Category Archives: ΠΟΙΗΣΗ

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΜΙΑ “ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΕΦΑ” ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΕΒΗ ΣΑΜΕΛΗ, ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ … ΓΙΑ ΚΟΠΙΑΣΤΕ.

SameliKalamata6

Μια Χριστουγεννιάτικη “βόλτα στα σύννεφα” μας πήγε η Στέβη Σαμέλη στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας.
Μια βόλτα στα σύννεφα είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν, όσοι παρευρέθηκαν  τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, στο κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας,  στην παρουσίαση του ομώνυμου βιβλίου της  Μεσσήνιας ποιήτριας Στέβης Σαμέλη, κόρης του Αθανάσιου Σαμέλη, γνωστού εκπαιδευτικού και τέως Αντινομάρχη.

SameliKalamata18
Η παρουσίαση διοργανώθηκε από τις εκδόσεις «Ιωλκός»  υπό την αιγίδα της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων και συντονίστηκε από  την εκπαιδευτικό κα. Φεβρωνία Λάρδα. Για το βιβλίο μίλησαν, ο κ. Θεόδωρος Τσούχλος (Διδάκτωρ Φιλοσοφίας),ο κ. Άγγελος Λάππας (Φιλόλογος, Συγγραφέας) και η ποιήτρια.

Ποιήματα απήγγειλαν οι εκπαιδευτικοί,  Βιβή Σαμπαζιώτη και  Γεώργιος Παναγόπουλος, ενώ παρουσιάστηκε το πρώτο μελοποιημένο ποίημα της συλλογής, από τον ταλαντούχο τραγουδοποιό, Βασίλη Μπαμπανιάρη, τραγούδι το οποίο συζητήθηκε ιδιαίτερα και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Χαιρετισμό  απηύθυνε ο πρόεδρος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων κ. Αριστοτέλης Φράγκος, ο οποίος και καλωσόρισε την ποιήτρια, στα μέλη της Ένωσης.

Ήταν μια βραδιά που συγκίνησε όσους βρέθηκαν εκεί  πιστή στο πνεύμα των ημερών γεμάτη χαμόγελο, αισιοδοξία αλλά και νοσταλγικές μνήμες.
Η συλλογή χαρακτηρίστηκε άμεση, μεστή, επίκαιρη και βαθιά συναισθηματική, αφού πραγματεύεται τους σύγχρονους αλλά και αιώνιους ανθρώπινους προβληματισμούς, μέσα από ένα πρίσμα αθωότητας, με μια τρυφερή, αλλά άκρως διεισδυτική ματιά.


Οι σχέσεις των ανθρώπων, ο έρωτας, η αξία της αγάπης, η εσωτερική διαδρομή της αυτογνωσίας, η δύναμη της σιωπής και οι κύκλοι της ζωής και του θανάτου που εναλλάσσουν πληγές και χαμόγελα, ήταν τα τοπία που φώτισε η συλλογή,  σε μια κατάθεση ψυχής που εξέπληξε ευχάριστα όσους βρέθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου.

SameliKalamata14

SameliKalamata1SameliKalamata2SameliKalamata4SameliKalamata5SameliKalamata13

“Να ‘ναι η ζωή μας Κυριακή στον ήλιο βουτηγμένη …” Σήμερα 4 Νοεμβρίου με την Στέβη Σαμέλη που μεγάλωσε στην Καλαμάτα.

Αυτή την Κυριακή 4 Νοεμβρίου, δύο πολύ αγαπημένες ραδιοφωνικές φωνές, της Βάνας Δαφέρμου (2ο πρόγραμμα ΕΡΑ) και του Κωστή Λυμπερόπουλου (Love Radio 97,5) θα απαγγείλουν ποιήματα της Στέβης Σαμέλη από το βιβλίο “Μια βόλτα στα σύννεφα” στην παρουσίαση που θα γίνει στις 6.30μμ στον πολυχώρο  Black Duck (Χρ.Λαδά 9α Αθήνα).

Πρόκειται για ένα βιβλίο που υμνεί τον έρωτα, την αγάπη για τη ζωή και τις αξίες που την κάνουν σημαντική: την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την αγνότητα, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, την ηθική.

Ένα βιβλίο γραμμένο με αισιοδοξία και ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο, σε μια εποχή που η απογοήτευση τείνει να κυριαρχήσει όλων των συναισθημάτων.
Μιλούν για το βιβλίο, ο καθηγητής – Διδάκτωρ Φιλοσοφίας  Θεόδωρος Τσούχλος και ο Δισκογραφικός Παραγωγός & τραγουδοποιός – ηθοποιός, Άγγελος Σφακιανάκης, ο οποίος θα παρουσιάσει και το πρώτο μελοποιημένο ποίημα του βιβλίου.

Η Στέβη Σαμέλη γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς εκπαιδευτικούς και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Από το 1989 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Σπούδασε Business Administration στο «Southeastern College». Παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου στο «Εργαστήρι» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και στη Δραματική σχολή «Ίασμος». Ασχολήθηκε διαγωνιστικά με τους Latin χορούς έπειτα από πολυετείς σπουδές, με αρκετές διακρίσεις.
Εργάζεται στον τομέα των δημοσίων σχέσεων και του marketing. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός για περισσότερα από 10 χρόνια και ασχολήθηκε με την προώθηση μουσικών σκηνών και αξιόλογων καλλιτεχνών, επί σειρά ετών.
Ανέκαθεν το χαρτί και το μολύβι υπήρξαν οι καλύτεροι φίλοι της και η αγάπη, σταθερή έμπνευσή της.
Το βιβλίο «Μια βόλτα στα σύννεφα» (εκδόσεις Ιωλκός, 2012)είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Αλήθεια !

Eμείς που πλέξαμε μικρές κοτσίδες τα μαλλιά μας
και δεν τις λύσαμε ποτέ,
μεσ’ τις κορδέλες δέσαμε άχρονους ανθούς
που μας κρατήσανε παιδιά…

Εμείς που κρύψαμε αθώους θησαυρούς
μέσα σε κάστρα νοερά που δε γκρεμίσαμε ποτέ,
βρήκαμε πλούτη που μετρούν -για όσους μπορούνε
να τα δουν- σεντούκια μυθικά…

Εμεί που παίξαμε κρυφτό πίσω από λεύκες και ροδιές
και δε βρεθήκαμε ποτέ,
χτίσαμε σπίτι μαγικό, μέσα στης λεύκας τον κορμό,
στη χώρα της Αλίκης…

Εμείς που είδαμε ουρανό γεμάτο αστέρια λαμπερά
που δε σβηστήκανε ποτέ,
κλείσαμε μέσα μας κρυφά, στης θάλασσάς μας τα βαθιά,
κομμάτι της σελήνης…

Εμείς δε ζούμε σαν κι εσάς – κι ούτε θα ζήσουμε ποτέ…
ζούμε σε κόσμους μυστικούς, κλειστούς σε παραμύθια.
Είμαστε άχρονοι κάρποι μέσα στου χρόνου τους καρπούς,
που παίρνουν σάρκα και οστά φωνάζοντας, “ΑΛΗΘΕΙΑ” !


Read more: http://samelistevi.blogspot.com/#ixzz2BJvnSsf6

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΉΛΙΕ ΝΟΗΤΕ – ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1911. ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ.

Οδυσσέας Ελύτης (1911 – 1996)

Βιογραφία Ο Λόγος του Οδυσσέα Ελύτη κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας

Έλληνας ποιητής και ζωγράφους. Ο Οδυσσέας Ελύτης υπήρξε ένας από τουςΟδυσσέας Ελύτης σπουδαιότερους ποιητές μας, που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979. Αποτέλεσε ένα από τα επίλεκτα μέλη της λεγόμενης «γενιάς του τριάντα» στον χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν ο μικρότερος από τα έξι παιδιά του Λέσβιου επιχειρηματία Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της συμπατριώτισσάς του Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του εγκαταστάθηκε το 1895 στο Ηράκλειο, όπου ίδρυσε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελουργίας, και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τη μητέρα του.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κατερίνα Γώγου: Στο μυαλο ειναι ο Στοχος, το νου σου ε; Σαν σημερα εφυγε στις 3 Οκτωβρη του 1993.

«Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή…Γράφω για να μην αυτοκτονήσω…»

…αλλά η Κατερίνα Γώγου σε λίγους μήνες αυτοκτόνησε. Πρόσφερε στον εαυτό της μιαν οργισμένη κάθαρση. Χωρίς να είναι άοπλη. Κι ας έλεγε το αντίθετο… Ράγισε τη φωνή της. Έπρεπε να μείνει για να προλάβει. Γιατί οι ποιητές που δεν φεύγουν πάντα κάτι προλαβαίνουν…Είναι όμως κι άλλοι που με τη φυγή τους προλαβαίνουν περισσότερα. Ίσως ανήκει και σ’ αυτούς. Όμως το θάνατο και τα χάπια δεν της τα έδωσε ο εαυτός της αλλά ο ανεκπλήρωτος έρωτας για τη ζωή των άλλων,γιατι οπως ελεγε”Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”

Θα’ ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα

εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -

μη βλέπεις εμένα – μην κλαίς.

Εσύ εισ’ η ελπίδα

άκου θα’ ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς

δεν θα βγαίνουν στην τύχη

Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

με γυρμένους απέξω

Και τη δουλεά θα τη διαλέγουμε

δε θα’ μαστε αλογα

να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι – σκέψου!-

θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες

Να φυλάξεις μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές

απροσάρμοστοι – καταπίεση – μοναξιά – τιμή -

κέρδος – εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -

δε θέλω να λέω ψέματα -

δύσκολοι καιροί.

Και θα’ ρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι απο μένα πολλά -

τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά :

“Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!

Παρ’ όλα αυτά Μαρία.
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
“Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία”

Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Ξέρω πως υπάρχουνε ατέλειωτες ακρογιαλιές
και δέντρα μες στη θάλασσα
κι ο έρωτας είναι σπουδαίο πράγμα.
Άλλα έπρεπε πρώτα να τελειώνουμε με τα
γουρούνια…..

“Εχω φυλαξει κατι αποκομματα με καποιον
που λεγανε πως εισαι συ. Ξερω πως λενε
ψεματα οι εφημεριδες, γιατι γραψανε πως
σου ριξανε στα ποδια.
Ξερω πως ποτε δε σημαδευουνε στα ποδια.
Στο μυαλο ειναι ο Στοχος,
το νου σου ε;” – ολοι στους δρομους και σημερα και αυριο και οσο χρονος χρειαστει!

ΤΡΙΦΥΛΙΑΚΗ ΕΣΤΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 17-18 (2010). ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΤΡΙΦΥΛΙΟΙ ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ 1825-1828. ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ.

Mε πολλά αξιόλογα θέματα και ανάμεσά τους αφιέρωμα για τον Όμηρο Πέλλα. Το δικό μας αφιέρωμα από την χθεσινή βραδιά στην Κυπαρισσία, ετοιμάζεται.

ΑΡΧΗ ΜΕ “ΟΜΗΡΟ ΠΕΛΛΑ” ΣΗΜΕΡΑ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΑΙΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ.

Δημοτική Επιχείρηση “Καταρράκτες Έδεσσας”:
“Λίγους μήνες πριν από τον πόλεμο ο Όμηρος Πέλλας, (ψευδώνυμο του Οδυσσέα Γιαννόπουλου) πρωτοδιορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Σωτήρα Εδέσσης. Το 1944, έπειτα από συλλήψεις & βασανιστήρια, στάλθηκε όμηρος στα στρατόπεδα της Ναζιστικής Γερμανίας. Από την εμπειρία του αυτή προήλθε το “STALAG VIC”, ένα μοναδικό βιβλίο – καταγγελία της απανθρωπιάς και της φρίκης του φασισμού. Οι επόμενοι σταθμοί. Οι επόμενοι σταθμοί του βιογραφικού οδοιπορικού του μετά την απελευθέρωση του το 1945, η Αθήνα, η εξορία του στην Μακρόνησο και την Ικαρία και τέλος η επανασύνδεσή του με τον τόπο στα 1950 όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του.

“Πνεύμα οξύτατο, σύγχρονη συνείδηση (…) αγωνιστής και πνευματικός άνθρωπος από τους λίγους της χώρας”(Μ.Μέσκος), ο Όμηρος Πέλλας στην διάρκεια της  σύντομης ζωής τους άφησε έντονα τα αποτυπώματα της παρουσίας του.

“Διηγήματα”-1978Ακριβή”-1991“Ομιλίες”-1991(Εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του)

Δημήτρης Κυριαζής, Παναγιώτης Μελτέμης, Όμηρος Πέλλας (μαθητές Ε Γυμνασίου, Γυμνάσιο Κυπαρισσίας, 1936 ή 1937)

Το άγγιγμα ενός αγγέλου – Maya Angelou

Βρίσκεσαι Εδώ : Ithaque » Ποίηση » Το Άγγιγμα Ενός Αγγέλου – Maya Angelou

Το άγγιγμα ενός αγγέλου – Maya Angelou

 

Maya Angelou

Το άγγιγμα ενός αγγέλου

Εμείς, ασυνήθιστοι στο θάρρος
εξόριστοι της απόλαυσης
ζούμε μαζεμένοι σε καβούκια μοναξιάς
μέχρι ν’αφήσει η αγάπη τον ιερό ναό της
και να εμφανιστεί μπροστά μας
να μας λυτρώσει, να μας βγάλει στη ζωή.
Η αγάπη φτάνει
και πίσω της ακολουθεί η έκσταση
παλιές αναμνήσεις ευχαρίστησης
αρχαίες ιστορίες πόνου.
Όμως, αν είμαστε τολμηροί,
η αγάπη σπάει τα δεσμά του φόβου
απ’τις ψυχές μας.
Αποκοβόμαστε απ’την αιδώ μας
Κάτω απ’τη λάμψη του φωτός της αγάπης
τολμούμε να φανούμε γενναίοι
Και ξαφνικά βλέπουμε
ότι η αγάπη κοστίζει όσο όλο μας το είναι
και όλο μας το μέλλον.
Όμως μονάχα η αγάπη
μας απελευθερώνει.

(μετάφραση της Λητώς Σεϊζάνη)

Ας καταστρέψουμε τα “τέρατα”,όπως μας παροτρύνει και ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

1963: Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη για το Νόμπελ

Written by  Ο Καλός Λύκος

1963: Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη για το Νόμπελ

Το 1963 ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η ομιλία του είναι πάντα επίκαιρη…

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971, ο Γιώργος Σεφέρης έκλεισε για πάντα τα μάτια του, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στη νεοελληνική λογοτεχνία. Μετά το θάνατό του εκδόθηκε το προσωπικό του ημερολόγιο με τίτλο «Μέρες…» καθώς και το «Πολιτικό» του ημερολόγιο. Η προσφορά του Σεφέρη στη λογοτεχνία μας είναι αναμφισβήτητη και εξέχουσας σημασίας. Άνοιξε νέους ορίζοντες στην ελληνική ποίηση και καταξιώθηκε ως ένας ολοκληρωμένος ποιητής*.

 

Το κείμενο αυτό που αποτέλεσε την ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την απόνομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας είναι ένα κείμενο για το οποίο λίγα μπορεί να πει κανείς και να σχολιάσει…

Ας καταστρέψουμε τα “τέρατα”,όπως μας παροτρύνει και ο ποιητής……….

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.
Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν
ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ
πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς
ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα
χάσµα.
Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ
ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης
εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ
φυσικοῦκόσµου.
Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,
γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα
πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ
προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ
ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει
καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν
ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ
τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ
γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας
δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ
µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ
στὴλογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα
καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ
ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς
νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ
ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ
στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ
’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς
πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη
τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς
γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ
πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης
χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς
ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ
ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου
ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς
καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους
τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ
βρίσκεται.
Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ
ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ
λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.  Ἂς
συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963
Σαν να το είπε χθές!

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ 1859-1943, Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π.) απόσπασμα από το βιβλίο της «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ).