ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ, ΛΟΧΑΓΟΣ ΜΑΡΚ, ΟΜΠΡΑΞ, ΖΑΓΚΟΡ, ΤΑΡΖΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ. Και τα κατεβάζεις και τα διαβάζεις επί τόπου.

Ας είναι καλά οι άνθρωποι σε αυτό το νέο blog (δυο blog) που …ανακάλυψα. Και τι δεν έχει. Από κόμικς, μέχρι παραμυθάκια, από συνταγές μαγειρικής μέχρι …αρχαιολατρικές …μακακίες.  Πάρτε κόσμε.  Και καουμπόικα βρήκα και τραγουδάκια, μόνο που έχει και κάτι …σεξουλιάρικα κόμιξ, ευτυχώς ξενόγλωσσα.  Έχει και  Το Πείραμα της Φιλαδέλφεια: Ιστορία και μύθος

Eδώ τα κατεβάζεις : http://movies-maria.blogspot.com/

Και εδώ τα διαβάζεις επί τόπου: http://issuu.com/comicstalgia/docs

Συλλυπητήρια για τον αναπάντεχο χαμό του Αριστείδη Σοφού.

Το Δ. Σ. του Συλλόγου Αποφοίτων Λυκείου Κυπαρισσίας, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια για τον αναπάντεχο χαμό του Αριστείδη Σοφού, απόφοιτου Λυκείου Κυπαρισσίας (πρώην Γυμνασίου) τάξεως 1954, μέλους του Συλλόγου του.
Για το Δ.Σ.
Γιάννης Μητρόπουλος

ΥΜΝΟΣ ΣΤ΄ΑΡΑΤΑΝΤΟΥΡΟΥ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ-ΜΠΕΛΟΥ ΚΟΣΜΑ.

Το παρακάτω κείμενο του Παναγιώτη Κοσμά, είναι αφιερωμένο στο χωριό του τον Άγιο Δημήτριο, συνοικισμό του Κοπανακίου. Πριν, ο συνοικισμός λεγόταν «Ράχη Ντούρ ή Αραταντούρ». Μετονομάσθηκε σε Άγιο Δημήτριο το 1956.
Ο Παναγιώτης Κοσμάς είναι φίλος από τα παλιά. Εκεί στο Άγιο Δημήτριο έμενα και εγώ όταν πήγαινα στην Πέμπτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου με δασκάλα τη Σοφία Παπατσιώρη και στο Γυμνάσιο στις τρεις πρώτες τάξεις.
Ο Παναγιώτης, ορφανός από πατέρα (φονεύθηκε στην Αλβανία), είναι Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και σταδιοδρόμησε στο Υπουργείο Οικονομικών από όπου εσυνταξιοδοτήθη ως ανώτερος υπάλληλος.
Για ένα χρονικό διάστημα χρημάτισε και γενικός Διευθυντής του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων του Υπουργείου Παιδείας.
Γιάννης Μητρόπουλος, Αρτικαίος.

Αναμνήσεις…, Αναμνήσεις…, Αναμνήσεις…, από το χωριό μου.

Από τότε που άφησα το χωριό μου και έφυγα για να κυνηγήσω το όνειρο, την ελπίδα και την τύχη μου, πέρασαν πολλά χρόνια. Ποτέ όμως δεν ένοιωσα το χωριό μου έξω από τη σκέψη και την καρδιά μου. Ζωηρό κρατήθηκε μέσα μου το όραμά του, οι άνθρωποι, τα πράγματα, οι ώρες και οι στιγμές. Ευλογημένα τα χώματά του, τα δένδρα και τα βουνά του.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ
Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ

Το χωριό μου, γενέθλια γη δική μου, των γονιών μου και των προγόνων μου, κατέχει την πιο πολύτιμη θέση στην καρδιά μου. Είναι η ρίζα που με θρέφει και η βάρκα που με αρμενίζει. Όλα τα άψυχα  στοιχεία του μου γέμισαν την ψυχή μου με ακάματη θέληση και ολοζώντανες αναμνήσεις. Τα ποτάμια που ψάρευα με τους ιθαγενείς φίλους μου, οι φεγγαρόλουστες ραχούλες που βόσκαμε τα πρόβατα, τα στενά χωμάτινα δρομάκια που παίζαμε τις μπίλιες, το χωραφένιο γήπεδο που ξεδίναμε στη μπάλα, τα πέτρινα σχολεία που τρόχισαν το ανήσυχο μυαλό μας, η μικρή εκκλησία που με πονηριά πολυβράζαμε το «ζέο» του παπά – Κωνσταντίνου, οι διάσπαρτοι ακροβολισμοί στα δροσοστάλιστα σπαρτά του Μητσιακάκη που αποτελούσαν το φυσικό πλυντήριο των ποδιών μας για να αποφύγουμε το περιπαιχτικό βλέμμα του Ανδριανόπουλου στην καθημερινή πρωινή σχολική προσευχή, οι αγκορτσιές που στήναμε τα δόκανα και αποτέλεσε το πρώτο μας κοινωνικό βιοπορισμό, το παζάρι που εκδηλώναμε τις πρώτες ερωτικές μας προτιμήσεις, η άδολη κλοπή στις ξένες αχλαδιές που όξινε το μυαλό μας, το κολυμβητικό εκπαιδευτήριο του μπλουκουμπούτσου, ο πετροπόλεμος των γειτονικών χαρακωμάτων και η περιπατητική σχολή των γραμμών του τραίνου, μου σφυρηλάτησαν τα πρώτα κοινωνικά μου κύτταρα.
Όσες φορές στραφώ σε αυτά, πιάνω κουβέντα μαζί τους και μόνο αυτά μου ανοίγουν διάπλατα και ανυπόκριτα την καρδιά τους. Πάντα βγαίνω κερδισμένος από το νοερό αυτό ταξίδι. Βλέπεις ότι το χωριό μου εξακολουθεί να με ευεργετεί ακόμη, γιατί το αισθάνομαι καταδικό μου και με αισθάνεται δικό του. Ήταν και είναι τόση η προσφορά στη σκέψη μου που μόνιμα αισθάνομαι χρεώστης του.
Το χωριό μου αποτέλεσε και αποτελεί το καλύτερο ξόρκι σε όλο μου το κοινωνικό διάβα γιατί αισθάνομαι να μου ελέγχει όλες τις πράξεις μου, σε όλη μου την κοινωνική μέχρι σήμερα διαδρομή.
Τέλος, στο χωριό μου οφείλω την ύπαρξή μου ολόκληρη και για αυτό θα το λατρεύω σε όλο το υπόλοιπο προσωρινό μου ταξίδι.

Παναγιώτης Αναστασίου  Κοσμάς