Το ήθος του πολιτικού.

Στον Πλατωνικό διάλογο «Αλκιβιάδης Α’», ο Αλκιβιάδης ανακοινώνει στον Σωκράτη ότι θέλει να γίνει πολιτικός. «Και νοµίζεις, Αλκιβιάδη», του απαντά ο Σωκράτης, «ότι η πολιτική είναι παίξε-γέλασε; Για πες µου τι προσόντα διαθέτεις»; «Μα, φυσικά, πολλά: πλούτο, καταγωγή, ξέρω γράµµατα, γυµναστική, πάλη».
«Και µ’ αυτά, αγόρι µου, θα κυβερνήσεις τους Αθηναίους, καταλαβαίνεις τι λες»; Αµήχανος ο Αλκιβιάδης κοιτάζει κατάµατα τον δάσκαλο του:
«Μα τι άλλο χρειάζοµαι, Σωκράτη»;
«Πρώτα – πρώτα χρειάζεσαι αρετή (αρετής µεταδοτέον σοι τοις πολίταις), που σηµαίνει, αγαπητέ µου, πως πρέπει να ξέρεις τι είναι δίκαιον και τι άδικον, πρέπει να έχεις σύνεση, να µπορείς δηλαδή να ελέγχεις τον εαυτό σου και τις πράξεις σου, να διαθέτεις σοφία, για να συλλαµβάνεις υψηλές και ωραίες ιδέες, να σε διακρίνει ανδρεία, θάρρος δηλαδή και ψυχραιµία, ώστε στα δύσκολα να µη γίνεσαι λαγός, να σέβεσαι και τον τελευταίο πολίτη, αλλά και να εµπνέεις και ο ίδιος σεβασµό. Όλα αυτά, νεαρέ µου, συνιστούν αυτό που ονοµάζουµε ήθος. Και
πρόσεξε: µην επαναπαυτείς ποτέ στην αγάπη των πολιτών, γιατί µπορεί να παρασυρθείς και να χαλάσεις (δρα µη δηµεραστής γενόµενος διαφθαρής). Γι’ αυτό φρόντισε να αποκτήσεις αλεξιφάρµακα: την αυτογνωσία και την αρετή».
Και συνεχίζει µερικά χρόνια αργότερα ο µέγας Πολιτικός Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικοµάχεια», απευθυνόµενος στον όποιο Αλκιβιάδη της εποχής του:
«Ο γνήσιος πολιτικός τα δίνει όλα για την αρετή και σφόδρα επιθυµεί να κάµει τους πολίτες καλούς και νοµοταγείς. Η αρετή, Αλκιβιάδη, µας ανυψώνει σε ηθικές προσωπικότητες, τέτοιες, ώστε να προσεγγίζουµε το Θεό (εστίν τον άνθρωπον Θεόν είναι δι’ υπερβολήν αρετής). Ο κατ’ αρετήν άρχοντας δεν φοβάται, δεν είναι απαισιόδοξος (δύσελπις ο δειλός), πασχίζει για το καλό της πόλης του και βοηθάει τους πολίτες να είναι φίλοι µεταξύ τους, τους κινεί σε έργα ωφέλιµα και ωραία και πρώτος αυτός εφαρµόζει τη δικαιοσύνη (δίκαιη µοιρασιά), γιατί
ξέρει πως δίκαιον είναι: το να είναι ίσος µε τον άλλον (ίσον προς έτερον είναι), γι’ αυτό δεν µεροληπτεί, δεν ευνοεί τους δικούς του, δεν κρατάει αµάχες και δεν γίνεται µε την πολιτική πλουσιότερος.
Αυτά, Αλκιβιάδη, και να ξέρεις ότι έτσι θα ωφεληθείς και στην προσωπική σου ζωή, γιατί ο ευδαίµων (ο άνθρωπος που ζει κατ’ αρετήν) δεν επηρεάζεται από τις µεταβολές της τύχης, µπορεί να αντιµετωπίζει ακόµα και τη δυστυχία µε γενναίο φρόνηµα, γιατί αντλεί δύναµη από το ήθος του (ουδείς αν γένοιτο των µακαρίων άθλιος). Εξάλλου, τι να τα κάνεις τα πλούτη, παιδί µου, µακάριος όποιος περνάει µε λίγα, εξοµοιώνεται µε τον Θεό».
Έτσι προσδιορίζουν οι Έλληνες φιλόσοφοι το ήθος του πολιτικού, και σ’ αυτό τον πολιτικό αξίζει η τιµή.

(Από την εφημερίδα «ΗΧΩ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ» της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας, Μάιος 2009).

«Τα προσόντα όλων των πολιτικών, που εμείς επιλέγουμε για να μας κυβερνούν,  πληρούν αυτά τα κριτήρια ;;;».

Γιάννης Μητρόπουλος Αρτικαίος.