Category Archives: ΕΛΕΝΗ

ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ ΣΤΗΝ ΡΟΥΑΝΤΑ.

Κατερίνα Βίγκου: Μια δασκάλα από την Καλαμάτα στη Ρουάντα

Γράφτηκε από την  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

“Ηταν μια πάρα πολύ δυνατή εμπειρία το ταξίδι μου στη Ρουάντα. Αισθάνομαι πως έχω αφήσει ένα κομμάτι μου εκεί και θέλω να βρεθώ πάλι κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους”. Με αυτές τις φράσεις έκλεισε η κουβέντα μας με την Καλαματιανή δασκάλα Κατερίνα Βίγκου, που συμμετείχε στο πρόγραμμα της Action Aid “Send my friend to school”.

Το πρόγραμμα υλοποιείται προκειμένου να εκπονηθεί μια έρευνα σχετικά με το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ώστε στη συνέχεια να διαμορφωθεί εκπαιδευτικό υλικό για τους μαθητές των ελληνικών σχολείων και για το οποίο θα γίνουν σεμινάρια σε Ελληνες εκπαιδευτικούς. Η ίδια είναι μία από τους 5 Ελληνες εκπαιδευτικούς που επελέγησαν για να λάβουν μέρος στο πρόγραμμα κι επέστρεψαν μόλις στις αρχές της εβδομάδας από μια χώρα που παλεύει να βρει το δρόμο της ανάπτυξης. Ομως, όπως η ίδια σημειώνει, “στεναχωρήθηκα πολύ γιατί γνώρισα ανθρώπους που πιστεύουν πως εμείς οι λευκοί είμαστε ανώτεροι, έξυπνοι και μορφωμένοι”.

Ολοι όμως εκείνοι οι άνθρωποι είναι ζεστοί, φιλικοί και δε διστάζουν να μοιραστούν με τους επισκέπτες τους τα λιγοστά τους αγαθά: τα φασόλια, την κολοκύθα και τις μπανάνες που βάζουν για το γεύμα και το δείπνο στο οικογενειακό τους τραπέζι.

Η Κατερίνα φιλοξενήθηκε σε μια οικογένεια που θεωρητικά ανήκει στην… ελίτ της τοπικής κοινωνίας, στην επαρχία του Μούκο.Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/koinonia/koinoniki-drastiriotita/item/41526-katerina-vigkou-daskala-rouanta

ΜΙΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ …ΣΤΡΙΠ – ΤΙΖ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΑΠ΄Τ΄ΑΛΛΑ.

You can leave your hat on J. Cocker
από τη Συναυλία στις 22 Ιουνίου 2014
τραγούδάει ο Θανάσης Νικολόπουλος.

— στην τοποθεσία Θεατρο Αλσους Ηλιουπολης

 

Αθανατες Εβραιες ρεμπετισσες: Στελλα Χασκιλ και η Ροζα Εσκεναζη.

«Κέντρο πρώτων βοηθειών» της… ψυχής ..Εβραίες Ρεμπέτισσες (Πηγή)

 

rempetisses 24γραμματα
Αφιέρωμα απο τα 24γραμματα για το ρεμπέτικο τραγούδι
Εβραίες Ρεμπέτισσες
η Στέλλα Χασκίλ και η Ρόζα Εσκενάζη. Οι πιο ελεύθερες γυναίκες που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα, τα τραγούδια των οποίων, έγιναν θεμέλιο της ελεύθερης λαϊκής έκφρασης.
Σε κάθε τραγούδι κι ένα κομμάτι από την ψυχή τους μοιρασμένο όσο πιο δίκαια μπορούσε να γίνει, μίλησε στην καρδιά των ανδρών και των γυναικών από τις καπνεργατικές εξεγέρσεις του 1914 ή του 1936 ως τις φυλακές και τις εξορίες του εμφυλίου. Μαζί με τις άλλες ρεμπέτισσες στάθηκαν όρθιες και σταδιοδρόμησαν σ’ ένα εύθραυστο και καθόλου «καθώς πρέπει» επάγγελμα, υπηρέτησαν με έμπνευση και πίστη, με ερωτισμό και συγκίνηση το «κέντρο πρώτων βοηθειών» της ψυχής που υπήρξε πάντα το λαϊκό τραγούδι. Και μέσα από τη δύναμη της ερμηνείας και τη λάμψη της παρουσίας τους επηρέασαν με πλάγιο αλλά καθοριστικό τρόπο τις αντιλήψεις ενός ολόκληρου πολιτισμού, για τη συναισθηματική και ηθική θέση της γυναίκας στην κοινωνία, για τη βαθύτερη φύση, τον ψυχισμό της, για τις ανάγκες έκφρασης και εκπροσώπησης της, για τη μητρότητα και τον ερωτικό της σπαραγμό.
Το Χαρικλάκι, η Λιλή η σκανδαλιάρα, η Δημητρούλα, η γκαρσόνα δείχνουν κορίτσια ιδιαίτερα ελεύθερα για τα ήθη της εποχής του 1930. Η Στέλλα Χασκίλ, εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1918. Ήταν γνωστή ως «Σαλονικιά». Πατέρας της ο Χαΐμ Γαέγο και μητέρα της η Πέρλα Καμχή, σύζυγος του Ιάκωβου Γιεχασκέλ. Η Στέλλα άδικα παραγνωρισμένη και σχεδόν ξεχασμένη σήμερα, υπήρξε αναμφίβολα από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Η φωνή της είχε πράγματι κάτι το ιδιαίτερο που την έκανε να ξεχωρίζει από τις άλλες σύγχρονες ρεμπέτισσες. Ο τρόπος ερμηνείας της απλός και απέριττος χωρίς περίσσιες καλκάντζες αλλά ταυτόχρονα ειλικρινής και ζεστός κατά ομολογία αρκετών μουσικών ερευνητών και συναδέλφων της, χωρίς να επιδιώξει ιδιαίτερα την αυτοπροβολή της υπήρξε πάντα σεμνή και προσγειωμένη σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης. Η βελούδινη φωνή της αποτυπώθηκε σε 135 τραγούδια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ηχογράφησε σε πρώτη εκτέλεση τραγούδια της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής περιόδου με αλληγορική στιχουργική και παραπλανητικούς στίχους και η φωνή της τα επέβαλε παρά την αυστηρή λογοκρισία. Το «Κάποια μάνα στενάζει» και το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» έγιναν ύμνοι των εξόριστων και των κυνηγημένων. Η σημαντική αυτή γυναίκα έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή χτυπημένη από τον καρκίνο στις 28 Φεβρουαρίου 1954 σε ηλικία μόλις 36 ετών.
Η Ρόζα Εσκενάζι, η φημισμένη Ελληνίδα ντίβα ήταν σεφαραδίτισα Εβραία. Λεγόταν Σάρα και ήρθε από την Κωνσταντινούπολη με τον πατέρα της Αβραάμ, τη μητέρα, την αδερφή και τους αδερφούς της Σάμη και Νισίμ. Το απεριόριστο, τεράστιο ταλέντο της, της έδωσε μια πολύχρονη καριέρα από τις σημαντικότερες. Τραγουδούσε Ελληνικά, Τουρκικά, Αραβικά, Ιταλικά, Εβραϊκά, Αρμένικα και Ισπανοεβραϊκά. Ερμήνευσε όλη τη γκάμα του ελληνικού τραγουδιού από το δημοτικό μέχρι το ελαφρό. Η καριέρα της σηματοδοτείται από την ακμή του ρεμπέτικου, του οποίου υπήρξε η βασική γυναικεία φωνή. ’ψογη ερμηνεύτρια, με ύφος, τεχνική και πάθος υπήρξε σημείο αναφοράς και πρότυπο όλων των μετέπειτα τραγουδιστριών.
Τραγική σύμπτωση, το ρεμπέτικο του τεκέ, που τόσο ιδανικά υπηρέτησε, έμελλε να σβήσει με αφορμή ένα δικό της τραγούδι. Το «πρέζα όταν πιείς» στάθηκε αφορμή για την επιβολή της Λογοκρισίας του Μεταξά που άνοιξε το δρόμο στη σχολή Τσιτσάνη, θέτοντας στο περιθώριο τους ρεμπέτες του Μεσοπολέμου. Η Ρόζα είχε ένα εστιατόριο στην οδό Σατοβριάνδου στην Αθήνα. Κατά τη Γερμανική Κατοχή ήταν φημισμένη για τη γενναιόδωρη βοήθεια που έδινε στους ανθρώπους αυτά τα δύσκολα χρόνια. Ρίσκαρε τη ζωή της καθώς βοηθούσε τους άλλους. Η ίδια εκπροσωπούσε οτιδήποτε κατεδίωκε το ναζιστικό καθεστώς: ήταν μια επιτυχημένη Εβραία καλλιτέχνιδα και επιχειρηματίας. Η υψηλότερα αμοιβόμενη καλλιτέχνιδα της εποχής της, ηχογράφησε πάνω από 500 τραγούδια στη δεκαετία του 1930.
Μετά την αναβίωση της ρεμπέτικης μουσικής στη δεκαετία του 70 η νέα γενιά ασχολήθηκε πάλι με τη Ρόζα. Παρόλο που ήταν πια 75 ή 85 χρονών, τραγουδούσε ζωντανά και χόρευε, εμφανιζόταν και στην τηλεόραση. Σε συνέντευξη το 1972 είπε ότι είχε τρία εγγόνια από το μοναδικό της γιο, άρα υπάρχουν συγγενείς της και σήμερα. Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1980, θάφτηκε κοντά στον Ισθμό της Κορίνθου. Η Ρόζα είχε μια γλυκιά σοπράνο φωνή με εξαιρετική έκταση, δύναμη και έλεγχο. Η δηκτική της φωνή είχε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ποιότητα. Η τρωτότητα στη φωνή της επικοινωνεί άμεσα με τον ακροατή μέσω της ερμηνείας των στίχων, χαρακτηριστικό που είχαν επίσης οι Edith Piaf και Billie Holiday. Μέσα από τις ηχογραφήσεις της, το μοναδικό ξεχωριστό κληροδότημα της Ρόζας εκτιμάται από τις επόμενες γενιές και εξακολουθεί να ζει.
Οι Ρεμπέτισσες είναι φαινόμενο κοινωνικό και μουσικό ανυπολόγιστης αξίας. Το έργο τους αποδεικνύεται κλασσικό. Γι’αυτές ενδιαφέρονται και ασχολούνται με κέφι νέοι άνθρωποι, σημαντικό παράδειγμα οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας με το βιβλίο τους «Εμείς οι ρεμπέτισσες» . Αυτή η εκδήλωση της επιτροπής μας είχε για το κοινό μια έκπληξη. Η δεκαεφτάχρονη Στελίνα Ζακάρ, μέλος της Εβραϊκής Νεολαίας Θεσσαλονίκης, βρήκε ανέκδοτα στοιχεία, φωτογραφίες και βίντεο για τις μεγάλες Εβραίες ρεμπέτισσες και τα παρουσίασε η ίδια. Η συμμετοχή αυτή είναι επιτυχία και ευχόμαστε να φέρει και άλλους κοντά μας

“Εμείς οι ρεμπέτισσες…”

Το Μουσικό Σχολείο στο βιβλιοπωλείο «Ιανός»
 Image
Μια εξαιρετική παρουσίαση του βιβλίου τους «Εμείς οι ρεμπέτισσες…» πραγματοποίησαν το Σάββατο το μεσημέρι στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Ιανός», στο κέντρο της Αθήνας, μαθητές του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας.
Με επιμέλεια της καθηγήτριάς τους Εύης Ντινοπούλου, τα παιδιά έστησαν μια άρτια εκδήλωση, με λόγο, μουσική, τραγούδι και εικόνα.
 Παρουσιάζοντας στιγμές από τη ζωή και την καριέρα μεγάλων ερμηνευτριών του ρεμπέτικου τραγουδιού, συνεπήραν το κοινό της αίθουσας, ανάμεσά του και πολλοί Καλαματιανοί.
Οι μαθητές Βαγγελίτσα Αντωνοπούλου, Νίκος Ηλιόπουλος, Νάντια Μερκούρη, Ελίνα Κότσιρα, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Αντώνης Παριανός, Νίνα Σακκά, Δήμητρα Σωτηροπούλου και Βίνα Χιώτη αφηγήθηκαν τις ζωές των ρεμπετισσών Ρόζας Εσκενάζι, Ρίτας Αμπατζή, Μαρίκας Νίνου, Σωτηρίας Μπέλλου, αλλά και γυναικών του λαϊκού τραγουδιού, όπως η στιχουργός Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και η πιανίστα του Βασίλη Τσιτσάνη Βαγγελιώ Μαργαρώνη, η οποία βρέθηκε στην αίθουσα του «Ιανού» και παρακολούθησε τα παιδιά με συγκίνηση.
Το βιβλίο «Εμείς οι ρεμπέτισσες…» δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος Αγωγής Υγείας «Το τραγούδι και ο χορός ως μέσα ψυχοκινητικής έκφρασης και επικοινωνίας: η ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού» και σε συνδυασμό με το πρόγραμμα Ισότητας του ΚΕΘΙ «Η γυναίκα στο ρεμπέτικο τραγούδι», με υπεύθυνους καθηγητές τους Εύη Ντινοπούλου και Θ. Παλάντζα.
Η πρώτη παρουσίαση έγινε το περασμένο καλοκαίρι στο καφέ «Στοά Λόντου» της Καλαμάτας και στη συνέχεια ήρθε η πρόσκληση από τον ιδιοκτήτη του «Ιανού» Βασίλη Χατζηιακώβου, ο οποίος στην προχθεσινή εκδήλωση μίλησε με τα θερμότερα λόγια για το Μουσικό Σχολείο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για περαιτέρω συνεργασία.
Της Μαρίας Νίκα

Η ΙΩΑΝΝΑ Η “ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ” ΚΑΙ Ο ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΟΣ …ΜΑΕΣΤΡΟΣ. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΛΙΜΜΟΥ.

Όχι επειδή γνωρίζω τον …μυστηριώδη μαέστρο, ούτε γιατί έχω …ερωτευθεί τις πρωταγωνίστριες -έχω δει τα αποσπάσματα 6 φορές και δεν τα χορταίνω-, αλλά γιατί είναι Φανταστική η παράσταση. Περιμένω πότε θα ξανά ανεβεί, για  να …ανέβω στην Αθήνα να την δω ολόκληρη.

Τσαρλς Μπουκοφσκι : Yπαρχει τοσος δολος, μισος, βια, ανοησια στο μεσο ανθρωπινο πλασμα …

image

Yπάρχει τόσος δόλος, μίσος, βία, ανοησία στο μέσο ανθρώπινο πλάσμα ώστε να μπορεί να επανδρωθεί οποιοσδήποτε στρατός οποιαδήποτε ημέρα. και οι καλύτεροι στον φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν την αγάπη και οι καλύτεροι στον πόλεμο – τελικά – είναι αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη να φοβάσαι τους κήρυκες να φοβάσαι τους γνωρίζοντες να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχια είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην απαγόρευση αυτοί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί είναι ένα τίποτα μονάχοι τους να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια αναζητά το μέτριο αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους υπάρχει τόση ιδιοφυΐα στο μίσος τους που μπορεί να σε σκοτώσει που μπορεί να σκοτώσει τον καθένα μας μη μπορώντας την μοναξιά μη καταλαβαίνοντας τη μοναξιά θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει απ’ αυτούς μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη δεν θα καταλάβουν την τέχνη θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία ως μια αποτυχία του κόσμου μη μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως θα θεωρήσουν την αγάπη σου λειψή και θα σε μισήσουνε και το μίσος τους θα είναι τέλειο σαν λαμπερό διαμάντι σαν μαχαίρι σαν βουνό σαν τίγρης σαν κώνειο η καλύτερη των τεχνών τους

Χένρι Τσαρλς Μπουκόφσκι (1920-1994) ποιητής και συγγραφέας.

http://trickmetreatme.tumblr.com/post/62167080367

Θα γράψει “η τσούλα η Ιστορία” ότι “σωθήκαμε”; του Νίκου Μπογιόπουλου.

Την Κυριακή  διέπραξαν ακριβώς αυτό: Ψήφισαν ένα ακόμα Μνημόνιο! Ίσως το πιο βάρβαρο, το πιο κανιβαλικό, το πιο τερατώδες απ’ όσα έχουν ψηφίσει μέχρι τώρα.

   Αν το εφαρμόσουν δεν θα αφήσουν όρθιο τίποτα: Από μισθούς και εργασιακά δικαιώματα μέχρι Ασφαλιστικά Ταμεία και συντάξεις. Έβαλαν στο στόχαστρο μέχρι και τις… μανάδες καταργώντας ακόμα κι αυτό το επίδομα μητρότητας!

   Δεν υπάρχει κοινωνική κατηγορία, δεν υπάρχει επαγγελματικός κλάδος, από εργάτες μέχρι κτηνοτρόφους κι από φαρμακοποιούς μέχρι περιπτεράδες (!), που να μην τους εξοντώνουν για τα συμφέροντα μια χούφτας μονοπωλίων.

   Μόνο σε μια κοινωνική κατηγορία υπήρξαν γαλαντόμοι: Στους… τραπεζίτες! Αφού φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού λαού τα βάρη των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων των τραπεζιτών, τώρα κατασκεύασαν το νομικό πλαίσιο για την επιστροφή των τραπεζών στους τραπεζίτες μπιρ – παρά!   

   Ζούμε ιστορικές στιγμές. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της Ιστορίας του ελληνικού λαού. Ο λαός της Ελλάδας οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο «εκτελεστικό απόσπασμα».

   Μέχρι τώρα μας είχαν επιφυλάξει ρόλο «Ιφιγένειας». Η Ελλάδα κατακρεουργείται, ο λαός εξανδραποδίζεται στο βωμό των θυσιών που του επέβαλαν οι υπαίτιοι της κρίσης. Ο λαός θυσιάζεται για να διασωθούν από την κρίση – και για να κερδοσκοπήσουν μέσα στην κρίση – αυτοί που προκάλεσαν την κρίση! Τώρα, όμως, δεν τους φτάνει ο εξαναγκασμός μας σε αφανισμό. Τώρα θέλουν ακόμα και να ασελγήσουν πάνω στο κουφάρι της «Ιφιγένειας»!

   Αν και πάλι αφεθούμε να μας καθορίσουν τη «μοίρα» αυτοί που οδήγησαν τον τόπο ως εδώ, τότε το ημερολόγιο στην Ελλάδα γυρίζει αιώνες πίσω! Μας γυρίζουν πίσω κι από τις εποχές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Οταν ο Έλληνας ήταν συνώνυμο της δυστυχίας και της εξαθλίωσης. Όταν η ύπαρξή του οριζόταν διά νόμου ότι αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών, δανειστών και τοκογλύφων ιμπεριαλιστών.

   Ο ελληνικός λαός – αυτό είναι το «κατόρθωμα» όσων κυβερνούν αυτόν τον τόπο για δεκαετίες – έχει στοχοποιηθεί και έχει μετατραπεί από την εγχώρια ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό σε ένα διεθνές πειραματόζωο. Μας έχουν καταστήσει ένα παγκόσμιο υπόδειγμα για το πώς τα αρπακτικά των περίφημων «αγορών» θα ξεπεράσουν την κρίση τους, προσθέτοντας νέους αβάσταχτους χαλκάδες στις αλυσίδες των μισθωτών και των άνεργων σκλάβων.

   Λένε ότι τούτο το νέο τους Μνημόνιο, που το βάφτισαν «πολυνομοσχέδιο», θα φέρει την «οριστική λύση». Αλλά η «οριστική λύση» τους δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την «τελική λύση» του Ολοκαυτώματος! Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία από κοινού με τους ευρωτοκογλύφους προωθούν.

   «Έπρεπε να ψηφιστεί γρήγορα – γρήγορα το πολυνομοσχέδιο για να πάρουμε τη δόση», λένε. Και όταν πάρουν κι αυτή τη δόση, ο ελληνικός λαός θα έχει, ξανά, «μια και μόνο» υποχρέωση: Να συνεχίσει να ζει, αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του, για να πληρώνει τόκους! Για τα επόμενα 50 χρόνια! Και βλέπουμε! 

   Το έργο το έχουμε ξαναδεί: Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει». Αλλά είναι πασιφανές: Οι πιστωτές δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων. Οι πιστωτές αναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους! Με τα δυο πρώτα Μνημόνια «μας» δάνεισαν 237 δισ. ευρώ. Αλλά πρόκειται για λεφτά που δεν τα είδε κανείς – εκτός από τους τραπεζίτες! Πρόκειται για λεφτά που στο όνομα της μείωση του χρέους γιγάντωσαν το χρέος που από το 125% του ΑΕΠ το τίναξαν στο 180% του ΑΕΠ!

   Είναι πασιφανές: Οι πιστωτές «μας» δίνουν δάνεια για να εισπράττουν αυτοί τους τόκους από τα προηγούμενα δάνεια και για να εξασφαλίσουν ότι οι επόμενοι τόκοι θα φέρουν νέα δάνεια κοκ. Αυτόν το φαύλο κύκλο τον βαφτίζουν «βιωσιμότητα του χρέους». Πρόκειται για την κωδικοποιημένη ονομασία ενός βίου αβίωτου στον οποίο έχουν υποβάλλει τον λαό. Σε αυτή τη φρίκη χωρίς τέλος, ο ελληνικός λαός εκτός από σφαχτάρι χρησιμοποιείται και σαν «ενέχυρο» !

   Αυτή είναι η αλήθεια! Ότι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό. Ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του. Ότι – και αυτή η δόση – η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς. Ότι – και αυτή η δόση – η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.

   Ότι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα - και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται».

   Αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια. Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν – διά νόμου πλέον (!) – τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης: Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 200 – 500 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!

Η Ελλάδα της «σταθεροποίησης». Και της «ανάπτυξης»…

   Οι καθημερινές ύβρεις, η διαστρέβλωση της αλήθειας, οι προσβολές της νοημοσύνης μας, η πλύση εγκεφάλου, η προπαγανδιστική λοβοτομή, η τρομοκρατία, οι αδίστακτοι εκβιασμοί, η δημαγωγία, η εξαπάτηση, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

   Οι τρόικες «εσωτερικού» και «εξωτερικού» μας σέρνουν στα «Νταχάου» του 21ου αιώνα. Μας έχουν στοιβάξει τις αποβάθρες του σφαγιασμού και ταυτόχρονα οι «ιστορικοί» τους είναι έτοιμοι για να γράψουν ότι υπήρχε κάποτε ένας λαός, ο λαός των Ελλήνων, που πήγε από… «συνωστισμό». Και από «σωτηρία»!

   Η Ιστορία δεν θα γραφτεί κάποτε, δεν θα γραφτεί στο μέλλον. Η Ιστορία γράφεται ήδη. Γράφεται τώρα. Και είναι προφανές: Η’ αυτοί θα γράψουν την Ιστορία ή εμείς. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. 

email: mpog@enikos.gr

«Οι Ρώσοι δίνουν στην Κριμαία την αρχαία ελληνική ονομασία Ταυρίδα».

Τη βαφτίζουν Ελληνίδα και την κάνουν ρωσική

Μια πρόσφατη είδηση από τη Ρωσία ήρθε να ενισχύσει στο διαδικτυακό κόσμο το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας των Ελλήνων. Γράφτηκε στο ρωσικό Τύπο και μεταφράστηκε στα ελληνικά Μέσα η είδηση: «Οι Ρώσοι δίνουν στην Κριμαία την αρχαία ελληνική ονομασία Ταυρίδα».

Η είδηση δεν ήταν καθόλου αβάσιμη! Η Ρωσία, στη σύγκρουσή της με την Ουκρανία και την προσπάθεια να ενσωματώσει πλήρως την στρατηγικής σημασίας Κριμαία, φαίνεται ότι επεξεργάζεται σχέδια για αλλαγή της ονομασίας, ώστε και σε συμβολικό επίπεδο να εδραιώσει τη ρωσική κυριαρχία. Η λέξη «Κριμαία» προέρχεται από το Qirim και είναι ταταρικής προέλευσης.

Ο Τύπος λοιπόν ενημέρωσε ότι με πρόταση στη Δούμα οι Ρώσοι «ετοιμάζονται να δώσουν και πάλι στην Κριμαία το αρχαίο ελληνικό όνομα Ταυρίς ή Ταυρίδα, δράττοντας τη μοναδική αυτή ιστορική στιγμή». Κάνουν δηλαδή αυτό που έκανε και η Αικατερίνη η Μεγάλη το 1783, όταν η Χερσόνησος προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Και ο συμβολισμός δεν είναι καθόλου τυχαίος.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ιζβέστια», η ιδέα προήλθε από το βουλευτή του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας Μιχαήλ Ντεγκουάρεφ «προκειμένου να αποκατασταθεί η συνέχεια της ιστορίας των διαφόρων περιόδων της Κριμαίας». Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές δηλώσεις έκανε ο επικεφαλής των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας, Ανατόλι Μαριέτε: «Το Κριμαία είναι ονομασία των Τατάρων και για εμάς είναι ένα σύμβολο σκλαβιάς 300 ετών, όταν οι Τάταροι εισέβαλαν στη ρωσική γη και εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν σε απομακρυσμένα μέρη».

Ομως η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Κριμαία το 1783. Προηγουμένως εκεί δεν υπήρχαν Ρώσοι. Υπήρχαν μόνο Τάταροι, Ελληνες, Καραΐμοι (τουρκογενείς εβραϊκού θρησκεύματος), λίγοι Βούλγαροι….

Το «Κυβερνείο Ταυρίδος»

Η αλήθεια για το περί «Ταυρίδος» όνομα και οι σκοπιμότητες της επαναφοράς του ελάχιστη σχέση έχουν με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Με την κατάληψη της περιοχής της Κριμαίας το 1783, οι ρωσικές αρχές επανέφεραν τα αρχαία ονόματα και έδωσαν στις νέες πόλεις που δημιούργησαν ελληνικά ονόματα (Σεβαστούπολη, Συμφερούπολη…). Η χρήση των ελληνικών τοπωνυμίων έρχεται από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης και σχετίζεται με τις διπλωματικές -και όχι μόνο- προσπάθειες κατάληψης του Νότου και εξόδου της Ρωσίας στα θερμά ύδατα της Μεσογείου. Γι’ αυτό το έδαφος του ταταρικού χανάτου που κατέλαβαν οι Ρώσοι το ονόμασαν «Κυβερνείο Ταυρίδος». Λίγο μετά, βέβαια, το ονομαζόμενο «Ελληνικό Σχέδιο» της Μεγάλης Αικατερίνης εγκαταλείφθηκε στη ρωσική εξωτερική πολιτική και αντικαταστάθηκε από πανσλαβισμό -έως και το 1917, όταν οι μπολσεβίκοι αναρριχήθηκαν στην εξουσία.

Ο ελληνικός πληθυσμός -που είχε αποδυναμωθεί με τη μετανάστευση στην περιοχή της Μαριούπολης- άρχισε να ενισχύεται από μετανάστες από τον ελλαδικό χώρο, τα νησιά και το μικρασιατικό Πόντο. Με την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην ΕΣΣΔ η περιοχή θα ονομαστεί Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ταυρίδας. Το 1921 ονομάστηκε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας, υπαγόμενη στη Ρωσία  και το 1954 υπήχθη με απόφαση του Νικίτα Χρουστσόφ στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία…

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=423193

 

«Πως να φτιάξετε ένα παγωμένο cocktail molotov» (Επαναστατική Κουζίνα).

Έμμα Γκόλντμαν, Η Πιο Επικίνδυνη Γυναίκα Της Αμερικής

molotov

ή   «Πως να φτιάξετε ένα παγωμένο cocktail molotov»

(Επαναστατική Κουζίνα)

Η Έμμα Γκόλντμαν ήταν αναρχικιά.

Ήταν μάλιστα τόσο ριζοσπαστική που ούτε ο «πρίγκιπας των αναρχικών», o γερο-Κροπότκιν, δεν την άντεχε. Ήταν τόσο προοδευτική που οι σύντροφοι της δεν της επέτρεψαν να μιλήσει στην Αναρχική Συνέλευση στο Παρίσι, το 1900.

Την είχαν χαρακτηρίσει ως την πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής, αλλά όταν απελάθηκε (ήταν Ρωσίδα) το 1919, κάποιος είπε: «Με τον ερχομό της ποτοαπαγόρευσης και την αποχώρηση της κόκκινης Έμμα αυτή η χώρα θα γίνει πιο βαρετή από ποτέ.»

Το στοιχείο της Έμμα που δεν άντεχαν οι σύντροφοι και οι εχθροί της ήταν… το φύλο της!

Ο φεμινισμός της Γκόλντμαν ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της («8.000 χρόνια μπροστά») που ακόμα και σήμερα ακούγεται καινοτόμος.

Αλλά ας δούμε ποια ήταν η Έμμα Γκόλντμαν και μετά θα φτιάξουμε έναvoltairine-de-cleyre φλεγόμενο-παγωμένο κοκτέιλ μολότοφ για να πιούμε.

Η Γκόλντμν γεννήθηκε στην προεπαναστατική Ρωσία. Ο πατέρας της δυσαρεστήθηκε που το πρώτο του παιδί ήταν κορίτσι και της το έλεγε συχνά.

Όταν η Έμμα είχε για πρώτη φορά περίοδο η μητέρα της την αντάμειψε με ένα ηχηρό χαστούκι και της είπε: «Αυτό χρειάζεται σε μια κοπέλα όταν γίνεται γυναίκα, σαν προστασία κατά της ατίμωσης.»

Στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια, αλλά δεν της επιτράπηκε να συνεχίσει στο Γυμνάσιο επειδή «δε συμμορφώθηκε σε θέματα διαγωγής». Οπότε ξεκίνησε να δουλεύει σε εργοστάσιο.

Όταν έγινε δεκαπέντε ο πατέρας της ξεκίνησε να ψάχνει για γαμπρό και να κανονίζει την αμοιβή της αγοραπωλησίας.

Όταν η Έμμα διαμαρτυρήθηκε και δήλωσε πως δεν ήθελε να παντρευτεί ο πατέρας της ξεκαθάρισε τη θέση της γυναίκας: «Μόνο να φτιάχνουν ζυμαρικά και να δίνουν στον άντρα πολλά πολλά παιδιά.»

Η Έμμα πήρε τα ζυμαρικά της και μετανάστευσε στη Αμερική.

egport3Εκεί, στη «χώρα της ελευθερίας», κατάλαβε ότι η μοίρα των φτωχών Αμερικάνων δε διέφερε σε τίποτα από εκείνη των Ρώσων δουλοπάροικων. Επηρεασμένη από το περιβάλλον της εντάχτηκε στο αναρχικό κίνημα.

Η Έμμα πολύ γρήγορα διακρίθηκε για την ευφυΐα της και το ρητορικό της ταλέντο. Ο Γιόχαν Μοστ, ο βασικός ομιλητής του κινήματος, την προόριζε για διάδοχο του, μέχρι που η Έμμα αντιτάχτηκε στον απροκάλυπτο φαλλοκρατισμό του και αποχώρησε.

Το κίνημα δεν μπορούσε να την αποδεχτεί, αφού η Έμμα δεν παρέλειπε σε κάθε ομιλία της να αναφέρεται στη σεξουαλική αυτοδιάθεση των γυναικών, θέμα πολύ εκρηκτικό ακόμα και για τα χέρια των αναρχικών.

Την εποχή εκείνη, τέλος του 19ου αιώνα, μεσουρανούσε το αστικό φεμινιστικό κίνημα των σουφραζέτων. Μοναδική διεκδίκηση αυτών των γυναικών ήταν η γυναικεία ψήφος.

Η Έμμα όμως γνώριζε ότι έτσι δε θα κέρδιζε τίποτα η γυναίκα. Μόνος τρόπος ναema8 απελευθερωθεί θα ήταν:

«Η ανάπτυξη της γυναίκας, η ελευθερία της, η ανεξαρτησία της, πρέπει να είναι αποτέλεσμα των δικών της ενεργειών. Πρέπει να αρνηθεί το δικαίωμα οποιουδήποτε άλλου πάνω στο σώμα της, να αρνηθεί να κάνει παιδιά παρά μόνο αν τα θέλει, να αρνηθεί να υπηρετήσει το θεό, το κράτος, την κοινωνία, το σύζυγο κλπ. Να ελευθερώσει τον εαυτό της από το φόβο της κοινής γνώμης και της κοινής καταδίκης. Μόνο αυτά θα την ελευθερώσουν, όχι η ψήφος.»

Ας φτιάξουμε τώρα το κοκτέιλ μας. Είναι πολύ απλό.

Στη φραπεδιέρα ρίχνουμε μια μπάλα παγωτό βανίλια, μισή κούπα καφέ και 40 ml βότκα. Τα χτυπάμε μέχρι να λιώσει το παγωτό. Στη γεύση μοιάζει πολύ με το White Russian.

Το ρίχνουμε σε ένα old fashioned ποτήρι (με χοντρό γυαλί).

Μετά ρίχνουμε από πάνω μισό φλιτζανάκι του καφέ 151 proof rum. Αυτό είναι ρούμι που φτάνει σε περιεκτικότητα τους 75 βαθμούς (συνήθως έχουν 40).

Το ανάβουμε και το σερβίρουμε!

Ας επιστρέψουμε στην Έμμα.

egsweat-Οι σουφραζέτες την κατηγορούσαν ως «γυναίκα-άντρα», οι αναρχικοί ως γυναίκα και οι υπόλοιποι ως ελευθερίων ηθών αναρχικιά.

Εκείνη δεν πτοήθηκε.

Το 1915, σε ένα ακροατήριο 600 ατόμων στην Νέα Υόρκη, αφού μίλησε για τον έλεγχο των γεννήσεων, έκανε κάτι που ούτε ο Φρόιντ δε θα μπορούσε να αποδεχτεί: Έδειξε πως πρέπει να φοριέται ένα προφυλακτικό!

Αμέσως συνελήφθη για προσβολή της δημοσίας αιδούς, των χρηστών ηθών και άλλων παρόμοιων αφηρημένων εννοιών.

Γράφτηκε τότε σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης: «Η Έμμα Γκόλντμαν πήγε φυλακή επειδή υποστήριζε ότι οι γυναίκες δε χρειάζεται να κρατάνε πάντα το στόμα τους κλειστό και τα πόδια τους ανοιχτά.»

Άλλες δυο φορές φυλακίστηκε η Έμμα. Η πρώτη ήταν για διακίνηση αναρχικών ιδεών και η δεύτερη για παρεμπόδιση της στρατολόγησης –κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.

egmug

Ενδιάμεσα από τις φυλακίσεις είχε συλληφθεί τόσες πολλές φορές, ώστε όποτε πήγαινε σε δημόσια ομιλία έπαιρνε μαζί της κι ένα βιβλίο, για να έχει κάτι να διαβάζει στο κρατητήριο.

Ενώ στην αρχή της «καριέρας» της είχε πάρει μέρος σε απόπειρες δολοφονίας πολιτικών και επιχειρηματιών, σύντομα διαφοροποιήθηκε από την τακτική της ανταπόδοσης της βίας.

Έγραφε η Έμμα:

«Δεν πιστεύω ότι τέτοιες πράξεις μπορούν να φέρουν την κοινωνική αλλαγή ή ότι είχαν ποτέ έναν τέτοιο σκοπό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια πλατιά και μεγάλη εκπαίδευση σε σχέση με τη θέση του ανθρώπου στην κοινωνία και την πραγματική του θέση με τον συνάνθρωπο του.

Και ακόμα μπορεί να γίνει με το παράδειγμα. Να βιώνω αλήθειες και όχι μόνο να μιλώ θεωρητικά για το περιεχόμενο τους.

Και τελικά το πιο δυνατό όπλο βρίσκεται στη συνειδητή, έξυπνη και οργανωμένη διαμαρτυρία των μαζών, μέσα από την άμεση δράση και τη γενική απεργία

Όταν απελάθηκε από την Αμερική συνέχισε το έργο της στον Καναδά. Έπειτα βρέθηκε στην πατρίδα της, όπου πλέον δεν υπήρχε Τσάρος, αλλά Στάλιν.

Ο «πατερούλης», ως γνωστόν, δε συμπαθούσε καθόλου τους αντιφρονούντες, έτσι σύντομα η Γκόλντμαν εκδιώχτηκε και από τη Σοβιετική Ένωση.

freedom

Πολέμησε στο πλευρό των αναρχικών στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και πέθανε το 1940 στον Καναδά, δεκαετίες πριν οι γυναίκες αρχίσουν να καίνε τα σουτιέν τους, πριν ανακαλυφτεί το αντισυλληπτικό χάπι.

Όμως ακόμα και σήμερα, την εποχή της σεξουαλικής «απελευθέρωσης» και του Sex & the City, θα σοκάριζε πολλoύς με μια φράση όπως αυτή που γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα:

«Αν αγαπήσω έναν άντρα θα του δοθώ, χωρίς να ζητήσω την άδεια του Ραβίνου ή του Νόμου, και μόλις σβήσει αυτή η αγάπη, θα φύγω, χωρίς να ζητήσω την άδεια κανενός.»

(Υλικό για το κείμενο αντλήσαμε από το «Η κόκκινη Έμμα μιλάει», σταχυολόγηση κειμένων της Γκόλντμαν, εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 1984.)

“ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ” ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΑΠΟ ΤΟ “ΜΟΥSiKO SXOLEIO ALiMOY”. 14-15 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ …

” ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΑΛΙΑΡΑ” Πυθαγόρα 4-8  Άλιμος. Διεύθυνση ορχήστρας: Άκης Φιλιός. Είσοδος ελεύθερη.

…ένα μιούζικαλ για 2 ηθοποιούς και συμφωνική ορχήστρα.

Η ιστορία της σοκολάτας στην Ελλάδα και όχι μόνο.

Η ιστορία της σοκολάτας με υπότιτλους. To video προβλήθηκε στην ετήσια εκδήλωση της @care για την ελληνική σοκολάτα Wish. Η Αυθεντική Σοκολάτα Wish Χωρίς Ζάχαρη, παρασκευάζεται & συσκευάζεται με μεράκι στην Λευκάδα! Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα http://www.wish-chocolate.gr.

Η ιστορία της σοκολάτας στην Ελλάδα.

 

Η είσοδος της σοκολάτας στην Ελλάδα οφείλεται στον πρωτοπόρο Σπυρίδωνα Παυλίδη. Με το γλυκυσματοποιείον του, που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Αιόλου και Βύσσης και το οποίο πρωτάνοιξε το 1841, προσέφερε ένα καινούριο προϊόν στην ελληνική αγορά, το οποίο αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους. 

Ο Παυλίδης αρχικά παρήγαγε παραδοσιακά γλυκά, όπως μπακλαβά και λουκούμια, ενώ εμπορευόταν και μέλι, φιστίκια εισαγόμενα, καθώς και κάποια οινοπνευματώδη ποτά. Ηπαρασκευή της πρώτης σοκολάτας τοποθετείται το 1852.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι την εποχή εκείνη δε γίνονταν εισαγωγές κακάο στην Ελλάδα. Περισσότερα:

http://tovaltino.blogspot.gr/2013/04/blog-post_11.html

«H καλύτερη και πιο εμπνευσμένη διαφήμιση της χρονιάς» σύμφωνα με το «Business Insider».

Η διαφήμιση που έχει τρελάνει τον πλανήτη! Δείτε την!

Μια διαφήμιση έχει κάνει όλο τον πλανήτη να μιλά γι΄αυτήν, με το «Business Insider» να τη χαρακτηρίζει ως… την «καλύτερη και πιο εμπνευσμένη διαφήμιση της χρονιάς».

Το εν λόγω βίντεο παρουσιάζει την ιστορία ενός ηλικιωμένου από τη Νότια Αφρική ο οποίος είναι αποφασισμένος να μάθει να διαβάζει, προκειμένου να μπορέσει να διαβάσει το βιβλίο που έχει γράψει ο γιος του.

Ξεκινά τη διαδικασία της μάθησης από την αγορά ενός βιβλίου. Τον παρακολουθούμε να κάθεται σε αίθουσα διδασκαλίας για να μάθει την άλφα-βήτα, να κάνει την πρακτική του στο σπίτι σχηματίζοντας λέξεις, να αφήνει στη γυναίκα του μηνύματα με μαγνητάκια στο ψυγείο, να περνά τα βράδια του διαβάζοντας και να κάνει λάθος στο Scrubble παθαίνοντας… σύγχυση.

Φυσικά τελικά, τα καταφέρνει.