21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ. ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΑΛΛΟΥΣΑ.

Γιορτάζεται, απανταχού σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο και δεκάδες εκδηλώσεις γίνονται σε κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους, για να υπενθυμίσουμε την αναγκαιότητα και την ανθεκτικότητα αυτής της Τέχνης.

Τι είναι ποίηση…

Όμηρος, Αισχύλος, Σοφοκλής… Ο Αριστοτέλης έλεγε: «Η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την Ιστορία». Η ποίηση είναι Απολλώνιος δωρεά, χάρισμα. Είναι έμπνευση! Δεν είναι ακριβώς Τέχνη, διότι δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα.

Είναι αρετή. Βλέπεις τον κόσμο με πιο δίκαιη ματιά… Μια ανταύγεια ηχεί, μια σταγόνα πλημμυρίζει και μια φωνή ανθεί (…)

Ως Έμπνευση, αποκαλύπτεται στα μάτια μας κάποια ανεξιχνίαστη οικονομία με το ρήμα ΠΟΙΩ για κάθε αγαθό.

Ως πράξη δημιουργίας, είναι μια έξοχη μορφή έκστασης, αγαλλίασης, προσευχής ή απόγνωσης. Είναι σαν όνειρο. Το ποίημα υπερβαίνει τον ποιητή και γίνεται ένας μικρός θεός!

Τη στιγμή που γράφουμε αστράφτει ένα φως! Μία εικόνα άξαφνης επικοινωνίας με κάτι μυστηριακό που πάει πιο πέρα…

Η ποίηση, είναι πράξη ερωτική του ανθρώπου και του κόσμου. Είναι δεμένη με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή του. Είναι υποταχτική και σε καθηλώνει. Μια στάση ζωής που ακολουθεί και παρακολουθεί την καθημερινότητα.

Κάθε αυθεντικό ποίημα είναι φιλί με τη… νύχτα!

Ένα ποίημά μου, αναφέρεται σ’ αυτήν ακριβώς την τέχνη και την ομορφιά της.

«Στη  μοναξιά / ακούω τις σιωπές μου / φλύαρες. / Στα σκοτάδια / φέγγει το μέσα μου φως / άλλο φως. / Στα σεργάνια των ονείρων μου / ακολουθώ τις σκιές / που ξεστρατίζουν. / Αγέρωχες περιφέρονται / μέσα στους ίσκιους / των πραγμάτων που παραμιλούν. / Ξάγρυπνες, απειθάρχητες / αιχμάλωτες στους αντικατοπτρισμούς / αφουγκράζονται τα εσωτερικά τους ρεύματα. / Ο παιδευτής λογισμός / δεσμώτης της ποίησης / σμίγει τις λέξεις. / Άγια η συγκομιδή. / Τούτο το δισκοπότηρο / με καθαγιάζει».

Ποίηση, είναι ένα απόσταγμα καθαρής γοητείας. Πολλές φορές, απλή και άμεση, ακατέργαστη, επιγραμματική ακόμη, εκφράζει ρεαλισμό και λεπτές καταστάσεις της ζωής. Όταν είναι αυθεντικό το βίωμα, είναι αυθεντική και η μορφοποίησή του. Δεν εξουσιάζει κανέναν. Έχει μόνο, λάμψη. Η αφορμή για να γράψεις ωραία πράγματα με πληθώρα λεκτικών τύπων και συναισθημάτων, είναι κάποια μυστική τάξη πραγμάτων, που δε θα μάθουμε ποτέ την πηγή της όσο παραμένουμε άνθρωποι. Είναι μια μορφή έκστασης!

«Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου…», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης.

Θεματολογικά βέβαια, η ποίηση έχει εξαντληθεί από τους αρχαίους και τους νεότερους ποιητές. Όλοι έγραψαν για τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, το θάνατο, τη φύση, την ειρήνη κλπ. Η ιδιαιτερότητα όμως του καθενός είναι μία έκφραση ξεχωριστή κι εκεί είναι η ποιότητα και το μέτρο σύγκρισης.

«Τι πιο γενναίο, γενναίο να είσαι ποιητής! Άξιον εστί το φως του!» Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες! Τις ψυχές του φευγιού και του ονείρου… Τις σκόρπιες και συγκροτημένες… Ο ποιητής… Ένας ρεαλιστής επαναστάτης!

Ένας αμφισβητίας που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη που λέγεται ταλέντο.

Η δύναμη αυτή τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό!

Αναπνοή του ποιητή είναι η πνοή της πλάσης! Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία τους χθες και του σήμερα να διασώσει την έννοια της λέξης Άνθρωπος. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά κλαίγοντας με ελπίδα για όλα τα όμορφα και τ’ ακριβά του κόσμου.

 Όσο κι αν η ζωή του μοιάζει μ’ ένα «υπέροχο μηδενικό», νιώθει το μεγαλείο του ανθρώπου και της δημιουργίας σε άλλη διάσταση. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής, κατά καιρούς, προσπαθεί και αγωνίζεται να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται ο άνθρωπος. Κάνει τις κρυφές, τις αθόρυβες διαδρομές του… Ζει τις στιγμές του κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Τη μελαγχολία της γνώσης… της δημιουργίας…

Ο ποιητής γνωρίζει ότι η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα μέσα στη ζωή είναι ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά… Είναι ένας μάρτυρας! Ζει βαθύτερα όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει πολιτισμό, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του… ο άνθρωπος μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Μες στις σιωπηλές στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, μόνο ο ποιητής αρνείται να υποταγεί στη φθορά. Το πνεύμα του δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Ο ποιητής γράφει «για τα ξομολογήματα στιγμή, για τις αγάπες, για της ψυχής τα ιδανικά και του κορμιού τις δίψες, για το τραγούδι του καημού… για της ζωής τις έγνοιες», έλεγε ο Κ. Παλαμάς.

Κρατάει φυλαχτά διότι αντιλαμβάνεται  ότι όλα γύρω του είναι τόσο φτηνά, μα και τόσο ακριβά, αλήθεια…

Παγκόσμια ημέρα ποίησης, λοιπόν…

Μιλήσαμε για την ποίηση, μιλήσαμε για τον ποιητή…

Ναι, η ποίηση, που υπάρχει ως πολιτιστικό αγαθό και θα υπάρχει γι’ αυτούς οι οποίοι την αγαπούν και γι’ αυτούς οι οποίοι έχουν μάθει να σκέφτονται, να εκφράζονται μέσ’ από αυτήν και είναι, πιστέψτε με, ο καλύτερος τρόπος σκέψης και έκφρασης! Κι ακούστε με…

… «Σ’ αυτόν τον κόσμο / του θορύβου και της μοναξιάς / κράτα ό,τι αγαπάς / και ό,τι θυμάσαι / φυλαχτά… / να μη χαθείς στο δρόμο. / Και… τίνος / η ψυχή δεν ταξίδεψε / μ’ ένα σύννεφο αντάμα; / Και… ποιο δάκρυ / γύρισε πίσω / σαν κύλησε; / Αλλά… και ποιος / τις δύσκολες στιγμές του / δεν τις άντεξε μόνος; / Ω! Ζωή μας. / Αξιοθαύμαστα όλα / μα ακριβά πληρωμένα!»

Και τούτο ακόμα…

«Οι ψυχές μας / ολόλευκες είναι… / ευλογημένες μοναξιές… / και τα κορμιά μας / Ναός!!!»

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2012

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

«Μαλλούσα»

Κοπανάκι Τριφυλίας – Μεσσηνίας

“ΜΑΛΛΟΥΣΑ”. Ένα υπέροχο ερωτικό μυθιστόρημα της συμπατριώτισσάς μας, Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου.

View this document on Scribd

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΜΑΣ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ”.

EΓΡΑΨΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ”: ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ – ΣΕ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ – ΣΕ ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.

Γράψτε ένα σχόλιο

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ –

ΣΕ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ – ΣΕ ΔΟΚΙΜΙΟ

ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ:

1) «Όλα φως κι όλα φωτιά», ποιήματα, εκδόσεις ΦΥΛΛΑ,

2) «Μαλλούσα», μυθιστόρημα, εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗ και

3) «Τα Άγια τοις Αγίοις», δοκίμια, εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗ

 

Τρία βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, τρία διαφορετικά είδη του λόγου. Όταν τα διαβάσεις, ξαφνιάζεσαι. Δεν καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά τελικά εστιάζεις την προσοχή σου: και στα τρία πνέει ένας αέρας νεανικής ορμής και δίψας για ζωή. Και η κατάθεση είναι το ίδιο ορμητική και πυρακτωμένη. Η ποιήτρια, η μυθιστοριογράφος και η δοκιμιογράφος ξεχωρίζουν και οι τρεις για ένα κύριο γνώρισμά τους: τη δύναμη εκμυστήρευσης και εξομολόγησης, όχι με φόβο, αλλά με πάθος και τόλμη. Τα γνωρίσματα αυτά, όταν ανοίξουν πέρα για πέρα οι κρουνοί του λόγου, γίνονται έκφραση, έκφανση και μέθεξη σε έναν κόσμο ανθρώπινο, αληθινό και ιδιαίτερα καθημερινό, τόσο κοντινό και γνώριμο, που τον θεωρούμε δεδομένο και τον προσπερνάμε. Αν τύχει να σταθούμε με πάθος και τόλμη να συνυπάρξουμε με την ψυχή μας στην αγκαλιά του, τότε έχουμε συλλάβει τη μοναδική ανθρώπινη στιγμή.

Στο μαγικό κουκούλι του πάθους και της τόλμης κυριαρχεί ο πύρινος κόσμος του έρωτα, η βαθιά επικοινωνία του είναι με το είναι, σε μια εωσφορική περιδίνηση συναισθημάτων, μεταρσιώσεων και φτερουγισμάτων, που είναι πάντοτε μοναδικά και πρωτόγνωρα, όταν έχει σημάνει η μεγάλη στιγμή της καρδιάς. Είναι η στιγμή που η καρδιά πυρακτώνεται στο αμόνι, ο σιδεράς – έρωτας τη χτυπάει με τους εξουθενωτικούς του ρυθμούς, αλλά εκείνη, αντί να πονέσει, κελαηδάει τον ανείπωτο υμέναιο της χαράς της ζωής. Ένας γρήγορος καλπασμός αισθήσεων και συνειρμών αγκαλιάζει το όραμα και του δίνει φτερά, το ανεβάζει ψηλά, τόσο, όμως, που να φαίνεται καθαρά, η μεταμορφωμένη σε ερωτικό Παράδεισο γη μας. Αυτός ο ιδιαίτερος αυθορμητισμός έκφρασης και η ερωτική ένταση γειτνιάζει με την πανσεξουαλική αύρα του Μ. Καραγάτση, μόνο, που εδώ, έχουμε μια προσωπική εκδοχή και μάλιστα γυναίκας, η οποία διαφοροποιεί την ουσία του λόγου.

Η Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου, με λόγο ευθύ, απλό και μεστό, φορτισμένο με την ορμή του πάθους, μιλάει το ίδιο καυτά στην ποίηση, στο μυθιστόρημα και για τα πρόσωπα των δοκιμίων της. Διαθέτει ένα δικό της προσωπικό ύφος, για να εκφέρει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, ο οποίος στοχεύει κατευθείαν στο συναίσθημα του αναγνώστη. Εκμυστηρεύεται αλήθειες και οι αλήθειες, συχνά ξαφνιάζουν με τη δύναμη και το κύρος τους. Στέκεσαι, για μια στιγμή, ενεός και μετά προχωράς. Σου αρέσει η τόλμη και το πάθος, σε μαγνητίζει ότι η συγγραφέας ανοίγει διάπλατα την καρδιά της και τα συναισθήματά της. Διαπορείς για τη δύναμη που διαθέτει, για να ξεσκεπάζει τον εαυτό της και τον εαυτό σου και τους εαυτούς μας. Να μας φέρνει στο προσκήνιο της κοινής θέας όλους, γιατί όλοι έχουμε μέσα μας τούτα τα πάθη, αλλά πόσοι τολμάμε να τα φανερώσουμε;

Στην ποιητική συλλογή «Όλα φως κι όλα φωτιά» διαβάζουμε σύντομα, αλλά μεστά και γεμάτα ερωτικά ξεσπάσματα ποιήματα, στα οποία η ποιήτρια, σε πρώτο πρόσωπο αφήνει την καρδιά της να ψάλλει με χίλιες φωνές τον έρωτα, την αγάπη. Ένα μικρό, σαν επίγραμμα, ποίημά της, δίνει τον τίτλο στη συλλογή: «Στιγμές μικρές / παμμέγιστες! / Η αγάπη σου / λιακάδα των ματιών μου. / Όλα φως / κι όλα φωτιά!» (σελ. 8). Πιο κάτω, στο «Τελετουργικό», η ποιήτρια καταφέρνει να κρατήσει ακίνητη τη γεύση της αγάπης: «Κι ήταν η αγάπη / μια βαθιά,  βαθιά ανάσα. / Την κράτησα μέσα μου / μέχρι που άντεξα. / Ε… κι ύστερα / ξεψύχησα!» (σελ. 42). Όμως από την ποίηση αυτή δε λείπει ο στοχασμός, η διαπόρηση, η αναζήτηση, το παράπονο, η διάψευση και η προσδοκία. Όλα αυτά μέσα από την οπτική του έρωτα – αγάπης, σαν σταθερού κέντρου του Σύμπαντος Κόσμου. Και ένα ακόμη ποίημα με τίτλο «Κυκλώτερά σου»: «Το κορμί μου / αξόδευτο / στα ύστερά του χρόνια. / Ασάλευτο, / κυκλώτερά σου σαν τη ζάλη / θα γυρνά / με τη μαρτυρική του σάρκα.» (σελ. 68).

Και του μυθιστορήματος «Μαλλούσα» ο ενδότερος χυμός είναι ερωτικός και μάλιστα πιο τολμηρός από τους στίχους της. Η συγγραφέας, με παρρησία και αποφασιστικότητα, σε πρώτο πρόσωπο, θυμάται, αναπολεί και αναβιώνει στις 319 σελίδες του βιβλίου της τον αληθινό έρωτα – στιγμή ή την αείρροη αιωνιότητα της ζωής. Η αφήγηση είναι άνετη, προσιτή και ελκυστική, διαποτισμένη με ένα φίλτρο γυναικείας οπτικής των σχέσεων των φύλων, το οποίο στήνει το σκηνικό του έργου. Μια γυναίκα, η Μαλλούσα και ένας άντρας, ο Παύλος, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος, στο οποίο την εξιστόρηση πραγματοποιεί και κατευθύνει η Μαλλούσα. Μιλάει με ζέση, εκθέτει λεπτομέρειες, καταγράφει συνομιλίες ερωτικές, προσεγγίζει άφοβα ερωτικές ομιλίες και καταχωρίζει ότι την ουσία, αλλά το σύνολο, αυτού, που επιθυμεί να μας δώσει. Έτσι παρατηρείται μια εσωτερική πληρότητα στην ιστορία, πολύπλευρη συναισθηματικά και ταυτόχρονα πολυεδρική στις μεταπτώσεις, σε ολόκληρη την κλίμακα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Τούτο το αρμονικό πλέγμα συναισθήματος και πάθους, προσμονής και ελπίδας αλλά και απόλαυσης της αγάπης κάνουν το έργο τερπνό και ενδιαφέρον, σαν ανάγνωσμα και σαν ιδέα τόλμης αφήγησης της αλήθειας και στον έρωτα, με ένα λόγο ζεστό, παθιασμένο, αφτιασίδωτο, κάποτε ποιητικό και κάποτε ρεαλιστικό, σε κερδίζει και περισσότερο αν έχεις κι εσύ μέσα σου πάθος και τόλμη για τη ζωή…

Τα δοκίμια «Τα Άγια τοις Αγίοις» έχουν και αυτά τον ίδιο παράφορο καλπασμό, αν σταθεί κανείς στην επιλογή των προσώπων, που παρουσιάζει: Κωστής Παλαμάς, Μαρία Πολυδούρη, Κώστας Καρυωτάκης, Μυρτιώτισσα, Κωνσταντίνος Καβάφης και Γιώργος Σεφέρης. Με εξαίρεση ίσως τον τελευταίο, όλοι οι άλλοι κινούνται στο κλίμα του έρωτα και του πάθους. Ο Παλαμάς και η απερίγραπτη σαρκολατρία του, η παθιασμένη ερωτική Πολυδούρη και ο έρωτάς της Κώστας Καρυωτάκης, η Μυρτιώτισσα με την τρυφερή ερωτική της φωνή και ο Καβάφης με τις προσωπικές του ιδιορρυθμίες. Δυο γυναίκες και τρεις άντρες, όλοι τους ποιητές.

Η αναφορά της στον καθένα λιγόλογη, προσεγμένη, αποκαλυπτική και με λογοτεχνικές αξιώσεις, δίνει τα πορτρέτα τους ολοκληρωμένα, συνοπτικά, με γνωστά και άγνωστα στοιχεία, με δικές της συναισθηματικές και καλολογικές εκτιμήσεις και προσεγγίσεις, προσωπικές ερμηνείες και εκδοχές, που εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία τους και την τόλμη κατάθεσής τους.

Πρόκειται για μια ξεχωριστή πληθωρική προσφορά συναισθημάτων, πάθους και τόλμης, τα οποία απογειώνονται με έναν ζωντανό και ρωμαλέο στην απλότητά του λόγο, πάνω από σκέψεις, απορίες, όνειρα και επιθυμίες, όπου φτερουγίζει η καυτή ανάσα του έρωτα, ατόφια, χυμώδης και συναρπαστική.

Κώστας Μιχ. Σταμάτης

Ο Κώστας Μιχ. Σταμάτης γεννήθηκε το 1935 στο Βραχάτι Κορινθίας. Τελείωσε το γυμνάσιο της γενέτειράς του και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Νομικά στη Θεσσαλονίκη. Περάτωσε τη Σχολή Λιμενικών Δοκίμων (1965), σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος και αποστρατεύτηκε (1992) με το βαθμό του Υποναυάρχου Λ.Σ. Ταξίδεψε ιδιωτικά και υπηρεσιακά σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε με διηγήματα από τη “Φιλολογική Βραδυνή” το 1959 και με ποιήματα στον Κορινθιακό τύπο. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα, τη νουβέλα, τη μελέτη, την ιστορία, τη βιογραφία, τις μεταφράσεις και έγραψε με επιτυχία σενάρια ταινιών μικρού μήκους (το 1976 η ταινία “Η προστασία της θάλασσας” τιμήθηκε για το σενάριό της στο φεστιβάλ της Καρθαγένης).

Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΤΡΙΠOΛΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟ ΑΪΒΑΛΗ. (2002).

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤH ΠΑΛΑΜΑ.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ 1859-1943, Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π.) απόσπασμα από το βιβλίο της «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ).

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΕΡΩΤΑΣ ΑΓΑΠΗ ΖΩΗ”.

View this document on Scribd

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ 1896-1928. Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π.) Απόσπασμα από το βιβλίο της «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ.

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ 1902-1930. Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π.) Απόσπασμα από το βιβλίο της «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ.

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ 1885-1968.Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π.) Απόσπασμα από το βιβλίο της «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ.(ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ).

ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΧΟΥΡΧΟΥΓΙΑ.

Αντιγράφω από το blog της Μαλλούσας μας:

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΜΟΥ …ΖΕΣΤΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.

View this document on Scribd

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΣ

Αντιγράφω από το blog της Γεωργίας μας, με πολύ συγκίνηση, ένα κομμάτι αφιερωμένο στο πρόσωπό μου και καθ’ ότι δεν είμαι καθόλου μετριόφρων, το αποδέχομαι και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την αναγνώριση και τα …”στολίδια” της.

View this document on Scribd

«Το έπος του ’40… Οδοιπορικό μνήμης». Ένα εξαιρετικό κείμενο της Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου.

Οι εθνικές επέτειοι έχουν τρία βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα: Το πρώτο είναι η «ισοπεδωτική» τους ισχύ. Μία εμβληματική ημερομηνία που συνδέεται μ’ ένα γεγονός καίριας σημασίας για ένα έθνος – κράτος.

Το δεύτερο είναι η κοινωνική τους σημασία. Για να αναχθεί ένα γεγονός σε σύμβολο εθνικής μνήμης πρέπει να επηρεάζει καθοριστικά όλα τα στρώματα της κοινωνίας και να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ομάδες που συγκροτούν ένα έθνος.

Το τρίτο είναι η διαχρονικότητα του μηνύματος, όχι μόνο ως συνδετικός κρίκος αλλά ως ιστός. Να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει σε αυτό κάτι από τη δική του εποχή και να αντλεί αξίες και παραδείγματα, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Στην επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου συναιρούνται και τα τρία χαρακτηριστικά.

Οι 178 ημέρες που δόξασαν την Ελλάδα

Η αλαζονική βεβαιότητα των Ιταλών πως οι Έλληνες δεν έχουν δυνατότητα ή δε θα κατάφερναν να προβάλουν αντίσταση, διαψεύστηκε οικτρά. Οι κατά πολύ λιγότεροι Έλληνες στρατιώτες, ταπείνωσαν το φασιστικό στρατό του Μουσολίνι στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.

Τα πολεμικά γεγονότα

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΝΑΟΥΜ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ)

Επιτέλους ολοκλήρωσα την κατασκευή του blog της Γεωργίας μας, της εκπληκτικής πεζογράφου και ποιήτριας του Δήμου μας και σας το παραδίδω, για τις σχετικές περιηγήσεις.

Να αναδημοσιεύσω  την τελευταία ανάρτηση και για περισσότερα, αρκεί μια επίσκεψη στο blog.

Σταθερές αναφορές

«ΟΙ ΑΔΟΞΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ»

Εμείς οι «άδοξοι ποιητές» και συγγραφείς δεν υστερούμε σε έργο. Αγαπήστε μας. Δε φιλοδοξούμε, δε φλυαρούμε, εκφραζόμαστε μόνο για όλους εκείνους που αισθάνονται.
«Οι άνθρωποι χωρίζονται σαν τους αριθμούς σε δύο είδη, στους άρτιους και τους περιττούς. Οι άρτιοι είναι εκείνοι που τα βλέπουν όλα λεία, οι περιττοί είναι εκείνοι που έχουν “τσουγγριά” μέσα τους. Εγώ μόνο μ’ αυτούς έχω να πω κάτι» (Ν. Καζαντζάκης).
Έτσι είμαστε εμείς. Όλο “τσουγγριά”. Ανήσυχοι κι αβέβαιοι, αποζητούμε την πληρότητα, την τελείωση μέσ’ από τ’
αναρωτήματα. Μία ανταύγεια ηχεί, μία σταγόνα πλημμυρίζει και μία φωνή ανθεί (…)

Ένα μικρό απόσπασμα, ενός εκ των δοκιμίων.

Διαβάστε όλη την συλλογή:ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

http://mallousa.wordpress.com/

Κάποιες φορές η γυναίκα επαναστατεί. Από το blog της Μαλλούσας.

….Κατακόκκινη σηκώθηκε να φύγει. Είπε «ευχαριστώ» και τα χείλη της άρχισαν να τρεμοπαίζουν μεθυσμένα. Δεν ήξερε το γιατί. Το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει. Φοβόταν τον εαυτό της. Τον πλησίασε, τον χαιρέτισε και του έδωσε ένα αυθόρμητο φιλί στα χείλη, αγνά, σαν παιδί.

Έφυγε. Έφυγε από εκείνον. Ναι, έφυγε για να ξαναγυρίσει κοντά του, όμως σ’ ένα διάλειμμα του μυαλού της….

Ολόκληρο το μυθιστόρημα :ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ

ΚΙ ΑΝ TΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Από το blog της Μαλλούσας, δημοσιεύουμε την πέμπτη και τελευταία ποιητική συλλογή της. Θα συνεχίσουμε με τα λογοτεχνικά της κείμενα.

Κι αν τη ζωή μας…

Κι αν

τη ζωή μας,

μια και κάτω

σ’ ένα ποτήρι

μη μας φύγει

πίναμε,

πάλι ύστερα

να γευθούμε τίποτα

δε θα είχαμε…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙ ΑΝ TΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Όλα φως κι όλα φωτιά. Άλλη μια ποιητική συλλογή της Μαλλούσας μας.

Των φιλιών το Υπέροχο πλήγμα

Άστραψε η τρέλα μας
και κορόιδευε τη λογική μας.
Τα κενά μας
είχαν γεμίσει πληρότητα.
Ό,τι αλλοτινό
μόρφαζε δυστυχισμένο.
Οι λέξεις μπουκωμένες
στριμώχνονταν στο στόμα μας
και η φλογισμένη σου ματιά
τρυπούσε τη δική μου.
Θέλαμε να γευτούμε
τα χαμένα τόσων χρόνων.
Ω! Τα χείλη μας ανάγλειψαν
αίμα και δάκρυα!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΟΛΑ ΦΩΣ ΚΙ ΟΛΑ ΦΩΤΙΑ

Από το blog :http://mallousa.wordpress.com/

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΑΣ. ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΡΩΤΗ. ΑΘΟΡΥΒΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

ΑΘΟΡΥΒΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. ΠΟΙΗΣΗ.

Τόλμη

Όταν ένιωθα

τους χτύπους της καρδιάς σου

τι παράξενα

κυλούσε η ζωή μου.

Χαμένη, μεθυσμένη

μες στην αγκαλιά σου

φτερούγισε

στα σύννεφα η ψυχή μου.

Και… έζησα

σ’ ένα όνειρο κάποιου παραμυθιού

πρωτόγνωρα

αισθήματα αγνά, μικρού παιδιού.

Ύστερα

τρέξαν’ δάκρυα πολλά

ξεχείλισμα

αλλοτρίωση της σκέψης

και πήρα τόλμη

πέταγα, φώναζα, γέλαγα κι έλεγα

πρέπει να ξεθαρρέψεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ  ΣΥΛΛΟΓΗ  ” Α Θ Ο Ρ Υ Β Ε Σ   Δ Ι Α Δ Ρ Ο Μ Ε Σ”

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα).

BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Η Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα), γεννήθηκε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. Διέκοψε τις πανεπιστημιακές της σπουδές (Τμήμα Φιλολογίας) και εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Απέκτησε οικογένεια, παιδιά και διαμένει στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ασχολείται με την λογοτεχνία και αγαπά ιδιαίτερα την ποίηση.

«Οι στίχοι της είναι κελαηδισμοί αηδονιού», κατά τον Ακαδημαϊκό Τάσο Αθανασιάδη.

«Η ποίησή της είναι ένας ύμνος στον έρωτα, ένα τρυφερό ελεγείο γεμάτο ευγένεια και λυρικό πάθος», κατά τον ποιητή Ηλία Σιμόπουλο.

«Βρίσκεται στο ποιητικό κλίμα της μοναδικής μας Μυρτιώτισσας» κατά τον λογοτέχνη, κριτικό και εκδότη Μιχάλη Σταφυλά.

Έλαβε μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κέρδισε διακρίσεις:

- Παμπελοποννησιακός Διαγωνισμός Ποίησης Δήμου Λαγκαδίων Γορτυνίας 1996.

-Πρώτη Πνευματική Ολυμπιάδα Δήμου Καλλιθέας 1996.

- Πρώτος Πανελλήνιος Αρκαδικός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2000.

- Πέμπτος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός (Ε.Λ.Β.Ε – Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος) 2006.

Επίσης βραβεύτηκε για την προσφορά της στα ελληνικά γράμματα (Π.Ο.Ε. και Ε.Α.Γ. – Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος και Εταιρεία Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών) 2008.

Γράφει και δημοσιεύει σε πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης.

Παρουσιάζει έργα ομότεχνων σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις.

Επιμελήθηκε και παρουσίασε στο Κρατικό Ραδιόφωνο Τρίπολης το έτος 1994 τη βιογραφία και τα έργα μεγάλων ποιητών μας. «Ένα ποίημα, ένα τραγούδι».

Η ποιήτρια συγκαταλέγεται:

- στην Αρκαδική Ανθολογία της Ευγενίας Παπαντωνοπούλου, έτος 1995,

- στην λογοτεχνία της Μεσσηνίας του Κώστα Σταμάτη, έτος 2000,

- στη Διαρκή Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Δ.Ι.Ν.Λ.), έτος 2005 και

- στην Ανθολογία Ποίησης – Διηγήματος (Δ΄ τόμος) «Πολιτιστική Συνεργασία», έτος 2007.

Έργα

Ποίηση:

Αθόρυβες διαδρομές 1992

Στο έβγα του ήλιου 1994

Λευκό βαμμένο κόκκινο 1997

Όλα φως κι όλα φωτιά 2003

Κι αν τη ζωή μας 2005

Πεζογραφία:

Η ποίηση και ο ποιητής 2002

Ποιητικά μοιρολόγια 2002

Πατέρα μου 2002

Κάποιες φορές η γυναίκα επαναστατεί 2002

Η Αγάπη 2002

Η Αγάπη της Μαλλούσας 2002

Στο φευγιό και στ’ όνειρο 2002

Τ’ ακριβά του κόσμου 2002

Σαν νικηθεί η αγάπη 2002

Άγιο Πάθος 2002

«Τα Άγια τοις Αγίοις» 2007

(Ποιητικά πορτρέτα – Αφιερώματα σε μεγάλους έλληνες ποιητές)

Σταθερές αναφορές 2007

(Λογοτεχνικά δοκίμια)

Μαλλούσα 2007

(Μυθιστόρημα )

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΜΑΣ.

Η πολυγραφότατη συμπατριώτισσά μας, Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου-Παπαβασιλείου, ήρθε στο Κοπανάκι μας  και είχε μαζί της  μια αγκαλιά από τα βιβλία της.  Πάρτα, μου είπε, τα χαρίζω στους συμπατριώτες μου.

Αποφάσισα να σας παρουσιάσω πρώτα-πρώτα αυτό το αφιέρωμα στον μεγάλο μας ποιητή.

(Η μελέτη για τον Κ. Καβάφη περιέχεται στο βιβλίο «Τα Άγια τοις Αγίοις» – Ποιητικά Πορτρέτα  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ.Μ.ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ)

Κάνοντας κλικ στο όνομα του ποιητού  ανοίγει το αρχείο word και εσείς απλά το αποθηκεύετε στον υπολογιστή σας. Κωνσταντίνος Καβάφης

“ΜΑΛΛΟΥΣΑ”. Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου-Παπαβασιλείου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ζαχαράκη.

Η Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου γεννήθηκε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας και κατοικεί στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ασχολείται με τη Λογοτεχνία. Γράφει ερωτική ποίηση. Έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές, αρκετά πεζογραφήματα, λογοτεχνικά δοκίμια και το μυθιστόρημα «Μαλλούσα».

Σπετσών 25. Κυψέλη, 11362 ΑΘήνα -Τηλ. κέντρο 210 8834329. Ροχ.