ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΚΑΙ …ΙΣΤΟΡΙΟΔΙΦΗΣ Ο ΠΙΠΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ.

Η ΛΑΓΚΑΔΙΝΗ ΜΑΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Από σήμερα εκτός των άλλων περιεχομένων, θα αρχίσει και ένας άλλος κύκλος που θα ονομαζετε “ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.”

Συνεργείο Λαγκαδινων πετροκτιστάδων από το Σέρβο Γορτυνίας, Λαγκάδια. ανάμεσά τους ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ και ο ΜΠΟΡΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Η περιοχή των λαγκαδιών είναι άγονη, οι περισσότεροι κάτοικοι άρχισαν το επάγγελμα του κτίστη. Οι Λαγκαδιανοί μαστόροι εργάστηκαν, στα χωριά της Πελοποννήσου, (μεταξύ αυτών και το χωριό μας). Κτίζοντας με την εξαιρετική τέχνη τους γεφύρια, σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια, βρύσες, αρχοντόσπιτα, πύργους και κάστρα. Φημισμένοι για το πελέκημα  και την τέχνη του δέσιμου της πέτρας, έφευγαν από τα μέρη τους, άφηναν πίσω τους τις οικογένειές τους, για μήνες πολλούς, τις μεγάλες γιορτές όπως Χριστούγεννα, Πάσχα και της Παναγίας, επέστρεφαν στην πατρίδα για να γιορτάσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ένας τόπος που γνώρισε πολύ καλά την τέχνη τους, είναι και η ορεινή τριφυλία.

ΜΠΟΡΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ-ΚΑΠΕΛΙΟΣ ΘΟΔΩΡΗΣ (καρβουνής)-ΚΑΠΕΛΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (καρβουνής)

Πολλοί από τους χρυσοχέριδες αυτούς τεχνίτες – μαστόρους, έμειναν στους τόπους που δούλεψαν, παντρεύτικαν ή έφεραν και τη φαμίλια τους και έστησαν το νοικοκυριό τους. Οι Λαγκαδινοί ξεκινούσαν μπουλούκια, αρχηγός ο πρωτομαστορας, 9 έως 12 μαστόροι, γύρω στα 8 μαστορόπουλα, τα γαϊδούρια τους, τα μουλάρια τους και τα απαραίτητα εργαλεία τους. Συνήθως οι κάτοικοι του χωριού, μικροί και μεγάλοι αφού έσφαζαν τον κόκκορα, γλεντούσαν και τους βοηθούσαν κουβαλώντας πέτρες, ζόμπολα, νερό, χωρίδι (ασβέστι) από τα γύρω καμίνια του χωριού, όσοι διέθεταν περισσότερα χρήματα, ανακάτευαν και πορσελάνη για πιο δυνατή κατασκευή.


…ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ. ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ ΔΗΜΟΣ ΔΩΡΙΟΥ.

Πήραμε το βίντεο της σχολικής γιορτής του Δημοτικού μας σχολείου, αλλά ήταν τόσο …βαρύ (2,5 γκίγκα), που δεν μπορέσαμε να το επεξεργαστούμε. Έτσι αυτή τη φανταστική παράσταση δεν μπορούμε να σας την δείξουμε. Αντιθέτως, τα βιντεάκια που μας έδωσε η Ευανθία Κουμπαρούλη, από τις εορταστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Δωρίου, είναι στην διάθεσή σας.



Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΔΩΡΙΟΥ

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥΛΗ

ΚΑΙ …ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ ΚΑΙ ΤΑ …ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΚΑΙ

Παραλίγο να τις …αρπάξει δημοτικός σας σύμβουλος και η δημοτική υπάλληλος που τον συνόδευε, στην διατεταγμένη υπηρεσία του, ετοιμάζει την αναφορά της στην οποία εκφράζει όχι μόνο την αγανάκτισή της για την ανάρμοστη συμπεριφορά συγκεκριμένης οικογένειας …μεγαλομανάβηδων, αλλά και να μην …τολμήσει κανείς να την …ξαναπετάξει στα θηρία.

Και μην αρχίσεις Δήμαρχε να μας λες περί δικαιωμάτων και για το ποιοί πληρώνουνε και ποιοί όχι, γιατί χωρίς και 2-3 …μπαχαλάκιδες …καρτέλ θα φτιάξουνε, οπότε στο …Καρφούρ θα πηγαίνουμε για ευκαιρίες, που θα έπρεπε να υπάρχουν στις λαϊκές και στα παζάρια.

Εν προκειμένω, άλλη η αιτία του …τσαμπουκά -θα στα πουν καλύτερα οι δικοί σου άνθρωποι-  και επιτέλους θα πρέπει να μάθουν όσοι έρχονται και πουλάνε στην Κυριακάτικη αγορά μας, ότι κουμάντο κάνει ο Δήμος μας , ο οποίος  αν κρίνει σωστό να δώσει άδεια και σε κάποιους , εκτός νομού μανάβηδες και μικροπωλητές, είναι δικαιωμά του.

Εκτός και αν δεν είναι.

Ι.Ν. ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΙΠΗ ΠΟΥ …ΜΠΛΕΞΑΜΕ, ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΟΥΜΕ.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Τα παλιά χρόνια το κάτω Κοπανάκι ήταν κοινότητα, δεν είχε εκκλησία και οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο εκκλησάκι της Παναγίτσας. Στην τοποθεσία “Βάρη”. Στη θέση που χτίστηκε ο Ναός, φύτρωναν άγρια δένδρα, λουλούδια,άγρια χόρτα και πατουλιές, περίπου στο κέντρο, υπήρχε και μία μεγάλη πατουλιά. Το οικόπεδο δεν ανήκε σε κανένα, τα σπίτια γύρω λιγοστά.

Λαγκαδιανοί κτίστες από το Σέρβο (Γορτυνία), με τον Παναγιώτη Ηλία Μπόρα και Χρήστο Κωνσταντόπουλο πατέρα του παπα-ηλία στο σπίτι του Κώστα Μακαντάση.

Την ιστορία μου την διηγήθηκαν ο φίλος Περικλής Κώνστας  τρισέγγονος του Πανάγου, και η κυρία Σπυρούλα Σοφου συζ. του Γεωργίου

Δίπλα στο οικόπεδο ήταν το σπίτι του Κώστα Μκαντάση (Κωτσιράκη),είχε το καφενείο του εκεί που έχει ο Ζέρβας  σήμερα το φαρμακείο, αργότερα  πούλησε το σπίτι στον Γιάννη Καπέλιο τον πατέρα του (Πότη). Στα νότια της μάντρας ήταν αμπέλι, που ανήκε στον μπάρμπα-Πανάγο Κώνστα που έμενε στα ποτόκια τα καλύβια, από τον Αύγουστο έως και τον Σεπτεμβριο,εκεί είχαν το αλώνι για την σταφίδα, την μαζευαν την ξέρεναν και την πουλούσαν, μετά επέστρεφαν στο Βαρυμπόμπι.  Δεν ήταν λίγες οι φορές που έβλεπε, ένα ρασοφόρο καβαλάρη, να ξεπεζεύει και με ένα φανάρι στο χέρι, να μπαίνει μέσα στην πατουλιά, και μετά να ακούει ψαλμωδίες, λες και…. γινόταν θεία λειτουργία. Έλεγε ο γιος του, ο παππούς Δημήτρης και τον πείραζε: ” Ήρθε πάλι εκείνος ο καλόγερος ρε “μουραντέ;” και ο γέρος του απαντούσε : ” Δεν τον βλέπετε εκείνον τον καβαλάρη ; ” Λέγεται ότι εκεί σε αυτή τη πατουλιά, που επάνω κτίστηκε ο Άϊ Γιάννης, υπήρχε εκκλησάκι που τα παλιά χρόνια καταστραφικε, όπως τόσα άλλα που δεν γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα την ύπαρξή τους.  Ο χώρος αυτός ονομαζόταν ” Οριοχάλασμα “.Σύμφωνα με παλιές ιστορίες-παραδόσεις, εκεί έγιναν μεγάλες, άγριες και φονικές μάχες, Εκεί λέγεται ότι μάλωσαν για τα όρια οι πασάδες και… χύθηκε το αίμα, ποτάμι. Οι Αρμένιδες που ήταν Χριστιανοί, εκείνη την εποχή εκτιζαν τα γεφύρια του τραίνου με πέτρες, ζούσαν στα Ρηγαίϊκα και κοιμόντουσαν στα χαλάσματα, Ήταν καλοί και φιλότιμοι κτίστες, είπαν στους Κοπανακαίους ” φέρτε ασβέστι, υλικά και πέτρες, εμείς όταν έχουμε σχόλι θα την κτίζουμε σιγά- σιγά. Όλος ο κόσμος από ¨Βάρη”, Βαρυμπόμπη μέχρι και το Μοναστήρι, βοήθησαν οικονομικά και με ότι μπορούσε ο καθένας για να γίνει η εκκλησία, τι λάδια,τι κρασιά, σταφίδα, σιτάρι,καλαμποκι να μεταφέρουν δωρεάν υλικά και να προσφέρουν προσωπική εργασία. Συγκινητικές ιστορίες εράνων και προσφορών. Μία από αυτές συνέβη, με τον πεθερό μου τον Καράμπελα γιώργο (Κατσουλόγιαννη) και τον, Χρήστο Σοφό (Χρήστο- Τίντιρης). Γύρω στο 1938, προπολεμικά, αποφάσισαν να μαζέψουν λεφτά για το τέμπλο της εκκλησίας.  Μια Κυριακή λοιπόν  άρχισαν  από τα μαγαζιά, άλλος έδινε 5 δραχμές και άλλος ότι είχε ευχαρίστηση, ο γέρο Κούγιας ο παππούλης του Νίκου τους έδωσε 25 δραχμές (τελάληντζής εκείνης της εποχής), αυτό τους ζέστανε αρκετά, και τους έδωσε κουράγιογια να

Το τέμπλο του Ναού,για κάθε εργασία που γινόταν, οι χρηματοδότες ήθελαν να γνωρίζουν την πρόοδο των εργασιών.

συνεχίσουν…..όμως παρ’ όλα αυτά το ποσο ήταν πολύ μικρο. Άρχισαν να μαλλώνουν, ότι δεν έπρεπε να κάνουν έρανο, “ακούς εκεί τα μαγαζιά να δίνουν από 5 δραχμές, και ο φτωχός τελάλης 25 δραχμές;” Εκεί τσακωθήκανε οι δυό τους, “σου είπα να μην βάλουμε μπρος, πως θα το φτοιάξουμε;” εκεί που μαλώνανε, παρουσιάστικε ένας άνθρωπος, τι λέτε εφτού πέρα; τους ρωτάει, άσε μας ρε χριστιανέ μου του λένε….μα εσείς μαζέβετε λεφτά, τι συμβαίνει; Έτσι και έτσι του είπανε, φτιάχνουμε το τέμπλο της εκκλησίας, ε! να σας δώσω και εγώ, βγάζει και τους δίνει 85 δραχμές, τι όνομα να γράψουμε τον ρωτάνε. ” Γράφτε ΑΓΝΩΣΤΟΣ ” τους απαντάει. Πήγανε και σε άλλους μαζέψανε, αλλά λείπανε 1800 δραχμές. Σουρούπωσε, είχανε βραχεί, νηστικοί, κουρασμένοι, γυρίζαν όλη την ημέρα….Δεν πάμε ρε Γιώργη μου και σε κείνον τον Μπάλτα; Ήτανε το σπίτι του στου Μπούσιου. Ανέβαίνουν τρία σκαλοπάτια, κτύπούν την πόρτα, και ακούν μια δυνατή φωνή: “Μπρός !! ” τους έπιασε κρύος ιδρώτας, τους άνοιξε η υπερέτρια, μπαίνουμε μέσα στο σπίτι. Καθόταν σε μία πολυθρόνα, μπροστά σε ενα τραπέζι μία λάμπα που είχε τρία φυτίλια. “Καλησπέρα Κύριε Ειρηνοδίκα”, ” καλησπέρα και σε σας” τους λέει. Συγνώμη που σας ενοχλούμε τέτοια ώρα, ήρθαμε εδώ να τιμήσουμε και σένα, αν μπορείς να μας βοηθήσεις, κατασκευάζουμε το Τέμπλο της εκκλησίας, (δεν υπήρχε τότε άλλη εκκλησία στο Κοπανάκι, στην κάτω εκκλησία ερχονταν και εκκλησιάζονταν, ή στο “Στυλάρι” ή στην “Τούρλα” τον Άϊ-Γιάννη.  ” Έχεται χαρτιά για τον άγιο αυτό σκοπό, και αποδείξεις δίνεται;” τους ρωτάει. Βεβαίως και εχουμε του απαντάνε. “Και πόσα σας λείπουνε ;” 1800 δραχμές του απαντάνε. ” Δώστε μου μία απόδειξη για 1800 δραχμές” τους λέει και  μετράει τα λεφτά, ” να φτιάξετε, και βοήθειά σας ” Και τώρα τι θα σας φιλέψω ; ένα γλυκό, ένα ρακί τι θέλετε;” Αυτοί όμως αναστατωμένοι και συγκινημένοι από τα απρόσμενα χρήματα, του λένε, δεν θέλουμε τίποτα ευχαριστούμε. Ανοίγουνε την πόρτα, καληνύκτα κύριε ειρηνοδίκα, πάμε γιατί είμαστε βρεγμένοι μόλις βγήκανε….”απήδα Χρήστο γρήγορα”, “φύγε!! λάκα,  Γιώργη”. Πήγανε βρεγμένοι στο σπίτι, ανάφτε την φωτιά να ζεσταθει το κορμί μας, δώσε μας να φάμε γιατί είμαστε νηστικοί όλη τη ημέρα. Έτσι μαζεύτηκαν τα λεφτα και εγινε το τέμπλο, εκεί είχαν γράψει και τα ονόματά τους, Χρήστος Σοφός ( Τίντιρης )και Γεώργιος Καράμπελας ( Κατσουλόγιαννης). Μερικά χρόνια αργότερα, ο Χρήστος Σοφός γύρω στα 1945 πέθανε.

ΚΟΡΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΑΙ ΤΟΥ …ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΣΗΜΕΝΙΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ ΤΗΣ Α’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Στα σκακιστικά σχολικά πρωταθλήματα περιφέρειας Πελοποννήσου, που έγιναν στα Φιλιατρά, δεκατέσσερα μετάλλια κερδήθηκαν από αθλητές των ομάδων της Τριφυλιακής πόλης. Αναμεσά τους και ο εκ Κοπανακίου ορμώμενος Γιώργος.

Ο …μεσαίος ο ξανθός είναι και συγχαρητήρια στους γονείς του. Φυσικά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στους αγώνες.

ΠΗΓΗ: ΘΑΡΡΟΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ