ELCULTURE. ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ.

Aπό σήμερα στην κατηγορία, Ετερόκλητα που μας αρέσουν, του blog μας. Αξίζει τον κόπο να το επισκέπτεστε τακτικά. Εδώ επιλέξαμε ένα από τα δεκάδες θέματα που έχει.

Ούγκα Κλάρα

Η θεατρική ομάδα «Ούγκα Κλάρα» ιδρύθηκε το 1999 και ξεκίνησε τη δράση της με θεατρικά και μουσικά δρώμενα στους δρόμους της πόλης. Οι πρώτες δύο, αμιγώς, θεατρικές της παραγωγές, Το πορτοκάλι με την Περόνη (2004, σε κείμενα της ομάδας) και Τα σκυλιά στο πάρκο (2006, βασισμένο στο Zωολογικό κήπο του Άλμπυ), πέρα από τα εμφανή προβλήματα στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία, φανέρωναν μια ειλικρινή ανάγκη αναζήτησης πάνω στο κείμενο, αλλά και μια φρέσκια, ερευνητική διάθεση απέναντι σε αυτό που ονομάζεται «σωματικό θέατρο», δημιουργώντας ιδιαίτερες προσδοκίες για το μέλλον.  Δυστυχώς,  καμία από τις επόμενες παραγωγές της ομάδας (Ανθρωποφωλιά, Το πρωτάθλημα και Αριζόνα) δεν ανταποκρίθηκε στις παραπάνω υποσχέσεις. Αντιθέτως, σε ορισμένες περιπτώσεις, ξάφνιασαν αρνητικά οι επιλογές σε επίπεδο δραματουργίας, σκηνοθετικής προσέγγισης και αισθητικής. Αποκορύφωμα σε αυτήν την καθοδική πορεία η τελευταία παράσταση της «Ούγκα Κλάρα», η σουρεαλιστική κωμωδία Ιστορίες πείνας των Ignacio del Moral και Margarita Sánchez που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το έργο, μια σειρά από επεισόδια της ζωής τριών γυναικών ταγμένων στον αγώνα της απώλειας βάρους, αναφέρεται, σε πρώτο επίπεδο, στη σχέση μας με το φαγητό· στην ουσία πραγματεύεται τη σχέση με τον εαυτό μας και τα κοινωνικά επιβαλλόμενα πρότυπα, τις εξαρτήσεις και τις φοβίες μας. Το προφανές θέμα του έργου, η σύγχρονη υστερία γύρω από την εξωτερική εμφάνιση και τη βιομηχανία που το συνοδεύει, καθώς και η υπαρξιακή διάσταση που αποκτούν τα προβλήματα βάρους, σκηνοθετικά, αντιμετωπίζεται με απερίγραπτη αφέλεια∙ η παράσταση είναι μια ατελείωτη σάχλα κακής αισθητικής που δεν καταφέρνει να μεταφέρει ούτε το πρώτο επίπεδο του έργου: την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για το φαίνεσθαι. Ο θεατής υποψιάζεται ότι η σκηνοθετική πρόθεση μπορεί να ήταν η δημιουργία μιας «αλμοδοβαρικής» ατμόσφαιρας στη σκηνή, η οποία ενδεχομένως ταιριάζει στο ύφος και την καταγωγή του έργου. Πέρασε όμως και δεν άγγιξε. Στο επίπεδο της υποκριτικής δεν έγινε καμία προσπάθεια να δημιουργηθούν ζωντανά πλάσματα που υποφέρουν ή να υποστηριχθεί, ενδεχομένως, μια ιδέα ανθρώπων-ρομπότ που είναι όλοι ίδιοι και έχουν τις ίδιες ανάγκες. Ηθοποιοί και συντελεστές αναλώθηκαν, σχεδόν αφ’ υψηλού, στο χλευασμό των ηρωίδων. Η σκηνοθεσία μοιάζει να στοχεύει στο εύκολο γέλιο και τα τηλεοπτικής υφής ευρήματα. Το στοιχείο του καμπαρέ, που διάνθισε τις σκηνές του έργου, απλώς ενίσχυσε τις παραπάνω διαπιστώσεις, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια, προκλητικά, στηρίζουν έναν ερασιτεχνισμό άνευ προηγουμένου.

Ευκαιρία για μια μικρή παρένθεση: τρεις παραστάσεις της πόλης μας κατόρθωσαν, φέτος, να μου δημιουργήσουν αφόρητο πόνο στα μάτια: Ο Υμπύ Βασιλιάς από το Κ.Θ.Β.Ε., το Χερ Κόλπερτ στο Θέατρο Έξω από τα Τείχη και, προσφάτως, η παράσταση της «Ούγκα Κλάρα». Συστήνονται ως επαγγελματικές δουλειές αλλά οι σκηνογραφικές τους επιλογές ξεπερνούν σε κακή αισθητική ακόμα και τις πιο «ατημέλητες» ερασιτεχνικές παραστάσεις. Υπάρχει άραγε set design police;

Πίσω στις Ιστορίες πείνας. Άπαιχτο, λοιπόν, το έργο, «άπαιχτη» και η παράσταση. Είναι πραγματικά κρίμα να βλέπει κανείς έναν τόσο ταλαντούχο ηθοποιό όπως ο Δημήτρης Σακατζής και μια τόσο καλή μεταφράστρια και υποσχόμενη συγγραφέα όπως η Πένυ Φυλακτάκη να «ξοδεύονται» σε τέτοιου είδους εγχειρήματα.

Το πιο τρομακτικό όλων, ωστόσο, ήταν η αντίδραση του κοινού, που παραδιδόταν αβίαστα στο εύκολο γέλιο που του προσφερόταν. Τρομακτικό ή αναμενόμενο; Μάλλον και τα δύο· τρομακτικό, αν διατηρεί κανείς ακόμα μια αισιόδοξη άποψη για την ποιότητα του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, αναμενόμενο, αν κανείς αξιολογήσει συνολικά την ποιότητα των παραστάσεων της πόλης τα τελευταία χρόνια.

Καλή μας θεατρική ανάσταση!

Οι κάτοικοι του Δωρίου θα ανήκουν γεωγραφικά στο Δήμο Μελιγαλά, όμως ποινικό μητρώο θα μπορούν να πάρουν από το Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας.

Καλλικράτειες στρεβλώσεις σε επίπεδο Υπηρεσιών

Διοικητικές ανωμαλίες στην καθημερινότητα των πολιτών αναμένεται να επιφέρει η νέα χωροταξική κατανομή των Δήμων της Μεσσηνίας, με την εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτη».
Αν ισχύσει το σχέδιο, όπως παρουσιάσθηκε προχθές από τον υπουργό Εσωτερικών, τότε περιοχές που ανήκουν γεωγραφικά στον ίδιο Δήμο θα έχουν διαφορετικά σημεία αναφοράς σχετικά με τη Δικαστική Αρχή που θα ανήκουν, την Αστυνομική και, φυσικά, την Εφορία.
Για παράδειγμα, οι κάτοικοι του Δωρίου θα ανήκουν γεωγραφικά στο Δήμο Μελιγαλά, όμως ποινικό μητρώο θα μπορούν να πάρουν από το Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας, ενώ, αν συμβεί κάτι, αρμόδιο θα είναι το Αστυνομικό Τμήμα Κοπανακίου!

Το ίδιο θα συμβεί και με πολλές άλλες περιοχές στη Μεσσηνία. Το Χαρακοπιό με το νέο διοικητικό χάρτη θα ανήκει πια στο Δήμο Πύλου. Η Πύλος διαθέτει ΔΟΥ, αλλά οι φορολογούμενοι από το Χαρακοπιό είναι υποχρεωμένοι να συναλλάσσονται με τη ΔΟΥ Καλαμάτας (!).
Πάντως, παρά τις ανορθόδοξες αυτές καταστάσεις, θεωρείται απίθανο να υπάρξει χωροταξική ανακατανομή στα εν λόγω ζητήματα.

Στα ίδια Πρωτοδικεία
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας Κώστα Μαργέλη, πράγματι θα δημιουργηθούν προβλήματα σε ορισμένες περιοχές, αφού οι δικαστικές περιφέρειες δεν αλλάζουν: «Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοιες καταστάσεις με τον “Καποδίστρια”. Τα Δικαστήρια, όμως, δεν αλλάζουν περιφέρειες. Όπου ανήκει η κάθε περιοχή τώρα, θα συνεχίσει να ανήκει και με τον “Καλλικράτη”. Στο νέο Δήμο Οιχαλίας, για παράδειγμα, οι περισσότερες περιοχές θα αναφέρονται στο Πρωτοδικείο Καλαμάτας και οι υπόλοιπες στο Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας. Είναι αλήθεια ότι θα υπάρξουν δυσλειτουργίες».

Και φορολογικά μπερδέματα
Ίδια προβλήματα θα δημιουργηθούν και με τις αστυνομικές υπηρεσίες, καθώς και με τις Εφορίες. Κατά τον πρόεδρο του Λογιστικού και Φοροτεχνικού Συλλόγου Μεσσηνίας Παύλο Κρανιώτη, οι ΔΟΥ δεν επηρεάζονται από τα γεωγραφικά όρια των περιοχών και έχουν ανεξάρτητη χωροταξική κατανομή.
Για παράδειγμα, η Κορώνη, όπως και το Χαρακοπιό, αν και θα ανήκουν στο Δήμο Πύλου, θα έχουν ΔΟΥ αυτή της Καλαμάτας.
Η κατανομή έχει γίνει από παλιά και δεν άλλαξε ούτε με τον «Καποδίστρια». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του δημοτικού διαμερίσματος Πέτρας στο Δήμο Είρας Μεσσηνίας, που φορολογικά ανήκει στη ΔΟΥ Ανδρίτσαινας στην Ηλεία.

Της Βίκυς Βετουλάκη από το Θάρρος

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΡΑΜΟΒΟΥΝΙ ΟΙ …ΛΙΘΑΡΙΩΤΕΣ.

Κυριακή, 02 Μαΐου 2010

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΡΑΜΟΒΟΥΝΙ!!!

Γιορτάσαμε και φέτος την Πρωτομαγιά μέσα στο καταπράσινο τοπίο και στον τόπο γενέτειρας του Γέρου του Μωριά. Αρκετοί οι εκδρομείς, φανταστικό το περιβάλλον με το πολύ πράσινο και τη μυρωδιά από τα ανθισμένα λουλούδια του βουνού – προσθέτω και τη μυρωδιά απο τα παϊδάκια τα καλοψημένα από το «μάστορα» ψήστη Φώτη, που και ψάρια στο βουνό (που λέμε) αλλά και καλαμπόκια ακόμη έψησε για να μας ευχαριστήσει.
Όλα μαζί σε συνδυασμό μας έκαναν να περάσουμε ευχάριστες και αξέχαστες στιγμές.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ φίλοι μου και του χρόνου!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΡΟΥΣΤΗΣ