ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ …ΜΠΟΥΡΔΕΣ

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ …ΜΠΟΥΡΔΕΣ

Την αδυναμία μου στους Αρβανίτες την έχετε καταλάβει. Έβαλα μάλιστα και ένα blog σχετικό, για τους πολύ φίλους της Ιστορίας. Όμως έκανα το …λάθος και το …ξεφύλλισα. Είπαμε, δικοί μας άνθρωποι και γιατί όχι, απόγονοι των Πελασγών. Εδώ οι  άλλοι γείτονές μας, επικαλούνται Μακεδονικές ρίζες και να σας πω την αποψή μου; Δεν έχουν και πολύ άδικο, τόσα χρόνια ανακατεμένοι δυο λαοί, δεν αποκτούν κοινές ρίζες; Οι Τουρκοκύπριοι πως δημιουργήθηκαν; Άλλο τώρα, αν ο φανατισμός και οι παρωπίδες τους οδηγούν, στο σκέτο Μακεδονικό παρελθόν τους. Αλλά θα το αναλύσουμε και αυτό το θέμα και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο, μιας και η συγχωρεμένη η γιαγιά μου ήταν Θεσσαλονικιά με καταγωγή από το Βογατσικό, οπότε και εγώ Μακεδόνας, κατά το εν τέταρτον.

Επί τω προκειμένω λοιπόν, ας αρχήσω από τα σοβαρά, που είναι το νέο βιβλίο του Νίκου Βρυώνη με τίτλο » Ιλλυριοί, Αρβανίτες, Αλβανοί και η σχέση τους με τους Έλληνες».

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ελευθερία, αναφέραι μεταξύ άλλων : Ετσι προσπάθησα, όσο πιο απλά και σύντομα γινόταν, να αναφερθώ στις σχέσεις των αρχαίων Ελλήνων και των Ιλλυρίων, δηλαδή των αρχαίων προγόνων των σημερινών Αλβανών, στους δεσμούς μας με τους «Αρβανίτες», όπως αποκαλούσαν τους χριστιανούς Αλβανούς με ελληνική συνείδηση κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, αλλά και κατά την περίοδο της επανάστασης του1821
«Εγώ επιμένω, ότι Αρβανίτες αποκαλούσαν τους Τουρκαλαβανούς και όχι τους Ορθόδοξους συμπατριώτες τους και υπάρχουν πολλά κείμενα-επιστολές οπλαρχηγών της Ελληνικής επανάστασης, Αρβανίτικης καταγωγής, που τους αποκαλούν έτσι.

Ας δούμε και τις …μπούρδες. Γράφει λοιπόν σε κάποιο σημείο, το Αρβανίτικο blog.
Στο Δίπυλο της Αθήνας έχει βρεθεί μια πήλινη κρασοκανάτα επί της οποίας είναι γραμμένη μια από τις πολλές σωζόμενες αρβανίτικες επιγραφές. Υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκε περίπου το 725 π.Χ.
και βρίσκεται στο Εθνικό μουσείο των Αθηνών. Η επιγραφή είναι γραμμένη σε γραφή που αρχίζει από δεξιά και την δίνουμε ανεστραμμένη, χωρισμένη σε λέξεις μεταγραμματισμένη και μεταφρασμένη.
Η επιγραφή αυτή καθώς μας δόθηκε από τον συγγραφέα κο Νίκο Στύλο.

20-23

Και ιδού η …Αρβανίτικη ερμηνεία.

dsc05564Και ιδού η Ελληνική ερμηνεία.

Είναι γραμμένη σε παλαιό αττικό αλφάβητο κυκλικά από τα δεξιά στα αριστερά (επί τα λαιά). Η επιγραφή, σε συνεχή γραφή, λέγει τα εξής:

ΝΙΜΝΑΚΕΔΟΤΟΤΙΕΖΙΑΠΑΤΑΤΟΛΑΤΑΝΟΤΝΑΠΝΟΤΣΕΧΡΟΝΥΝΣΟΗΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ ΜΙΝ Μεταγραφή: hος νυν ορχηστων πάντων αταλότατα παίζει τούτου δεκαν μιν

Απόδοση: «όποιος από τους χορευτές χορεύει πιο χαριτωμένα από όλους, σ’ αυτόν θα απονεμηθεί το αγγείο».

Σχόλια: όπως βλέπουμε, το γράμμα Ε παριστάνει και το Η (ΟΡΧΕΣΤΟΝ= ορχηστων), ενώ το Ο παριστάνει και το Ω και το ΟΥ (ΠΑΝΤΟΝ = πάντων, ΤΟΤΟ = τούτου). Το γράμμα Η δεν αποδίδει ακόμα το Η (αυτό θα γίνει μόλις το 403 π.Χ. επί άρχοντος Ευκλείδου με την εισαγωγή του αλφαβήτου της Μιλήτου), αλλά αποδίδει το δασύ πνεύμα της αναφορικής αντωνυμίας ός.

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/09/19/19-9-2008/

-Περί Aρβανιτών

Οι Αρβανίτες είναι μια από τις βασικές ομάδες του νέου ελληνισμού. Ο ρόλος τους και η δράση τους υπήρξε καθοριστική για τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού έθνους-κράτους. Παράλληλα, οι ίδιοι συνέβαλαν στην πολιτιστική ομογενοποίηση των πολύμορφων ελλαδικών πληθυσμών, που είτε μιλούσαν διάφορες ελληνικές διαλέκτους και ιδιώματα με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, είτε ήταν αλλόγλωσσοι.

Οι Αρβανίτες υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος του ρωμαίικου Γένους, που στην εποχή των εθνικών κρατών μετατράπηκε σε ελληνικό Έθνος.

Αφορμή γι αυτό το αφιέρωμα έδωσε ένα κείμενο που αναρτήθηκε στου Δημήτρη του Δόκτορος με τίτλο : “Οι Αρβανίτες 1. Αρβανίτικα, Η γλώσσα της ντροπής. ” Σας προτείνουμε να δείτε μια άλλη πλευρά του νεότερου ελληνισμού. Όμως πριν απ’ αυτό διαβάστε τη δική μας τοποθέτηση (δια χειρός Ομέρ) :

Noμίζω ότι αν δε συμφωνήσουμε ότι ο σύγχρονος ελληνισμός αποτελεί τη μετάλλαξη της παλιάς πολύμορφης ρωμιοσύνης στην εποχή του έθνους-κράτους, θα έχουμε χαθεί μεταξύ αυθαιρεσιών και ιδεοληψιών.

Το δεδομένο είναι ότι οι Αρβανίτες συνήργησαν απολύτως να δημιουργηθεί ο νέος ελληνισμός και το έθνος-κράτος. Και ακόμα περισσότερο οι Βλάχοι… Και αυτά πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος, οπότε μπαίνουμε σε μια άλλη εποχή.

Και ως γνωστόν κάθε έθνος-κράτος χρειάζεται μύθους και ενιαίο πολιτισμό. Έτσι επέλεξαν μια μορφή του ισχυρότερου πολιτισμού που υπήρξε εντός της Ρωμιοσύνης.

Μου φαίνεται ότι όλα αυτά έγιναν πολύ ομαλά… εκτός από την περίπτωση των Βουλγάρων της Μακεδονίας (που αργότερα έγιναν Σλαβομακεδόνες), όπου ένα μεγάλο μέρος πιέστηκε να υιοθετήσει τις πολιτισμικές μορφές του κράτους.

Πάντως η πολιτική της ομογενοποίησης δεν αφορούσε μόνο τους αλλόγλωσσους Ρωμιούς αλλά και τους ελληνόφωνους, όσους μιλούσαν διαλέκτους και ιδιώματα.”

Και μια εξαιρετική ανάλυση από τον Δόκτορα Δημήτρη, που φιλοξενεί, ο Πόντος και αριστερά.

http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/09/1.html

Η παρ’ ολίγον Ελληνοαλβανική Ομοσπονδία

Μαρτίου 12, 2008 in Νέα Ελληνικότητα | Tags: ,

Στις αρχές του 1809 ο καπετάν – Θοδωράκης βρισκόταν στη Ζάκυνθο. Εκεί ήρθε και τον αντάμωσε, αυτοεξόριστος, ο Αλβανός φίλος του Αλή Φαρμάκης, που μόλις είχε ξεφύγει από τα νύχια του Βελή (γιου του Αλήπασα) ο οποίος εξουσίαζε τότε το Μωριά. Οι δυο φίλοι έκαναν διάφορα μεγαλεπήβολα σχέδια, με ένα και μοναδικό στόχο: να διώξουν από το Μωριά τους Οθωμανούς και τις δυνάμεις κατοχής του Βελή. Δε σχεδίαζαν στα κουτουρού, αλλά προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την πολιτική συγκυρία: Τότε στα Εφτάνησα κυριαρχούσαν οι Γάλλοι, εχθροί (την περίοδο εκείνη) του Αλή, πραγματικού κυρίαρχου της επικράτειας από την Ήπειρο ως το Μωριά. Αυτός ήταν το εμπόδιο στο δρόμο του Βοναπάρτη προς την Ανατολή. Οι δυο Μωραΐτες φίλοι άρχισαν να κουβεντιάζουν με τον Ντονζελώ, το νέο διοικητή των Επτανήσων – παλαιό επαναστάτη, το νυν στην υπηρεσία του Ναπολέοντα και της Γαλλίας.

Οι τρεις τους, μετά από τρία μερόνυχτα συζήτησης, κατέληξαν στο ακόλουθο σχέδιο, που το κατέγραψε ένας γραμματέας:

– Θα έφτιαχναν ένα ελληνοαλβανικό κράτος, υπό την προστασία της Γαλλίας

– Ο Ντονζελώ θα τους έδινε 500 Γάλλους πυροβολητές, ντυμένους με φουστανέλες

– Θα τους έγινε ακόμα τις 5000 στρατιώτες των εφτανησιακών ταγμάτων

– Θα στρατολογούσαν ακόμα 15000, από τον ντόπιο πληθυσμό.

– Θα είχαν τα μέσα να στρατολογήσουν σε Αρβανιτιά, Ήπειρο και Ρούμελη

– Θα γινόταν μεγάλη απόβαση στο Μωριά.

– Θα διακήρυσσαν πως η ενέργεια στρεφόταν αποκλειστικά κατά των Βελή / Αλή και όχι κατά του Σουλτάνου, κάτι που θα υποστήριζε και ο Γάλλος πρεσβευτής στην Πόλη, για να αποφύγουν άμεση αντίδραση των Οθωμανών

– Η κυβέρνηση του δυαδικού προτεκτοράτου θα ήταν δημοκρατική και στη σύνθεσή της μισοί χριστιανοί (Έλληνες) και μισοί μουσουλμάνοι (Αρβανίτες)

– Θα επικρατούσε τέλεια ισοπολιτεία (οι βασικοί νόμοι ήταν έτοιμοι)

– Η σημαία θα είχε σταυρό από τη μια μεριά και μισοφέγγαρο από την άλλη.

Μόλις ολοκλήρωσαν το σχέδιο, άρχισε αμέσως η υλοποίηση. Δημιουργήθηκε μυστική λέσχη, στην οποία συμμετείχε πολύς κόσμος – και πολλοί επίσημοι και δυνατοί της εποχής (Ρώμας, Κούφης, Φωσκάρδος, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Τρουπάκης κ.α.)

Ο Κολοκοτρώνης κι ο Φαρμάκης ήθελαν να πάνε στο Παρίσι για να κουβεντιάσουν την υπόθεση με τον ίδιο το Ναπολέοντα, αλλά ο Ντονζελώ δεν τους άφησε, για να μην υπάρξει καθυστέρηση. Τους έστειλε στην Τσαμουριά για στρατολογία και, πράγματι, σε λίγο είχαν συγκεντρώσει 3000 οπλοφόρους στην Πάργα, οι οποίοι άρχισαν να προωθούνται στη Λευκάδα. Οι ετοιμασίες προχωρούσαν γοργά. Και τότε…

…πλάκωσαν οι Εγγλέζοι! Οι οποίοι, φυσικά, παρακολουθούσαν τα πάντα – και όταν είδαν πως οι Γάλλοι άνοιγαν δουλειές με (ανεξέλεγκτες) φούντες, κινήθηκαν αστραπιαία: Το Σεπτέμβρη του 1809 κατέπλευσε εγγλέζικη ναυτική μοίρα στη Ζάκυνθο και αποβίβασε 3000 στρατιώτες. Τις ίδιες μέρες έφτανε στη Λευκάδα ο καπετάν- Θοδωράκης, με εξακόσιους στρατολογημένους, έτοιμος για όλα, αλλά δε μπορούσε να γίνει τίποτα πια, γιατί οι Εγγλέζοι δεν είχαν καμιά διάθεση να αφήσουν να διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία, χωρίς να έχουν οι ίδιοι τον πρώτο λόγο στη μοιρασιά της.

Έτσι ναυάγησε το όνειρο των δυο φίλων, του καπετάν- Θοδωράκη και του Αλή Φαρμάκη, για την Ελληνοαλβανική Ομοσπονδία. Η Ιστορία θα έδινε άλλες λύσεις…

Υστερόγραφο: Ο Φαρμάκης ήθελε να επιστρέψει στον αγαπημένο του Μωριά, αλλά οι Άγγλοι δεν το επέτρεπαν, για να μη δυσαρεστήσουν τον Αλή πασά. Τον άφησαν, όταν ήρθε στα τελευταία του. Επέστρεψε στον πύργο του, στου Λάλα – και σε λίγες μέρες πέθανε. Ο καπετάν – Θοδωράκης πέρασε τα επόμενα χρόνια στην υπηρεσία των Εγγλέζων, ελπίζοντας πως αυτοί θα λευτέρωναν το Μωριά. Ώσπου, κατάλαβε: «Είδα τότε πως ό,τι κάμομε θα το κάμομε μονάχοι και δεν έχουμε ελπίδα καμία από τους ξένους». Τότε, έφτασε στη Ζάκυνθο μια μυστική επαναστατική οργάνωση που λεγόταν Φιλική Εταιρεία.

http://panosz.wordpress.com/2008/03/12/kolokotronis-3/

 


Advertisements

130 thoughts on “ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ …ΜΠΟΥΡΔΕΣ”

  1. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΙΛΛΟΣ(στα αλβανικα ΣΣτιλλα=κολλονα) οπος κςερις ειναι ελινας που ελλαμπε στο ΕΞΟΤΕΡΙΚΟ.Γιατι ομος οσο ιταν στιν Ελαδα οχι? Μιπος στι χορα τις διμοκρατιας δεν ιχιε τοσο διμοκρατια?

  2. Χιλιάδες Έλληνες που τους περιφρονούσαν εδώ, έφυγαν και έκαναν σπουδαία πράγματα στο εξωτερικό. Αυτό δεν έχει σχέσει με την Δημοκρατία, αλλά με τον ανταγωνισμό και την ζήλια.
    Δεν έχεις ακούσει την παροιμία που λέει «Δύσκολα αγιάζει κάποιος στον τόπο του;»
    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
    Η λέξη στύλος και όχι στύλα, είναι Ελληνική.

  3. Prota prepi na se efkaristiso pou moy dinis tin efxeria na grafo sti dikisou selida.Ixia apofasizi na kano dikimou istoselida alla den grafo kalla elenika.To ousiastiko se emena ine oti pistevo oti Ellines kai Albanoi exoun ena papou.Omos sto meridio mou ego den imai ZITIANOS.Dioti opos ksero yia tous Albanous den exiete afisi tibote apo perousia tou PAPOU, kanontas ola ELENIKA . To alfavito afto inai ETROUSKIKO -PELLASGIKO kai i metafrasi eksigjisete me ti KLIRONOMIKI gllosa tin ALBANIKI
    Dioti oi Elines me ti NEA ELENIKI GLLOSA apomakrinonte sinexia opo gllosa tou OMIRU, opos kathe neo apo to palio. Se roto pios katallaveni tin gllosa tou Omirou sto kino,akoma pios katallavenoi ti gllosa ton Elinon prin 150 xronia na kani ti metafrasi
    tou Makrijani p.x?
    An mou dinis OK sinexizo gia ta ala

  4. Μπορείς να γράφεις όποτε θέλεις, ότι θέλεις. Σε πληροφορώ πάντως, ότι τον Μακρυγιάννη τον καταλαβαίνω πολύ καλά, όπως και τον Παπαδιαμάντη, και η δική μου γεννιά που διδάχτηκε στο σχολείο Αρχαία Ελληνικά, καταλαβαίνει αρκετά καλά τα αρχαία κείμενα. Άλλωστε πάρα πολλές αρχαίες λέξεις, χρησιμοποιούνται ακόμα κανονικά. Παράδειγμα, λέμε νερό αντί για ύδωρ. Όμως λέμε υδραγωγείο, υδραυλικός κλπ

  5. Σε παρακαλο εκο χρισιμοπισι τι λεκσι «ΚΙΝΟ..που θα ποι οχι επιστιμονες σαν και εσενα και παραπολι αλι.Αφτο το εκο ποι επιδι στο παιδει μου οταν πιγε στο σκολιο εγο ιπα« εγο θελο ο γιος μου μπορι να μαθι τι γλλοσα του Ομιρου..και το δεφτερο στο δεντρο τον γλλοσον που βρισκετε και εδο (σελιδα αρβανιτον) οι Αλβανικι γλλοσα πιανι τι προτι θεσι δεκσια και το ελενικο 3-4 θεσι δεκσια

  6. Το κοινό, εξ ου κοινωνία, κοινότητα. Οι απλοί άνθρωποι δηλαδή.
    Σιγά-σιγά βλέπω μαθαίνεις καλά νεοελληνικά.
    Αφτο το εκο ποι επιδι στο παιδει μου.
    Αυτό το έχω πει, επειδή στο παιδί μου.

  7. Παντος εγο νομισο οτι ολι οι εξιπνοι ξενι ενδιαφεροντε πιο πολι για τα ελενικα τις εποχις που οι Ελαδα ΕΛΑΜΠΕ.Ας να κανο εγο λαθος.Νομιζο επισις οτι πρεπι να μελετουντε για πιο λογο τα σιμερινα Ελενικα εχουν φιγι τοσο πολι απο αρχικι γλλοσα.Διοτι τα ελενικα ιταν πανδα Γραπτα που δεν το ιχαν οι αλες γλλοσεσ π.χ τα Αλβανικα και πολες αλες γλλοσες.ΔΙΟΤΙ ΣΤΙΝ ΕΛΑΔΑ ΜΠΕΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΙ ΣΤΙΝ ΗΣΤΟΡΙΑ πολι πιο φανερα απο αλου.Τελιονοντας δεν ντρεπομε που δεν μπορο να γραφο καλλα τα ελενικα διοτι ειναι πολι δισκολο να το γραφις,και εγο δουλεβο στιν οικοδομοι.Αλλα ιμουν αριστουκος μαθιτις στιν ηςτορια και σινεχιζο να μαρεςι να διαβαζο οταν εβχερο

  8. Αφού σου αρέσουν τα αρχαία Ελληνικά, έμπα σε αυτό το άρθρο. ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΑ) – ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ – ΠΟΙΗΣΗ. ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ

  9. ΜΗΝ ΜΠΕΡΔΕΥΕΣΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ.ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Η ΑΘΕΛΑ ΣΑΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ. ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΤΟ ΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΗΣΤΕ.ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΧΙΛΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΥΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΣΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΓΛΩΣΟΙ Η ΔΕΝ ΜΙΛΑΓΑΝ ΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΛΛΑ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ. ΑΣΧΕΤΟΙ, ΑΓΡΑΜΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΜΗΝ ΕΚΦΕΡΕΡΕΤΕ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΜΗΝ ΛΕΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΑΣΧΕΤΟΣ, Η ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΝΤΟ ΤΟΥ. ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΑ. ΜΗΝ ΑΝΑΚΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ, ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ. ΜΗΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΕΙΜΩ ΕΝΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ(ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΩΣΤΕ,ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΟΥΣ?), ΠΑΡΑ ΕΝΑΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟΚΟΚΚΙΝΟΜΠΛΕ ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ. ΒΑΛΤΕ ΜΥΑΛΟ ΕΣΕΙΣ ΑΝΟΗΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΘΕΛΑ ΣΑΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ…..ΑΙΩΝΙΑ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ, ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ….ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ-ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΕΝΩΣΙΣ….ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΤΩΡΑ…ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΙΜΒΡΟ-ΤΕΝΕΔΟ-ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΡΑ…ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΑΒΗ…ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ….ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

    Διάλεξη στα πλαίσια παρουσίασης των βιβλίων «Από το μακεδονικό ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων», «Αλαλία», «Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες», «Μεσόγειος», «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων» και «Μαθήματα νεότερης ιστορίας» από τον ιστορικό και συγγραφέα κ. Σαράντο Ι. Καργάκο.

    http://video.google.com/videoplay?docid=-1492408218267445151

    ΑΛΒΑΝΟΙ-ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ…ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΒΑΣΙΛΗ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΧΙΛΛΕΑ ΛΑΖΑΡΟΥ!
    http://video.google.com/videoplay?docid=7633373259766805864 Αντιπαραθέσεις 26.11

    Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου
    Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στην
    προσπάθεια που γίνεται από πολλές πλευρές να εμφανιστεί ο ελληνικός
    λαός ως ένα ψηφιδωτό εθνοτικών μειονοτήτων και
    εξετάζει το θέμα των Αρβανιτών, με καλεσμένο τον Ρομανιστή –
    Βαλκανολόγο και Πρόεδρο της Επιτροπής Ενημέρωσης για
    τα Εθνικά Θέματα Δρ. Αχιλλέα Λαζάρου.

  10. Πρώτα να …απολαύσουμε το κείμενο και μετά θα το σχολιάσουμε. Εμείς οι προδότες μπάσταρδοι.
    Μόνο μια ερώτηση. Το άρθρο μας το διάβασε ο αποστολέας πριν τοποθετηθεί; Ή έγραψε για να γράψει;

  11. Ego su apefthinome FILE kai den ksero poso ine apodekto. O agnostos Arbanitis exi kani dilosis peri tu legomenu Patriotismu.I Elada kriazete LISIS. Ego san ALBANOS protino kai sigura den ime protos (Prin 100 xronja to ekane o BABAS tu Albaniku ETHNUS o I.KEMAL me to Vasila tote tis Elados) ti simaxia Elados- Alvanias.Dioti oi Elada tha vri oxi mono ISTORIKO stirigma alla kai POLITIKO. Kanontas Elines kai Albanus mazi kanis alos den tha amfizvitisi tin MAKEDONIA,,Tin Kostantinopoli, tin M.ASIA. Istorika sta epomena xronia prepi na antimetopizete istorika tus ALBANUS. To thema ine poso PISTI tha ine sto eksoteriko. DIOTI PIGENE KAI TOLMAS NA DILONIS ARBANITIS STA TIRANA…Arxizontas apo oi ELENIKI PRESBIA tha antimetopisese( esi o idios)
    PROVOKATORAS.,melon ton KSENON IPERISSION.
    Kapji to exun pathi idi..I Elada APILITE ? PIOS ektos
    ton Albanon bori na ine SIMAKOS me tus ELINES?
    To exume apodiksi ISTORIKA? NAI- OXI?
    TO EROTIMA INE gia enan pu den NIOTHI ELINAS (kai sas pliroforo oti ine ligji.) Sto polemo aftos tha polemisi gia to Eleniko simferon? Tote astus ELEFTERUS na fiaknume me taksimas skiesis pu ixame prin 100 Xronja
    xhafaj M/Kastra ALBANIA

  12. Toso kero den pira apantisi apo ton K.Basili.Ithela na ton rotiso 1– I Elada qe i Italia ine sti E.E Omos i Italia eqi GNORIZI ARBANITES xronia tora .I ELADA jati oxi Afu oi ARBANITES INE ELINES ti FOVATE I ELADA? ? ? ?Dioti den boris na fovase to idio su ton llao.Gati den apantai kapios ek meros ton elinon otan oi epistimi Albanoi kanun eklissi stin eleniki BULI ja to thema afto..Jati i albani den borun na kanun MELETES stin DIMOKRATIKI ELADA ja tus arbanites?
    Jati tus kinigane? jati tus exun vgali kai to P……stus
    albanus dimosiografus(EL….ASTINOMIA) kai ala

  13. Σιμερα για προτι φορα το διαβαζα ολο το κιμενο.Το αποτελεσμα ειναι οτι ο Αρβανιτις ειναι ΗΙΜΑΡΙΟΤΙΣ για 2 λογους 1- Καθαροαιμα 2- Ζιτο το Μ.Α.Β.Ι οργανοσι που σκοτοσε ακσιοματουκουσ και στρατιοτες αλβανους στα ΕΛΙΝΟ–ΑΛΒΑΝΙΚΑ –ΣΙΝΟΡΑ…Απορο πος οι Ηιμαριοτες σιμερα μιλλανε στο ονομο του ΚΑΘΑΡΟΥ ΕΛΙΝΑ ΤΙΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ με επιθετα ΕΛΕΝΙΚΑ οπος ΡΡΑΠΙΣ(ιδος δεντρου) ΜΠΟΛΛΑΝΟΣ(μπολλ=αρκετα)
    ΜΠΕΙ–ΛΕΡ(ΓΕΝΙΜΕΝΟΣ ΜΠΕΙ)……….μι εκφερετε γνομι.
    Μανα θα παο στα καραβια αν δεν μου δινουν ΑΔΙΑ

  14. Εγο εκο μπι στο Phorum.gr και στο μεταξι εκο πι να ρικσουν μια ματια σε αφτι τι ιστοσλελιδα για να εχουν μια αποπσι τις πελλασγικις γλλοσας που κλιρονομιετε απο αλβανικι γλλοσα.Πιστεβο οτι οι επισκεπσις αβξισανε αλλα εισις τι αρβανιτικι ερμινια δεν το κανατε εμφανισιμο για ολιυς. Εαν εχιετε καλλο σκοπο (δεκτο και προσοπικο) καλλος

  15. Αν κάποιο μύνημά σου δεν εμφανίστηκε, δεν φταίω εγώ, αλλά το g-mail, που μπλοκάρει κάποια μυνήμα τα. Ξαναστείλτω, χωρίς όμως πολλές, άλλες διευθύνσεις μέσα.

  16. Φιλε μπορις να μου δοσις οστε προσορινα οτι εχει σχεσι με το πιλινο κρασατο να το διμοσιεβο στο Phorum.gr
    Μπορις να το ελενγις μονο σου,διοτι για να διαβαζις μπορις χορις ενγραφι.Τα στιχια μου τα εχεις.Αν νε στιλτο στα προχιρα χερετε

  17. Φίλε μου Ανδρέα, διάβασε σε παρακαλώ το παρακάτω άρθρο.
    «Οι Έλληνες στην Κάτω Ιταλία. Με αφορμή μια ανάρτηση του φίλου μας Ανδρέα.»

  18. Φιλε μπορις να μου βαλις και εμενα ενα θεμα που να ειναι μερος τις δικισου ιστοσελιδας ? πχ οι γνομι τον αλβανον για τους αρβανιτες….και αν θελις μπορις να δοσις τι γνομι σου αν δεν θελις παλι σεβαατο.Διοτι ζιτισα να εκο δικιμου ιστοσελιδα με τιτλο που ιχια στο Phorum.gr…ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ……ΠΙΚΡΕΣ και ο ΑΙΟΛΟΣ μου βαινει ΑΔΝΙΜΙΣΤΡΑΤΟΡ στα λεγομενα μου.Αφτος διμοσιεβε οτι γουσταρε και με ΕΚΛΕΠΣΕ διοτι η γνομι που δεν διμοσιεβετε μπορις αβριος να το θεορις δικισου
    Θελο απαντισι

  19. Οι Αρβανίτες έχουν απώτερη αλβανική καταγωγή, είναι αναμφισβήτητο αυτό, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Προέρχονται από μετανάστευση αλβανικών πληθυσμών που συνέβη κυρίως τον 14ο αιώνα. Δεν έχουν όμως αλβανική εθνική συνείδηση, αλλά αισθάνονται απόλυτα Έλληνες. Η εθνική συνείδηση ενός λαού δεν προσδιορίζεται με όρους «φυλετικής καθαρότητας», γιατί τότε θα φτάναμε σε παράκρουση. Άλλοι είναι οι παράγοντες που την καθορίζουν και πρώτιστα πολιτισμικοί.
    Προσωπικά, ως Αρβανίτη και γνώστη της αρβανίτικης γλώσσας, που είναι ουσιαστικά μεσαιωνική διάλεκτος της νότιας (τοσκικής) αλβανικής, δεν μου δημιουργεί κανένα συνειδησιακό πρόβλημα η παραδοχή της απώτερης αλβανικής καταγωγής μου. Και τούτο επειδή αισθάνομαι 100% Έλληνας. Έχω ξεχωρίσει μέσα μου αυτά τα δύο πράγματα, δηλαδή την «φυλετική» καταγωγή και την εθνική συνείδηση.

  20. Εγώ, χωρίς να είμαι Αρβανίτης, συμφωνώ 100% μαζί σου και λέω και κάτι άλλο, αν διάβασες προσεκτικά το άρθρο μου. Επί Τουρκοκρατίας, δεν υπήρχε διαχωρισμός των ντόπιων κατοίκων σε Αρβανίτες και μη Αρβανίτες.
    » Εγώ επιμένω, ότι Αρβανίτες αποκαλούσαν τους Τουρκαλβανούς και όχι τους Ορθόδοξους συμπατριώτες τους και υπάρχουν πολλά κείμενα-επιστολές οπλαρχηγών της Ελληνικής επανάστασης, Αρβανίτικης καταγωγής, που τους αποκαλούσαν έτσι.»
    Απλά οι Κωλέτιδες και οι άλλοι Φραγγοφερμένοι, για να υποτιμήσουν τους αγώνες τους, τους είπαν «Αρβανίτες».

  21. Εγο σιμφονο γιενικα με τιν αποπσσι οτι οι αρβανιτες εχουν ελενικι σινιδισι.Διοτι δεν ειναι το ιδιο με τους αρβανιτες του βορα απο τι Πρεβεζα και πανο.Ακομα ο ανιπσσος του ΜΑΡΚΟ ΜΠΟΤΣΑΡΙ διλονι ΑΡΒΑΝΙΤΙΣ.Για εμενα αφτο λεη πολα και δεν με νιαζι τι λεη καπιος ΣΟΥΛΙΟΤΙΣ ΚΟΛΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟ ΣΙΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΤΙΝ ΕΚΣΟΥΣΙΑ..ΕΠΙΣΙΜΑΝΟ οτι μεκρι 1913 το ΕΠΙΣΙΜΟ ονομο τις ΑΛΒΑΝΙΑΣ εκ μερος του ελενικου κρατους ιταν ΑΡΒΑΝΙΤΙΑ(μουσλιμανοι και ορτοδοκσοι)
    Και κατι ΑΛΟ ΤΙ ΦΟΒΑΤΕ ΤΟ ΕΛΕΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΟΡΙΖΙ????Το ΤΙΜΠΟΤΕ???

  22. Ποιούς δεν αναγνωρίζει; Είναι κάποια ράτσα ξεχωριστή; Εδώ τα χωριά μας, γεμάτα Αρβανίτες είναι και κανείς δεν ζητά καμιά αναγνώρηση από κανέναν, γιατί όλοι είμαστε ίσοι, όλοι είμαστε ένα.
    Την Πρέβεζα γιατί την ανακατεύεις; Ο Μάρκος Μπότσαρης ήταν Αρβανίτης, άρα και ο ανηψιός του, το ίδιο. Και όλοι οι Σουλιώτες είχαν και έχουν Ελληνική Συνήδειση και από ότι ξέρω από Γεωγραφία, το Σούλι είναι πάνω από την Πρέβεζα. Αν θέλουν κάποιοι Αλβανοί να ονομάζονται Αρβανίτες, δικαιωμά τους είναι. Όσο για την εξουσία, που κολάει;
    Εκτός αν θέλεις να πεις κάτι για τους λεγόμενους Τσάμηδες, που έδιωξαν από την Ελλάδα, σαν συνεργάτες των Γερμανών.

  23. Εσισ δεν ιστε αρβανιτις για να διλοσετε στο ονομα τους.
    Για τους Σουλιοτες κσερις οτι ιπαρχουν διο στασις του ΕΣΟ-τερικου (κολιμενι με τιν εκσουσια) και του ΕΚ-σοτερικου που δεν λενε τα ιδια.Παντα δεν τα βρσκαν οι σουλιοτες που δεν ιταν ΕΛΙΝΕΣ αλλα Αλβανοι…..εκσο απο τιν Ελαδα πες μου πιος τους αναγνοριζι ελινες? Τι λενε τα ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΔΟΚΟΥΜΕΝΤ.Νομιζις οτι «ΤΙΧΕΑ..οι
    Ελινες ηστοριογραφι δεν αναφερουν????

  24. Eσύ είσαι Αρβανίτης και δηλώνεις στο όνομά τους;
    Ανάθεμα αν καταλαβαίνω, τι θέλεις να μας πεις και γιατί θέλεις να μας το πεις. Τώρα για το τι κάνουν οι Σουλιώτες, οι σημερινοί Σουλιώτες, ούτε ξέρω ούτε με ενδιαφέρει. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι Σουλιώτες πολέμησαν για την ελευθερία τους και για την ελευθερία της Ελλάδας, σαν Έλληνες. Και τέλος, γιατί οι Σουλιώτες ήταν έξω από την Ελλάδα, το Σούλι ήταν έξω από την Ελλάδα; Αυτό θέλεις να πεις, ότι η Ήπειρος είναι έξω από την Ελλάδα;

  25. Ο ανιπσος του ΙΡΟΑ ΜΑΡΚΟ ΜΠΟΤΣΑΡΙ εχει πι οτι αδερφια τον ΕΛΙΝΟΝ….αλλα μιτρικι γλλοσα οχει ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΙ αλλα …ΑΛΒΑΝΙΚΙ .Λιπον δεν εχουμε 2 στασις 1- του εσο–τερικου και 2–του εκσο-τερικου
    Του εσοτερικου απο σιμφερον η ΦΟΒΟ περι ελινισμου και του εκσοτερικου που κανις δεν τους ανανγαζι ΤΙΣ ΑΛΙΘΙΑΣ (Αρβανιτες και….πικρες Phorum.gr)

  26. Δεν απαντάς σ΄αυτά που σε ρωτάω. Είσαι βλάκας ή παριστάνεις τον βλάκα; Ή περνάς εμένα για βλάκα;
    Τα Αρβανίτκα προέρχονται από Αλβανικά αυτό όλοι το ξέρουν.
    Αλλά επειδή το πας κουτοπόνηρα, να σου θυμίσω, ότι πριν από τον Χόντζα, η μισή Αλβανία μιλούσε Ελληνικά. Καθαρά Ελληνικά όχι …Ελληνίτικα.

  27. Prota den apofasizis esi an tha sou apantiso.An den moy kani KIEFI den apanto.Deyteron oi gllosa soy arxizi kai jinete anepithimiti.Triton mono i Elada kai i Kina den gnorizoyn Mionotites.Etsi se ligo den tha mpori na stirizi toys Elines tis Albanias dioti oso proxorai i Albania otan tha einai aneksartiti apo Elada tha poi DIKEOMATIKA: Oso i elada den gnorizi mionotites oyte emis den anagnorizoyme.Ti tha jini dikisu apantisi

  28. Τώρα που έβγαλες την μάσκα, μπορείς να πας σε κάποιο άλλο blog να …κρυφτείς. Αν 1.οοο.οοο Αρβανίτες, λένε ότι έχουν Ελληνική συνείδηση, τότε οι 50-100 που λένε ότι είναι μειονότητα, είναι πράκτορες.
    Άντε στο καλό …άσπονδε φίλε.
    Μια Ελληνική παροιμία λέει: Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να ανεβεί και στο κρεβάτι.

  29. Καλλα οτι πις.Πανδος απο τιν αρχει προσεκσα να διλονο τι θεσι μου…..οι Ελινες και οι Αλβανοι εχουν ενα παπου…Στο μεριδιο μου εγο δεν ειμαι ΖΙΤΙΑΝΟΣ..Παντος δεν ειναι δικισου φτεχσιμο.Στο 1920 ο ΠΑΠΑΡΙΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΓΡΑΦΕ οτι οι σουλιοτες ειναι ..ΑΛΒΑΝΟΙ που τορα κανις δεν το λεοι.Ροτο ΠΙΟΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΣΕ ΤΙΝ ΗΣΤΟΡΙΑ????. ΟΙ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 20-τις εονας. Να προσεχις λιγο τα σιμπεραζματα σου…Στο κατο κατο για 10 χρονια η ελαδα θα ΑΝΑΝΓΑΖΕΤΕ ΝΑ ΓΝΟΡΙΖΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ. Δεν μπορι να εχει μονο ΔΙΚΕΟΜΑΤΑ στιν Ε.ΕΝΟΣΙ…αλλα και ΙΠΟΚΡΕΟΣΙΣ

  30. Σε έβαλα στο σπίτι μου, σε φιλοξένισα, σου έδωσα βήμα για τις απόψεις σου (άλλοι σε …κυνήγησαν) και τώρα προσπαθείς να με …κλέψεις. Να μου κλέψεις την Ιστορία μου. Οι Αρβανίτες έχουν Αλβανική καταγωγή, αλλά έχουν -μετά από 600 χρόνια στην Ελλάδα- Ελληνική συνήδειση. Γιατί λες ότι κανείς δεν το παραδέχεται; Οι Αρβανίτες, συμπεθέριασαν με τους ντόπιους, έκαναν σεμπριές, πολέμησαν μαζί τον Τούρκο, αλλά και τους Οθωμανούς Αλβανούς και καλά θα κάνεις να διαβάσεις Ιστορία, για να μην γράφεις αρλούμπες. Οι Σουλιώτες είχαν Αλβανική κατάγωγη, όπως και οι δικοί μας από τα Σουλιμοχώρια ( Σούλι-Ιμάθ= μεγάλο Σούλι), αλλά έλα να τους πεις ότι δεν είναι Έλληνες. Θα σε σφάξουν στο γόνατο. Αν κάποιοι λένε ότι είναι αλβανική μειονότητα, προβλημά τους, κάθε ράτσα έχει τους προδότες της.

  31. Εγο δεν ειμαι ΑΡΒΑΝΙΤΙΣ να με κινιγανε ΕΓΟ ΕΙΜΑΙ ΑΛΒΑΝΟΣ.Με ΚΙΝΙΓΑΝΕ ΑΛΛΑ …ΜΕ ΘΕΛΟΥΝ ΠΙΣΟ διοτι τουσ δινο ΔΙΜΟΣΙΕΥΣΙ με τι ΠΙΚΡΙ ΑΛΙΘΙΑ .ΜΙ ΦΟΒΑΣΕ ΕΣΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΕΙ δεν σα σε κινιγουν…….
    Πολι ΓΡΙΓΟΡΑ Θα ερθει η ΟΡΑ ΠΟΥ θα ΖΙΤΙΑΝΕΥΕΤΕ ΛΙΓΟ ΗΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ….ΑΛΒΑΝΟΥΣ.ΤΕΛΙΟΣΕ Η ΕΠΟΧΟΙ ΠΟΥ Η ΕΛΑΔΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΙΘΕΛΕ ΧΟΡΙΣ ΑΜΦΙΖΒΙΤΙΣΙ.. ΤΟΡΑ ΑΜΦΙΒΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ Ο-ΜΙΡ-Ο,ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΡΟ-ΔΟ-ΤΙ ….κτλ οτι τους εχουν αλλακσι το ΠΕΡΙΧΟΜΕΝΟ στιν ιπερισια του Ελενικου Εθνικισμου

  32. ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΑΛΛΑ …ΑΦΕΛΗΣ. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΓΕΛΑΣΑ. ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ. ΕΜΕΙΣ ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ.

  33. Δεν μπορο να σου επικολισο τι στιγμι που ο Αλβανος Χασαν Τασιν Πασσα στο ονομο τις ΤΟΥΡΚΙΚΙΣ ΑΦΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΡΕΔΟΣΕ (σαν ΑΛΒΑΝΟ και ΑΡΒΑΝΙΤΙ) τιν ΘΕΣΑΛΟΝΙΚΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΓΟΥΣ ΕΛΙΝΕΣ ,ΣΤΙΝ ΕΛΑΔΑ.ΕΚΟ ΦΟΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑ ΑΡΧΕΑ ΜΟΥ .ΑΝ ΘΕΣ ΣΤΙΝ διαθεσι σου αφρι ι φοτογραφια……….και ουτε ΕΝΑ ΜΝΙΜΝΙΟ ΓΙΑ ΤΙ ΜΕΓΑΛΙ ΑΦΤΙ ΠΡΑΚΣΙ ΜΕ ΠΛΙΡΟΣ ΣΙΝΙΔΙΣΙ

  34. Εφκαριστο.Δεν μου αρεσι διοτι δεν ιπαρχι διαφορετικι γνομι.Οπος εσισ τα κανετε ολα ελενικα και εμις τα κανουμε ολα αλβανικα. Για το ατομο κσερο,και για τιν οικογενια του μαλιστα.το βλογ το εκο δι απο τι προτι στιγμι που μπικα στο ιντερνετ.Αφτα που γραφο εγο φοβουντε οι αλβανοι να τα γραφο στις δικες τους ιστοσελιδες.αλλα πολι γριγορα σχεφτομε μονος μου με το «πονο ..μου …..δεν εχει βουνα που δεν πιανουν οι…αλβανοι

  35. Alla kai esy file mou kopanakinews, mhn mas to paizeis «katharos» Ellhnas opos merikoi alloi «Ellhnes», eno sthn ousia den kseroun oute oi idioi tous ti einai dioti poio katharotatos Ellhnas apo emas tous Arvanites den yparxei kai to exoume apodiksei arketes fores auto.

  36. Eγώ καθαρός Έλληνας; Τρίχες κατσαρές. Σύμφωνα με την παράδοση του χωριού, του πατέρα μου ¨Σαρακινάδα» είμαστε απόγονοι, πειρατών, Αραβικής καταγωγής. Φυσικά ανακατωμένοι με ντόπιους κατοίκους που ένας θεός ξέρει, από που κράταγε η σκούφια τους.
    Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι τι αισθάνομαι και αυτό μετράει. Αλλά διάβασε το σημείωμά μου για την καταγωγή μου στο ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ
    Λίγα στοιχεία για την καταγωγή μου.

    Γεννήθηκα στην Πάτρα, από μητέρα (Λούλα-Θεοδώρα) Πατρινιά και πατέρα Μεσσήνιο (Θανάση-Αθανάσιο) από το Αρτίκι-Τριφυλίας.

    Ο πατέρας του πατέρα μου, Μήτρος Γιαννόπουλος-Κατσάκος, καταγόταν από την Σαρακινάδα και η μητέρα του Δήμητρα Παναγούλη, από την Παναγιά Αρτικίου.

    Ο πατέρας της μητέρας μου, Παναγιώτης Κατσιρόπουλος ή Κατσίρος, ήταν από τα Καλαβρυτοχώρια, από το Λιβάρτζι και η μητέρα της, Έλλη- Ελένη Φεραίου, ήταν Θεσσαλονικιά από το Βογατσικό Καστοριάς.

  37. Ρε παιδιά τι συζητάμε τελειωμένα ζητήματα. Είμαι 25% Αρβανίτης από την Γιαγιά μου εκ της μητρός. Πρόγονοι από αυτό το δένδρο υπήρξαν αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού. Κάποιος εξ αυτών βέβαια παρολίγο θα δολοφονούσε το Βενιζέλο αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

    Αν βρείτε έστω και έναν αρβανίτη να σας πει ότι δεν είναι ΕΛΛΗΝΑΣ να μου κοπεί η μύτη!

    Τα περί «καθαρών Ελλήνων» μου φαίνονται λίγο Ναζί… λέω (για πλάκα) να κάνουμε ομαδικό τεστ αίματος & DNA μπας και βρούμε άκρη… άσε που αν ταυτοποιηθούν Ολυμπιακοί, Παναθηναικοί και ΑΕΚτσήδες πάμε για εμφύλιο… ;-D

    Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν οι γνώμες γειτονικών λαών (βλ. Αλβανούς) ούτε για την εθνοτική μας προέλευση ούτε για την ιστορία μας. Μην είμαστε ανασφαλείς… το Έλληνας σημαίνει πολλά, απλά πέφτουμε στην παγίδα να βασιζόμαστε μόνο στην Αρχαία κληρονομιά, ο Ελύτης, ο Νανόπουλος, ο Παπαθανασίου, η Κάλας, ο Θεοδωράκης, ο/η… αρχαίοι είναι?

    Βρέθηκα στη Βραζιλία προ ορισμένων μηνών και συγκινήθηκα ιδιαίτερα με την ισχυρό θαυμασμό στην κλασσική αλλά και σύγχρονη Ελλάδα. Στην Πορτογαλία συνάδελφοί μου Πορτογάλοι είναι περήφανοι γιατί πιστεύουν ότι οι Λουζιτανοί είναι απόγονοι Ελλήνων….

    Αυτή είναι η κληρονομιά μας αυτή πρέπει να συνεχίσουμε (με κόπο) μέσα απο την «Νεοελληνική βλακεία» του ωχαδελφισμού.

    Βρισκόμαστε σε μία γειτονιά της Ευρώπης ταλαιπωρημένη επί αιώνες. Μέχρι τα γειτονικά μας έθνη να φθάσουν ένα αποδεκτό επίπεδο διαβίωσης αυτά θα έχουμε, κομπλεξισμούς και ανοησίες.

    Μην ασχολείστε!!!!

  38. Αυτό το «μην ασχολείστε», δείχνει τον ωχαδελφισμό μας. Καλό είναι να μην ξεχνάει κανείς τις ρίζες του, να τις τιμά και να δείχνει στους …γύρω-γύρω, ότι η ιστορία δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, να μπαίνει όποιος θέλει και να παίρνει ότι θέλει.
    Όλα θα μπορούσα να τα δεχτώ από τους γείτονές μας, εκτός από τις εδαφικές διεκδικήσεις. Εκεί αγριεύω και γίνομαι …Ελληναράς, ένας άνθρωπος καθαρά διεθνιστής, που πιστεύει στα δικαιώματα όλων των λαών του κόσμου.

  39. Καλλιπάτειρα
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

    Η Καλλιπάτειρα, κόρη του Ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, ήταν η πρώτη γυναίκα της αρχαιότητας που μπήκε μέσα σε αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.

  40. Oxoooo posa asxeta diabazo edo.
    Paides kaneis ma kaneis alithinos Arvanitis den leei oti einai «Albanos», dioti poly apla DEN EIMASTAN KAI OUTE EIMASTE.
    To na psaxnoume tora peri glossas kai bourdes auta den ta kserei kanenas, oi Arvanites eimaste Ellhnes (ELLHNARES) poly apla pou aplos milame ta Arvanitika, giati ta milame kai gia poion logo auto den to kserei kaneis.
    To na leme omos oti «oi Arvanites einai Albanoi» kai alla tosa asxeta auta einai propagandes.
    An eimaste «Albanoi», tote emeis oi «Albanoi» polemisame poio poly apo tous «Ellhnes» stin Epanastash tou 21´ lol xaxaxa.

    Geia xara

    1. Βρε πεινασμενε λιγουρη ποιος θα παρακαλα για λιγο ιστορια απο την αλβανια???? βγαζεις και γλωσσα αντι να κανεις τουμπεκα?? ηρθες να μας πεις τι? οτι η αλβανια θα γινει μεγαλη ρε την μλκ που εχετε στον εγκεφαλο σας δεν θα την αποβαλετε ποτε. λιγουρια θα ειστε μια ζωη.δεν θα γινεις ελληνας ποτε αλβανε αλβανε.

  41. Xaxa kalos ton Albano pou tha mas pei kiolas pos tha grafoume xaxaxaxa posa asteia tha doume kai tha akousoume akoma gamise ta. Loipon Adriano, fouskoses kala me ELLHNIKO PSOMI kai tora exeis kai stoma apo pano eee?
    ELLHNAS eisai MONON sthn KARDIA kai MONON stin PSYXH (kai auto eimaste EMEIS OI ARVANITES)

    KAI OXI STHN GRAFH.

    Mbeci mire

  42. Ανδριάνο, αφού σου έχω βγάλει …κόκκινη κάρτα, τι θέλεις εδω μέσα; Να αρχίσεις πάλι τις ανακρίβειες και τα περί αλβανικής ηπείρου; ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ.

  43. Kopanakinews, o Adriano einai enas aplos opisthodromikos Albanos MH-ekseligmenos (opos kai exo sinantisei allous tosous sto diadyktio omoious opos ton Adriano), pou prospathei na perasi me ton diko tou (xazo) tropo mia xazoidestath propaganda pou mono o idios tou tin pisteuei kai xairetai apo pano. As lene oti theloun peri «Tsamourias» kai «Arvanites» kai alla tosa asteia pragmata, emeis oi idioi kseroume poioi eimaste kai eimaste PAN-YPERHFANOI pou eimaste ELLHNES-ARVANITES.

  44. Προς Arvanitis.
    Δυστυχώς ο φίλος μας δεν είναι απλά ένας «απλός οπισθοδρομικός Αλβανός» Αν ήταν έτσι θα τον είχα ανεχθεί. Άλλωστε υπάρχουν και πολύ απλοί Έλληνες οπισθοδρομικοί. Τον δέχθηκα με ανοιχτές αγκάλες. Διάβασε τις πρώτες αναρτήσεις. Παρ΄ότι διαφωνούσα σε πολλά από αυτά που πίστευε, η δημοκρατική μου παιδεία, δεν μου επέτρεπε να τον «φιμώσω». Όμως όταν τον πίεσα να μου απαντήσει σε μια ερώτηση, μου απάντησε:
    «An den moy kani KIEFI den apanto»
    Τότε κατάλαβα, ότι μόνο αφελής και αγράμματος δεν ήταν. Ποιό κάτω μου έστειλε την παρακάτω …απειλή:
    «Πολι ΓΡΙΓΟΡΑ Θα ερθει η ΟΡΑ ΠΟΥ θα ΖΙΤΙΑΝΕΥΕΤΕ ΛΙΓΟ ΗΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ….ΑΛΒΑΝΟΥΣ.»
    Εδώ ξεχείλησε το ποτήρι και τον έστειλα στο καλό.
    Αυτά προς το παρών.

  45. Bebaios kai yparxoun kai poly Ellhnes opisthodromikoi kai opoios leei to antitheto einai apla ratsistis kai oxi realistis.
    Mhn perimeneis kai kati allo, tetoioi idous Albanoi etsi einai, otan ta blepoun skoura tin kanoun ale kai den apantane.
    Telos panton… Kai opoios den to exei katalabei akoma : Autoi oi poromenoi Albanoi (opos o Adriano) goustaroun ELLHNIKH ISTORIA gia auto psaxnonte kai prospathoun OLA ta ELLHNIKA na ta kanoun «albanika»… Gia omos xoris thetika apotelesmata ; )

    Kalhnyxta

  46. Οι Αρβανίτες αγαπητέ μου έπρεπε να ήταν κάτι που ενώνει τους Έλληνες και τους Αλβανούς και όχι που τους χωρίζει.
    Ο Κουλουριώτης υποστήριζε φανατικά την κοινή καταγωγή Ελλήνων και Αλβανών, όπως τόσοι άλλοι επιστήμονες της εποχής. Ότι οι Αλβανοί εθεωρούντο Ελληνικό φύλο ή από άλλους Πελασγικό φύλο ομόφυλο με το Ελληνικό.
    Και το γεγονός ότι μιλάνε Αρβανίτικα δε σημαίνει ότι όλοι τους ήταν Αλβανικής καταγωγής. Η γλώσσα διαδίδεται χωρίς πάντα αλλαγή του ανθρωπολογικού τύπου. Αυτά είναι γνωστά στην επιστήμη της ανθρωπολογίας.

  47. Το ότι οι λεγόμενοι Αρβανίτες ( Έτσι τους είπαν οι Φραγγοθρεμένοι καλαμαράδες μας), έχουν κατά την γνώμη μου Αλβανική καταγωγή, δεν τους κάνει λιγότερο Έλληνες, από όλους τους υπόλοιπους. Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα, αν μέσα στις καταβολές μου, εύρισκα και Αρβανίτικο αίμα. Άλλωστε το 21, οι δικοί μου πρόγονοι από τα Κοντοβούνια ( Οι προγονοί μου Λιας και Νίκος, έπεσαν στο Μανιάκι) και οι ήρωες από τα Σουλιμοχώρα, μαζί έκαμαν την επανάσταση και μαζί πολέμησαν τον Ιμπραίμ. Μη ξεχνάμε και την προσπάθεια του Κολοκοτρώνη, να φτιάξει Ελληνοαλβανικό κράτος.

  48. E oxi kai «Ellhnoalbaniko» kratos ore file o Kolokotronis min leme asxeta pragmata kai krima na leme tetoia dioti trizoun ta kokkala tou Gerou.
    Nomizeis pos tote oi Ellhnes tha afinan «Albanous» na boun stin eksousia? Eixame Arvanites prothipourgous, stratigous kai kai kai… Autoi oloi diladi itan gia esena «Albanoi»? Gia onoma tou Theou min trelathoume kiolas.

  49. Η ιστορία φίλε μου ότι γράφει δεν ξεγράφει.Πρόσθεσα στο τέλος του άρθρου μου, ένα ποστ, διάβασέ το.
    Η παρ’ ολίγον Ελληνοαλβανική Ομοσπονδία.
    http://panosz.wordpress.com/2008/03/12/kolokotronis-3/
    Ξέρεις εγώ ούτε λαούς μισώ και απεχθάνομαι, ούτε με τρομάζει η αλήθεια.

  50. Ta berdeueis agaphte kopanakinews.

    Katarxas einai sketh propaganda auto to pragma.

    Thelan na dioksoun tous othomanous kai meta ithele dithen auto to pragma o Kolokotronis :

    «- Η σημαία θα είχε σταυρό από τη μια μεριά και μισοφέγγαρο από την άλλη.»

    NAI SIGOURA… Gia auto ekobe o Kolokotronis ta kefalakia ton tourkoalbanon gia na ftiaksei dithen ena «Ellhnoalbaniko» kratos xaxa poly berdemena ta lete eseis pou to ypostirizetai auto to asxeto pragma.

    Meta to allo asxeto einai auto to «mousoulmanoi Arvanites».

    Prepei na mathete orismenoi asxetoi oti den ypirksan POTE «mousoulmanoi Arvanites» kai mhn mou pei kanenas to antitheto dioti eimai o idios mou Arvanitis kai oloi mas eimaste 100% Orthodoksoi Xristiannoi ELLHNES mexri kai to teleutaio kokkalo.

    Orthodoksoi = Arvanites
    Mousoulmanoi = Albanoi

    Oute ego den miso kanenan lao, alla na mhn leme kai asxeta pragmata dioti einai pragmatika krima na leme tetoia.

    Den prospatho na sou allakso thn gnomh, dioti den pauei na einai gnomh, isa isa mou aresei pou yparxoun diaforetikes gnomes kai apopseis alla se auto to «mousoulmanoi Arvanites», ekei tha mino ARVANITIKO KEFALI pou shmainei oti tha maloso me ton synomiliti mou an ypostirizei autin tin asxeti blakeia.

    Kalhnyxta file

  51. «Τρία πουλάκια …κάθονται»

    To poios ta exei mesanyxta fainetai kyrie kopanakinews.

    Tha se parakalousa na episkeuteis Arvanites ths Hpeirou, sou protino ena poly kalo Arvanitoxori onomati AGIÁ, o tonos sto teleutaio alfa kai tote ksana milame.

  52. Το 21 τουλάχιστον εδώ στη Μεσσηνία, Αρβανίτες αποκαλούσαν τους Αλβανούς Μουσουλμάνους. Υπάρχουν σχετικές επιστολές. Αλλά ως γνωστόν, δύσκολα αλλάζει ένα Αρβανίτικο κεφάλι.

  53. Bebaios kai to 21 oi Maniates apokalousan tous Slavous Boudistes… Kalimera kai efekse! Eseis diladi oloi ta akousate ola auta to 21 kai ta zeisate sigoura kiolas, dioti me poly pistiko tropo ta lete ola ore.
    Tha mou dikseis tora autes tis «epistoles» pou tis egrapse poios?
    To internet einai ena sketo bourdelo pou o kathe asxetos kai agnostos grafei oti tou kataibei sto mualo.
    Akribos poly dyskola allazei ena Arvanitiko kefali kai doska to Theo pou eimaste etsi.

  54. Εκτός από θρασύς, αγενής και υβριστής, είσαι και ανιστόρητος. Δεν έχεις διαβάσει καν, τα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη, που αποκαλεί ξεκάθαρα τους Αλβανούς, Αρβανίτες. Αλλά που να ξέρεις πράγματα για την Ορλωφική Επανάσταση, στην οποία πήρε μέρος ο πρόγονός μου Γιάννος Γιαννόπουλος και μετά κατέφυγε στη Ζάκυνθο, μαζί με τους περισσότερους καπεταναίους. Ούτε καν για το Μανιάκι θα ξέρεις, που εκεί πέσανε τα δυο του παιδιά. Ο ένας προ-προ-προ πάπους μου.
    Και φυσικά είμαι άγνωστος, αλλά όχι άσχετος. Κάνε τον κόπο να μπεις στην Αρχική μου σελίδα και κατέβασε η διάβασε, τα Απομνημονεύματα του γέρου του Μωριά. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για σένα.

  55. «Thrasys, agenhs, ybrisths kai anistoritos», efoson me blepeis etsi tote se apoxaireto na´sai kala dioti opoios me blepei etsi ti allo na kano ektos na ton apofigo.
    Kai efoson emeis oi Arvanites GIA ESENA eimaste «Albanoi», tote na tin kaneis louis dioti emeis oi «Albanoi» eleutherosame tin «Albania» sry ennoo tin Ellada kai exoume kathe dikaioma na dioksoume esas tous «PSEUTOEllhnes» apo ton «Albaniko» mas xoro.
    Ora enoseis arxaias «Albanias» me shmerinei Albania…

    Diten e mire

  56. Σ΄αυτό το …μπουρδέλο το ίντερνετ, όπως έγραψες, εμείς οι άσχετοι που γράφουμε βλακείες, όπως έγραψες, σου απαντήσαμε με τα λόγια του Κολοκοτρώνη και το …έστριψες αλλά Γαλλικά. Προσπάθησα να σου δώσω να καταλάβεις, ότι αυτούς που εσύ λές Αρβανίτες, τότε, πριν την Επανάσταση, δεν τους ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους Έλληνες, γιατί αισθανόντουσαν και ήταν Έλληνες.
    Και μη βάζεις στο στόμα μου, πράγματα που δεν υποστηρίζω.

  57. Siggnomi alla to Internet diladi gia esena einai mia sobari pigi? An einai etsi tote ok pao passo sry…
    Bebaios kai asxetoi oti afora to thema ton Arvaniton.
    Pos ginetai na krineis esy tin fara ton Arvaniton efoson den exeis synantisei Arvanites kai oute exeis milisei kan mazi tous?
    Me poio dikaioma ore mas baftizeis esy emas tous Arvanites «Albanous» eee se roto me poio dikaioma?
    Bravo tou o Geros, diladi synergazontan me liga logia mazi me «Albanous» o Kolokotronis bravo tou.
    Na se rotiso, exeis dei Arvanites katholou?
    Sou moiazoun gia Albanoi?
    Eee loipon tha to ksana po, oi Arvanites einai Ellhnes Hpeirotes-Thesprotoi pou anamixthikan mazi tous Toskoi-Albanoi, gia auto sinantame polles fores Arvanites pou moiazoun me Ellhnes kai Arvanites pou moiazoun san Albanoi.
    Ellhnas pou milouse ta Arvanitika ton onomazan kai auton Arvaniti poly apla.
    Sthn Thesprotia oi pliopsifeia einai Arvanites ti exeis na peis gia auto?
    Kai meta anarotiesai giati sou milane oi Albanoi gia «Albaniki Hpeiro», afou me auta pou les dikio exoun oi anthropoi kai ego etsi tha to katalabaina opos kai oi Albanoi.

  58. Η δεν θέλεις ή …αδυνατείς να καταλάβεις. Το μέρος που μένω, η Αγριλιά Κοπανακίου, είναι Αρβανιτοχώρι. Ο Δήμος μας Δήμος Αετού, είναι μισός-μισός. Αποτελείται από τα Σουλιμοχώρια και τα Κοντοβούνια. Ποτέ δεν είμαστε χωρισμένοι σε Αρβανίτες ή μη Αρβανίτες. Τιμάμε τους προγόνους μας, από όπου και αν κράταγε η σκούφια τους, οι οποίοι έχυσαν πολύ αίμα για την Ελευθερία, αυτού του τόπου. Άσχετοι είναι κάποιοι θεωριτικοί …Ελληναράδες, που έχουν κάνει τεστ …DNN και έχουν βρει στο αίμα τους ίχνη Παιόνων και Μινιών.
    Αλλά τα απομνημονεύματα του γέρου, δεν τα διάβασες και νομίζω ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να αμφισβητεί τα λόγια του. Και κάτι ακόμα, ο γέρος που μίλαγε τα Αρβανίτικα, μαζί με εμάς, τους λεγόμενους Ντρέδες, πολέμισε και τον Τούρκο και τους Αρβανίτες Μουσουλμάνους.
    Μπες στο google, και πληκτρολόγησε Ντρέδες, Σουλιμά, ή μπες εδώ, που είναι επίσημο και όχι δικό μου και διάβασε μεταξύ άλλων. http://www.geocities.com/Athens/Atrium/7102/hist/1821/intro2.html
    Η κατάληψη της Αρκαδιάς ήταν η πρώτη από μια μακρά σειρά πολεμικών κατορθωμάτων για τους Ντρέδες. Πολέμησαν στα Φιλιατρά, στην Πύλο, στη Μεθώνη, στην Τριπολιτσά, στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια, αργότερα εναντίον του Ιμπραήμ σ΄ όλη την Πελοπόννησο και στον ίδιο τους τον τόπο, στο Ψάρι, στο Λάπι,στον Αετό, μέχρι το Μάϊο του 1828 που χτυπήθηκαν με τον Ιμπραήμ στη θέση Γουβαλάρια. Είχαν προηγουμένως συμμαχήσει μαζί τους και 4000 Αλβανοί στρατιώτες του Ιμπραήμ, οι οποίοι δυσαρεστημένοι μαζί του αποστάτησαν και ενώθηκαν με τους Ντρέδες. Έτσι κατέφεραν ένα πολύ σημαντικό πλήγμα στον Ιμπραήμ και τον ανάγκασαν να αποχωρήσει άπρακτος από τα Σουλιμοχώρια.
    «Ξαφνικά τους ήρθε βοήθεια εκεί που δεν το περίμεναν. Οι 4000 Αλβανοί μισθοφόροι ήταν δυσαρεστημένοι με τον Ιμπραήμ που τους χρωστούσε μισθούς τριών μηνών και επιπλέον ήταν ανήσυχοι για την επικείμενη αναχώρηση του για την Αίγυπτο. Έτσι ήρθαν σε μυστική επαφή με τους ομόγλωσσούς τους Ντρέδες και συμφώνησαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο του Ιμπραήμ και αυτοί ως αντάλλαγμα θα τους βοηθούσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.»

  59. Akribos auto einai pou to exo pei arketes fores.
    Arvanites «Mousoulmanoi» den ypirksan pote.
    Htan ALBANOI Mousoulmanoi kai OXI Arvanites.
    Ta tsoutsekia oi AlbanoPSEUTOtsamides pou itan oi polemistes tou Ali Pasa, apo ekei pou pernousan kai ta katastrefane ola afinan to onoma taxa oti einai «Arvanites» gia na berdepsoun ton kosmo, dioti einai gnosto oti o Arvanitis misi ton Albanopseutotsami thanasima.
    Me liga logia autoi oi Albanoi thelan na berdepsoun ton Ellhniko kosmo gia na kerdisoun ton polemo tous, eno o Arvanitis itan Ellhnas kai Orthodoksos kai tpt allo.
    Kai oriste pou h propaganda tous perase ligaki SHMERA ston Ellhniko kosmako, to idio den kanan oi Tourkoi to paidomazoma pou pernan ta mora ton Ellhnon kai ta kanan Tourkous tous legomenous gennitsarous?
    Ligo skepsi theli kai tpt allo.
    Kai efoson meneis se Arvanitoxori opos les, sou exoun pei ekei oi Arvanites oti einai h´oti itan kapote «Albanoi»?

  60. Kai efoson esy mou dixneis pragmata pou se synferoun, tote tha sou dikso kai ego pragmata pou me synferoun efoson mou theleis tou INTERNET stoixeia pou ta theoreis kai sosta oriste mas diabase tote auta :

    http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/makriyannis/index.htm

    Gia pes mou, o Stratigos Makrygiannis giati sta apomnimoneumata tou anaferei pantou tous Arvanites : Botsaris, Tzavellas ktl. os ELLHNES oplarxigous kai oxi os «Albanous»?

    Μια «αρβανίτισσα» γράφει για τους «Αρβανίτες:

    Πολλές είναι οι μελέτες που μιλούν για την πόλη «Άρβανο» της Βορείου Ηπείρου, ως σημείο αναφοράς ενός πληθυσμού που μετακινήθηκε από εκεί και ήρθε και μετοίκησε στην Ελλάδα, γύρω στον 12ο, 13ο και 14ο αι. μ.Χ. Πολλοί είναι όμως οι Αρβανίτες στην Ελλάδα που δεν έχουν ως τόπο καταγωγής ούτε την Ήπειρο, ούτε το συγκεκριμένο «Άρβανο» αλλά παραδόξως άλλα «Αρβάντ», πόλεις με το ίδιο όνομα δηλ., τις οποίες δεν αναφέρει καμία μελέτη!
    Έτσι, προκύπτει το εξής ερώτημα: ποιο ήταν το μητροπολιτικό «Άρβανο» ή «Αρβάντ»; Ήταν στην Ήπειρο το μητροπολιτικό κέντρο ή το Άρβανο της Ηπείρου ήταν μια πελασγική περιοχή, όπως τόσες άλλες;

    Edo se thelo tora ; )

    Auta gia tin arxi…

    Geia xara

  61. Και εγώ τους χριστιανούς Αρβανίτες, Έλληνες τους λέω γιατί Έλληνες είναι. Απλά λέω, όπως και ο Κολοκοτρώνης, ότι αυτοί οι Έλληνες Αρβανίτες, τότε, αποκαλούσαν Αρβανίτες τους Τουρκόπιστους και όχι τους εαυτούς τους. Το παρανόμι Αρβανίτης, το κόλλησαν και έμεινε, στους χριστιανούς Αλβανόφωνους, οι πολιτικοί ταγοί της εποχής, για να τους μειώσουν. Ποιό απλά δεν μπορώ να στα γράψω.
    Τώρα γιατί όλοι αυτοί οι Αρβανίτες, από τα Άρβανα, τα Άρβαντ και άλλα …κούτσουρα λιθάρια, μιλούσαν Αλβανικά, τι να σου πω; Ίσως με την …επιφοίτηση του Αγίου πνεύματος.
    Όσο για τον Μακρυγιάννη, που μακάρι να τον είχες διαβάσει, γράφει στο Βιβλίον Α´, Κεφάλαιον δεύτερον.
    «Καὶ ὕστερα γεννήθη καὶ τὸ δικό μας τὸ Ἑλληνικὸν κ᾿ ἐμεῖς τὸ πηγαίναμε σκεπασμένο ὅτι δουλεύομε διὰ τὸν Ἀλήπασσα, τὸν ἀφέντη μας, νὰ τὸν σώσωμε, ὅτι ἀδίκως τὸν κατατρέχει ὁ Σουλτάνος. Αὐτὰ βγαίναμε, νὰ ἐλκύζωμε τοὺς Τούρκους Ἀρβανίτες, τὸ κόμμα τοῦ Ἀλήπασσα, νὰ τοὺς ἔχωμε φίλους αὐτούς, νὰ μᾶς βοηθήσουνε κι᾿ αὐτεῖνοι, ὅτι ἤμαστε ὀλίγοι καὶ οἱ Τοῦρκοι πλῆθος. Ἀφοῦ συνάχτηκαν οἱ πρόκριτοι καὶ οἱ νοικοκυραῖγοι, μιλήσαμε νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριον κρυφό, καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Ἀλήπασσα νὰ τοὺς λέμε συντρόφους διὰ τὸν σωμὸ τοῦ Ἀλήπασσα.»
    Δηλαδή αποκαλεί «Τούρκους Αρβανίτες» τον Αλή Πασά και τους δικούς του.
    Φίλε μου, άρχισε να διαβάζεις την ιστορία του τόπου μας και μην ακούς τις βλακείες, που λέει ή γράφει ο καθένας.
    Την ιστορία να διαβάσεις, όχι τις γνώμες και τις θέσεις, του οποιουδήποτε. Εννοείτε ούτε τις δικές μου.
    http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/makriyannis/index.htm
    Να και τα απομνημονεύματα του Στρατηγού.

  62. Poioi einai tote shmera diladi autoi oi Arvanites «Mousoulmanoi»? Pou pigan?
    Exei ginei megalh berdepsoura se auto to Arvanites «Mousoulmanoi» kai tha epimino se auto pou eipa, oti to xrisimopoiousan oi Albanoi to onoma ton Arvaniton gia na berdepsoun tous Ellhnes.
    Oti afora tin glossa kai pali boro na sou doso alla tosa stoixeia kai alla …koutsoura litharia pou tha ta onomaseis esy.
    Diladi o kosmos pou mathainei shmera mia kseni glossa p.x. ta gallika einai diladi gallos?
    Boro na sou po osa theleis file mou kopanakinews, p.x. oi gerontoi Arvanites einai entelos kserokefaloi kai to mono pou tha ginei einai na fas ksylo an tous onomaseis «Albanous» kai den sou kano plaka pliroforisou gia na deis oti den sou leo psemata.
    Se pleiopsifeia oi Arvanites einai Ellhnikis katagoghs apo tin Thesprotia (den kribo oti eimaste mia dikia mas fyli dioti moiazoume oloi anametaksi mas) pou mazi tous blextikan kai Albanoi ths Toskerias efoson Hpeiro-Boreio Hpeiro kai Albania einai dipla dipla siga to dyskolo gia na to katalabei kapoios.

  63. Baaa sbinoume katharotata STOIXEIA pou dixnoun tin ELLHNIKOTITA ton Arvaniton, ahhh kanoume kai tetoia kolpakia tora opos kai oi Albanoi, oti den mas synferei to sbinoume.
    Tora mou edikses ti soi anthropos eisai wannabe Drede.
    Exases to paixnidi kai gia auto xairomai para poly.

    Ante geia

  64. Aναφέρει ο Καργάκος, το παρακάτω απόσπασμα, στο βιβλίο του » ΑΛΒΑΝΟΙ, ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ »
    «Κατέπιπτον εις το χαίνον βάραρθρον και κατεκρημνίζοντο ευρίσκοντες τον θάνατον επί των απορρώγων εκείσε βράχων της δυτικής του Παλαμηδίου πλευράς πληρώσαντες ούτω διά των συντριμμάτων των μελών αυτών τον μεταξύ των μεσημβρινών υπωρειών της Ακροναυπλίας και της δυτικής κλιτύος του Παλαμηδίου σχηματιζόμενον ορμίσκον, ου η θάλασσα κατέρυθρος γενομένη εκ του αφθόνου των Αλβανών αίματος Αρβανιτιά έκτοτε απεκλήθη» (Μιχαήλ Λαμπρυνίδης: «Η Ναυπλία». Αθήνα, 1898, σελ. 305).
    «Αρβανιτιά έκτοτε απεκλήθη.»

  65. Να στο γράψω και μεταφρασμένο και πιο ολοκληρωμένο.
    Έτσι, τον Απρίλιο του 1779 οι Αλβανοί περιχαρείς διότι επί τέλους θα ελάμβαναν τον «λουφέ» (στρατιωτικό μισθό) ανέβαιναν λίγοι-λίγοι την Καρά-Ντάπια, που αργότερα πήρε την ονομασία «Θεμιστοκλής» και από μια ξύλινη γέφυρα κατευθύνονταν προς την «Ταβίλ Ντάπια» που αργότερα ονομάστηκε «Φωκίων». Όμως κάτω από τη γέφυρα υπήρχε χάσμα βαθύ και η γέφυρα είχε ειδικά διασκευασθεί από τον Τζεζαερλή ώστε οι Αλβανοί να κατακρημνίζονται κατά ομάδες και πολτοποιημένοι να ρίχνονται προς τη δυτική πλευρά του φρουρίου. Τα σώματά τους έφθαναν μέχρι τη θάλασσα που βάφτηκε κόκκινη. Έκτοτε η περιοχή ονομάστηκε Αρβανιτιά7
    ββ.. «ΑΑρρββααννίίττεεςς σσττ » ΑΑννάάππλλιι» .
    Όλα τα παραπάνω από το βιβλίο του Καργάκου και αν δεν το έχεις να στο βάλω να το διαβάσεις.
    Περισσότερα για τον Καργάκο, που άλλα διαβάζει και άλλα καταλαβαίνει, άλλη φορά.

  66. Δεν σβήνω τίποτα, χωρίς προειδοποίηση. Αν εννοείς ένα κείμενο, που είχες στείλει και παλιότερα, για τον Καργάκο. Το παρακράτησε το wordpress, σαν spam. Δεν ξέρω το λόγο, αλλά συμφωνώ μαζί του. Σιγά μην προβάλω την διαφημιστική του καμπάνια, για να πουλήσει τα …κούτσουρα λιθάρια του. Αλλά θα σου απαντήσω αύριο. Έχω και άλλα πράγματα να κάνω.
    Ένα μόνο, ο λαός μας λέει «Μ΄όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.» Οπότε σε συγχωρώ για όλες τις ανακρίβειες που έχεις υιοθετήσει. Ένα δεν θα σου συγχωρήσω. Αν δεν κάτσεις να διαβάσεις μόνος σου τα ιστορικά μας κείμενα, για να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.
    Μην ξεχνάς ότι ο Καργάκος, δεν είναι ιστορικός όπως αποκαλείται, αλλά μελετητής της ιστορίας, όπως κι εγώ και …ελπίζω και εσύ, που βγάζει συμπεράσματα.

  67. Hahaha ta «koutsoura litharia» tou hahaha mou aresei auto.
    Kaneis lathos, den exo uiothethsei tpt kai apo kanenan kati. Psaxno merika pragmata gia tous Arvanites kai to mono symberasma pou bgazo EGO einai Ellhnes Hpeirotes Thesprotoi pou to ksana leo me sigouria exoun blextei anamesa mas kai Toskoi tis Albanias.
    Den pao me bash tis glossas, oute me ta biblia, pao bash tis fatseos.
    Kai opos to exo ksana grapsei pio pano, tha breis Arvanites pou moiazoun me Toskous kai Arvanites pou moiazoun san Ellhnes-Arvanites ; ) poly apla.
    Arvanitis = Ellhnas Thesprotos kai Toskos.

    Oi shmerinoi Albanoi einai mix laos kai den exoun kamia sxesei me emas tous Arvanites kai katharoaimoi Albanoi na einai kana 30%.

  68. Pros olous tous tholokoultouriarides… Diabaste :

    1. Η καταγωγή των σύγχρονων Αλβανών εξακολουθεί να προκαλεί διχόνοιες ανάμεσα στον επιστημονικό κόσμο και δεν έχει επέλθει μια τελική συμφωνία. Επομένως κανείς δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλή επιστημονικά συμπεράσματα.

    2. Για την καταγωγή των Αρβανιτών επίσης υπάρχουν πολλές απόψεις οι οποίες δεν είναι πάντα αυθόρμητες αλλά πολλές φορές εμπεριέχουν πολιτικές σκοπιμότητες.Το Αλβανον και το Αρβανον είναι ΥΠΟΘΕΣΗ πως μπορεί να πρόκειται για την ίδια λέξη χωρίς να μπορεί να αποδειχθεί παρά μόνο με υποθέσεις. Προσωπικά όσο αυτή η περίπτωση παραμένει μια απλή υπόθεση ΔΕΝ την υιοθετώ. Οι Αρβανίτες είναι γνωστό πως για πρώτη φορά αναφέρονται στην «Αλεξιάδα»της Αννας Κομνηνής και αφορά την περιοδο της διακυβέρνησης του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118)πολύ νωρίτερα από την κάθοδο των Αλβανικών φυλών.

    3. Τα λάθη που μπορεί να υπάρχουν στο βιβλίο του Καργάκου όσον αφορά αρβανίτικες λέξεις δεν φανερώνουν απαραίτητα ένα ερασιτέχνη ιστορικό αφού όπως είναι γνωστό η αρβανίτικη διάλεκτος ΔΕΝ γραφόταν, επομένως καθένας μπορούσε να τα καταγράψει όπως ήθελε. Η προσπάθεια καταγραφής είναι σύγχρονη με ειδικά φωνητικά σύμβολα είναι πολύ σύγχρονη.

    4. Οι Αλβανοί (και όχι οι Αρβανίτες) εντάχθηκαν στον Οθωμανικό στρατό και πολέμησαν ενάντια στους Ελληνες. Αυτοί ονομάζονταν Τουρκαλβανοί και όχι Αρβανίτες. Στην πλειοψηφία τους ήταν μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα ενώ οι Ελληνες Χριστιανοί.

    5. Η αρβανίτικη διάλεκτος περιέχει στοιχεία της Ομηρικής γλώσσας.

    Οι Αρβανίτικης καταγωγής πολίτες δεν αποτέλεσαν ΠΟΤΕ μια ξεχωριστή εθνότητα. Οι ίδιοι δεν αυτοπροσδιορίστηκαν ΠΟΤΕ ως Αλβανοί.

    Εξ άλλου δεν υπήρξαν ειδικά Αρβανίτικα επίθετα αφού σε πολλές περιπτώσεις τα επίθετα των Αρβανιτών υποδήλωναν παρατσούκλια η τοπωνύμια και όχι ειδικά επίθετα. (Τότε ακόμη δεν υπήρχαν τα σημερινά δημοτολόγια). Η ίδια τακτική ακολουθούνταν και για όλους τους υπολοίπους Ελληνες πολίτες. (Ρίξε μια ματιά στην ανάρτηση «Μια άγνωστη ιστορία -Ο κατσαρόλας»)

    Στην Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων συνυπήρχαν πολλές κοινωνικές ομάδες οι οποίες αν και μιλούσαν διαλέκτους ήταν Ελληνες και η επίσημη γλώσσα τους ήταν η Ελληνική. Συνδέονταν μεταξύ τους με κοινή θρησκεία, κοινά ήθη και κοινή εκπαίδευση.

    Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η καταγωγή μιας κοινωνικής ομάδας σε ένα ιδιαίτερο «διαφορετικό» έθνος απλά και μόνο επειδή μιλούσε μια προφορική διάλεκτο μάλλον παραπέμπει σε άλλου είδους ενδιαφέρον παρά σε επιστημονικό.

  69. Eξαιρετικό το τελευταίο κείμενο που ανάρτησες, άσχετα αν κάπου συμφωνώ ή κάπου διαφωνώ μαζί του.
    Διαφωνώ με τον Καργάκο και θα αναφέρω μια μόνο περίπτωση. Διάβασε το παρακάτω κείμενο, από την επίσημη Ελληνική Ιστορία.
    «Μετά την άλωση της Πόλης ο Πρίγκιπας του Βυζαντίου Μανουήλ Κατακουζηνός καταφεύγει στην Πελοπόννησο και συγκεντρώνει 30.000 στρατιώτες, έχοντας μαζί του και τους Χριστιανούς Αρβανίτες της Τριφυλίας ,υπό τον Πέτρο Μπούα και αυτοανακηρύσσεται Δεσπότης του Μιστρά.»
    Διάβασε και το απόσπασμα από την Ιστορία του Καργάκου.
    «Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη (1453), οι δύο δεσπότες του Μυστρά Θωμάς και Δημήτριος Παλαιολόγοι (αδελφοί του τελευταίου αυτοκράτορα) σκέπτονταν να εγκαταλείψουν την Πελοπόννησο. Οi Αλβανοί όμως υπό τον Πέτρο Μπούα ανακήρυξαν δεσπότη τον Μανουήλ Καντακουζηνό. Αυτό έκανε τον Δημήτριο Παλαιολόγο να καλέσει προς ενίσχυσή του το γιο του Τουραχάν, που υπέταξε τη χώρα και ειδικά στους Αλβανούς έβαλε βαρύ φόρο 12 χιλιάδων στατήρων χρυσού.»
    Η Τριφυλία είναι η πατρίδα μου και οι δικοί μας Αρβανίτες, είναι υπερήφανοι που ανάμεσα στους προγόνους τους, είναι και ο Πέτρος Μπούας. Ο Καργάκος όμως τον αναφέρει σαν Αλβανό.
    Τα συμπεράσματα δικά σου.

  70. Re: ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ……ΠΙΚΡΕΣ

    Δημοσίευσηαπό ΑDRIANO » Χθες, 8:30 pm
    This report is based on some research done on «Arvanites» by Human rights Helsinki org.

    ARVANITES

    General data on the language

    Arvanites are those whose mother tongue is «Arvanitika» (in greek: arvanites=arvani+tis+notias=Albanians from the south of balkans).The word Arberesh is used in Albanian; most linguists use the word Albanian for the language.

    Arvanites (in Greek) and Arberor (in Albanian); but in Northwestern Greece, in the language, the term Shqiptar is used (the same used by Albanians of Albania) and the word Arvanites has no meaning on north-western region of greece(note; This is region of Chameria).

    Nevertheless, Arvanitika belongs to the linguistic family ofAlbanian, and it has evolved from one of the two linguistic groups of Albanian, the Southern Albanian dialect(note: the dialect spoken by Albanians on the south of Balkans) . Arvanitika has a dialectical richness: there are three different groups of dialects spoken, one in Thrace, one in Northwestern Greece (near the Albanian border), and one in Central and Southern Greece. The latter, which includes a vast number of speakers of Arvanitika in Greece, has by itself a great dialectical variety which makes some of these dialects to be, or to be perceived by the speakers as, mutually unintelligible (Nakratzas, 1992:86; Trudgill et al., 1975:44; Tsitsipis, 1983:297; Williams, 1992:85).Arvanites in Greece argue whether they should use the Greek or the Latin alphabet to write their language, which has rarely been written (Gerou, 1994a; Kazazis, 1994).The dialect of Albanians in Chameria is an exception as on this case the alphabet used is the same with the alphabet in Albania.

    Most Arvanites have traditionally lived in Central and Southern Greece: in most departments of the regions of Continental Greece (Sterea Ellada) and the Peloponnese (including especially most islands corresponding to these areas) and the Cyclades island of Andros. Arvanites known as Albanian or Shqiptars live near the Albanian border, in most departments of Chameria(Epirus) and in the Florina and Kastoria departments of Macedonia; also, in the border (with Turkey) department of Evros (in Thrace) and in the Salonica department (where they settled along with other Orthodox refugees from Eastern Thrace, in the 1920’s). Like the rest of the population, since the 1950s, Arvanites have been emigrating from their villages to the cities and especially to the capital Athens, which, incidentally, was a mainly Albanian (Arvanite) small town in the early 1800’s, before becoming the Greek state’s capital (Nakratzas, 1992:87-8). It appears that urbanization has been leading to the loss of the use of the language, which has been surviving more in the traditional villages.

    There have not been any official statistics on this as well as on any other minority group in Greece since 1951 (and the statistics before then are generally considered unreliable, reflecting mostly only those with a strong ethnic consciousness). Today, the best estimate for the people who speak the language and/or have an Arvanite consciousness is the estimate from Some members of the community give much the figures, around 1,600,000 (Kormoss, 1994:1; and Gerou, 1994b:2) and this refers only to Arvanites in central and south Greece. Except Turkish, Arvanitika has no legal status in Greece and is not taught at any level of the educational system.

    Moreover, there are no media in Arvanitika, though in some Attica radio stations some Arvanitika songs can be heard. Arvanites are Orthodox Christians (many belong to the Old-Calendarist ‘Genuine Orthodox’ Church). Arvanite cultural activities appear to be limited. Tsitsipis has reported only occasional folklore festivals, music and poetry contests (Tsitsipis, 1983 & 1994). Since the 1980’s, there has been a creation of Arvanite cultural associations and publication of a magazine and some books on Arvanite culture (very little though published in the language). In some areas, Easter Gospel is read in Arvanitika (Gerou, 1994a). Perhaps the most significant -for the large public- venture is the release of the CD -with an attached explanatory booklet- Arvanitic Songs (FM Records, 1994).

    History of the community and the language

    The first Christian Albanian migrations to central and southern(note: Albanian of north-western Greece are on Albanian native lands) of what is today Greek territory took place as early as the XI-XII centuries (Trudgill, 1975:5; Banfi, 1994:19), although the main ones most often mentioned in the bibliography happened in the XIV-XV centuries, when Albanians were invited to settle in depopulated areas by their Byzantine, Catalan or Florentine rulers (Tsitsipis, 1994:1; Trudgill, 1975:5; Nakratzas, 1992:20-24 & 78-90; Banfi, 1994:19). According to some authors, they were also fleeing forced Islamization by the Turks in what is today Albania (Katsanis, 1994:1). So, some have estimated that, when the Ottomans conquered the whole Greek territory in the XV century, some 45% of it was populated by Albanians (Trudgill, 1975:6). Another wave of Muslim Albanian migrations took place during the Ottoman period, mainly in the XVIII century (Trudgill, 1975:6; Banfi, 1994:19). All these Albanians are the ancestors of modern-day Arvanites in Central and Southern Greece.

    Very little is known about the Albanian presence in Thrace; it was probably a spill-over of the many migrations mentioned above. Anyhow, there were many Albanians in Eastern Thrace and in the adjacent Western Thrace department of Evros. The former, as Christians, were relocated in Greece during the compulsory exchange of Christians and Muslims between modern-day Turkey and Greece in the 1920’s: many settled in the Salonica department.
    As for the Albanians of Epirus and Western Macedonia, they are considered to be part of the modern Albanian nation (Banfi, 1994:20), something which perhaps explains their self-identification as Shqiptars rather than Arberor. When frontiers were drawn up in the early XX century, a large number of native Christian and Muslim Albanian lands were given to Greece. An important part of these Albanians, the Muslim Chams, were expelled by the Greek Forces under the comand of the hatful figure of N. Zervas , this happened towards the end of World War II,

    When the modern Greek state was formed, the Albanian-speaking population and its language were called Albanian .Bickford-Smith, 1993: 47; Embeirikos, 1994; Vakalopoulos, 1994:243-249). However, the policy of the new Greek state was to Hellenize all the non-Greek speaking Orthodox populations within its, then limited, territory as well as in the territories of Epirus, Macedonia, Thrace and Asia Minor still under Ottoman rule). As elsewhere in Europe, army and education were the most effective mechanisms of Hellenization, assisted by the judiciary system ready to denounce and punish all forms of behavior inconsistent with the state’s nationalist culture (Kitromilidis, 1990:38; Kollias, 1994).

    It is noteworthy to point out though, that, before the definite development of modern Albanian nationalism, there were efforts in the 1870’s to include most Albanians under Ottoman rule in a Albanian-Greek kingdom (Castellan, 1991:333; Vakalopoulos, 1994: 243-249), just as others appealed to them for their inclusion in an Albanian-Vlach Macedonian state (Berard, 1987:292-333). The Albanians’ fear of an eventual assimilation by the Greeks led to the failure of the former effort.

    The result of the Hellenization policy -which was to take a very oppressive turn during the Metaxas dictatorship (1936-1940)- was that Albanians in Greece, especially after the emergence of Albanian nationalism and of the Albanian state, felt that they had to ‘constantly prove their Greekness.’ Hence, their very conservative political behavior: they had traditionally been royalists and, in large numbers, adhered to the Old Calendarist Orthodox Christian Church, which -when the split in the Greek Church over the introduction of the new calendar took place in the 1920’s- was originally supported by the royalist forces. Moreover, and more important for the survival of their language. They have preferred the term Arvanite (Arberor in their own language) for the people and Arvanitika (Arberesh) for the language, as opposed to Albanian (Shqiptar for the people and Shqip for the language) that Albanians use for themselves and their language -with the exception of the Arvanites of Northwestern Greece, as mentioned above. This attitude may also explain the efforts of some intellectuals of the Arvanite community to trace Arvanites’ and Arvanitika’s roots back to the prehistoric inhabitants of Greece, the Pelasgians and their language, so as to claim indigenous status (Williams, 1992:87; Gerou, 1994b; Thomopoulos, 1912).

    Trudgill (1994) has shown that, in Greece, as minority languages are all alien (Abstand) to Greek, the use of different names for them (Arvanitika rather than Albanian) has contributed to denying their heteronomy (i.e. their dependence on the corresponding standard language) and increasing their autonomy (by assigning them the status of autonomous languages). As a result, the minority language’s vulnerability grew significantly, as well as the dissociation of the speakers’ ethnic Arvanite identities from the corresponding national identities Albanian which have developed in the respective modern nation-states. Today, Arvanite ethnic identity is perceived by many members of the community as distinct from that of the other Greeks who have Greek as their mother tongue but as fully compatible with Greek national identity , an assimilation here detrimental to Greece’s homogenization and anti-minority policies.

    If Hellenization was a significant factor for the weakening of the use of Arvanitika, urbanization was another. Arvanitika had survived until recently in many homogeneous villages where most people had been using the language regularly. Those, though, who moved to the cities soon abandoned the use of the language as it was unintelligible to most other city dwellers and was even perecived as a sign of backwardness; on the other hand, the children had no way of learning the language because it is not allowed to be taught at school. (Moraitis, 1994).

    Current situation of the community and the language

    Almost all information about the present concerns the bulk of the Arvanite community in Central and Southern Greece. The other two communities are hardly mentioned in the literature and have also been ignored in the 1987 European Bureau for Lesser Used Languages (EBLUL) visit to the Arvanite community in Greece, an oversight which led to at least one indirect protest letter by the Tychero municipality (Kazazis, 1994); nevertheless, a 1994 second visit by the EBLUL was again limited to the Central Greece Arvanite villages.

    It is widely agreed that Arvanitika today have been influenced significantly by the linguistic environment in which they have evolved, sometimes for centuries, without any contact with the Albanian communities of modern day Albania. So, it has acquired a separate (Ausbau) status from Albanian, in fact with dialectical richness; nevertheless, at least partial mutual intelligibility between Arvanite and Albanian exists (Trudgill, 1994:14). Indeed, the recent (in the early 1990’s) arrival of hundreds of thousands, mainly illegal, Albanian immigrants in Greece has led to a successful test of that mutual intelligibility, when many settled in Arvanitika villages.

    A comparison with standard Albanian shows that Arvanitika has suffered reduction and simplification. Reduction here means loss of: Albanian vocabulary (often replaced by Greek words duly adapted phonetically and morphologically); prepositions (sometimes replaced by Greek ones); verbal tenses; and forms. While simplification consists of loss of case forms, connecting particles and invariable verbal forms (Trudgill, 1983:115-123).

    On the other hand, Arvanitika is threatened with extinction. In the early 1970’s, more than 80% of the inhabitants of Arvanite villages in the Attica & Beotia departments were found to be fluent speakers of Arvanitika, though the loss of the language was more pronounced in the villages close to Athens than elsewhere; at the same time, however, the actual use of the language was more limited (Trudgill, 1975:56-61). Moreover, there has been a rather widespread indifference among Arvanites about the fate of their mother tongues, along with self-deprecation: they have been led by the dominant unilingual Greek culture to -usually sincerely- believe that these languages are deficient, lack proper grammatical structure, have a poor vocabulary (Trudgill, 1994:14; Tsitsipis, 1994:4). There are no studies equivalent to that of the 1970s , however the Arvanitika is sill in use. that the language is used today by middle aged people (interchanged with Greek) and by elderly people (in most contexts) and less by the younger generation (usually when addressing older people, in strict family context, or, sometimes, too, to make fun of non-speakers) (Tsitsipis, 1994; Trudgill, 1983:114-5). Moreover, in the Peloponnese, it seems that the users are predominantly elderly people (Williams, 1992:85-6). Experts, therefore, agree that Arvanitika in Greece is threatened with extinction more than the equivalent Arberesh language of Southern Italy, as the latter country is more tolerant and does not feel threatened by plurilingualism (Hamp, 1978; Tsitsipis, 1983).

    Since the 1980s, some efforts to preserve Arvanite culture have been made. A congress was held in 1985. Four cultural associations have been created: the Arvanitikos Syndesmos Hellados (the Arvanite League of Greece) which has been publishing, since 1983, the bimonthly Besa (in Greek); the Kentro Arvanitikou Politismou (Center for Arvanite Culture); the Arvanitikos Syllogos Ano Liosion (Arvanite Association of Ano Liosia); and the Syllogos Arvaniton Corinthias (Association of Arvanites of Corinthia). Books on Arvanite culture have been published. Church reading and chanting in some Arvanitevillages has been reported (Williams, 1992:87). Finally, we had the release of a CD with Arvanite music mentioned above. Overall, though, this movement is weaker than similar ones among Vlachs and Macedonians (and certainly among officially recognized Turks).

    One reason for such a slow movement is the apparent hostility of the Greek state to such ‘revivals’ among Arvanites which is indicated by police disruption of festivals and harassment of musicians who play and sing songs in Arvanitika; as well as by the tolerance -by the state and particularly its judiciary- of public calls, printed in the press, to use violence against those musicians; likewise, human and minority rights activists have been the object of similar threats (Stohos, 20/7/1994 and in previous issues, where even the European Union’s Euromosaic project -to report on the status of the linguistic minorities in the EU- was attacked). Such hostile environment makes even the scholars’ work look suspicious.

    Likewise, Arvanitika has never been included in the educational curricula of the modern Greek state. On the contrary, its use has been strongly discouraged at schools (and in the army) through physical punishment, humiliation, or, in recent years, simple incitation of the Arvanitika users (Williams, 1992:86; Trudgill, 1983:130-1). Such attitudes have been discouraging children from learning their mother tongue so as to avoid similar discrimination and suffering (Trudgill, 1983:130).

    Δημοσίευσηαπό πατησιωτης » Χθες, 10:21 pm
    Οι βασιλοφρονες παραδοσιακες τοποθετησεις πολλων Αρβανιτων δεν οφειλονται επειδη ηθελαν να αποδειξουν οτι ειν

  71. Δημοσίευσηαπό ΑDRIANO » Σήμερα, 11:07 am
    Reviews

    The links below will take you to the corresponding review of the book or music title.

    ARVANITET
    Date posted: Thursday, August 3, 1995
    Author: Irakli Kocollari

    Published in the Albanian language by Albinform, Tirane, Albania.
    (May be purchased from Rexh Xhakli, 3235 Grand Concourse, Bronx, NY 10468. $10)
    Reviewed by Dr. Arben Kallamata
    1992 Neiman Fellow at Harvard University and 1994 Fulbright Scholar at Boston University
    Albania is a nation rich in history but, regrettably, not in historians. Over the last two centuries, Albanians under the Ottoman Empire were forced to maintain a low profile while a more modern Albanian culture was beginning to take shape. The role of Albanian historian was first assumed by writers, patriots, and important nationalistic figures such as Naim Frasheri and Fan Noli who each wrote versions of the history of Skanderbeg, Albania’s 14th century folkhero, to revive the patriotic spirit in Albanians and to remind the world of just how much Western civilization owed to that small nation. It was only in the past five decades that certain attempts were undertaken to develop an historical synthesis of Albania but even these activities were greatly controlled by the rigid isolationist policy of the former communist government.
    It is only now, at the end of the 20th Century, that Albanian historians are free to fill the void, to accomplish a duty to the motherland by providing the world with the truth about Albania’s culture, history, and development. The 1994 book, Arvanitet, by Irakli Kocollari about the Albanians of Greece, is an attempt to objectively condense and present in concise form a vast array of documents, citations, travelers’ diaries, previous historical research, archives, etc. that deal with this considerable portion of the Albanian nation (about 3 million according to a Greek publication cited by Kocollari: Ethnos, I kathadhos qe o robs tu sti dhiamorsfosi tu eleneki kratu, P. 14, V. Rafailidhis, May 5, 1986). In an attempt to delineate their history in Greece, Kocollari endeavors to provide answers to a range of questions such as: why are the Albanians living in these parts? How came they there? What was the reaction of the Greeks to the Albanians? What happened to the Albanians during the course of centuries, and how were they able to survive assimilation for such a long period of time?
    To answer these and other questions, Kocollari has researched and made use of a very rich and extensive bibliography where one can quickly perceive the paucity of Albanian historiography – out of 55 authors and publications listed and quoted by the author, only 8 are Albanian, the rest are Latin, British, German, and, mainly, Greek. I believe this has produced a two-sided effect: One side, the positive one, clearly shows that everything written in the book about the Arvanits (Albanians) of Greece cannot really be disputed since the evidence is abundantly and undeniably supported by the large number of cited Greek authors, historians, archeologists, and scientists. This is especially critical when describing a large Albanian population and its important contribution to the history of Greece. Evidence is provided that Greece, through the Arvanits, was able to throw off the Ottoman yoke because most of the distinguished figures of the Greek Revolution were Albanians: Marko Bo‡ari, Foto Xhavella, €elo Picari, Zylftar Poda, Karaiskaj, Kollokotroni, Shahin Qafezezi, Gjon Leka, Rrapo Hekali, Tafil Buzi, Hodo Leka, and, especially, the well-known woman who is considered one of the most outstanding heroes of Greek history, Laskarina Bubulina. These represent only a few names out of a long list of brave Albanian men and women who left their deep marks in Greek history.
    However, there is another side to this saga derived by seeing Albanians through the eyes of foreigners and that is the author’s overemphasis of Albanians as superb fighting machines at the expense of their other noble qualities. It certainly cannot be denied that Albanians have always distinguished themselves as a brave and courageous race and as a people forced by history to preserve their fighting spirit and to keep their arms handy for their own self-preservation.
    However, there are other important Albanian qualities that Ko‡ollari should have stressed in the book: Albanians boast not only of their reputations as fighters, they also boast of their culture, epos, legends, costumes, music, laws, art, architecture, writers, and civilization. Albanians are proud to have given to the world names like Jan Kukuzeli and Nikete Dardani both of whom set the foundations of the most cultivated Christian religious music. In point of fact, Kukezeli composed the «Te Deum» (God, We Love You) perhaps the oldest known written religious music sung by church choirs all over the world. Albanians are also proud that they produced extraordinary artists and painters such as Onufri, Selenicasi, and Zografi whose mural paintings and frescoes adorn monasteries and churches all over the Byzantine Empire — Constantinople, Bulgaria, Greece, Macedonia, and Albania. And that they’ve produced architects such as Sinan who designed the Blue Mosque in Istanbul, and Karl Von Gega , who designed the famous Semmering railway system in Austria and Germany that became the model for all of Europe. Yet, of the 230 pages of Arvanitet, Kocollari devotes only a few pages to non-military aspects of the Arvanits, and only one chapter, the last one, is dedicated exclusively to their Albanian culture. That is much too little for that portion of Greece’s population that gave so much to the Greek nation. One of the rare examples that Ko‡allari does cite is the opening of the first Greek school in Greece in 1821.
    Referencing a Greek scientist, A. Vakalopullos, as well as an authentic document signed by graduating students of that Greek School, Ko‡ollari presents the astonishing evidence that of the 8 students in the first class, either 4 or 5 were Albanians: «Among the eight names…there are the names of four Albanians and, maybe, even of a fifth one, about whom we are not quite so sure – Kostandin Apostoli from Permeti, Jani Anastasi from Kelcyra, Jani Athanasi from Vithkuqi, Vasil Xhelio, the Fratarian, Jani Zoi from Zagoria (we are not able to certify if it is Zagoria of Gjirokastra or Zagoria of Janina).» pp.172-173.
    In all other aspects, however, I believe that Ko‡ollari’s Arvanitet is an important contribution to the general body of knowledge about the Albanians of Greece. It is well-written in clear and simple language, and the author avoids the danger of falling victim to a chauvinism and nationalism faced by anyone who undertakes the responsibility of writing about minorities in the Balkans. The book displays an admirable objectivity and carefully cites Greek authors and scientists as sources for every «delicate» moment. It also advances the concept that the two nations of the Greeks and the Albanians have almost always lived together in peace that they understood and respected each other, and that they believe that both give-and-take are needed to become truly good neighbors. There is no need to create artificial conflicts between Greeks and Albanians, as certain politicians on both sides have done, and that, in the end, both nations will surely find a way to live together in peace.

  72. Πονηρέ Ανδριάνο, μπλέκεις την αλήθεια με το ψέμα. Ξεχωρίζεις την Ελλάδα από την Μακεδονία της και την χαρίζεις στους Σκοπιανούς, λες και είναι δικαίωμά σου. Μιλάς για τους Αρβανίτες μας, που σήμερα εμείς εδώ γιορτάζουμε, την νίκη τους επί του Ιμπραήμ Πασά, που είχε μαζί του 2.000 Αλβανούς. » Στις 22 Απριλίου ήρθε ο Ιμπραήμ με 15000 πεζούς Αιγυπτίους, 2000 Αλβανούς, 150 Μαμελούκους και 25 πυροβόλα.»
    Δεν μιλάς για τις διώξεις των Ελλήνων στη Βόρειο Ήπειρο από τον Ενβέρ Χόντζα. Και δεν απορείς γιατί οι μετανάστες Αλβανοί, μαθαίνουν τα Ελληνικά μέσα σε 1-2 μήνες. Αλλά είσαι φανατισμένος, από την ιδέα της μεγάλης Αλβανίας και τα υπόλοιπα » Κούτσουρα λιθάρια «.

  73. Τσσε ντ’ Αθίνe ντ’ Αλαμάνe σούμε καπετάνeρ γιάνε
    σσούμε καπετάνeρ γιάνe πο, Μουσταμπεΐ ε βράνe
    Κουσσ ε βράου Μουσταμπεΐν τσσ’ ισσ νιε ιλλ γκα γκιάκου ίνε;
    Πο εβράου Καραϊσκάκη φακιεζίου, μουστάκ; ιγκλιάτε.
    «…μπερτeκόσα Λιβαδίσe βράου, ασσλάν é σσκιπeρίσe».

    Στα ελληνικά:

    «Απ’ την Αθήνα ως την Αλαμάνα πολλοί είναι καπεταναίοι
    Πολλοί είναι καπεταναίοι μα, σκοτώσαν τον Μουσταμπέη!
    Ποιος σκότωσε το Μουσταμπέη που απ’ το αίμα μας ήταν ένα αστέρι;
    Μα τον σκότωσε ο Καραϊσκάκης ο μαυροπρόσωπος, ο μακρυμουστάκης.
    «..ο βάτραχος της Λειβαδιάς σκότωσε το λιοντάρι της Αρβανιτιάς!…»

  74. Ok.o Adriano na to katallavis stirizete ti gnomi eos eksis;
    dhen exei simasia ean oi Arvanites niothun Elines i oxi
    simasia exei oti POLEMISANE ME TUS ELINES JIA TIN ELADHA……TO KRATOS AFTO TORA TUS …PNIGJI….JIA TO PARADHOSIAKO TUS,KLIRONOMIA,ISTORIA,ENTHIMATA,GLLOSIKA,LOGOTEXNIKA….KTL…ARA JIA TON ELENIKO KRATOS DHEN IPARXUN…..ARVANITES
    UNESKO….ALARM JIA ARVANITIKI GLLOSA…..PNIGONTE OI PIO
    FILELINES ISTORIKA,PNIGONTE OI PSIKI TU 1821

  75. san ta kokoria mallonete… kai nai oi arvanites einai apogonoi alvanon,kai nai pleon einai ekselismenoi kai nai polemisan tous opoioiusdipote othomanous,kai gia thn eleytheria tous kai nai pleon opos einai fusiologiko einai kai aisthanonte ellines!!! opos einai fysiko meta apo polla filtrarismata xronon kai nomon… (glossa ths ntropis).kai nai mas priksate ta legomena kai opos olles tis balkanikes xwres h allada pleon den exei pleon tis arxees rizes tis apo tous arxaious ellines… alla einai anamigmenoi apo tous gyro laous.. opos kai oi alles xwres!!! dld h eimaste olloi apo ena soi kai eythxos pou de gavgizete,h eimaste entellos ksenoi mataksoi mas!!(mallon to proto) na thymiso kapoia epitheta (albanika-arvanitika), lala-geka-sota-petusi(petousi)-zouka-tseka-tsaka-gioni… an sunexiso tha kourasto!!! 😛 kai etsi opos to pame… sth ellada uparxoun oi arvanites,oi vlaxoi, oi dhthen tourkoi sth thrakoi makedones (dhthes slavoi skata sta moutra tous,kai opos lene tous makedones boulgarous,tous thrakiotes tourkous me ta nisia.. tous epano elladhtes,albanous.tous krhthkous aigiptious… tote poioi kai pou einai oi ellines??? gyro apo thn athina ???? sovareytite re..!!! an einai etsi oloi oi slavoi einai rosoi???

  76. KALA TA GRAFEIS KAPOS ETSI EINAI TA PRAGMATA. ENA KOYBARI EXOYME GINEI KAI THA EIMASTE KALO KOYBARI AN DEN KOITAGE O ENAS NA BGALEI TO MATI TOY ALLOY. O KATHENAS MPOREI NA PISTEYEI OTI THELEI GIA TON EAYTO TOY, ARKEI NA MH THELEI SONEI KAI KALA NA TO EPIBALEI KAI STON ALLON. FYSIKA EKTOS APO TO …TRAGIKO THS YPOTHESHS, POY KAPOIOI ARNOYNTE THN SLABILH KATAGOGH TOYS KAI APARNOYNTE THN ISTORIA TOYS.

  77. to oti eimaste kalo koubari to kseroume edo kai aiwnes… dioti pagkosmios einai gnosto pos oi monadikoi laoi ton balkanion prin ton erxomai ton slavon itan oi simerinoi albanoi kai oi ellines… anaptuksane ena terastio emporio metaksu tous stisane apikies kai oi men k oi den statorafia k ton duo laon.. stisane poleis.. koina endiaferonta!! polemisan mazi tous exthrous akoma kai tous slavous.akima kai o mega aleksandros eixe sto strateyma tou illirous… me liga logia eimastan ena kalo kai syneto koubari,antalaksame politismous,lekseis,kai pano apo ola den exo diabasei pote kai pouthena gia kapoio polemo kuriolektiko anamesa stous duo aytous laous.panta oi albanoi-arbanites sygxoneyontousan ston elliniko xoro kai antistrofa… den ksero otan les slavous poious enoeis,tous boulgarous,tous servous..??? poious? pantos tous albanous den enoeis,giati an dexete pos einai illiroi tote eisai afeleis file mou,kai ase ton patriotismo sou kai ton ellinismo sou kai na aneiksei tous orizontes sou… an opos eipes eisai arvanitis,tote eisai apla enas apogonos ton tote albanon_arvaniton pou zousan ston elliniko xoro,me th diafora pos me ta xronia ellinopieitheikes.dekto kai logiko!!! kai na apanthso se kapoion proigoumeno pou anafere pos allo oi albanoi k allo oi arvanites!!! den upirxe ayth i diafora metaksu tous,giati polu apla oloi tous legane o enas ton allon skipetare.. albanoi h arber-arvanitis… pou einai to ena kai to ayto!!! an eixan alloi thriskeia auto einai ena allo thema… oudepote tous polu endiefere ayto to thema…tlsp prepei na pao na do th gomena nomizo pos sas boitheisa ligaki… slavoi den einai oi alvanoi pantos.. to mono sigouro… ayi einai propaganda ton servon se sunergasia me tous ellines… giati polu apla den tha itan eyxaristo ston elliniko pluthismo na mathei pos to 1/3 tou einai albanoi kata katagogeis!! nomizete pos einai ola ayta tyxaia? den itan xazoi oi tourkalades pou den epitrepane kai akoma den to epitrepoun thn anazitisi tou geneologikou dentrou… fantastou to ti exei na ginei,an mathoun pos 5000 000 einai albanoi mono!!! ase trous kourdous ellines ktlp ktlp… poios o logos na malonoume lipon??? eimaste mia orea salata kai o kathenes troei oti thelei apo kei… kai afinei sthn akrh oti den tou aresei… bye bye pao na rikso kanena sti gomena mou giati kapoioi alloi asxolioune me ta ratsistika kai fasistika themata… kai kapoioi allo prepei na kanoun kati allo pio endiaferon kai pio ygeies..!!! (MNM) gamate reeeeee giati xanomaste!!! kai aste to ti eimaste kai apo pou katagomaste!!! enas theos kserei!!! as parte ipopsei sas olous tous kataktites ayton ton topon
    kai vgalte ta symperasmata… ksekiname… romeoi,tourkoi… italoi galloi,angloi, aigyptioi… kai ksexnao mallon kapoious e…??? geia sas!!!

  78. an einai erotish pagida mallon den me erikses file kopaka… oi skopoianoi apla den uparxoun san skopoianoi… einai apla mia texniti xora pros symferon ton slavon.(voulgaron k servon,roson) kai einai oi slavoi voulgaroi,kai ta apominaria ton dardanon (dld albanon),me kapoies meionotites opos tourkoi ellines kai servoi.. a kai athinganous..!!akoma kai to onama skopia(shkupi einai albaniko, opos eipa tpt den einai tyxaio…kai pou ksereis mia mera mporei na ginoun kai aytoi makedones sto onoma kai na apokalounte apogonoi tou mega aleksandrou,ki as min einai(den exoun kamia sxesi mazi tou enoeite)… an paroume paradigma tous arvanites tou elladikou xorou,oi opoioi ginan ellines!!! kai vrizoun tous albanous kai den tous theloun,giati einai anoteroi lene… aria fyli !! lene kai pos einai apogonoi ton ell (olloi oi ellines,liakopoulos) apofasiste kai peite mas ti eimaste epiteoulous apogonoi ton arxaion ellinon,mia miksi xronon kai laon pou zousan se aytous tous topous,h eksoghinoi…??? h mipos itan oi alloi se aytous tous topous mexri pou eirthan oi ell ston planiti gh kai thn steisane ston elladiko xoro kai oi upoloipoi tous eixan theous?? kai mallon pleon tous ksexasane kai kapoioi tora prepei na tous to thymisoun px oi fasistes k ratsistes pou den exoun idea apo istoria kai exoun ena kefali gemato supermarket(oti tous poulane dld)??? oufffffff tha me afisei aypno ora ayto to dylima… :PPPPPPPPPP

  79. Η ΠΛΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΓΩ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ – ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ – ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ. ΔΙΟΤΙ ΟΥΤΕ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ΕΙΜΑΙ, ΟΥΤΕ ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΤΑΣ.

    1. το ξερω πωσ οι αρβανιτες
      ειναι ελληνες
      αλλα ηρθαν σε μια εποχη που ειχε πολιτισμο και δημοκρατια
      εμεισ οι αλβανοι ειμαστε περηφανοι ποθ μιλαμε την ιδια γλωσσα επειδη ενοχλει καποιουσ απο σασ το προβλημα σας
      επειδη ζω σ ενα χωριο της αττικης με αρβανιτεσ
      και μου λενε πωσ εμεις ειμαστε σκιπταρ
      σκιπταρ ειναι αλβανοι

      ερω πωσ οι αρβανιτες ειναι ελληνες

  80. ΠΩΣ ΔΥΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΕΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟ 1912
    Είναι γεγονός ότι πολλές φορές ο απρόβλεπτος παράγων έπαιξε τον καθοριστικότερο ρόλο σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές και πολλές φορές άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Πολλές φορές επίσης υπήρξαν περιπτώσεις μεμονωμένων ανθρώπων (και ενίοτε ασήμων) οι οποίοι σε δεδομένη στιγμή λειτούργησαν ως απρόβλεπτοι παράγοντες. Η πλουσία ελληνική ιστορία καταγράφει (άλλοτε έντονα και άλλοτε απόκρυφα κατά το δοκούν των νικητών) αρκετές τέτοιες περιπτώσεις που λειτούργησαν είτε θετικά είτε αρνητικά.
    Η απελευθέρωσις της Θεσσαλονίκης από τον βάρβαρο ζυγό των Νεοτούρκων έγινε στις 26 Οκτωβρίου του 1912. Ο Ελληνικός Στρατός, πολεμώντας γενναία, ανέτρεψε τις προσδοκίες συμμάχων και εχθρών, που τον ήθελαν καθηλωμένο στον Σαραντάπορο, και προήλασε μαχόμενος διαρκώς και υπομένοντας κακοκαιρίες και ελλιπή εφοδιασμό φθάνοντας έξω από την Θεσσαλονίκη σχεδόν ταυτοχρόνως με τους Βουλγάρους. Δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε τον τρόπο με τον οποίο επέτυχαν οι Πρόγονοί μας, μαχόμενοι εναντίον Τούρκων, κακού καιρού και άδειου στομάχου να επιτύχουν αυτόν τον άθλο επιδείξαντες παραδειγματικό πατριωτισμό, αξεπέραστο σθένος και ηρωική μαχητικότητα. Επίσης δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε τον εκνευρισμό της πολιτικής μας κυβερνήσεως η οποία εγνώριζε την προς Θεσσαλονίκη ταχυτάτη κίνηση Σέρβων και Βουλγάρων και επίεζε τον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο να μην χρονοτριβή και να σπεύση πάση θυσία στην Θεσσαλονίκη.
    Στις 27 Οκτωβρίου το πρωί ο Κωνσταντίνος με την 7η Μεραρχία έμπαιναν στην Θεσσαλονίκη. Μία ώρα μακρύτερα ήταν οι προφυλακές των Βουλγάρων με τους διαδόχους του θρόνου. Πολλές ξένες δυνάμεις επιθυμούσαν διακαώς την κατάληψη της πόλεως από τους Βουλγάρους και θα ήταν φανατικά αντίθετες στην επίσημη ελληνική παρουσία στην Θεσσαλονίκη πράγμα που ο Βενιζέλος εγνώριζε άριστα και επιθυμούσε είσοδο στην πόλη καθαρά πριν από αυτούς. Όμως και οι Βούλγαροι εγνώριζαν την θέση αυτών των ξένων δυνάμεων και όταν κατάλαβαν ότι ο ελληνικός στρατός μπήκε στην πόλη, αυτοί θέλησαν να φανούν ότι την συγκατέλαβαν ταυτοχρόνως με τους Έλληνες. Για να πιστοποιηθή και νομιμοποιηθή η συγκατάληψις απητείτο μόνο η υπογραφή του αρχιστρατήγου του Οθωμανικού στρατού, του Χασάν Ταχσίν, ότι παρέδωσε την πόλη ΚΑΙ στους Βουλγάρους. Τότε θα άρχιζε μία άνευ προηγουμένου περιπέτεια για τους Έλληνες διότι στην Θεσσαλονίκη θα συνέρεε το πλήθος του Βουλγαρικού στρατού με την αρωγή της κραταιάς Ρωσσίας και όλων κρατών της κεντρικής Ευρώπης. Τύχη αγαθή όμως θέλησε να βρεθή στην θέση του οθωμανού φρουράρχου ο αλβανός φιλέλλην Χασάν Ταχσίν και επιτελής του ο υιός του Κενάν μπέης οι οποίοι επ’ ουδενί δεν χάρισαν τέτοιο δώρο στους Βουλγάρους. Ας δούμε όμως τι πραγματικά συνέβη το απόγευμα της 27ης Οκτωβρίου του 1912 στο φρουραρχείο του Χασάν Ταχσίν κατά περιγραφήν του υιού του, τού Κενάν μπέη (δημοσίευσις στον Ελληνικό Βορρά, 26 Οκτωβρίου 1960).

    “Πάνε τώρα σαράντα οκτώ χρόνια από την ημέρα όπου ό αείμνηστος πατέρας μου Ταχσίν υπέγραφε, το εσπέρας της 26ης Οκτωβρίου 1912, το ιστορικό Πρωτόκολλο παραδόσεως της Θεσσαλονίκης είς τον Ελληνικόν Στρατόν. Σαράντα οκτώ χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή πού δεν είναι όμως χώρισμα και δεν σβύνει εύκολα από την θύμησι και την ψυχή τίς εικόνες γεγονότων καί πραγμάτων εις βαθμόν πού μου φαίνεται σαν να τα ξαναζώ και σήμερα ακόμη.
    Και κάθε χρόνο, την ημέραν όπου το Πανελλήνιον -ιδίως δε όσοι ήσαν η τότε Νέα Γενεά και είχαν την τιμήν και την τύχην να βαδίσουν υπό την ηγεσίαν του αειμνήστου Στρατηλάτου εκεί όπου τους εκάλει το καθήκον- εορτάζουν μεγαλοπρεπώς και με ακράτητο ενθουσιασμό την επέτειον της αλώσεως καί ξαναζούν με την θύμησίν των την μεγάλην και ιστορικήν ημέραν, το όνομα του πατρός μου -το οποίον συνδέεται στενώς με τον ένδοξον δια την Ελλάδα Βαλκανικόν πόλεμον- επανέρχεται εις την επικαιρότητα δια ένα εικοσιτετράωρον. Ευρισκόμενος εδώ δια να προσκυνήσω τον τάφον του εις τα πρόθυρα της πόλεως, σε μια γωνιά της ελληνικής γης, επιθυμώ να ομιλήσω δια την δραματικήν συνάντησίν του με τους Βουλγάρους.
    Όσοι θέλουν να κρίνουν ευσυνείδητως και αμερολήπτως την εποχήν εκείνην, οφείλουν να αναπολήσουν την κατάστασιν της 27ης Οκτωβρίου, όταν οί απεσταλμένοι του αρχιστρατήγου των Βουλγαρικών δυνάμεων Θεοδώρωφ επεσκέφθησαν τον πατέρα μου την βραδυάν εκείνην εις το Διοικητήριον. Ένας συνταγματάρχης του πυροβολικού, ο έφεδρος ίλαρχος Στάντσιεφ (πρεσβευτής της Βουλγαρίας είς Παρισίους) και δύο άλλοι επιτελείς, παρουσιάσθησαν την 8ην εσπερινήν φέροντες λευκήν σημαίαν.
    Μετά τάς εκατέρωθεν τυπικάς συστάσεις, ό κ. Στάντσιεφ, λαβών τον λόγον εξέφρασε την έκπληξιν καί ….δικαίαν δυσφορίαν του Θεοδώρωφ δια την Παράδοσιν της Θεσσαλονίκης είς τους Έλληνας, δεδομένου ότι ο Βουλγαρικός στρατός είχε φθάσει …διαρκώς μαχόμενος και με σκληρός θυσίας εις την Θεσσαλονίκην, την οποίαν και εδικαιούτο να καταλάβη εν ονόματι της Α. Μ. του Τσαρίσκου των Βουλγάρων.
    Υπενθυμήσαμεν εις τους κυρίους αυτούς ότι η υπό τάς διαταγάς του Πατρός μου Στρατιά, είχεν ως μοναδικόν αντίπαλον τον Ελληνικόν Στρατόν, κατά του οποίου καί επολέμησεν από Ελασσώνος μέχρι Θεσσαλονίκης, δίδων σκληρός μάχας είς διάφορα μέρη, όπου ουδείς Βούλγαρος υπήρχεν. Όσον δια το ζήτημα της παραδόσεως, αυτό αφεώρα εκείνον και μόνον και δεν είχε να δώση λόγον είς ουδένα.
    Ό αρχηγός της αποστολής συνταγματάρχης, λαβών γνώσιν των ανωτέρω, απήντησεν οργίλως και βροντοφωνών ότι και πρό ολίγων ωρών ακόμη τα βουλγαρικά στρατεύματα είχον υποστή τα ….πυκνά καί ….φθοροποιά πυρά των πέριξ υψωμάτων Δερβενίου ωχυρωμένων Τούρκων στρατιωτών (ψευδής ισχυρισμός λόγω και του αρξαμένου ήδη αφοπλισμού των στρατευμάτων μας) και ως εκ τούτου είχον εξ ίσου δικαιώματα Κ α τ ο χ ή ς επί της πόλεως, αξιώσας την άμεσον σύνταξιν ειδικού Πρωτοκόλλου, εμφαίνοντος ότι η π ό λ ι ς παρεδίδετο ταυτοχρόνως και είς τους Βουλγάρους.
    Με μεγάλην ψυχραιμίαν και ατάραχος, ό πατέρας μου, (ο Χασάν Ταξίν πασάς) εξέφρασε την απορίαν του δια το άτοπον της απαιτήσεως και την ελαφρότητα των πρότασεων.
    Ό κ. Συνταγματάρχης εξεμάνη κυριολεκτικώς χειρονομών και απειλών μεγαλοφώνως, ότι εάν επεμέναμε είς την ά ρ ν η σ ι ν τα Βουλγαρικά στρατεύματα θα εισήρχοντο βιαίως και δικαιωματικώς και εις πείσμα των Ελλήνων εις την Θεσσαλονίκην.

    Καίτοι ηττημένος και ανίσχυρος πλέον ο πατέρας μου, ύψωσε το ανάστημά του και είπε το Ό Χ Ι.

    Εις αυτό το σημείον επενέβη διπλωματικώτατα ο κ. Στάντσιεφ δια να μετρίαση, εν πρώτοις, την αλγεινήν εντύπωσιν πού είχε προξενήσει ο απειλητικός και καθ’ όλα απρεπής τόνος του συνταγματάρχου, και επιχειρεί να απόσπαση έστω και μίαν απλήν υπόσχεσιν, η οποία -κατά τον κ. Πρεσβευτήν πάντα- θα εξετιμάτο δ ε ό ν τ ω ς εκ μέρους του Διαδόχου του Βουλγαρικού θρόνουκαι του πρίγκηπος αδελφού του, οι οποίοι ηκολούθουν το στράτευμα, καθώς και από τον αρχιστράτηγον Θεοδώρωφ, ο οποιος ανέμενεν ανυπομόνως μίαν ευνοϊκήν απάντησιν.
    Μη δυνηθείς επί δύο ώρας καί παρ’ όλην την διπλωματικήν δεξιοτεχνίσν του να μας επηρεάση, κάμπτων συνάμα καί την πείσμονα αλλά δικαίαν άρνησίν μας, ο κ. Στάντσιεφ, κατόπιν βραχείας συνεννοήσεως με τους συναδέλφους του, εξέφρασε την επιθυμίαν να μου ομιλήση ιδιαιτέρως. Περάσαμε εις την μεγάλην αίθουσαν υποδοχών, οπού δεν υπήρχεν ουδείς άλλος. Ό κ. Πρεσβευτής με κοίταξε επί μερικά δευτερόλεπτα, σιωπηλός και ταραγμένος, έπειτα, μειδιών, έβγαλε από το χαρτοφυλάκιόν του μίαν ….επιταγήν επί Λονδίνου δια ένα τεράστιον ποσόν, μου την προσέφερε με σπασμώδεις κινήσεις και ψιθυρίζων μου έδωσε να καταλάβω ότι ήτο το αντίτιμον μιας απλής υπογραφής του πατρός μου, αναγνωρίζων το δικαίωμα σ υ γ κ α τ α λ ή ψ ε ω ς.
    Έμεινα σαν κεραυνόπληκτος, έτρεμα ολόκληρος και με αργά βήματα επέστρεψα εις το γραφείον. Όταν παρουσιάσθη και ο κ. Πρεσβευτής ήτο κάτωχρος. Οι άλλοι δεν είχαν πλέον ανάγκην εξηγήσεων. Πεισθέντες ότι παρ’ όλας τάς απειλάς, ύβρεις και βαναυσότητας δεν θα απεκόμιζσν τίποτε, μας παρεκάλεσαν να τους παραχωρήσωμεν αντίγραφου του Πρωτοκόλλου, το οποίον ητοιμάσθη αμέσως.
    Πρίν μας αποχαιρετήσουν με ηρώτησαν απογοητευμένοι και σκυθρωποί εάν θα ήτο δυνατόν να μεσολαβήσωμεν παρά τω Έλληνι Διαδόχω, όπως επιτραπή η είσοδος εις εν Σύνταγμα χάριν αναπαύσεως. Τους εδηλώθη ότι, καθόσον φίλοι και σύμμαχοι, δεν είχον παρά να αποταθούν απ’ ευθείας εις τον Διάδοχον Κωνσταντίνον εις το Στρατηγείον του εις Τοψίν.
    Κατόπιν δε παρακλήσεώς των όπως συνοδευθούν από αξιωματικόν μας, ανεχώρησαν έφιπποι και υπό ραγδαίαν βροχήν, περί την δεκάτην νυκτερινήν, συνοδευόμενοι υπό του Ταγματάρχου Όμέρ Λουτφή βέη.
    Παρ’ όλας τάς προειδοποιήσεις μας, υπό δυσχερείς συνθήκας, ο Μεγαλόψυχος Στρατηλάτης επέτρεψε την είσοδον Συντάγματος χάριν αναπαύσεως, αλλ’ αντί του Συντάγματος ολόκληρος Μεραρχία καί χιλιάδες κομιτατζήδες υπό τον Συντάνσκιν, εισήλθον …θριαμβευτικώς εις την πόλιν, με άσματα και ύμνους δια να δημιουργήσουν, από την πρώτην στιγμήν ακόμη, την αφόρητον και έκρυθμον κατάστασιν, ήτις κατέληξεν, αναποφεύκτως πλέον, εις τον άδοξον και καταστρεπτικόν δι’ αυτούς πόλεμον. Ευκόλως ημπορεί να φαντασθή κανείς τί θα συνέβαινε εάν εισήρχοντο ως κατακτηταί.”

    Ο Χασάν Ταχσίν και ο γιός του Κενάν λοιπόν, θα μπορούσαν να είχαν γίνει πλούσιοι, αποδεχόμενοι την επιταγή των βουλγάρων και ταυτοχρόνως να οδηγήσουν την Ελλάδα σε εθνικό αδιέξοδο. Αντ’ αυτού επέδειξαν γνήσιο φιλελληνισμό και για τον λόγο αυτό οι τούρκοι τους επεκήρυξαν και αυτοί έζησαν στην Ελλάδα ως Έλληνες χωρίς όμως η προσφορά τους να τιμάται δεόντως από το Έθνος.

    Ο Κενάν Μεσαρέ γεννήθηκε το 1889 στα Γιάννενα, καθώς η μητέρα του ταξίδευε, φιλοξενούμενη στο σπίτι του Μουσταφά Πασά Ιωαννίνων, μετέπειτα πεθερού του Κενάν. Υπήρξε απόφοιτος της γνωστής σχολής Γαλατά-Σεράϊ της Κωνσταντινουπόλεως, άνθρωπος με αξιόλογη κουλτούρα, ήταν μεταξύ των άλλων και γνώστης πέντε γλωσσών (γαλλικά, τουρκικά, περσικά, αραβικά και αλβανικά), εκτός των Ελληνικών.
    Μετά την υπογραφή ειρήνης με την Τουρκία, αποφάσισε να μείνει στην Ελλάδα και να πάρει την ελληνική υπηκοότητα, ζώντας στην Θεσσαλονίκη όπου πέρασε τα καλλίτερά του χρόνια. Ο μικρότερος αδελφός του, Κεμάλ Μεσαρέ, διετέλεσε πρεσβευτής της Αλβανίας στην Ελλάδα επί εποχής Ζώγου και μετά την εκθρόνισή του εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα όπου και απεβίωσε το 1968.
    Ο Κενάν παντρεύτηκε το 1934 τη Ραφέτ, κόρη του Μουσταφά-Πασά των Ιωαννίνων, επίσης αλβανικής καταγωγής και ήρθε να εγκατασταθεί και ζήσει στα Γιάννενα. Συνέχισε όμως -και διατήρησε μέχρι το θάνατό του- τους στενούς δεσμούς με την Θεσσαλονίκη, όπου ήταν γνωστότατος και την οποία επισκέπτονταν συχνά, για να βρίσκει τους παλιούς και καρδιακούς του φίλους και να τα πίνει μαζί τους.
    Ο Κενάν Μεσαρέ, ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόκαρδος και αγαπούσε γενικότερα τα “ωραία” της ζωής. Εκτός των άλλων, ήταν σπουδαίος μάγειρας και μέγας ρέκτης του ούζου.
    Απέκτησε δυο γιούς, οι οποίοι μεγάλωσαν στα Γιάννενα και αποφοίτησαν από την “γεραρά” Ζωσιμαία Σχολή. Ο μεγαλύτερος, ο Ίνης, είναι αρχιτέκτονας και ζει στην Αθήνα. Ο μικρότερος, ο Ρεμζή, είναι ηλεκτρονικός μηχανικός και είναι μόνιμα εγκατεστημένος στην Αμερική.
    Πέρασε τα τελευταία χρόνια, πάντα ζωγραφίζοντας, αρκετά αποτραβηγμένος.
    Πέθανε στα Γιάννενα το 1965, μετά από μακρόχρονη ασθένεια και μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη για να ταφή, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο Αλβανικό νεκροταφείο Πυλαίας -όπου και ο οικογενειακός τάφος- δίπλα στον πατέρα του.
    Ο Κενάν, έδειξε από μικρός την έφεσή του στη ζωγραφική και εξελίχθη σε αυτοδίδακτο ζωγράφο.Το έργο του, ως ερασιτέχνη ζωγράφου, είναι αρκετά μεγάλο και ποικίλο. “Νατουραλιστής” εκ πεποιθήσεως, δούλεψε τόσο την “ακουαρέλα”, όσο και το “λάδι”. Οι προτιμήσεις του ήταν τα τοπία, -με πολλά θέματα από τα Γιάννενα- οι νεκρές φύσεις και τα θέματα με κυνήγια, καθότι μανιώδης κυνηγός στα νιάτα του. Σε ορισμένους πολύ στενούς του φίλους, έκανε τα πορτραίτα.
    Ένα από τα θέματα που τον ενέπνευσαν ήταν οι βαλκανικοί πόλεμοι. Τα σημαντικότερα έργα αυτής της θεματολογίας βρίσκονται στα Πολεμικά Μουσεία της Ζώνης Ευθύνης της VIης και VΙΙΙης Μεραρχίας, καθώς και στις Στρατιωτικές Λέσχες Θεσσαλονίκης και Ιωαννίνων. Πολλοί πίνακες έχουν ως θεματολογία τον πόλεμο του ‘40.Έγιναν αρκετές εκθέσεις με έργα του, κυρίως στην Αθήνα.
    Έργα του Κενάν Μεσαρέ συναντούμε στα βιβλία Ιστορίας της Νεώτερης Ελλάδας του Δ. Κόκκινου, του Γ. Ρούσου, του Σπ. Μαρκεζίνη κ.ά.Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

    ΠΗΓΗ. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΑΕΙΓΝΗΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 26

    http://epanellinismos.com/index.php?option=com_kunena&Itemid=2&func=view&catid=99&id=7123&lang=el

  81. magkes apo to dorio messhnias eimai oysiastika apo to klesoura kai toy xalkia apogonos ntredon.arbanites einai ellhnes thw boreioy hpeiroy me katagvgh apo to arvanon oi opoioi efygan apo ekei otan alvanoi toys edioksan.kai kati akoma ntres shmainei eythys antreios kai sta kritika h eytheia einai h ntreta.ta symperasmata dikas sas. gia aytoys poy lene oti oi arvanites den ellhnes.

  82. egw pou eimai arvanitis sas lew eimaste katharoaimoi ellines kai ta arvanitika pou milame etsi milousan palia oi alvanoi dn exoume kanena allo koino…aytoi ti ti glwssa tn eixame apo tote pou mas eixan sklavomenous oi tourkoi katergisan ta sxoleio kai na mn sinenooumaste metaksu mas me gramata agramatoi tote merikoi sxedon pio poloi anthrwpoi mas eferan ayti ti glwssa alla xwris grafi….meta kaname kai ayto me to kryfo sxoleio gia na mathoune ta paidi alla oi glwssa emine…mono ayto kai mn milate gia mlkies oti eimaste alvanoi osoi dn einai arvanites (genika milaw)

    1. είναι δύσκολο να μην μιλάτε για τους αρβανίτες άσκοπα όσοι δεν ξέρετε??ε?και στο κάτω-κάτω και άλλοι γράψαν με αγγλικούς χαρακτήρες μαγκάκο….και οι αρβανίτες είναι καθαροί ΕΛΛΗΝΕΣ..!!

  83. The discussions of the group (88 subjects), single out
    Suli dhe Suliotet /Souli ,Souliotes
    30 pos
    Arvanitas in Greece from the twelfth century
    2 post
    Η Αθήνα, η πρωτεύουσα, κέντρο μιας αλβανόφωνης ανθρωποθάλασσας,
    7 post
    Η λέξη δημοκρατία προέρχεται από Αλβανική γλώσσα
    Ένα από τα ΣΧΕΔΙΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΕΛΛΑΔΙΤΩΝ (ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ): Η περίπτωση «Μπίρη»
    7 post
    «Εαν θέλετε να βαρέσετε τους Αρβανίτες σκοτώσετε εμένα πρώτα…..»
    4 post
    ΠωςΜιοούλη και Μποτζάρη και Κουντουριώτας υπουργοί τους υβρίσανε με πρώτον ως βιαιοπραγείς και Αλβανοί;
    2 post
    A song sung by arvanitas and Albanians. The same song, the same text
    2 post
    ARKIVI
    42 post
    Arvanites, viz. Albanian dialect speakers in Greece, are residents of this country immemorial immigrants
    4 post
    Θούριος .Afiromeno stin ΖΑΦΕΙΡΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
    2 post
    edho
    Ena group gia tous arvanites » Vangjelis Liapis »
    http://www.facebook.com/board.php?uid=54100114782

  84. ρε ‘σεις αν ηταν αρβανιτες(ελληνες) οι τουρκαλβανοι του ομερ βρυωνη του αλη πασα του κιουταχη του ιμπραημ δεν θα πλεμουσαν τους¨ τους αρβανιτες ελληνες απογονους των μολλοσων των πελασγων και των δωριαιων τησ ηπειρου (απειρωταν) μας.φωτια και τσεκουρι στους προσκηνημενους!!!προσοχη οι αρβανιτες των σουλιμοχωριων ειναι καθαροαιμοι απογονοι των ελληνων της ηπειρου διοτι κατβηκαν απο εκει το 1300 και εμιναν στη τριφυλια διχως να μετακινηθουν.και κατι ακομα εαν ο γεωργιος καστριωτης ειναι αλβανος ασ μας πουνε οι φιλοι μας οι αλβανοι τισημαινει καστριοτι οπως τον λενε αυτοι γιατι εν νομιζω να υπαρχει πολη καστορια στη αλβανια αποπου κατγεται ο ηπειρωτης αυτος ηρωας(που τον εκανε και αλβανο ο εγκαθετος χοτζα για να δημιουργησει εναν υποτειθεμενο λλβανο ηρωα…ουστ).γιαυτο μην ακουτε εγκαθετους γραικυλους και ανθελληνες!!!

  85. Niko Στύλος

    Dean of the Faculty of History and Philology of the University of Tirana

    Lord Shezai Rrokaj

    Honorable Rrokaj!

    I the undersigned Niko Stylos, born and raised in camo – Preveza villages since 1973 and residing in Germany, after working many years in an effort to prove that Arvanites, ie. Albanian dialect speakers in Greece
    immemorial resident of this country and not a few centuries immigrants, as we will arm the Greek official was received with Christian inscriptions unreadable prior to today’s space called Greek.
    Inscriptions that were found and are constantly in places inhabited by arvanitas and that Greek scholars not only acknowledge that there are Greek, but continue to support that their language is unknown.

    As a connoisseur of Greek language, or rather as a connoisseur of all the traits of spoken and written, that dimotikes (Popular Greek), katharevusës (Greek ex officio), and the ancient Greek kishtares,
    by many Albanian words, we find the ancient Greek writers to translate them and considered that while foreign
    systematically avoided to say which is this language not only been assured that Arvanites are an ancient people, but also became convinced that the officials as saying the University of Athens adapted to Greek ethnic propaganda.

    http://www.facebook.com/topic.php?uid=54100114782&topic=13390

  86. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα (και ενδεχομένως όχι συγκεκριμένη φυλή). Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Άλλοι αναφέρουν ότι οι Άλβανες ήταν ρωμαίοι λεγεωνάριοι οι οποίοι μετοίκησαν στην περιοχή της Αλβανόπολης. Άλλες Ιλλυρικές φυλές ήταν οι Εγχελοί, οι Ταυλάντιοι/Ταουλάντιοι ή όπως αποκαλούνταν από τους Έλληνες Χελιδόνιοι, οι Βιλιόνοι, οι Δασσαρέτες, οι Αρδιαίοι, οι Παρθίνοι, οι Λαβεάτες, οι Γραβαίοι, οι Σκιρτάροι, οι Ατιντάνες, οι δίγλωσσοι Κάονοι ή Χάονες κ.α.).

    Ο Νίκος Καράμπελας στο βιβλίο του «Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και στη Νικόπολη» λέει: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς φαίνεται να έχουν πάρει το όνομα ‘Αλβανοί’ από τον Πτολεμαίο. Οι βυζαντινοί ιστορικοί αναφέρονται σε αυτούς με τα επίθετα ‘Αλβάνοι’, ‘Αρβάνοι’, ‘Αλβανίτες’, ‘Αρβανίτες’ κ.τ.λ.».

    Ορισμένοι συσχετίζουν το όνομα «Άλβα» ή «Άρβα» με την πόλη «Άρβα» (σημερινό ‘Ραμπ’ της Κροατίας) που κατοικήθηκε από τους ημι-Ιλλιριούς Λιβούρνιους (πρωτοαναφέρονται από το 360 μ.Χ.). Ενδέχεται όμως το «αλβ» («Αλβανία») να έχει κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα με το «αλπ» (Άλπεις κ.τ.λ)’ δηλαδή Αλβανία=ορεινή χώρα, χώρα των βράχων, λευκή χώρα (στα λατινικά albus=λευκός) κ.τ.λ.

    Άλλοι πάλι λένε ότι το όνομα «Αλβανία» προέρχεται από την περιοχή Άρβανο [χωριό με το όνομα Arbanë υπάρχει σήμερα κοντά στα Τίρανα], δηλαδή Άρβανο/Αρβανία/Αλβανία/Αρβανιτιά κ.α.

    Η Αλβανία λέγεται και «Αρμπερία» (Arbëria). Είναι μηδενικής σημασίας η διαφορά ανάμεσα στο «λ» και στο «ρ» (π.χ. Αλβανοί/Αρβανίτες, Άρβανο/Arbanë κ.α.). Ακόμα, και άλλες περιοχές της Αλβανίας (και όχι μόνο) αποκαλούνται συνήθως με ονόματα προερχόμενα από τις Αλβανικές φυλές/φάρες που τις κατοικούν’ π.χ. Λιάπηδες~Λαμπερία (Labë~Labëria), Τσάμηδες~Τσαμερία (Çamë~Çamëria), Τόσκοι~Τοσκαρία (Toskë-Toskëria) κ.α. Στο λεξικό Στέφανου Βυζαντίου διαβάζουμε: «Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις, ης κάτοικος Αρβωνίτης. Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης». Ότι υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο στην αρχαιότητα αποδεικνύεται από τον Πολύβιο, ο οποίος γράφει: «Οι δ’ άλλοι πάντες έφυγον εις τον Άρβωνα σκεδασθέντες».

    Από όλα αυτά γίνεται πρόδηλο ότι όλα αυτά τα ονόματα και τοπωνύμια (Αλβανοί, Άλβανα, Αρβανίτες, Άρβανον, Αρβωνίτες, Άρβων) έχουν κοινή ρίζα. Το ότι αυτοί οι Αρβανίτες/Αλβανίτες σχετίζονταν με τους Ιλλυριούς φαίνεται και από τους βυζαντινούς συγγραφείς. Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1). Άρα οι Αλβανίτες της Πελοποννήσου ταυτίζονταν κατά τις μεσαιωνικές πηγές με τους Ιλλυριούς.

    Ο Martin-Leake είχε πει: «Aλβανίτης-Αρβανίτης-Αλβανός-Σκιπετάρ» (William Martin-Leake, 1814).

  87. Στο «Λεξικό Εθνών – Εθνοτήτων – Λαών» του Γιόζεφ Βολφ, αναφέρονται τα παρακάτω:

    «Αρβανίτες ή Αλβανοί: Λαός που διαμορφώθηκε στο χώρο της σημερινής Αλβανίας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα. Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Τότε, στην περιοχή θα εισβάλουν σλαβικά φύλα που θα καταστρέψουν τις πόλεις. Μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των πόλεων καταφεύγει στα βουνά και πυκνώνει τις γραμμές των Αλβανών, οι οποίοι φυσικά αντιστέκονται και αποκρούουν τους Σλάβους.

    Στις αρχικές ιλλυρικές πατριές, που συγκρότησαν τους Αλβανούς ή Αρβανίτες, προστέθηκαν τώρα και στοιχεία των παραλίων, ελληνικά, ρωμαϊκά κ.λπ. Οι Αλβανοί ή Αρβανίτες ενισχύονται ακόμα περισσότερο στην περίοδο της βουλγαρικής επέκτασης. Είναι καθαρά ποιμενικές πατριές, που κρατούν το όπλο στο χέρι. Οι Βυζαντινοί θα τους χρησιμοποιήσουν ως κλεισουράρηδες, φύλακες στα ορεινά μέρη.
    Θα ξεχωρίσουν τρεις διαφορετικές ομάδες: Οι Γκέγκηδες, οι Τσάμηδες και οι Τόσκηδες, με μια μικρότερη υποδιαίρεση, τους Λιάπηδες. Δε συγκρότησαν έθνος, παρόλο που είχαν βρεθεί από νωρίς μπροστά σε κοινό εχθρό. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, οι αρβανίτικες πατριές χρησιμοποιούνται ως στρατός στα φεουδαρχικά κρατίδια που συγκροτήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Τον 14ο αιώνα οι ένοπλοι αυτοί Αρβανίτες που είχαν εγκατασταθεί σʼ όλη την οροσειρά της Πίνδου εξεγείρονται, ανατρέπουν την εξουσία στην Ήπειρο και δημιουργούν τρία κρατίδια: των Μπουαίων με κέντρο το Αγγελόκαστρο, των Λιοσαίων με κέντρο την Άρτα και του Κάρολου Τόπια, που καταλάμβανε τη Β. Ήπειρο και μέρος της Αλβανίας. Με τη διάλυση αυτών των κρατιδίων οι πολεμικές πατριές των Αρβανιτών σκορπούν ως μισθοφόροι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στην Αττική και Βοιωτία ως μισθοφόροι των Ατσαγιόλι και στην Πελοπόννησο ως μισθοφόροι των Παλαιολόγων. Οι Τούρκοι θα τους βρουν απλωμένους σʼ όλη την Ελλάδα.

    Οι Τούρκοι θα εξισλαμίσουν το βασικό όγκο των αρβανίτικων φατριών, που κατοικούσαν πέρα από τα όρια της σημερινής Ελλάδας και θα τους χρησιμοποιήσουν ως στήριγμα της εξουσίας τους. Οι Αρβανίτες που βρέθηκαν σκορπισμένοι, ως μισθοφόροι θα μείνουν κατά το πλείστο χριστιανοί και γιʼ αυτό θα πολεμούν τους Τούρκους. Αυτοί οι Αρβανίτες θα συγχωνευτούν τελικά με το Νεοελληνικό έθνος. Αντίθετα, οι εξισλαμισμένοι θα συγκροτήσουν το έθνος των Αλβανών, που ζει στην Αλβανία. Οι Αλβανοί όμως ονομάζουν τον εαυτό τους Σκιπτάρ.

    Ως μισθοφόροι, οι Αρβανίτες βρίσκονται σκορπισμένοι στα πέρατα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανοί Αρβανίτες θα είναι οι βασικοί μισθοφόροι της Βενετίας και θα δράσουν σʼ όλη τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Μεγάλος αριθμός Αρβανιτών μισθοφόρων θα εγκατασταθούν στο βασίλειο της Νεάπολης, όπου θα παραμείνουν Και μετά την κατάλυση. Απόγονοί τους ζουν σήμερα σκορπισμένοι στη Ν. Ιταλία. Μεγάλος όγκος Αρβανιτών θα κατέβει στον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο το 1770, την εποχή των Ορλωφικών. Για μια περίοδο θα κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο, ενώ θα εξαναγκάσουν σε φυγή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Έγιναν πραγματική συμφορά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα τους καταδιώξουν. Σε συνεργασία με τις κλέφτικες ομάδες της Πελοποννήσου οι Τούρκοι θα τους εξοντώσουν.

    Μαζί με τις ένοπλες πατριές είχαν κατέβει στην Πελοπόννησο και πολλοί ποιμένες. Με το διωγμό, οι περισσότεροι θα φύγουν για να εγκατασταθούν στα νησιά (Κυκλάδες, Σάμο κ.λπ.), ενώ ένα μεγάλο μέρος θα επιστρέψει στην Αλβανία, μετά από περίπου 10 χρόνια παραμονής στην Πελοπόννησο. Αρβανίτες θα εγκατασταθούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τόσο ως μισθοφόροι των Βενετών, όσο και ως μισθοφόροι των Τούρκων. Οι χριστιανοί Αρβανίτες, που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο πριν από την Τουρκοκρατία, θα πολεμήσουν τους Τούρκους και στη συνέχεια, μέσα από κοινούς με τον ελληνικό πληθυσμό αγώνες κατά των Τούρκων, θα συγχωνευτούν με τους Έλληνες. Οι Αρβανίτες θα αφομοιωθούν από το νεοελληνικό έθνος.

    Η γλώσσα των Αρβανιτών γενικά ήταν φτωχή και οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις. Σιγά σιγά η γλώσσα τους χάνεται. Η αρβανίτικη γλώσσα δε χάθηκε εντελώς μόνο στις περιοχές, όπου οι Αρβανίτες έμειναν ως αποκλειστική-κλειστή κοινωνία(Αττική και Βοιωτία και κατά κάποιο τρόπο η Κορινθία). Όταν η κλειστή κοινωνία τους θα σπάσει (από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) η αρβανίτικη γλώσσα θα αρχίσει να υποχωρεί. Εξακολουθεί να αντιστέκεται όμως, στα ορεινά χωριά της Βοιωτίας-Αττικής».

    Αν και το κείμενο έχει κατά τη γνώμη μου κάποιες μικρές υπερβολές, εντούτις βλέπουμε ότι και εδώ Αλβανοί, Αρβανίτες και Ιλλυριοί ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ.

  88. Αυτούς λοιπόν που λένε ότι άλλο Αρβανίτες και άλλο Αλβανοί, τους παραπέμπω σε επίσημα έγγραφα των Εθνοσυνελεύσεων της Επανάστασης του 1821, που μιλάνε για τους «Αλβανούς συμμάχους», αλλά και στον Βυζάντιο, στον Παπαδιαμάντη και πλήθος άλλους συγγραφείς του 19ου αιώνα που όλοι τους ταυτίζουν τους Αρβανίτες με τους Αλβανούς. Επίσης, στην εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς στον 3ο τόμο η λέξη «Αρβανίτης» ερμηνεύεται ως «Αλβανός» (αλλά και ως σκληρός, σκληροτράχηλος κ.α.).

    Να αναφέρω εδώ ότι μέχρι τουλάχιστον τις αρχές του 19ου αιώνα, κυκλοφορούσε στην Αθήνα εφημερίδα με τίτλο «Η Φωνή της Αλβανίας» (αρχισυντάκτης της ήταν κάποιος Α.Ι.Κουλουριώτης). Η εφημερίδα αναγνώριζε τους Αρβανίτες ως Αλβανούς τους οποίους με τη σειρά θεωρούσε απογόνους των Ιλλυριών και την αλβανική γλώσσα ως αρχαιότατη (βλ. «Η φωνή της Αλβανίας», τεύχος 4, 20 Οκτωβρίου 1879).

    Τί έλεγαν όμως οι ίδιοι οι Αρβανίτες; Ας δούμε τί έλεγαν τα εγγόνια των Αρβανιτών επαναστατών του ’21 Σέχος, Μπότσαρης και ο Τζαβέλλας στην Προκήρυξη του Αρβανίτικου Συνδέσμου της Ελλάδος, που συντάχθηκε το 1899 από τους Σέχο, Μπότσαρη και Τζαβέλλα. Η Προκήρυξη δημοσιεύτηκε το Μάιο του 1899 από το περιοδικό Ελληνισμός που εξέδιδε η εθνική εταιρεία Ελληνισμός και επανεκδόθηκε το 1995 από τον Αριστείδη Κόλλια:

    ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΑΣ

    «ΑΔΕΡΦΙΑ! Σας λέγομε και σας ονομάζομε αδέρφια, γιατί όσο κι αν μας χωρίζουν ο τόπος κι η θρησκεία, δεν παύομε να είμεστε αδέρφια, επειδή όλοι οι αρβανίτες, όπου και αν βρισκομέστε σήμερα, είμαστε απόγονοι των Πελασγών. Σήμερα βρισκόμεστε σ’ εποχή που αναγεννιούνται τα έθνη. Κυττάξετε τους Έλληνες! Ήταν σκλάβοι και δούλευαν κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Ξύπνησαν μια μέρα στη φωνή του Ρήγα τους, και σηκώθηκαν, έσπασαν τα σίδερα της σκλαβιάς, έδιωξαν τον τύραννο από το χώμα τους και γίνηκαν βασίλειο. Κυττάξετε τους Σέρβους! Επαναστάτησαν κι ελευτερώθηκαν! Κυττάξετε τους Μαυροβουνιώτες!…Ημείς μονάχα οι Αρβανίτες, είμεστε ακόμα στον ύπνο, κι οι εχτροί μας μας περικυκλώνουν και θέλουν να μας καταξεσκίσουν και να μας κατακομματιάσουν! Η Αυστρία έχει το μάτι καρφωμένο στην Αρβανιτιά μας. Η Ιταλία θέλει τον Αυλώνα μας. Το Μαυροβούνι θέλει τη Σκόντρα μας, η Σερβία, η Βουλγαρία κι η Βλαχία αντιμάχονται για τα Μπιτώλιά μας, για το Ντουράτσο μας, την Πρισρένη μας, και για την Κρόιά μας, την πόλη που χρησίμεψε ως πρωτεύουσα του Σκεντέρ μπεή μας! Όλα τα έθνη που είχε πατήσει η Τουρκιά πιο λίγο, πιο πολύ ελευτερώθηκαν κι ημείς, οι αρβανίτες, βρισκόμεστε χωρίς δική μας λευτεριά, και το χειρότερο που χάσαμε την εθνική μας ύπαρξη, και λογαριαζόμαστε από τον κόσμο ως τούρκοι, ενώ δεν είμεστε καθόλου τούρκοι αλλά καθαροί αρβανίτες, απόγονοι των Πελασγών.

    Ημείς οι αρβανίτες είμασταν πάντοτε οι στήλοι της Τουρκίας. Το αίμα το αρβανίτικο τετρακόσια τόσα χρόνια έτρεξε και τρέχει σαν ποτάμι για τη ζωή της Τουρκίας. Αν ελείπαμε ημείς, η Τουρκία από πολλά χρόνια θα είταν φευγάτη από την Ευρώπη. Και όμως η Τουρκία δεν εννοεί να μας δώσει τη λευτεριά μας.

    Ήρθε, αδέρφια, ο καιρός που πρέπει όλοι οι Αρβανίτες νάχωμε μια γνώμη. Πρέπει να αφήσωμε την έχτρα που μας γέννησαν η Τουρκιά κι οι θρησκείες. Την Τουρκιά και τες θρησκείες πρέπει να τες αφήσωμε κατά μέρος. Η Τουρκιά είναι ξένο σώμα και πρέπει να τη πετάξωμε πέρα, η θρησκεία είναι για τον καθένα χωριστά και πρέπει ο καθένας να την βαστάξει όπως την ηύρε. Θα ήταν καλό να είμασταν οι αρβανίτες όλοι μωαμεθανοί ή όλοι χριστιανοί, αλλά αφού βρισκόμεστε σε διάφορες θρησκείες: μωαμεθανοί και χριστιανοί, και σε διάφορες αιρέσεις: ορθόδοξοι, παπιστάνοι, μουσουλμάνοι, μπεκτασλίδες, ρουφαΐδες καλόν είναι να αφήσωμεν τες θρησκείες και τες αιρέσεις κατά μέρος.

    Είπαμαν ότι είμεστε περικυκλωμένοι από εχτρούς. Το μόνο κράτος απ’ όλα όσα ξεφύτρωσαν από τες στάχτες, κι από τα χαλάσματα της Τουρκίας που έχει εγγυημένη την ύπαρξή του απ’ όλη την Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Επίτηδες σας λογαριάσαμαν την Ελλάδα σαν εχτρό μας, γιατί η όψη των πραγμάτων έτσι τη δείχνει. Αλλ’ αν βαθύνουμε λίγο στην ουσία, αν συμβουλευτούμε λίγο την ιστορία, αν εξετάσωμε το πράγμα καλά, θα ιδούμε ότι η Ελλάδα δεν έχει καμμιά έχτρα μ’ εμάς.

    Η Ιστορία μας λέγει ότι οι Έλληνες είναι απόγονοι των Πελασγών, των παππούδων μας, ότι Έλληνες κι Αρβανίτες, κατά τους βυζαντινούς χρόνους είχαν μια θρησκεία, ένα βασίλειο, και μια πατρίδα, κι ότι ο Σκεντέρμπεης μιλούσε κι Αρβανίτικα κι ελληνικά κι έγραφε την ελληνική γλώσσα σαν έλληνας, κι ότι η Ελλάδα η σημερινή είναι έργο αρβανίτικο κι ελληνικό.»

    Ποιοί είναι οι Αρβανίτες που θεωρούνται Τούρκοι; Οι Αλβανοί, οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί!!! Οι Αρβανίτες ήταν λοιπόν Αλβανοί! Οι Αρβανίτες (=Αλβανοί) της Ελλάδας (Σέχος, Μπότσαρης, Τζαβέλλας) απευθύνονται με αυτή την προκήρυξη στους αδελφούς τους Αρβανίτες της Αρβανιτιάς (δηλαδή της Αλβανίας). Οι Αρβανίτες ήταν στήλοι της Τουρκίας; Άρα οι Αρβανίτες ήταν Αλβανοί, ήταν το ίδιο φυλετικά με τους Τουρκαλβανούς που πολέμησαν υπέρ της Οθ. Αυτοκρατορίας!!! Ποιοί είναι αυτοί οι Αρβανίτες που είναι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι και ανήκουν σε όλες αυτές τις αιρέσεις; Οι Αλβανοί!!! Είναι σαφής η διάκριση που γίνεται στην προκήρυξη ανάμεσα στους Αρβανίτες και τους Έλληνες. Άρα άλλο Αρβανίτες, άλλο Έλληνες. Άρα οι Έλληνες και οι Αλβανοί/Αρβανίτες είναι συγγενείς λαοί, αφού είναι απόγονοι των Πελασγών. Βεβαίως, το ότι οι Έλληνες και οι Αλβανοί είναι συγγενείς, δε σημαίνει ότι αποτελούν τον ίδιο λαό. Το ότι οι Αρβανίτες θεωρούσαν τους Αλβανούς/Αρβανίτες ως Έλληνες, εξηγείται από την αφομοίωση που είχαν υποστεί στα χρόνια της βυζαντινής και αργότερα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

    1. Απάντησα στο προπαγανδιστικό αυτό άρθρο αλλά διέγραψαν τα σχόλια μου. Προς τιμή σας εσείς δεν τα διαγράψατε, αλλά δεν τα σχολιάσατε κιόλας.

      1. Κατ΄αρχήν σέβομαι κάθε άποψη. Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή έχουμε σοβαρότερα προβλήματα σ΄αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Πείνα, δυστυχία, αυτοκτονίες και ότι κακό βάζει ο νους μας. Τα υπόλοιπα είναι πολυτέλειες. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να ασχοληθώ με το θέμα.

  89. Να αφήσουν τους Αρβανίτες ήσυχους οι του μπλογκ σκυλολόι ελληνες-Αλβανοί blog spot και να δουν την Αλβανια όπου όλοι οι εθνικοί ευεργέτες ήταν Βλαχοι. Αυτός ο Αντριανο Τζαφαι ειναι ενα παράσιτο αλβανικό μετανάστης όπου σε άπταιστα αγγλικά εξυβρίζει την Ελλάδα στο γιουτιουμπ με πολλά παρατσούκλια όπως επίσης εχει επαφές με το εν λόγω μπλογκ κιλοτα που σας ανέφερα. Μαζί με έναν Αλί αλ Γιουνανι, Theodor Mi η THEODORIEUS και φυσικά το φάντασμα που διατηρεί το εμετικό μπλογκ. 3 μακακες ειναι, μάλιστα τροφοδοτούν οτι θολοκουλτουριαρικο αριστερό σκουπίδι προωθεί αυτές τις αλβανολαγνικες μεροληπτικές ανοησίες. Κάντε ενα κόπο να δείτε πως οι Αλβανοί απέκτησαν εθνική συνείδηση απο Βλάχους καθώς και απο την ζωσιμεα σχολή στα Γιάννενα.

  90. Αλβανοί και καταγωγή
    Ο Thunmann – αν και όχι απολύτως ακριβής στα όσα αναφέρει – είπε: «… οι Ιλλυριοί, ένα μεγάλο και ισχυρό έθνος που ζούσε στην Αδριατική Θάλασσα, από τον Πάδο ως τον Αμβρακικό Κόλπο, και προς τα βόρεια ως τον Δούναβη…Ο Αππιανός σημειώνει ξεκάθαρα ότι οι Παννόνιοι ήταν Ιλλυριοί. Οι Ίστριοι, οι Ιάποδες, οι Δαλμάτες, οι Λιβουρνοί, οι Δάρδανοι, οι Αρδιαίοι, οι Αυταριάτες, με λίγα λόγια, όλοι οι λαοί προς τα Κεραύνια Όρη θεωρούνται Ιλλυριοί. Αλλά επίσης κατοικούσαν σε ευρύα έκταση περιοχές της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Μόνο ένα μικρό ποσοστό της Μακεδονίας κατοικούνταν από τους Έλληνες. Η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν Ιλλυριοί και Θράκες. Οι Δασσαρέτες, οι Λυγκηστές, οι Βρύγες ή Φρύγες, οι Πελάγονες, οι Εορδοί, οι Ελιμιότες, οι Ατιντάνες, οι κάτοικοι γύρω από την Κανταβία, την Πέλλα, την Έδεσσα, τη Βέροια, έχουν όλοι αναφερθεί ως Ιλλυριοί. Σε μία μεγάλη έκταση, ήταν σχεδόν μόνο οι πόλεις στις ακτές που είχαν Έλληνες κατοίκους…Τον καιρό του Στράβωνα, οι βάρβαροι κατοικούσαν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, και αναφέρει ότι Θράκες κατοικούσαν στη Μακεδονία και σε κομμάτια της Θεσσαλίας εκείνον τον καιρό. Οι Ιλλυριοί και οι Θράκες ήταν πάντα μεγάλοι λαοί στην Ευρώπη.» (Johann Thunmann, Über die Geschichte und Sprache der Albaner und der Wlachen, (Leipzig 1774); Translated from the German by Robert Elsie.)

    Λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι μία μεγάλη σειρά επιστημόνων – ορισμένοι από τους οποίους είναι Αλβανοί αλλά οι περισσότεροι τους ξένοι – που υποστηρίζουν την ιλλυρική καταγωγή της αλβανικής γλώσσας, μαζί με τα έργα τους και τη χρονολογία εκδόσεως των, είναι οι εξής:

    • 1705: Leibniz, Gottfried Wilhelm. Albaner – Brife. Hanover.
    • 1774: Thunmann, Johann. Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker. Laipzig.
    • 1829: Kopitar, B. J. Albanische, walachische und bulgarische Sprache. Wien.
    • 1853: Hahn, Georg von. Albanesische Studien. Wien.
    • 1855: Bopp, Franz. Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen. Berlin.
    • 1864: Camarda, Demetrio. Saggio di grammatologia comparata sulla lingua albanese. Livorno.
    • 1866: Camarda, Demetrio. Appendice al Saggio di grammatologia sulla lingua albanese. Prato.
    • 1870: Miklosich, Franz. Albanische Forschungen. I: Die slavischen Elemente im Albanischen; Albanische Forschugen, II: Die romanischen Elemente im Albanischen. Wien.
    • 1883-1892: Meyer, Gustav. Albanesische Studien. Wien.
    • 1894: Pedersen, Holger. Bidrag til den albanesiske sproghistorie. (Festskrift til Vilhelm Thomsen). Kobenhavn.
    • 1896: Kretschmer, Paul. Einleitung in die Geschichte der griechischen Sprache (Hyrje në historinë e gjuhës greke). Göttingen.
    • 1905: Pedersen, Holger. «Albanesisch», Rom. Jb., 9.
    • 1926: Thumb, Albert. «Altgriechische Elemente des Albanesischen». Indogerm. Forschungen, 26.
    • 1930: Sandfeld, Kristian. Linguistique balkanique, problemes et resultats. Paris.
    • 1935: Kretschmer, Paul. Sprachliche Vorgeschichte des Balkans (Parahistoria gjuhësore e Ballkanit). Revue Internationale des e’tudes balkaniquee, Volume II.
    • 1950: Cimochowski, Waclaw. «Recherches sur l’histoire du sandhi dans la langue albanaise». Lingua Posnaniensis, 2, pp. 220-255.
    • 1950: Pisani, Vittore. «L’albanais et les autres langues indoeuropéennes»,Annuaire de l’Institut de philologie et d’histoire orientales et slaves, 10.
    • 1954: Çabej, Eqrem. «Rreth disa Çështjeve të historisë së gjuhës shqipe».BUSHT, SSHSH, 3.
    • 1954: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil I: Albanisch-Deutsches Wörterbuch. Berlin.
    • 1955: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil II: Albanische Chrestomathie. Berlin.
    • 1956: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil III: Grammatik der albanischen Sprache. Saale.
    • 1959: Mayer, Antun. Die Sprache der alten Illyrier. Wien.
    • 1960: Cimochowski, Waclaw. «Des recherches sur la toponomastique de l’Albanie». Lingua Posnaniensis, 8, pp. 133-145.
    • 1962: Çabej, Eqrem. «Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe». BUSHT, SSHSH, 4.
    • 1964: Pisani, Vittore. «Les origines de la langue albanaise». Stud. alban., 1.
    • 1965: Tagliavini, Carlo. La stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei. Bologna.
    • 1966: Mihaescu, Haralambie. «Les elements latins de la langue albanaise».Revue des études sud-est européennes, 4.
    • 1968: Desnickaja, A. V. Albanskij jazyk i ego dialekty. Leningrad.
    • 1968: Ajeti, Idriz. «La presence de l’albanais dans les parlers des populations slaves de la Peninsule Balkanique а la lumiere de la langue et de la toponymie». Stud. alban., 2.
    • 1968: Gjinari, Jorgji. «Për historinë e dialekteve të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4.
    • 1969: Gjinari, Jorgji. «Mbi vazhdimësinë e ilirishtes në gjuhën shqipe». Studime filologjike, 3.
    • 1970: Çabej, Eqrem. «Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes».Studime filologjike, 1970, 2.
    • 1972: Ajeti, Idriz. «Për historinë e marrëdhënieve të hershme gjuhësore shqiptare-sllave». Studime filologjike, 4.
    • 1972: Çabej, Eqrem. «L’ancien nom national des albanais». Stud. alban., 9(1), pp. 31-40.
    • 1972: Çabej, Eqrem. «Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4, pp. 5-23.
    • 1972: Ölberg, Hermann. «Einige Uberlegungen zur Autochtonie der Albaner auf der Balkanhalbinsel». Akten Innsbruck.
    • 1972: Pisani, Vittore. «Sulla genesi dell’albanese». Akten Innsbruck.
    • 1973: Cimochowski, Waclaw. «Pozicioni gjuhësor i ilirishtes ballkanike në rrethin e gjuhëve indoevropiane». Studime filologjike, 2.
    • 1973: Desnickaja, A. V. «Language Interferences and Historical Dialectology Linguistics», Linguistics, 113, pp. 41-52.
    • 1974: Çabej, Eqrem. «Karakteristikat e huazimeve latine të gjuhës shqipe». Studime filologjike.
    • 1976: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1974: Domi, Mahir. «Prapashtesa ilire dhe shqipe, përkime dhe paralelizma». Studime filologjike, 4.
    • 1975: Domi, Mahir. «Considerations sur les traits communs ou paralleles de l’albanais avec les autres langues balkaniques et sur leur etude». Stud. alban.,1.
    • 1976: Gjinari, Jorgji. «Struktura dialektore e shqipes e parë në lidhje me historinë e popullit». Studime filologjike, 3.
    • 1976: Katičić, Radoslav. Ancient Languages of the Balkans (Trends in Linguistics). The Hague and Paris: Mouton.
    • 1977: Mann, Stuart E. An Albanian Historical Grammar. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
    • 1978: Mihaescu, Haralambie. La langue latine dans le sud-est de l’Europe. Bucuresti-Paris: Editura Academiei-Les Belles Lettres.
    • 1979: Riza, Selman. Studime albanistike. Pristina.
    • 1980: Pellegrini, Giovan Battista. «Rapporti linguistici interadriatici e l’elemento latino dell’albanese», Abruzzo, 19.
    • 1980: Reiter, M. «Leibnizen’s Albanel – Briefe». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1981: Hamp, Eric P. «On Leibniz’s Third Albanian Letter». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1982: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1982: Gjinari, Jorgji. «Dëshmi të historisë së gjuhës shqipe për kohën dhe vendin e formimit të popullit shqiptar». Studime filologjike, 3.
    • 1982: Ölberg, Hermann. «Kontributi i gjuhësisë për çështjen e atdheut ballkanik të shqiptarëve». Studime filologjike, 3.
    • 1982: Pellegrini, Giovan Battista. «Disa vëzhgime mbi elementin latin të shqipes», Studime filologjike, 3.
    • 1984: Huld, Martin E. Basic Albanian Etymologies. Columbus, OH: Slavica Publishers.
    • 1985: Banfi, Emanuele. Linguistica Balcanica. Bologna.
    • 1986: De Simone, Carlo. «Gli illiri del Sud. Tentativo di una definizione». Iliria(Tiranë), 1.
    • 1987: Buchholz, Oda; Fiedler, Wilfried. Albanische Grammatik, Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie.
    • 1990: Desnickaja, A. V. Osnovy balkanskogo jazykoznanija, Cast 1. Leningrad: Nauka Press.
    • 1991: Banfi, Emanuele. Storia linguistica del sud-est europeo. Milano.
    • 1996: Demiraj, Shaban. Fonologjia historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise. Tirane: TOENA.
    • 1997: Pellegrini, Giovan Battista. Avviamento alla linguistica albanese.
    • 1998: Demiraj, Shaban. Gjuha shqipe dhe historia e saj. Tirane: Shtëpia botuese e librit universitar.
    • 1999: Demiraj, Shaban. Prejardhja e shqiptarëve në dritën e dëshmive të gjuhës shqipe. Tirane: Shkenca.
    • 2002: Demiraj, Shaban. Gramatikë historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.
    • 2004: Demiraj, Shaban. Gjuhësi Ballkanike. Akademia e Shkencave e Shqipërisë. Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë.

    Ξέρουμε ότι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν έχει σημειωθεί κάποια μεγάλη μετανάστευση προς τον χώρο της σημερινής Αλβανίας. Αυτό είναι ένα πρόσθετο επιχείρημα που μας κάνει να πιστεύουμε ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Καταγράφοντας την άποψη του Thunmann, ο Κροάτης ιστορικός-αρχαιολόγος Aleksandar Stipčević (γεννημένος στις 10 Οκτωβρίου 1930), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Zagreb από το 1987 μέχρι τη σύνταξη του το 1997, στο βιβλίο του ‘Iliri: povijest, život, kultura’ (Οι Ιλλύριοι: ιστορία, ζωή, πολιτισμός) που εκδόθηκε το 1974 στα κροατικά και μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Stojana Čulić Burton, είπε: «Από την άλλη πλευρά, με το γεγονός ότι κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι από την προϊστορία μέχρι σήμερα συνέβη κάποια μετανάστευση προς την περιοχή της σημερινής Αλβανίας (και σίγουρα κάποια τέτοια μετανάστευση θα είχε κάπου καταγραφεί), ο Thunmann έφτασε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που κατοικούν σ’ αυτά τα μέρη σήμερα, πρέπει εθνικά να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατοικούσαν εδώ κατά τους προϊστορικούς χρόνους.» (Aleksandar Stipčević, The Illyrians: history and culture, Park Ridge, New Jersey: Noyes Press (1977), p.73)

    Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα (και ενδεχομένως όχι συγκεκριμένη φυλή). Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα (άλλες Ιλλυρικές φυλές ήταν οι Εγχελοί, οι Ταυλάντιοι/Ταουλάντιοι, οι Βυλιόνοι (ή Μπουλιόνοι ή Μπουλιόνες), οι Δασσαρέτες, οι Αρδιαίοι, οι Παρθίνοι, οι Λαβεάτες, οι Γραβαίοι, οι Σκιρτάροι, οι Ατιντάνες, οι δίγλωσσοι Κάονοι ή Χάονες κ.α.).

    Ο Νίκος Καράμπελας στο βιβλίο του «Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και στη Νικόπολη» λέει: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς φαίνεται να έχουν πάρει το όνομα ‘Αλβανοί’ από τον Πτολεμαίο. Οι βυζαντινοί ιστορικοί αναφέρονται σε αυτούς με τα επίθετα ‘Αλβάνοι’, ‘Αρβάνοι’, ‘Αλβανίτες’, ‘Αρβανίτες’ κ.τ.λ.».

    Ορισμένοι συσχετίζουν το όνομα «Άλβα» ή «Άρβα» με την πόλη «Άρβα» (σημερινό ‘Ραμπ’ της Κροατίας) που κατοικήθηκε από τους ημι-Ιλλιριούς Λιβούρνιους (πρωτοαναφέρονται από το 360 μ.Χ.). Ενδέχεται όμως το «αλβ» («Αλβανία») να έχει κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα με το «αλπ» (Άλπεις κ.τ.λ)’ δηλαδή Αλβανία=ορεινή χώρα, χώρα των βράχων, λευκή χώρα (στα λατινικά albus=λευκός) κ.τ.λ. Άλλοι πάλι λένε ότι το όνομα «Αλβανία» προέρχεται από την ονομασία του χωριού Άρβανο/Arbanë, δηλαδή Άρβανο/Αρβανία/Αλβανία/Αρβανιτιά κ.α.

    Η Αλβανία λέγεται και «Αρμπερία» (Arbëria). Είναι μηδενικής σημασίας η διαφορά ανάμεσα στο «λ» και στο «ρ» (π.χ. Αλβανοί/Αρβανίτες, Άρβανο/Arbanë κ.α.). Ακόμα, και άλλες περιοχές της Αλβανίας (και όχι μόνο) αποκαλούνται συνήθως με ονόματα προερχόμενα από τις Αλβανικές φυλές/φάρες που τις κατοικούν, π.χ. Λιάπηδες~Λαμπερία (Labë~Labëria), Τσάμηδες~Τσαμερία (Çamë~Çamëria), Τόσκοι~Τοσκαρία (Toskë-Toskëria) κ.α. Στο λεξικό Στέφανου Βυζαντίου διαβάζουμε: «Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις, ης κάτοικος Αρβωνίτης. Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης.». Ότι υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο στην αρχαιότητα αποδεικνύεται από τον Πολύβιο, ο οποίος γράφει: «Οι δ’ άλλοι πάντες έφυγον εις τον Άρβωνα σκεδασθέντες.». Όμως κατά πάσα πιθανότητα, η πόλη αυτή βρισκόταν κάπου στις βορειοανατολικές ακτές της Αδριατικής (κάπου στη σημερινή Κροατία) και όχι στη νότια Ιλλυρία.

    Από όλα αυτά γίνεται πρόδηλο ότι όλα αυτά τα ονόματα και τοπωνύμια (Αλβανοί, Άλβανα, Αρβανίτες, Άρβανον, Αρβωνίτες, Άρβων) έχουν κοινή ρίζα. Το ότι αυτοί οι Αρβανίτες/Αλβανίτες σχετίζονταν με τους Ιλλυριούς φαίνεται και από τους βυζαντινούς συγγραφείς. Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών.». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1)

    Οι Αλβανοί προέρχονται από τον Καύκασο;

    Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία διασώζουν οι Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Ιουστίνος, η παρακαυκάσια Αλβανία είναι δημιούργημα των Αλβανών, κατοίκων της ιταλικής πόλεως Άλβα, οι οποίοι μετανάστευσαν με αρχηγό τον Ηρακλή. Οι επίμαχες λοιπόν λέξεις σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα καθώς και με τη λατινική, συνάμα δε με τον απώτερο Ελληνισμό, αφού η ίδρυση της απόμακρης Αλβανίας του Καυκάσου ανάγεται στον κύκλο των άθλων του Ηρακλή (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, 1927, τ. 3ος, 403γ-406β).

    Λαοί με το όνομα Αλβανία υπήρχαν στην Κρήτη, στην Ιταλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Σύμφωνα λοιπόν με τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις οι Αλβανοί του Καυκάσου ήταν μετανάστες από τους Αλβανούς του Λατίου, τους οποίους οδήγησε εκεί ο Ηρακλής, όπως υποστηρίζουν οι Κουπιτώρης, Θωμόπουλος και άλλοι (αν και ορισμένοι από αυτούς επιμένουν να ομιλούν περί ελληνικής καταγωγής των Αλβανών λόγω ομοιότητας πολλών αλβανικών λέξεων με αρχαίες ελληνικές και λόγω της Πελασγικής και άρα ελληνικής όπως λένε καταγωγής των Ιλλυριών).

    Για τους Αλβανούς του Λατίου (οι οποίοι αποίκησαν τον Καύκασο και όχι το αντίθετο) αναφέρεται ο Διόδωρος Σικελιώτης, στο Βιβλίο 8, κεφ. 25, όπου αναφέρεται σε παλαιό πόλεμο Ρωμαίων-Αλβανών επί βασιλείας στην Ρώμη του Οστιλίου Τύλλου, ενώ στον ίδιο πόλεμο αναφέρεται ο Πολύαινος στα Στρατηγήματα, Βιβλίο 8, κεφ. 5.

    Σύμφωνα επίσης με τον Τάκιτο, Πελασγοί από την Θεσσαλία μετανάστευσαν στον Καύκασο μετά που εκστράτευσαν με τον Ιάσονα στους Κόλχους και την Ιβηρία και Αλβανία, φτάνοντας μέχρι την Κασπία. (Tacit, annal, 6/34)

    Τέλος, έχει αποδειχθεί ότι η αλβανική γλώσσα είναι ινδο-ευρωπαϊκή γλώσσα, ανήκει σε έναν διακριτό/ξεχωριστό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών και δεν σχετίζεται με τις λεσγικές γλώσσες και διαλέκτους των Αλβανών του Καυκάσου:

    «Η αλβανική γλώσσα απότελεί την μόνη επιβιώσα διάλεκτο του θρακο-ιλλυρικού κλάδου των ινδο-ευρωπαϊκών γλωσσών. Φαίνεται να επιβεβαιώνει τη θέση των Αλβανών ότι είναι οι παλαιότεροι αυτόχθονες κάτοικοι της βαλκανικής χερσονήσου.» (One Europe, many nations: a historical dictionary of European national groups, By James Minahan, History, 2000, Page 29)

    Το δέντρο των ινδο-ευρωπαϊκών γλωσσών δημιουργήθηκε το 1974 από το Ινστιτούτο Γλωσσών στη Σουηδία και δημοσιεύτηκε το 1975:

    «Η αλβανική γλώσσα πληρεί τις προϋποθέσεις – Η αλβανική γλώσσα είναι το πιο παλιό ινδο-ευρωπαϊκό ιδίωμα.» (WEBSTER’S NEW TWENTIETH CENTURY DICTIONARY, Unabridged Second Edition, De Luxe Color, William Collins and World Publishing Co., Inc., 1975, ISBN: 0-539-048523-3)

    Αξίζει να πούμε εδώ ότι οι Αλβανοί πήγαν στον Καύκασο και όχι το αντίθετο – «Βαρβάρων τε αυ Θράκας και Παίονας και Ιλλυριούς και Αγριάνας τους ευρωστοτάτους τε των κατά την Ευρώπη και μαχιμωτάτους προς τα της Ασίας γένη αντιτάξεσθαι.» (Αρριανός Ζ’, 5)

    Όταν ο θρυλικός στρατηλάτης (ο Μέγας Αλέξανδρος) πέρασε το μεγάλο φαράγγι του ορεινού όγκου που χωρίζει την Ασία και που αποτελεί τον μοναδικό διάδρομο εισόδου στην αχανή ανατολική Ασία – γι’ αυτό και “πύλη του Καυκάσου” ονομάζεται – τοποθέτησε εκεί ισχυρή φρουρά.

    «Ούτω δη τα της Ασίας ώδε έχει προς του Ταύρου και του Καυκάσου τέμνεσθαι απ’ ανέμου ζεφύρου ως επ’ απηλιώτην…» (Αρριανός Ε’, 25, 5)

    «Όταν έφτασε η άνοιξη, ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Ινδία, αφήνοντας πίσω τον Αμύντα με 3.500 ιππείς και 10.000 πεζούς.» (Αρριανός Δ’, 22, 4)

    Αυτή η οπισθοφυλακή χωρίστηκε σε φυλές και κάθε φυλή ανέλαβε τη φύλαξη ενός συγκεκριμένου χώρου. Ο Κωνσταντινος Πορφυρογέννητος, σημειώνει: «Ίνα γίνηται σύνορον Φασιανής, ο ποταμός Ιέραξ, ήτοι ο Φάσις, και τα μεν αριστερά μέρη τα προ Ιλλυρίαν, κατέχωσιν οι Ίβηρες.» (P.G.T. 113, Περί Ιβήρων)

    Εκεί, γύρω από αυτόν τον ποταμό, δημιούργησαν την πόλη τους. Αυτή η επαρχία ακόμη και σήμερα ονομάζεται “Αλβανικές Πύλες”. «Επί δ’ αυτοίς Κάσπιοι άνδρες. Αλβανοί τ’ επί τήσιν Αρήιοι. Εκεί δε και το έθνος οι Αλβανοί πολεμικοί και ποιμενικοί…ω Κυκλώπειος φησίν, ο βίος τουτέστιν ευδαίμων και άπονος.» (Διονύσιος “Οικουμένης Περιήγησις”, σελ. 180, στίχος 73)

    Την αξία αυτών των ακριτών συνοριοφυλάκων αντελήφθη και ο στρατηγός Στηλίχων (415 μ.Χ.), ο οποίος ενίσχυσε αυτές τις φρουρές με αρκετούς Ιλλυριούς από την Αλβανία και εκχριστιανισθέντες Γότθους, για να τον μιμηθεί αργότερα ο Βελισσάριος.

    Τί έχουν γράψει οι Βυζαντινοί συγγραφείς;

    Ας δούμε εδώ ένα σημαντικό ιστορικό κείμενο, το Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (αναφέρεται και ως CSHB ή Bonn Corpus). Είναι μία σειρά κειμένων προερχόμενων από πρωταρχικές πηγές (από Βυζαντινούς και όχι μόνο συγγραφείς), και αφορά την ιστορία του Βυζαντίου από το 330 μέχρι το 1453 μ.Χ. Το Corpus αυτό αποτελείται από 50 τόμους. Εκδόθηκε στη Βόννη το 1828 με 1897 μ.Χ. Κάθε τόμος περιέχει από ένα ιστορικό κείμενο γραμμένο στα ελληνικά, ακολουθούμενο από μία λατινική μετάφραση. Μεταφράστηκε στα λατινικά από τον Καρδινάλιο Angelo Mai (7 Μαρτίου 1782 – 8 Σεπτεμβρίου 1854).

    Το έργο αυτό το επιμελήθηκε ο ιστορικός Barthold Georg Niebuhr (27 Αυγούστου 1776 – 2 Ιανουαρίου 1831). Το έργο ήταν μία επέκταση/αναθεώρηση του Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (από μερικούς ονομαζόταν ως Byzantine du Louvre), που εκδόθηκε στο Παρίσι ανάμεσα στο 1648 και 1711 υπό την επιμέλεια του Ιησουίτη λόγιου Philippe Labbe. Αρχικά η επιμέλεια του έργου έγινε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης αλλά μετά τον θάνατο του Niebuhr το 1831, η επιμέλεια πέρασε στον συνεργάτη του Immanuel Bekker στην Πρωσσική Ακαδημία Επιστημών στο Βερολίνο.

    Ορισμένα κείμενα του συνολικού έργου αναθεωρήθηκαν ύστερα από απόφαση του 13ου Διεθνούς Συμποσίου Βυζαντινών Σπουδών (International Congress of Byzantine Studies) στην Οξφόρδη το 1966 από τον Διεθνή Σύνδεσμο Βυζαντινών Σπουδών (International Association of Byzantine Studies).

    Στον 21ο τόμο (εκδόθηκε στη Βόννη το 1840 υπό την επιμέλεια του Immanuel Bekker) βρίσκονται κείμενα του Εφραίμ του χρονογράφου (τέλη 13ου – πρώτο μισό 14ου αιώνα). Αναφερόμενος ο Εφραίμ στην Ιλλυρία στον στίχο 7674 χαρακτηρίζει τους κατοίκους της Ιλλυρίας ως Αλβανούς: «Ιλλυρίδα γην, Αλβανούς οριτρόφους».

    Οι στίχοι 7671-7674 στα ελληνικά είναι:

    ……χρατεΐ Θεσσαλίας τε συν Αχαΐα
    Μακεδονίας χαι μέρους τίνος θράχης
    αίρει Λαλματίαν τι συν Έπιδάμνω
    Ιλλυρίδα γην, Αλβανούς οριτρόφονς

    και στα λατινικά:

    ……THESSALIAM OCCUPAVIT CUM ACHAIA,
    ET MACEDONIAM CUM THRACIAE PARTICULA ;
    DALMATIAM ACQUISIVIT CUM EPIDAURO,
    ILLYRI TRACTOS MONTICOLAS ALBANOS

    Σε νεότερη ελληνική μετάφραση το κείμενο είναι:

    ……κατέκτησε τη Θεσσαλία και την Αχαΐα
    τη Μακεδονία και μέρος της Θράκης,
    προσάρτησε τη Δαλματία με την Επίδαμνο
    ιλλυρική γη των ορεινών Αλβανών

    Στον στίχο 9149 χαρακτηρίζει την Αχρίδα ως τόπο των Αλβανών: «δε’ Αχρίδος πέφθακεν Αλβάνου τόπον».

    Ο Μιχαήλ Κριτοβούλος (1410-1470), γνωστός και ως Κριτόβουλος ο Ιμβριώτης, ήταν ιστορικός, λόγιος και αξιωματούχος κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο. Στο τρίτο του βιβλίο «Ιστορία του Μωάμεθ του Πορθητή», όταν αναφέρεται στις οθωμανικές εκστρατείες στην Πελοπόννησο και την Ιλλυρία/Αλβανία, χαρακτηρίζει την αλβανική αντίσταση εναντίον των Οθωμανών ως ιλλυρική αντίσταση και αναφέρεται στους Αλβανούς ως Ιλλυριούς… Περιγράφοντας την καταστροφή που επέφεραν στην περιοχή τα οθωμανικά στρατεύματα λέει: «…και οι Ιλλυριοί πήραν τα παιδιά τους, τις συζύγους τους, τα ζώα τους και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να μεταφερθεί, στα ψηλά και μη προσβάσιμα ορεινά καταφύγια» και σε άλλο σημείο λέει: «…τότε, με μία ισχυρή φωνή, το ελαφρά οπλισμένο πεζικό, το βαριά οπλισμένο πεζικό και οι τουφεκιοφόροι επέδραμαν εναντίον των Ιλλυριών και κάνοντας τους να προσπαθούν να ξεφύγουν, τους κυνήγησαν με όλη τους τη δύναμη και τους ξεπέρασαν και τους σκότωσαν. Και κάποιους τους έπιασαν ζωντανούς. Αλλά κάποιοι από αυτούς, πιεζόμενοι από το βαριά οπλισμένο πεζικό, έριξαν τους εαυτούς τους από τα βάραθρα και τους γκρεμούς και σκοτώθηκαν…Ένας μεγάλος αριθμός Ιλλυριών έχασαν τη ζωή τους, άλλοι στη μάχη και άλλοι εκτελέστηκαν…»

    Ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης (Αθήνα 1430-Ιταλία 1490), βυζαντινός Έλληνας ιστορικός και μέλος της ομώνυμης αρχοντικής οικογένειας της Αθήνας, η οποία ανέδειξε αρκετούς λογίους κατά τον 15ο αιώνα, γράφει: «Ουδόλως φρονώ ότι οί Αλβανοί ύπάρχουσιν Ίλλυρικόν γένος ώς τίνες λέγουσιν …», δηλαδή «καθόλου δεν συμφωνώ ότι οι Αλβανοί είναι ιλλυρικός λαός όπως λένε κάποιοι…» (Αποδείξεις Ιστοριών, βιβλίο Α, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης)

    Οι Έλληνες και οι Σέρβοι εθνικιστές, χρησιμοποιούν το παραπάνω απόσπασμα από την ιστορία του Χαλκοκονδύλη, ώστε να το παρουσιάσουν ως απόδειξη για την μη ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών. Εδώ ο Χαλκοκονδύλης λοιπόν κατά πολλούς αρνείται στους Αλβανούς την ιλλυρική τους καταγωγή. Ωστόσο, κατά τον Χαλκοκονδύλη οι Αλβανοί είτε είναι άποικοι από την Ιαπυγία της Ιταλίας, είτε ιθαγενές στοιχείο από την περιοχή της Επιδάμνου (σημερινό Δυρράχιο): «…είτε μεν από την Ιαπυγία, όπως κάποιοι λένε, πέρασαν στην Επίδαμνο…είτε είναι από την περιοχή της Επιδάμνου, όπου ως όμοροι των Ιλλυριών, κατείχαν τη γύρω περιοχή» όπως χαρακτηριστικά λέει.

    Όποιος έχει μελετήσει τα γραπτά του Χαλκοκονδύλη, θα πρέπει να ξέρει ότι ο Χαλκοκονδύλης χρησιμοποιεί παλαιά ονόματα για να χαρακτηρίσει τους διάφορους λαούς. Για παράδειγμα τους Σέρβους τους ονομάζει ‘Τριβαλλούς’, τους Βούλγαρους τους ονομάζει ‘Μυσούς’, τους Τούρκους τους θεωρεί ‘Σκύθες’ κ.α. Ο Χαλκοκονδύλης βλέπει μια ευρύτερη ιλλυρική ομογλωσσία που έχει διασπαρθεί σε όλη την Ευρώπη και εκτείνεται από τον Ταΰγετο μέχρι την ψυχρή Ρωσία. Αντιλαμβανόμαστε εδώ πως λέγοντας ο Χαλκοκονδύλης ‘Ιλλυριούς’, εννοεί τους Σλάβους. Αυτό φαίνεται και από την αναφορά του στον Ταΰγετο, όπου είχαν εγκατασταθεί οι σλαβικές φυλές των Μηλιγγών και των Εζεριτών.

    Όταν ο Χαλκοκονδύλης αναφέρεται στους Σέρβους (τους οποίους ονομάζει ‘Τριβαλλούς’), τους περιγράφει σαν γένος «Ἱλλυρικόν». Γίνεται κατανοητό ότι εφόσον με τον όρο ‘Ιλλυριούς’ ο Χαλκοκονδύλης εννοεί τους Σλάβους, άρα λοιπόν όταν αρνείται την ιλλυρικότητα των Αλβανών, εννοεί ότι οι Αλβανοί δεν είναι Σλάβοι. Τους θεωρεί είτε αυτόχθονες της βαλκανικής χερσονήσου (και συγκεκριμένα της περιοχής γύρω από το σημερινό Δυρράχιο) είτε αποίκους από την Ιαπυγία της νότιας Ιταλίας.

    Ας δούμε κάτι. Οι Ιάπυγες, οι Μεσάπιοι και άλλα φύλα που κατοικούσαν στην περιοχή, έχουν άμεση σχέση με τους Ιλλυριούς αφού από την Ιλλυρία πέρασαν στην Ιταλία περίπου τον 11ο αιώνα π.Χ. Γιατί όμως ο Χαλκοκονδύλης αναφέρει ότι ενδέχεται οι σημερινοί Αλβανοί να προέρχονται από τη νότια Ιταλία; Προφανώς μπερδεύεται εδώ και θα εξηγήσω τι εννοώ. Ο βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης στην «Ιστορία» του αναφέρεται στους Αλβανούς και σε μία σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. Εάν εξετάσουμε προσεκτικά το κείμενο, ο Ατταλειάτης αναφέρεται στους Νορμανδούς οι οποίοι προέρχονταν από την «πέραν των Άλπεων Γαλατία» (όπως λέει και ο Κεδρηνός ο οποίος τους ονομάζει «Φράγγους») και έφτασαν μέχρι τη νότια Ιταλία, όπου ίδρυσαν το Βασίλειο των δύο Σικελιών. Επιτέθηκαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα, την Αλβανία, την Ήπειρο κι έφτασαν ως τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να καταφέρουν τίποτα περισσότερο. Μάλιστα η Άννα η Κομνηνή στο βιβλίο της ‘Αλεξιάδα’ περιγράφει τις ταραχές που προκάλεσαν οι Νορμανδοί στρατιώτες στην περιοχή του Αρβάνου (Ιλλυρίας) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081-1118).

    Γιατί όμως ο Ατταλειάτης αναφέρει αυτούς τους Νορμανδούς ως ‘Αλβανούς’; Στη μεσαιωνική λατινική γλώσσα της εποχής του, η λέξη ‘albani’ σήμαινε ‘εισβολείς’, ‘επήλυδες’. Στο λεξικό της μεσαιωνικής λατινικής του J.F.Niermeyer η λέξη ‘albanus’ μεταφράζεται στα γαλλικά ως ‘etranger’ και στα αγγλικά ως ‘alien’. Η λέξη αυτή συνδέεται με τη φράγγικη λέξη ‘aliban’ (από το λατινικό alibi) η οποία πέρασε στα λατινικά του Μεσαίωνα ως ‘alibanus’, ‘albanus’, ‘aubanus’ κ.τλ. Ακόμα και σήμερα για παράδειγμα στα γαλλικά υπάρχει η λέξη ‘aubaine’ (συνόνυμη της μεσαιωνικής λατινικής albanagium) που μεταφράζεται στα ελληνικά ως ‘ευκαιρία’, ‘κοψοχρονιά’, ‘κελεπούρι’, ‘λαχείο’, ‘ευλογία’, ‘μάννα’ κ.α. Με λίγα λόγια το γαλλικό aubaine σημαίνει κάτι που ήρθε, κάτι που δόθηκε, κάτι αρχικά ξένο κ.τλ.

    Οι Νορμανδοί λοιπόν εμφανίστηκαν στη νότια Ιταλία το 1017 μ.Χ. και την περίοδο 1038-1043 στην οποία αναφέρεται ο Ατταλειάτης, θεωρούνταν albani (στα γαλλικά aubain) δηλαδή επήλυδες και ξένοι σε σχέση με τους ντόπιους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτόν, οι πληθυσμοί αυτοί αποκαλούνταν ως ‘Αλβανοί’. Η ονομασία ‘Νορμανδοί’ επικράτησε πολύ αργότερα.

    «Θεωρήθηκε ότι αυτοί οι Αλβανοί του 1042 ήταν Νορμανδοί από τη Σικελία, αποκαλούμενοι έτσι από ένα αρχαϊκό όνομα (οι Αλβανοί ήταν μια ανεξάρτητη φυλή από τη νότια Ιταλία). Η αυτή περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητη. Προέρχεται από τον ίδιο τον Ατταλιάτη, που έγραψε ότι οι Αλβανοί (Αρβανίτες) σχετίζονταν με την εξέγερση του 1078…» (Alexandru Madgearu, «The wars of the Balkan Peninsula: their medieval origins», Lanham: Scarecrow Press, 2008, p. 25;)

    Βυζαντινοί ιστορικοί αποκαλούν αυτούς τους νορμανδικούς πληθυσμούς με διάφορα ονόματα. Ο Ατταλειάτης τους αποκαλεί ‘Αλβανούς’. Ο Σκυλίτζης-Κεδρηνός και ο Βρυέννιος τους αποκαλούν ‘Φράγγους’. Ως ‘Νορμάνους’ τους αποκαλεί όπως είδαμε αργότερα η Άννα η Κομνηνή στην Αλεξιάδα. Αργότερα Νορμανδοί στρατιώτες από τη νότια Ιταλία οι οποίοι επιτέθηκαν εναντίον της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τελικά προσεχώρησαν στις αυτοκρατορικές στρατιωτικές δυνάμεις, ονομάστηκαν ‘Μανιακάτοι’ από το όνομα του βυζαντινού πρώην αρχηγού τους Γεωργίου Μανιάκη, ο οποίος είχε στασιάσει κατά της Αυτοκρατορίας και σκοτώθηκε κοντά στην Θεσσαλονίκη. (Διονύσιος Ζακυθηνός, Βυζαντινή Ιστορια 324-1071, σελ. 399)

    Αξίζει να αναφέρουμε κάτι ακόμα από την ‘Ιστορία’ του Μιχαήλ Ατταλειάτη. Ο Ατταλειάτης λοιπόν αναφέρει ότι ο δούκας του Δυρραχίου Νικηφόρος ο Βασιλάκης στα 1078-1079 στασίασε εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ετοίμασε στρατό για να βαδίσει εναντίον της. Ο στρατός του αυτός αποτελούνταν από Ρωμαίους, Αρβανίτες, Βούλγαρους κ.α. Εδώ ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αρβανίτες και όχι σε Αλβανούς. Οι Έλληνες εθνικιστές χρησιμοποιούν αυτή την αναφορά του Ατταλειάτη για να διαχωρίσουν τους Αρβανίτες από τους Αλβανούς και λένε για παράδειγμα ότι «σε άλλο σημείο ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αλβανούς και σε άλλο σημείο σε Αρβανίτες…άρα άλλο οι Αλβανοί και άλλο οι Αρβανίτες» όμως όπως δείξαμε, ο Ατταλειάτης με την ονομασία ‘Αλβανούς’ αναφέρεται στους Νορμανδούς της νότιας Ιταλίας που ήταν αλβανοί (ξένοι) στον τόπο εκείνον και όχι στους Αλβανούς της σημερινής Αλβανίας.

    Ας δούμε το συμπέρασμα από το απόσπασμα του Χαλκοκονδύλη. Αποδείξαμε ότι λέγοντας ο Χαλκοκονδύλης ‘Ιλλυριούς’ εννοούσε τους Σλάβους και ότι αρνήθηκε ότι οι Αλβανοί είχαν σλαβική καταγωγή. Επειδή υπάρχει μία σύγχιση στις ιστορικές πηγές, γι’ αυτό προφανώς μπερδεύτηκε και ο Χαλκοκονδύλης. Παλαιότερα υπήρχε κοντά στη Ρώμη περιοχή με την ονομασία ‘Alba Longa’ και βουνό με το όνομα ‘mons Albanus’. Οι κάτοικοι της Άλμπα Λόγγα ονομάζονταν Αλβανοί. Χώρα με το όνομα ‘Αλβανία’ υπήρχε και στον Καύκασο. ‘Αλβανία’ ονομαζόταν και η Σκοτία παλαιότερα. Albany υπάρχει στις Η.Π.Α και στην Αυστραλία. Πρόκειται ασφαλώς για συνωνυμίες. Χρειάζεται επομένως μία προσεκτική μελέτη των πηγών, ώστε να μην πέφτουμε σε σφάλματα και να καταλάβουμε το τι πραγματικά εννοεί και θέλει να πει ο κάθε συγγραφέας.

    Ας δούμε κάτι ακόμα για τον Χαλκοκονδύλη. Τι είπε ο Χαλκοκονδύλης; «Καθόλου δεν συμφωνώ ότι οι Αλβανοί είναι ιλλυρικός λαός όπως λένε κάποιοι», εννοώντας όπως εξήγησα ότι δεν θα έπρεπε να θεωρηθούν οι Αλβανοί ως σλαβικό έθνος, αφού τους Σλάβους στην ουσία τους ονόμαζε Ιλλυριούς και όχι τους Αλβανούς. Τι είπε σε άλλο σημείο όμως; «Θα έπρεπε να θεωρήσουμε τους Αλβανούς ως ανήκοντες στους Μακεδόνες, παρά σε οποιοδήποτε άλλο από τα έθνη της οικουμένης.» (Αποδείξεις Ιστοριών, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, Βιβλίο Β)

    Είναι γνωστό ότι στη δυτική Μακεδονία αρχικά κατοικούσαν Ιλλυριοί, Βοτιαίοι και διάφορα άλλα ηπειρωτικά φύλα (ενώ στα ανατολικά Θράκες, Φρύγες και άλλοι). Θεωρούσε λοιπόν ο Χαλκοκονδύλης τους Αλβανούς ως απογόνους εκείνων των φυλών που κατοικούσαν παλαιότερα τις δυτικές περιοχές της Μακεδονίας, δηλαδή των Ιλλυριών!!!

    Αξίζει εδώ να πω ότι Έλληνες και Αλβανοί είναι οι παλαιότεροι κάτοικοι της βαλκανικής χερσονήσου. Οι Σέρβοι – και γενικότερα οι Σλάβοι – είναι επήλυδες. Οι Σέρβοι σχετίζονται με ένα σλαβικό/αλανικό φύλο από την περιοχή στα βόρεια του Καύκασου, τους Σέρβους, που ένας κλάδος τους έφτασαν στα Βαλκάνια και ένας κλάδος τους στην κεντρική Ευρώπη, οι Σλάβοι των Σκοπίων είναι απόγονοι των Δρογουβιτών/Δρουγουβιτών (Ντρεγόβιτσι) που ήρθαν στην περιοχή από τις περιοχές της Λευκορωσίας, κ.α.

    Ο Κροάτης ιστορικός και πολιτικός Milan von Šufflay (1879-1931), όπως και ο Σέρβος εθνολόγος Jovan Erdeljanović – θεωρούσε τους Αλβανούς ως γηγενής στην Αλβανία και απόγονους των Ιλλυριών, ενώ ο γνωστός Τσέχος σλαβολόγος Konstantin Jireček που προαναφέραμε, αν και μεροληπτούσε υπέρ των Σλάβων, θεωρούσε τους Αλβανούς ως απόγονους των Ιλλυριών μεν, αλλά θεωρούσε ότι είχαν έρθει από βορειότερα, από τις ιλλυρικές φυλές που κατοικούσαν στην Δαλματία. Ανάμεσα στα γραπτά του Šufflay τα σχετικά με τους Αλβανούς, είναι τα “Povijest severnih Arbanasa” (Η ιστορία των βόρειων Αλβανών), που εκδόθηκε στο Βελιγράδι το 1924, το “Städte und Burgen Albaniens hauptsächlich während des Mittelalters” (Οι Πόλεις και τα Φρούρια της Αλβανίας, Πρωταρχικά κατά τη διάρκεια των Μεσαιωνικών Χρόνων), που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1924, και το “Srbi i Arbanasi: njihova simbioza u srednjem vjeku” (Σέρβοι και Αλβανοί: Η συμβίωση τους κατά τα Μεσαιωνικά Χρόνια), που εκδόθηκε στο Βελιγράδι το 1925, καθώς και μία μεγάλη σειρά άρθρων. Μαζί με τους Ludwig von Thallóczy και Konstantin Jireček, εξέδοσε τη σημαντική δίτομη συλλογή αλβανικών ιστορικών κειμένων με τίτλο ‘Acta et diplomata res Albaniae mediae aetatis illustrantia’ (Πράξεις και Διπλωματικές Υποθέσεις που εξιστορούν τα μεσαιωνικά χρόνια στην Αλβανία), που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1913 και το 1918 ο δεύτερος τόμος, καλύπτοντας τα χρόνια από το 344 έως το 1406 μ.Χ.

    Ας δούμε τώρα ένα μικρό κομμάτι ενός άρθρου που έγραψε ο Šufflay σε μία Βιεννέζικη εφημερίδα τον Νοέμβριο του 1912, όταν οι σερβικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν κατακτήσει το Κόσοβο και ένα μεγάλο μέρος της σημερινής Αλβανίας:

    «Οι Σέρβοι πολιτικοί θα ήταν καλύτερο να μην αναφέρουν ιστορικές απαιτήσεις στο κυριότερο αλβανικό λιμάνι, αυτό του Δυρραχίου (Durrës), που προτίθενται να το κατακτήσουν… Σε ιστορικά γραπτά, η ‘Αλβανία’ έγινε τότε ένας συμβατικός όρος, αναφερόμενη στην ορθογώνια ορεινή περιοχή ανάμεσα στο Τίβαρ, Πρίζρεν, Οχρίδα και Βαλόνα (Αυλώνα). Αυτή είναι η περιοχή στην οποία οι αυτόχθονες λαοί (Ιλλυριοί, Θράκες) βρέθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά υπό την εξουσία νέων (κρατικών) σχηματισμών από Έλληνες, Ρωμαίους και Σλάβους, όπως ο κισσός εξαπλώνεται πάνω στα γρανιτένια μνημεία ενός πρώην μεγάλου έθνους, οι Ιλλυριοί. Η λέξη ‘Αλβανία’ έχει χρησιμοποιηθεί ώστε να περιγράψει το μέσο αυτής της ορθογώνιας περιοχής από τα παλιά ιλλυρικά χρόνια…Αυτή η περιοχή ήταν πάντα μία παραμεθόρια περιοχή στην ουσία, ένα όριο ανάμεσα σε γλώσσες, θρησκείες και πολιτικές δυνάμεις. Ήταν ένα προϊόν ανατολής και δύσης, μία συγχώνευση των λιμανιών των Λατίνων και των Ελλήνων, ή ένα αμάγαλμα του Ρωμαϊκού και του Βυζαντινού κόσμου, που ήταν σε ευθεία επαφή με τους βάρβαρους – οι αυτόχθονες Αλβανοί και οι κατακτητές Σλάβοι…» (Das mittelalterliche Albanien, Neue Freie Presse, Vienna, 28 November 1912, p. 26 & reprinted in Illyrisch-Albanische Forschungen, edited by Ludwig von Thallóczy, Volume 1 (München & Leipzig: Düncker & Humblot, 1916), p. 282-287)

    Η προσπάθεια των Ελλήνων και των Σέρβων εθνικιστών να αποδείξουν ότι οι Αλβανοί δεν είναι απόγονοι των Ιλλυριών και αυτόχθονες στα Βαλκάνια, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από τα βιβλία του Χαλκοκονδύλη, πέφτει στο κενό. Οι Αλβανοί όμως είναι οι απόγονοι των Ιλλυριών.

    Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο, τους οποίους αποκαλεί ‘Ιλλυριούς’, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τα ζώα τους όπως χαρακτηρηστικά λέει: «Αλλά και Ιλλυριοί, περίπου μία μυριάδα, αθρόοι μετοίκησαν με τα παιδιά και τις γυναίκες και τα ζώα τους…» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 41–42)

    Στον σατυρικό διάλογο ‘Ταξίδι στον Άδη’ (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές–πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι). (D. Α. Zakythinos, Le Despotat grec de Morée, II Athènes 1953, σελ. 1.)

    Οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στα δυτικά Βαλκάνια, και είναι απόγονοι των Ιλλυριών, χωρίς φυσικά να παραβλέπουμε τις κατά καιρούς διάφορες επιμιξίες τους με Δάκες (Δάκες, Γέτες, Μοισούς), Βρύγες (Φρύγες, Παίονες, Τριβαλλούς), Θράκες (Βέσσους κ.α.), Κέλτες (Σκορδίσκους), Γότθους, Ρωμαίους (Λατίνους) κ.α., ο βασικός όμως κορμός/πυρήνας των προγόνων των Αλβανών ήταν αναμιφισβήτητα οι Ιλλυριοί.

    «Αλβανία. Πολλές φυλές έχουν εμφανιστεί και έχουν έρθει στην Ευρώπη. Αρκετές φορές ορδές από την ανατολή την έχουν σαρώσει σε διάφορες στιγμές και εξαφανίστηκαν στο διάβα της ιστορίας. Αλλά από τους λίγους αυθεντικούς κατοίκους της Ευρώπης, τους πραγματικούς Ευρωπαίους, ακόμα παραμένουν οι Αλβανοί, οι οποίοι κατοικούν σε ένα ορεινό τμήμα της βαλκανικής χερσονήσου. Οι Αλβανοί είναι οι απευθείας απόγονοι των Ιλλυριών οι οποίοι ζούσαν στα νότια της Ευρώπης από την απαρχή της ιστορίας.» (The Resurrected Nations: Short Histories of the Peoples Freed by The Great War and Statements of Their National Claims, By Isaac Don Levine States, Small –1919, page 66)

    «…η άποψη της πλειοψηφίας των επιστημόνων είναι ότι οι Αλβανοί – και η αλβανική γλώσσα – είναι οι πλησιέστεροι σήμερα απόγονοι των Ιλλυριών, των Πελασγών…Αυτό μας κάνει περισσότερο σαφές το γιατί αυτός ο αρχαίος λαός έχει προσκολληθεί τόσο επίμονα στην αρχαία του γλώσσα και κουλτούρα…παρόλο που η γη τους κατακτήθηκε επανηλειμμένα από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους και τους Σλάβους και τους Τούρκους και παρόλο που επανηλειμμένα χρησιμοποίησαν αυτές τις επιβεβλημένες από τις καταστάσεις γλώσσες, οι άνθρωποι που είναι γνωστοί ως Αλβανοί, έχουν επίμονα και θριαμβευτικά διατηρήσει τη μητρική τους γλώσσα, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους, και την αρχαία ιλλυρική και πελασγική τους ταυτότητα.» (The Albanians, an Ethnic History from Prehistoric Times to the Present – Edwin E. JACQUES, McFarland 2010)

    Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στο Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας του, στο οποίο λέει: «Τα Ιλλυρικά έθνη, προϊόντος του χρόνου, εν μέρει μεν ηφανίσθησαν μετά εθνών ετέρας καταγωγής, Μόνοι δε οι Αλβανοί θεωρούνται υπό των πλείστων νεωτέρων ερευνητών γνήσιον της φυλής εκείνης λείψανον, ως εκ της παραθέσεως της γλώσσης αυτών μετά των περισωθεισών από της αρχαίας Ιλλυρικής λέξεων.» (τομ. Α, σελ. 96)

    «Ο εθνικά αλβανικός πληθυσμός έλκει τις ρίζες του στις προελληνικές ιλλυρικές φυλές, των οποίων το παρόν έχει καταγραφεί στα Βαλκάνια τουλάχιστον από τη 2η χιλιετία π.Χ.» (Eastern Europe: an introduction to the people, lands, and culture, Richard C.Frucht, 2005, page 698)

  91. Η ελληνική προπαγάνδα επικεντρώνεται κυρίως στο ότι:

    • Οι Αρβανίτες δεν έχουν κοινή καταγωγή με τους Αλβανούς,
    • τα αρβανίτικα είναι μία ελληνική διάλεκτος και δέν σχετίζονται με τα αλβανικά,
    • υπήρχε παντοτινή διγλωσσία του αρβανίτικου πληθυσμού.
    • ‘Αρβανίτες’ ονομάζονταν οι μισθοφόροι πολεμιστές στα μεσαιωνικά ευρωπαϊκά βασίλεια και δεν ήταν κάποια εθνική/φυλετική ομάδα

    Ας δούμε κάποιες αλήθειες.

    Οι Αρβανίτες στην καταγωγή τους ήταν Αλβανοί που ήρθαν σε επιμιξία με τους Έλληνες που συνάντησαν στις περιοχές όπου μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν, και εξελληνίστηκαν. Πολιτισμικά, κοινωνικά και εθνικά αφομοιώθηκαν πλήρως, είτε αυτό αρέσει σε μερικούς είτε ΌΧΙ, και σταδιακά απέκτησαν ελληνική εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό τον λόγο, αν και έχουν αλβανικές ρίζες, δεν μπορούμε να τους θεωρήσουμε ή να τους ονομάσουμε ως αλβανική εθνική μειονότητα, εφόσο και οι ίδιοι δεν αισθάνονται μειονότητα αλλά Έλληνες, και μάλιστα φανατικοί Έλληνες οι περισσότεροι. Είναι λοιπόν μια ιδιαίτερη εθνοπολιτισμική ομάδα και όχι εθνική μειονότητα. Η ιστορία όμως είναι ιστορία, και εγώ εδώ θα περιοριστώ σε μερικά ιστορικά στοιχεία σχετικά με την καταγωγή των Αρβανιτών, τουλάχιστον εκείνων που πρωτοήρθαν στα ελληνικά εδάφη τον 13ο-14ο αιώνα μ.Χ. προτού αναμειχθούν φυλετικά με τους υπόλοιπους Έλληνες. Και αυτό έχει τη σημασία του, επειδή υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις Ελλήνων που εξαλβανίστηκαν και υιοθέτησαν την αρβανίτικη γλώσσα/διάλεκτο (π.χ. οι Αρβανίτες της Άνδρου), λόγω της γειτωνίας των χωριών και των περιοχών τους με γνήσια αρβανίτικα χωριά, αλλά και ηθελημένα σε πολλές περιπτώσεις έτσι ώστε να θεωρούνται και αυτοί ως Αρβανίτες επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να αποφεύγουν έτσι τις συγκρούσεις με τους μουσουλμάνους Αρβανίτες, την καταπίεση κ.α.

    Υπάρχουν αυτοκρατορικά διατάγματα, αναφορές και ιστορικά κείμενα, ακόμα και παλιά σχολικά βιβλία στα οποια οι Αρβανίτες χαρακτηρίζονται «Αλβανοί». Οι μεσαιωνικές ελληνικές – και όχι μόνο – πηγές περιγράφουν τους πληθυσμούς αυτούς ως Αλβανούς (συνήθως οι λόγιοι) και Αρβανίτες (ή Αλβανίτες), ενώ σε άλλες γλώσσες αποκαλούνταν ως Arbanenses (και Albanenses), Arbanaski, Αρμπερόρ, κ.α. Οι ονομασίες αυτές αφορούν ταυτόχρονα χριστιανικούς και μουσουλμανικούς αλβανόφωνους πληθυσμούς.

    Η πρώτη γνωστή κάθοδος των Αλβανών άρχισε το 1354 μ.Χ. Ο Ιωάννης Καντακουζηνός γράφει ότι μετά από κάποια φυσική καταστροφή (ξηρασία) που συνέβη στις αλβανικές περιοχές, κατέβηκαν προς τα κάτω (προς τις νοτιότερες περιοχές, τα αβασίλευτα γένη των Αλβανών με τις οικογένειες τους: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά της Θεσσαλίας Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορενόμενοι, περί δισχιλίους και μυρίους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν…»

    Ο Άγγελος Έμμος, Βενετός κυβερνήτης της Πελοποννήσου κατά τα έτη 1703-1706, χαρακτηρίζει τους Αρβανίτες: «γένος άθλιον, περιορισθέν μετά των οικογενειών αυτών εις τα κρησφύγετα των όρεων, εν πενιχραίς καλύβαις, αποζών εκ των προιόντων των ποιμνίων, ων αυτοί σχεδόν αποκλειστικώς εισίν οι επιμεληταί.» Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης (1706-1709), επιεικέστερος, αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του: «Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών, τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι, οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν, οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν, είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι, διάγοντες βίον πλάνητα και νομαδικόν και διαιτώμενοι το μεν θέρος εις τα όρη της Αρκαδίας, τον δε χειμώνα εις την Ηλίδα και την Αργολίδα και τα παράλια του Φαναρίου (Ερμιονίδα,Τροιζήνα και Επιδαυρίαν).»

    Ευφυώς λοιπόν, ο Κωνσταντίνος Παπαρρήγοπουλος, ο επονομάζομενος και εθνικός ιστορικός συγγραφέας, αντιπαρέρχεται τις αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις γύρω από το θέμα των Αρβανιτών και της καταγωγής τους και λέει ξεκάθαρα τη γνώμη του. Αναφερόμενος λόγου χάρη στη καταγωγή των Σουλιωτών τονίζει: «Ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών και εις των επιφανεστέρων γόνων του συνοικεσίου των δυο φυλών του από της 14ης εκατονταετηρίδος αρξαμένου μέχρι της σήμερον. Η Αλβανική εκράτυνε το μάχιμον της ελληνικής πνεύμα, η δε Ελληνική ενεφύσησεν εις την Αλβανικήν, τα ευγενέστερα αισθήματα της φιλομαθείας και της ευνομίας. Τα δύο κάλλιστα προϊόντα του συνδυασμού τούτου υπήρξαν οι Σουλιώται επί της Στερεάς, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώται κατά θάλασσαν.» (Κωνστ. Παπαρρηγόπουλος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», έκδ. 7η μετά προσθηκών, σημειώσεων και βελτιώσεων υπό Νίκου Α. Βέη, εκδόσεις «Σεφερλής», Αθήναι 1955, Τόμος Ε΄ σελ. 441)

    Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο, τους οποίους αποκαλεί ‘Ιλλυριούς’, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τα ζώα τους όπως χαρακτηρηστικά λέει: «Αλλά και Ιλλυριοί, περίπου μία μυριάδα, αθρόοι μετοίκησαν με τα παιδιά και τις γυναίκες και τα ζώα τους…» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 41–42)

    Στον σατυρικό διάλογο ‘Ταξίδι στον Άδη’ (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές–πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι). (D. Α. Zakythinos, Le Despotat grec de Morée, II Athènes 1953, σελ. 1.)

    Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1)

    Η αύξηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, οι ενδοβυζαντινές συγκρούσεις και οι καταστροφικές επιδρομές των Αλβανών και των Καταλανών κάνουν το Marino Sanudo Torcello (1325) να περιγράφει την κατάσταση ως αξιοθρήνητη σε μία Θεσσαλία ερημωμένη και κατεστραμμένη: “Deusmisit hanc pestem patriae Blachiae supradictae, quia ipsa miserat quodam genus, Albanensium gentisnomine, in tanta quantitate numerosa: quae gens omnia quae errant extra castra penitusdestruxerunt”

    Albanensium λοιπόν.

    Οι Καταλάνοι και οι Φράγκοι, που υποδέχτηκαν τότε στα εδάφη της κεντρικής Ελλάδος τους Αρβανίτες, δεν τους καταγράφουν ως «δίγλωσσους Έλληνες», αλλά ως «Αρβανίτες» (για την ακρίβεια ως «Αλβανούς»), στα «κατάστιχα» δε των απογραφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συντάχτηκαν το 1460 μ.Χ., αλλά και μέχρι τον 16ο αιώνα, οι κάτοικοι π.χ. της ανατολικής Λοκρίδας, αναφέρονται ως «Αρναούτ». Ειδικά δε για το χωριό Μαρτίνο, ο συντάκτης του βιβλίου «Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι», που πέρασε απ΄ την περιοχή το 1856, αναφέρει, ότι οι γυναίκες του χωριού, που συνάντησε στο «παλιο-πούσ», μαζί με τα άλλα μέλη του αποσπάσματος στο οποίο συμμετείχε, 400 χρόνια μετά την κάθοδο των υποτιθέμενων «δίγλωσσων-Ελλήνων», δεν ήξεραν τη λέξη «νερό» και ότι για να συνεννοηθούν τελικά μαζί τους, χρησιμοποίησαν…μεταφραστή. Ο ίδιος δε μας λέγει, ότι το Μαρτίνο έχασε την έδρα του Δήμου Λαρύμνης από τον Προσκυνά, γιατί οι κάτοικοί του δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά! Μόλις δε πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘70, στο Λούτσι, του οποίου οι κάτοικοι κατάγονται από το Μαρτίνο, πέθανε η τελευταία γυναίκα, που δεν ήξερε καθόλου ελληνικά. Επομένως;

    Τί ήταν το Άρβανό ή Άρβανα; Άρβανα ονομαζόταν περιοχές που κατοικούνταν από Αλβανούς και αλβανόφωνους πληθυσμούς. Υπήρχαν τα Άρβανα στην κεντρική Αλβανία, υπήρχαν τα Άρβανα (στα αλβανικά ‘Αρμπερία’) στην περιοχή μετά την αριστερή όχθη του ποταμού Vjosë (Αωού) και νότια της Αυλώνας, μέχρι τα βόρεια και δυτικά του Δελβίνου, η σημερινή δηλαδή Labëria (άρα μάλλον σιγά-σιγά το Arbëria έγινε Labëria) ή Λιαπουριά στα ελληνικά. Την Λιαπουριά ο Παναγιώτης Αραβαντινός την αναφέρει στο έργο του ‘Χρονογραφία της Ηπείρου’ ως ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπρι’, ενώ ο Ψαλίδας την ονομάζει ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπηρι’. Υπήρχε όμως και το Πριγκηπάτο των Άρμπερ (Principata e Arbërit) στα βόρεια της Αλβανίας, με πρωτεύουσα την Nderfandina (κατά πάσα πιθανότητα ήταν άλλο όνομα της πόλης Κρούγια/Krujë), υπήρχαν τα Άρβανα Μαζαρακαίων στην Τσαμουριά (Θεσπρωτία), εξ’ ου και το τσάμικο χωριό Mazrrek (Μαζαράκι), κ.τλ.

    Η Γεωγραφία νεωτερική είναι έργο των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριου Κωνσταντά, γραμμένο στη δημοτική, που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791. Είναι περιηγητικό έργο που επικεντρώνεται σε κοινωνικά και ιστορικά θέματα των περιοχών που περιγράφονται, και κατακρίνει την κοινωνική ανισότητα. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Στις σελίδες 246-248 διαβάζουμε… για μια ευρύτατη αρχαία Μακεδονία που περιελάμβανε στα εδάφη της και την «Αρβανιτιά» (Αλβανία) και συνόρευε στο βορρά με Δαλματία και Βοσνία (μάλλον υπονοούσαν την ρωμαϊκή Επαρχία Μακεδονίας) της οποίας οι πρώτοι (αρχαίοι) κάτοικοι «ήταν εκείνοι που ήταν και της Ελλάδος», των οποίων η θρησκεία «ήταν αυτή με τα λοιπά έθνη της Ελλάδος» και «είχε κάθε άδικο λοιπόν ο Δημοσθένης να λέγη τους Μακεδόνας βαρβάρους. Μάλιστα τότε αυτό το επώνυμο άρμοζε περισσότερο εις τους Αθηναίους παρά εις τους Μακεδόνας.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s