να μην υπήρχαν τα μέσα, αλλά ήταν άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή!

Παύλος Χριστακόπουλος

«Έχει αλλάξει πολύ η Κυπαρισσία», τόνισε ο Παύλος Χριστακόπουλος. «Καλύτερη ζωή ήταν προπολεμικά, πιο ξέγνοιαστα, πιο ήρεμα, υπήρχαν δουλειές… Μετά, βέβαια, ήρθε η Κατοχή, πολύ δύσκολα, ε, μετά φτιάσαν κάπως τα πράγματα και τώρα είμαστε πάλι στην “τσίτα”, ανεργία και δυσκολία…».

Πλέον, στην πόλη όπως «μεγάλωσε», «έχει χαθεί η γειτονιά, ο γείτονας, πάνε αυτά. Βγαίνανε οι γυναίκες, οι γειτόνισσες, λέγανε τα δικά τους, τώρα πάνε αυτά, σβήσανε…

[…] Χαλάσαμε, χάλασε, δυστυχώς, η κοινωνία.

Τότε ήκμαζε η Άνω Πόλη, είχε κόσμο, είχε ζωή… τώρα έχει πέσει, έχει φύγει ο κόσμος…».

Φώτης Σαλακάς

Ο Φώτης Σαλακάς, κάτοικος Κυπαρισσίας πενήντα χρόνια, σημείωσε: «Υπάρχει αλλαγή στην πόλη, ειδικά στην Άνω Πόλη, που τότε είχε ζωή και κίνηση».

Από τα πενήντα χρόνια που ζει στην Κυπαρισσία, τα δέκα ήταν καλά, λέει, τα υπόλοιπα άχρηστα… Θυμάται «ανοιχτά τα μαγαζιά και ανοιχτά τα σπίτια… δεν υπήρχαν κλεψιές και τέτοια που γίνονται σήμερα. Τώρα είναι όλα κλειστά, από φόβο. Ήταν άλλη εποχή, καλή!».

Γιώργος Κουσελάς

Ο Γιώργος Κουσελάς θυμάται την Κυπαρισσία από το 1930! «Όλα έχουν αλλάξει. Και η πόλη και η ζωή και οι άνθρωποι!», σχολίασε και εξήγησε: «Το 1930 ήταν εδώ, στην Άνω Πόλη, η λαϊκή αγορά. Υπήρχε πολλή κίνηση, πολύ ζωή! Σπίτια, οικογένειες, μαγαζιά, τσαγκαράδικα, τα παλιά σφαγεία και κρεοπωλεία, το Νοσοκομείο, το Γυμνάσιο και τόσα άλλα ήταν, παλιά, στην Άνω Πόλη. Σιγά σιγά μεγάλωσε η πόλη και ενώθηκαν η Άνω και η Κάτω Πόλη.

[…] Τότε η οικογένεια ήταν πιο αγαπημένη. Ήταν πιο φτωχά, όμως. Λίγοι είχαν τα λεφτά. Ήταν δύσκολα χρόνια στα οικονομικά, αλλά για οικογένεια, για φίλους, για παρέα, για γειτονιά, τότε ήταν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι είναι σήμερα! Σήμερα οι φίλοι σε πλησιάζουν από συμφέρον και όταν μάθουν ότι δεν υπάρχει πορτοφόλι, δε σε προσέχουν καθόλου…».

Στάθης Πανταζόπουλος

«Η κοινωνία, η παλιά, με τις παρέες και τα γλέντια, έχει αλλάξει», σημείωσε ο Στάθης Πανταζόπουλος. «Είχαμε μάθει στην πείνα και τη δίψα, τα υπομέναμε και τα υποφέραμε όλα. Αλλά, με λίγα, φτωχικά, περνάγαμε καλά!

Σήμερα, είναι αλλιώς, και οι νέοι και η κοινωνία…

Όσο αξίζανε τα παλιά τα μαγαζιά, δεν αξίζει τίποτα σήμερα! Τα μαγαζάκια, τα ταβερνάκια, οι άνθρωποι, ήταν όλα έντιμα! Τώρα… […] Μου έχει λείψει η συμπεριφορά και η εκτίμηση των ανθρώπων. Άλλη εκτίμηση είχαμε τότε και άλλη σήμερα…

[…] Τα παλιά τα χρόνια, τις Απόκριες, θυμάμαι, σμίγαμε τέσσερις – πέντε οικογένειες, με φτωχικό τραπέζι, και περνάγαμε αρχοντική ζωή! Σήμερα όλα τα έχουμε και τίποτα δεν έχουμε!».

Σύμφωνα με τον κ. Χρήστο, «μπορεί να έχουν αλλάξει οι συνθήκες και η διαβίωση προς το καλύτερο, αλλά η παλιά εποχή ήταν πιο ανθρώπινη! Δεν υπήρχε το συμφέρον που υπάρχει σήμερα. Ο κόσμος βοηθούσε τον άλλον…».

Με τη σειρά της η κα Μαρία παρατήρησε πως «η ζωή παλιά ήταν διαφορετική. Δεν υπήρχαν τα μέσα που υπάρχουν σήμερα, ήταν πολύ δύσκολα, ήταν όμως άλλοι άνθρωποι.

[…] Η Κυπαρισσία ήταν άλλη πόλη. Δεν ήταν έτσι. Ούτε αυτοκίνητα, ούτε θόρυβοι, ούτε αυτή η κατάσταση…».

Μάλιστα, μας μίλησε για τις νοικοκυρές στη γειτονιά, «που μαγείρευαν, έπλεναν και μαζί καθάριζαν και άσπριζαν…».

Στις συζητήσεις με πολίτες της Κυπαρισσίας για το «τότε» και το «σήμερα», μας διηγήθηκαν ιστορίες – βιώματα δικά τους από γλέντια, πανηγύρια, τη λαϊκή αγορά. Μας είπαν για τις σαρδέλες, το τυρί και το ποτήρι το κρασί στου «Καλιτσάνου», στου «Μητσάκου», στου «Τσολιά» και στου «Γιαννάκη»! Για το φαγητό στα εστιατόρια του «Αχιλλέα», του «Ντούλου», του «Παπλωματά». Για το κουτούκι του «Ντακουνάκια» και τις ταβέρνες του «Αλτάνη», του «Κομπορόζου», του «Κανέλλη». Για τα παντοπωλεία (με μεζέ φυσικά) του «Πόλκα», του «Μπαρτζελιώτη», του «Κοτσώρη», του «Μπούζα», του «Μπακολιά», του «Κανελλόπουλου». Για τις ταβέρνες του «Σεγκουνά», του «Θεοχαρόπουλου», του «Θανόπουλου», του «Αλεξόπουλου», του «Αντωνόπουλου (Ντεκέ)» στην Άνω Πόλη. Ακόμη και για την παράγκα στο ηρώο, όπου γίνονταν κάθε καλοκαίρι πολλά όμορφα γλέντια.

Του Ηλία Γιαννόπουλου

Άλλο ήθος: Επιτροπή Εσωτερικού Ελέγχου για την κατασκευή των έργων ανακοίνωσε στην «Ε» ο Πέτρος Τατούλης.

Επιτροπή Εσωτερικού Ελέγχου, που θα ελέγχει τα πάντα όσον αφορά την κατασκευή των δημοσίων έργων, θα δημιουργηθεί στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Αυτό δήλωσε στην «Ε» ο περιφερειάρχης Πέτρος Τατούλης, αργά προχθές το βράδυ, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής στην οποία συμμετέχουν ο ίδιος και οι 8 αντιπεριφερειάρχες. Απαντώντας σε ερωτήσεις μας, ο κ. Τατούλης είπε ότι θα λειτουργήσει ΣΧΟΠ σε επίπεδο Περιφερειακής Ενότητας και πως η παρακολούθηση και υλοποίηση των έργων θα γίνεται κεντρικά, από την έδρα της Περιφέρειας.

Περισσότερα:  Επιτροπή Εσωτερικού Ελέγχου για την κατασκευή των έργων ανακοίνωσε στην «Ε» ο Πέτρος Τατούλης.

Γέφυρα Ρίου Αντιρρίου. H κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται, σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.

Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:

· Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.

· Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.

· Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)

Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.

Δεν είναι κι άσχημα!

Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.

Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.

(σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)

Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει.          Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.

Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:

· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και

· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»).

Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.

Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.

Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.

Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.

Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).

Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ.

Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

netakias.wordpress.com

Μετά θα φταίω εγώ εάν σπάσω τις μπάρες…μου ;