11 και 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ. Εκδηλώσεις για τα 66 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού

Εκδηλώσεις για τα 66 χρόνια (Σεπτέμβρης 1943 – Σεπτέμβρης 2009) από το ολοκαύτωμα του Αετού, στη μνήμη των θυμάτων της κατοχικής θηριωδίας, πραγματοποιούνται στο ομώνυμο μαρτυρικό χωριό της Τριφυλίας, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου.
Στις 9 το πρωί θα τελεστεί θεία λειτουργία στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου και στις 10.30 επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα. Θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί, ομιλία από το δάσκαλο Νικόλαο Ρέμπελο, προσκλητήριο πεσόντων και κατάθεση στεφάνων.
Μια μέρα νωρίτερα, την Παρασκευή 11 του μήνα στις 9 το βράδυ, πραγματοποιείται συναυλία με την ορχήστρα του Γιάννη Καλογερόπουλου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού Σχολείου Αετού.
Τις εκδηλώσεις οργανώνει ο Δήμος Αετού υπό την αιγίδα της ΤΕΔΚ Ν. Μεσσηνίας.
Τα θύματα του ολοκαυτώματος (εκτελεσθέντες – πυρποληθέντες) είναι:
Από το μαρτυρικό Αετό: Αλέξιος Δημ. Γκότσης (Προκόπης), Θεόδωρος Κων. Καζάντζας (Κοκώνης), Μήτρος Γρ. Ρέμπελος (Μητρογληγόρης), Κωνσταντίνος Γ. Χαϊμανάς (Γυφτογεώργακας), Γεώργιος Θ. Γεωργιλάς, Κωνσταντίνος Π. Γκότσης (Κόρος), Γεώργιος Ι. Χαϊμανάς (Γιωργιάννης).
Από γειτονικά χωριά: Κωνσταντίνος Κατσιάρας, Μήτρος Πετρόπουλος, Γιαννούλα Δημητροπούλου, Βασιλική Βόγκα, Αικατερίνη Ζιάννη, Μιχάλης Αποστολόπουλος, Νικόλαος Μανωλόπουλος.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕΡΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ. 8 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟ ΑΕΤΟΥ.

ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ 9-9-09

Την πρόσληψη 7.413 εργαζομένων σε 623 δήμους και κοινότητες της χώρας με καθεστώς μερικής απασχόλησης αποφάσισε η αρμόδια Τριμελής Επιτροπή του άρθρου 5 του Ν. 3250/2004, που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Υφυπουργού Εσωτερικών  Θανάση Νάκου, με τη συμμετοχή των υφυπουργών Οικονομίας και Οικονομικών Νικολάου Λέγκα και Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας Σοφίας Καλαντζάκου. Συγκεκριμένα η επιτροπή ενέκρινε όλα τα Επιχειρησιακά Σχέδια Μερικής Απασχόλησης των 623 Δήμων και Κοινοτήτων που υποβλήθηκαν. Οι νέες συμβάσεις με τους συμβασιούχους μερικής απασχόλησης μπορούν να καταρτισθούν από την 1η Νοεμβρίου 2009. Η επιδότηση των 7.413 θέσεων στους 623 Δήμους και Κοινότητες, των οποίων τα Επιχειρησιακά Σχέδια εγκρίθηκαν, θα ανέλθει στο ποσό των 8.000 ευρώ ανά έτος.

Η Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας κα Σοφία Καλαντζάκου δήλωσε τα εξής: «Η μερική απασχόληση είναι χρήσιμος θεσμός. Εξυπηρετεί και βοηθά πολλές κοινωνικά ευπαθείς ομάδες, όπως οι άνεργοι, οι πολύτεκνοι, τα άτομα με αναπηρία, αλλά και οι άνεργοι πλησίον της σύνταξης.

Γι’ αυτό και στο Νομό μας έχουμε αυξημένο ενδιαφέρον από τις Δημοτικές Αρχές. Είχα συναντήσεις τους προηγούμενες μήνες με τους Δημάρχους που θέλησαν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα για να ενημερωθώ σχετικά με τις πραγματικές ανάγκες τους, ώστε πριν την τελική κατανομή να καλυφθούν οι απαιτούμενες θέσεις με το πρόγραμμα που υλοποιείται».

Συγκεκριμένα στη Μεσσηνία η κατανομή των θέσεων στους Δήμους έχει ως εξής:

ΔΗΜΟΣ

ΑΡ. ΘΕΣΕΩΝ

ΑΕΤΟΥ

8

ΑΙΠΕΙΑΣ

3

ΑΝΔΡΟΥΣΗΣ

4

ΑΡΙΟΣ

6

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΟΥΣ

14

ΑΡΦΑΡΩΝ

10

ΑΥΛΩΝΟΣ

5

ΒΟΥΦΡΑΔΟΣ

6

ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ

25

ΔΩΡΙΟΥ

15

ΘΟΥΡΙΑΣ

20

ΙΘΩΜΗΣ

8

ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

80

ΚΟΡΩΝΗΣ

15

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ

30

ΛΕΥΚΤΡΟΥ

20

ΜΕΘΩΝΗΣ

10

ΜΕΛΙΓΑΛΑ

20

ΜΕΣΣΗΝΗΣ

25

ΝΕΣΤΟΡΟΣ

8

ΟΙΧΑΛΙΑΣ

14

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ

6

ΠΕΤΑΛΙΔΙΟΥ

4

ΠΥΛΟΥ

10

ΤΡΙΠΥΛΑΣ

2

ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ

28

ΧΙΛΙΟΧΩΡΙΩΝ

6

ΣΥΝΟΛΟ

402

Τρύγος του αμπελιού του Σωτήρη Γιωργιόπουλου (Πατσιούρη), στ’ Αρτίκι. ΑΜΠΕΛΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Έφθασε ο Σεπτέμβρης, πλησιάζει το πανηγύρι της Κυπαρισσίας του Σταυρού στις 14 του μήνα, άρα ήλθε και ο καιρός του τρύγου του αμπελιού.
Έτσι ο Σωτήρης Γιωργιόπουλος (Πατσιούρης) από το Αρτίκι, που έχει το αμπέλι του στη θέση Σπαρτόραχη, την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου, με τη γυναίκα του την Τασία και με άλλους Αρτικαίους που πήγαν να τον βοηθήσουν, πήγε και τρύγησε το αμπέλι του.Οι ιδιοκτήτες του αμπελιού, τρυγούν
Έτυχε να περνώ από την περιοχή κατ’ εκείνην την ώρα, πηγαίνοντας προς Κυπαρισσία και δεν άντεξα στον πειρασμό να σταματήσω και να πάω και εγώ εκεί, αφ’ ενός μεν να δω  και να θυμηθώ τη διαδικασία του τρύγου, αλλά και δεν το κρύβω για να φάω και κανένα σταφύλι.
Τελικά δεν είναι μόνο ότι έφαγα σταφύλια, χωρίς να προσφέρω καν εργασία, αλλά φεύγοντας μου έδωσαν και μια τσάντα γεμάτη σταφύλια, κοκκινέλες και μαυρούδια για το σπίτι μου. Μην νομίζετε ότι πριν τα φάω, τα έπλυνα τα σταφύλια. Έχουμε από παλιά αποκτήσει αντισώματα και δεν μας πειράζει τίποτα.Τρύγος αμπελιού
Πέρασε η εποχή που όταν τρύγαγαν έβαζαν τα σταφύλια σε μεγάλα κοφίνια και με τα ζώα τα μετέφεραν στο λινό για να τα πατήσουν. Τώρα τα βάζουν σε μεγάλες νάιλον σακούλες, τα φορτώνουν στα αγροτικά αυτοκίνητα και ή επάνω εκεί τα πατούν  ή  τα μεταφέρουν στο σπίτι σε λινό για να τα πατήσουν.Τρυγημένα σταφύλια.
Ο Σωτήρης τα μετέφερε στο Αρτίκι και τα έριξε λίγα – λίγα μέσα σε ένα συνθληπτικό μηχάνημα, πάνω από το λινό, όπου τους έκανε μια «χονδρική» θλίψη και μετά ένας τα πάτησε με τα πόδια του μέσα στο λινό, μέχρις ότου βγει όλος ο μούστος και δια μέσου ενός σωλήνα να πέσει μέσα σε ένα καζάνι.Βαρέλι μούστου και τσιφυλιά. Κατόπιν τα τσίπουρα τα έστυψαν και με την τσιφιλιά, μέχρις όπου βγει όλος ο μούστος.
Για την περαιτέρω διαδικασία του μούστου, έως ότου γίνει κρασί, διαβάστε και τα παρακάτω που διαλαμβάνονται στην αμπελοκαλλιέργεια.Λινός γεμάτος, με βοηθητικό συνθληπτικό μηχάνημα. DSCI3769
Δεν είναι πολύ μεγάλο το αμπέλι του Σωτήρη. Βγάζει περί τα 500 με 1000 κιλά μούστο, ανάλογα  με τη χρονιά, ενώ για την ιδιωτική του χρήση, του αρκούν 200 κιλά, που μπορεί να τ’ αγοράζει.
Ο Σωτήρης, από ότι έλεγε, σκοπεύει να το εγκαταλείψει το αμπέλι. Απαιτεί λέει εργασίες σε συγκεκριμένες εποχές που του είναι δύσκολο να τις κάνει και διότι δεν μένει μόνιμα στο χωριό, αλλά και διότι απαιτεί επανειλημμένες χειρονακτικές εργασίες.
Ευχόμαστε στο Σωτήρη να του γίνει καλό το κρασί και αναμένουμε να το δοκιμάσουμε στο πανηγύρι του Αγίου Δημητρίου , αν είναι έτοιμο.

Γιάννης Μητρόπουλος, Αρτικαίος.

Λίγα λόγια για το πώς γινόταν παλιά η αμπελοκαλλιέργεια.

ΑΜΠΕΛΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

1.Γενικά.

Σήμερα επικρατεί η άποψη ότι το αμπέλι πρωτοκαλλιεργήθηκε από την εποχή που ο άνθρωπος έπαψε να ζει νομαδικά.
Κρασί παράγεται σε περισσότερες από 50 χώρες στον κόσμο. Στην Ευρώπη η Γαλλία, είναι, αδιαμφισβήτητα, η χώρα που παράγει τα γνωστότερα και πιο φημισμένα κρασιά. Τα κόκκινα, ροζέ, λευκά και τη σαμπάνια. Όμως και η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία και  η Αυστρία έχουν μεγάλη παράδοση στην αμπελοκαλλιέργεια και οινοποιία.
Η Ελλάδα είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία καλλιεργήθηκε το αμπέλι. Οι Ελληνικοί αμπελώνες παράγουν μια μεγάλη ποικιλία τύπων κρασιού.
Η καλλιέργεια της αμπέλου γινόταν όπως και της σταφίδας. Κατωτέρω  θα αναφέρουμε για την αμπελοκαλλιέργεια, μόνο, ότι είναι διαφορετικό από την σταφιδοκαλλιέργεια που γινόταν παλιά στο χωριό μας το Αρτίκι.
Στο χωριό μας, σχεδόν, όλες οι οικογένειες είχαν αμπέλι.
Υπάρχουν πολλά είδη και ποικιλίες αμπελιών. Υπολογίζονται σήμερα, σε 7000 οι ποικιλίες της οινοφόρου Ευρωπαϊκής αμπέλου. Πολλές από αυτές καλλιεργούνται και στην Ελλάδα. Στο χωριό μας μερικές από τις ποικιλίες ήταν: Το κολλινιανίτικο, το φιλέρι, το μοσχοφίλερο, η ασπρούδα, ο ροδίτης και η μαυρούδα.
Επιτραπέζια σταφύλια (φαγώσιμα / φαγουλάρικα) ήταν: Η φράουλα, το ροζακί, το αητονύχι, ο σιδερίτης, το κέρινο και το cardinal (Ευρωπαϊκής προέλευσης). Τα κλήματα των επιτραπέζιων σταφυλιών έκαναν τις γνωστές κληματαριές στις αυλές των σπιτιών ή αλλού και εκτός από τα σταφύλια, παρείχαν και τον ίσκιο το καλοκαίρι.
Χαράκι (χαράκωμα) στο αμπέλι δεν έκαναν, αλλά απαιτούντο να γίνουν, δυο επί πλέον εργασίες από ότι στις σταφίδες. Αυτές ήταν το μονοβέργισμα και το κορφολόγημα.
Το μονοβέργισμα το έκαναν το Νοέμβριο. Τότε έκοβαν (καθάριζαν) τις αδύνατες βέργες για να δυναμώσουν οι άλλες, οι παραγωγικές κληματόβεργες.
Το κορφολόγημα γινόταν τον Μάιο προς το τέλος του ραντίσματος. Αφαιρούσαν με το χέρι από τις βέργες του κλήματος τις κορυφές. Με τον τρόπο αυτό δεν μεγάλωναν οι κληματόβεργες και οι χυμοί τους τροφοδοτούσαν τα σταφύλια.
2.Ο τρύγος του αμπελιού. Εργασίες πριν και μετά.
Σεπτέμβριος μήνας ήταν ο μήνας του τρύγου των αμπελιών. Μια ξαφνική νεροποντή λίγες μέρες πριν από τον τρύγο μπορούσε να καταστρέψει την παραγωγή γιατί θα έσκαγαν οι ρώγες και θα σάπιζαν τα σταφύλια. Με τη βροχή, αδυνάτιζε και ο μούστος που θα έβγαινε.
Πριν από τον τρύγο έπρεπε να προετοιμαστεί και ο λινός και το βαγένι (βαρέλι / κρασοβάρελο).
•    Ο ληνός «το πατητήρι». Ήταν ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, διαστάσεων συνήθως 2Χ2 μέτρα, και ύψους περίπου 1,3 – 1,5 μέτρα,  όπου γινόταν το πάτημα των σταφυλιών με τα πόδια, από ένα ή περισσότερα άτομα. Το δάπεδο του ληνού είχε μια μικρή κλίση προς τη μια πλευρά για να γίνεται ευκολότερα η εκροή του μούστου. Στη μέση αυτής της πλευράς υπήρχε σιδερένιος σωλήνας ο οποίος προεξείχε του τοίχου, περίπου 20 εκατοστά. Από αυτόν το σωλήνα ή τρύπα, ο μούστος έπεφτε σε ένα καζάνι, που είχαν βάλει γι΄ αυτόν τον σκοπό και από εκεί τον
μετέφεραν
στο βαγένι.
Ο ληνός κατά το πλείστον ήταν κτισμένος με πέτρα. Το δάπεδό του ήταν λείο για να εξασφαλίζεται η στεγανότητα και η καθαρότητα. Κάποιοι που δεν είχαν πέτρινο λινό, είχαν ξύλινο και ο οποίος μπορούσε και να μετακινηθεί.
•    Το βαρέλι «βαγένι / κρασοβάρελο». Ήταν το μεγάλο κυλινδρικό ξύλινο δοχείο, με στεφάνια (6-10) περιμετρικά για να συγκρατούν  τις επί μέρους σανίδες, μέσα στο οποίο αποθήκευαν το χυμό των σταφυλιών το μούστο, που στη συνέχεια μετατρεπόταν σε  κρασί, μετά από τη ζύμωση του (βράσιμό του).
Το κατασκεύαζαν ειδικοί τεχνίτες από σανίδες δέντρου καστανιάς ή καρυδιάς ή δέντρου (βελανιδιάς). Χωρούσε από 200-700 οκάδες και κάποιες φορές και περισσότερο. Στη μέση της επάνω μεσιανής δόγας (σανίδας), είχε μια τρύπα για να ρίχνουνε το μούστο μέσα στο βαγένι και να φτιάχνουνε το κρασί όταν ακόμα έβραζε. Στην προς τα εμπρός όψη του βαρελιού υπήρχαν δυο τρύπες, μια προς τη βάση και η άλλη προς το πάνω μέρος. Στην κάτω έβαζαν την κάνουλα για να πιάνουν κρασί και την επάνω την έκλειναν μεν, αλλά την άνοιγαν όταν έπιαναν κρασί, για να
μπαίνει αέρας και βγαίνει πιο γρήγορα το κρασί.
Το μούστο τον μεταφέρανε στο σπίτι μέσα σε ασκιά ή σε βαρελάκια μικρά,  φορτωμένα πάνω σε ζώα.
•Το γραδάρισμα. Όταν πρωτογεμίζανε το καζάνι με μούστο, μετρούσαν τους βαθμούς του «το γράδαραν». Εάν δεν είχαν γραδόμετρο, χρησιμοποιούσαν ένα φρέσκο αυγό. Το έβαζαν μέσα στο μούστο. Όταν η άκρη του προεξείχε και το μέγεθός της ήταν ίσο με αυτό του νομίσματος των δέκα λεπτών (της δεκάρας της χαλκωματένιας που είχαν τότε), τότε οι βαθμοί του ήταν από 12,8-13 βαθμούς και ήταν καλοί. Εάν ήταν λιγότεροι οι βαθμοί, τότε για να τους ανεβάσουν έριχναν μέσα βραστό πετιμέζι ή ζάχαρη. Εάν ήταν μεγαλύτερο, έριχναν νερό για να το κατεβάσουν.
•Το τσιφίλισμα. Όταν τελείωνε το πάτημα των σταφυλιών, τα τσίπουρα τα σάρωναν σε μια γωνιά του λινού για να στραγγίσουν. Μετά, όσοι είχαν τσιφιλιά,  τη χρησιμοποιούσαν για να τα στύψουν τα τσίπουρα και βγάλουν το μούστο που είχαν ακόμη μέσα τους. Τα στυμμένα τσίπουρα τα έριχναν στα ζώα.
Στο χωριό μας δεν τα χρησιμοποιούσαν για να παράγουν τσίπουρο. Μόνο ο Σωτήρης Δημητρόπουλος ή Κασκαμπάς τα επεξεργαζόταν για το σκοπό αυτό.
•Το γέμισμα του βαγενιού. Το μούστο τον άδειαζαν στο βαγένι. Δεν το γέμιζαν μέχρι πάνω, αλλά άφηναν κενό 15-20 εκατοστά. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί ο μούστος με τη ζύμωση (βράσιμο) φούσκωνε και χυνόταν έξω. Τον υπόλοιπο μούστο που θα χρειαζόντουσαν να γεμίσουν το βαγένι τον τοποθετούσαν προσωρινά σε πιθάρια και όταν τελείωνε το βράσιμο τον έριχναν στο βαρέλι. Μετά το γέμισμα του βαγενιού, πάνω από το στόμιό του έβαζαν ένα πρόχειρο σκέπασμα. Δεν το έκλειναν αεροστεγώς για να διαφεύγει το διοξείδιο του άνθρακος το δημιουργούμενο
από τη ζύμωση.
•Έλεγχος βαθμών κρασιού και μέσα βελτίωσής του. Την επομένη ημέρα από τη γέμιση του βαγενιού με μούστο, το ανακάτευαν πολύ καλά. Κατόπιν γέμιζαν ένα μικρό μπουκαλάκι με μούστο, το μισό από την πάνω επιφάνεια και το άλλο μισό από την κάτω, στο ύψος της κάνουλας. Το δείγμα το πήγαιναν στο Χημείο στο Κοπανάκι ή στην Κυπαρισσία, για να το ελέγξουν οι χημικοί και να τους δώσουν τις κατάλληλες οδηγίες.
Όταν ο μούστος δεν είχε βαθμούς έριχναν μέσα βραστό «πετιμέζι ή ζάχαρη. Σε ποσότητα ανάλογη των βαθμών. Ένα άλλο μέσο για την αύξηση των βαθμών ήταν η ξηρά σταφίδα., την οποία την έβαζαν μέσα σε ένα χοντρό πανί (σακούλα) και την κρεμούσαν στο βαγένι.
Εάν ο μούστος είχε περισσότερο από 13 βαθμούς, «κατέβαζαν» τους βαθμούς με χρήση ανάλογης ποσότητας νερού. Συνηθέστατη ήταν και η χρήση ρετσινιού στο κρασί από πολλούς. Για το λόγο αυτό, έριχναν λίγο ρετσίνι μέσα στο μούστο και το άφηναν εκεί, μέχρι να γυρίσουν το κρασί το Φεβρουάριο. Παλαιότερα έριχναν 2 οκάδες ρετσίνι σε 860 οκάδες μούστου.
•Το ψήσιμο του κρασιού. Αμέσως με το γέμισμα του βαγενιού με μούστο άρχιζε η ζύμωση «βράσιμο», δηλαδή η μετατροπή του σακχάρου σε οινόπνευμα. Τις 2-3 πρώτες ημέρες με ένα χοντρό καλάμι ή ξύλο ανακάτευαν καλά το μούστο μέσα στο βαγένι. Τις επόμενες 10-12 ημέρες επαναλάμβαναν την ίδια εργασία μια φορά την ημέρα.
Η ζύμωση στην αρχή, ήταν πολύ δυνατή που μπορούσε ακόμη να ακούγεται και από κάποια μικρή απόσταση. Σιγά-σιγά όμως εξασθενούσε, μέχρι που σταματούσε  τελείως. Για να διαπιστώσουν την ολοκλήρωση της αθόρυβης ζύμωσης, τοποθετούσαν στο στόμιο του βαγενιού ένα αναμμένο σπίρτο. Αν το σπίρτο δεν έσβηνε, πείθονταν ότι ο μούστος είχε «ξεβράσει», «ψηθεί».
•Το άνοιγμα του βαγενιού. Συνήθως η ημέρα γιορτής του Αγίου Δημητρίου, ήταν η ημέρα που δοκίμαζαν το καινούριο κρασί. Το κρασί το έπιαναν από την κάνουλα. Το πρώτο μπουκάλι επειδή ήταν θολό, το άδειαζαν μέσα στο βαγένι, προσέχοντας να μην χαλάσουν την κρούστα που είχε σχηματιστεί στην πάνω επιφάνεια του κρασιού και χρησίμευε για την προστασία του από την οξείδωση. Εάν και το δεύτερο μπουκάλι που θα έπιαναν από την κάνουλα, ήταν θολό, το κρασί έλεγαν ότι δεν έχει ακόμα «ξεθολώσει / ξαστερώσει». Κάποιοι δοκίμαζαν το κρασί μετά 40
ημέρες από το πάτημα. Δεν έλειπαν όμως και οι βιαστικοί που το δοκίμαζαν στις 20 ημέρες ή ακόμη και στις 15 ημέρες.
•Το «χρίσιμο» του βαγενιού. Όταν ολοκληρωνόταν η ζύμωση «ξέβραζε το κρασί», έκλειναν πολύ καλά το πώμα του βαγενιού για να μην αερίζεται «έχριζαν το βαρέλι όπως έλεγαν». Το χρίσμα γινόταν με ρετσίνι. Μερικοί το χρίσιμο το έκαναν χρησιμοποιώντας γύψο. Μερικές φορές όμως κάποιοι δεν το έκλειναν καθόλου γιατί πίστευαν ότι η σχηματιζόμενη κρούστα του κρασιού, κάλυπτε την απαίτηση.
Για να χρίσουν το βαρέλι, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί η ζύμωση του κρασιού, γιατί διαφορετικά υπήρχε κίνδυνος να σπάσει από το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από τη ζύμωση.
•Το «γύρισμα» του κρασιού. Κατά μήνα Φεβρουάριο γύριζαν το κρασί. Βέβαια αυτό γινόταν σε ελάχιστες περιπτώσεις, κυρίως όταν το κρασί επρόκειτο να μείνει για πάνω από ένα χρόνο. Άνοιγαν το βαγένι και άδειαζαν το νέο κρασί σε καζάνια. Κατόπιν έβγαζαν τη «λάσπη», έπλεναν καλά το βαρέλι και ξανάριχναν μέσα το κρασί. Σκοπός του γυρίσματος ήταν να μην χαλάσει το κρασί. Αυτό μπορούσε να συμβεί από μεγάλη ζέστη ή από κάποιον άλλο λόγο, αν κουνιότανε η λάσπη που βρισκόταν μέσα στο βαρέλι.

3.Παρασκευάσματα με βάση, το κρασί, το σταφύλι, το μούστο και το κρασί.

Παρασκευάσματα, είναι τα κατωτέρω:

α. Το σταφύλι, ως γλυκό του κουταλιού.
β. Το Πετιμέζι ή Πετιμέζι.
γ. Η μουσταλευριά.
δ. Τα μουστοκούλουρα.
ε. Παρασκευή του ξυδιού. Το ξύδι χρησιμοποιείται στη μαγειρική, στην κουζίνα για καθαρισμό σκευών, στη βαφική, στην ατομική καθαριότητα και  σε παραδοσιακές συνταγές φαγητών και γλυκών.
στ. Χρήσεις του κρασιού. Το κρασί χρησιμοποιείται στη Χριστιανική Θρησκεία, στη μαγειρική, και  σε νεκρικά έθιμα.

Γιάννης Μητρόπουλος, Αρτικαίος.