Kopanakinews’s Weblog

Από τα χωριά του Δήμου Αετού και όλης της ορεινής Τριφυλίας

KAΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗ, ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ.

Πλήρης χρόνων, όπως γράφουνε συνήθως σε επικήδειους, αλλά και με τις καλύτερες αναμνήσεις από την ύπαρξή σου. Η αγάπη των συγχωριανών σου φάνηκε στο ξεπροβόδισμά σου, η αγάπη των δικών σου ήταν γραμμένη στα μάτια τους. Ένα χαιρετισμό σου ζήτησα να δώσεις στον αδελφό σου και …δικό μου αδελφό τον Γιάννη. Μαζί του δέθηκα σαν κατέβηκα στο Κοπανάκι και απ΄ αυτόν δέθηκα και με όλη την οικογένεια.

Μιλάω για τον Γιώργη Χαραλαμπόπουλο, γιο του μπάρμπα Τάση, που σήμερα στο Κοπανάκι, αποχαιρετίσαμε μαζί με τους δικούς του. Καλοτάξιδος φίλε μου.

Απριλίου 1, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Πέθανε ο Λάκης Παππάς. Έφυγε η φωνή των μπουάτ …

Πέθανε ο Λάκης Παππάς

Κάπως έτσι συνήθιζαν να αποκαλούν τον Λάκη Παππά όσοι γνώρισαν τα τραγούδια του σπουδαίου ερμηνευτή.

Γεννημένος στην Πρέβεζα το 1938 ο Λάκης Παππάς ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει κιθάρα, καταφέρνοντας μερικά χρόνια αργότερα να σταθεί δίπλα σε σπουδαίους δημιουργός και στη συνέχεια να χαρακτηριστεί ως ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του το Νέου Κύματος.  

Όπως αναφέρει Το Τμήμα Πολιτισμού ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ : «Έφυγε η πιο βελούδινη φωνή του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού και ένας υπέροχος άνθρωπος. Στην περίπτωση του Λάκη Παππά, ο στίχος, η μελωδία και η αναπνοή του ερμηνευτή μπορούσαν να γίνουν ένα. Από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές θεατρικών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, στην «Οδό Ονείρων”, στον “Ματωμένο Γάμο” του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη ».

Έκανε την πρώτη του καλλιτεχνική εμφάνιση το 1959, ενώ αναδείχθηκε στον καλλιτεχνικό χώρο με την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος και ήταν από τους πρώτους που διέγνωσαν το ταλέντο του στην κιθάρα και την ερμηνεία, τον «Ματωμένο Γάμο» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα πάλι σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη (μουσική: Μάνος Χατζιδάκις).

Απλός, λιτός. Kάτοικος Πατησίων και λάτρης της πόλης. Η είδηση ​​για το θάνατό του δημοσιεύτηκε στο χώρο ΤΟΥ Γιάννη Πετρίδη  εδω .  

Γιατί τραγουδάτε κ Παππά? Τον είχαν ρωτήσει:. ». Από παιδί έχω κάνει πολλές δουλειές και το τραγούδι προέκυψε τυχαία Όμως είδα ότι είναι κάτι που με εκφράζει και με τονώνει ψυχικά και έτσι νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο Τελικά είναι τρόπος ζωής . ” απάντησε.  

- See more at: http://left.gr/news/pethane-o-lakis-pappas#sthash.8cN1QOX0.dpuf

Μαρτίου 26, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ | Γράψτε ένα σχόλιο

Σύντροφε και φίλε Κώστα Πολυχρονόπουλε, σε ευχαριστούμε για όλα, θα σε θυμόμαστε για πάντα !!! Λίγα λόγια αποχαιρετισμού από τη Ζωή Πετροπούλου.

Εκ μέρους των συναδέλφων και φίλων σου οφείλω δυο λόγια να τα πω.
Λόγια βγαλμένα από ψυχή και όχι μεγαλοστομίες, που δεν σου άρεσαν άλλωστε ποτέ.
Εκείνο που θα μας λείψει περισσότερο από εσένα Κώστα δεν είναι η προθυμία σου, η εργατικότητα, το φιλότιμο που αδιαμφισβήτητα διέθετες.
Αυτό που χάσαμε είναι το άρωμα από δυόσμο και γιασεμί , την αύρα της γειτονιάς .
Η ψυχή σου πάντα θα τριγυρίζει στα καλντερίμια της Πάνω Πόλης που τόσο λάτρευες …
Από μικρό παιδί στα βάσανα και στη σκληρή δουλειά , ζυμώθηκες από νωρίς μες στη ζωή και το νυχτέρι .
Μεροδούλι , μεροφάι πάλεψες πάνω απ’ όλα με τιμιότητα .
Ο λόγος σου ήταν αντρίκιος , είχες αυτό που λέμε μπέσα.
Παιδί φτωχό , πάνω απ’ όλα λαϊκό και αυθεντικό , αλλά και μερακλής μεγάλος!
Πάλεψες σκληρά και τα κατάφερες .
Η προσφορά σου στο Δήμο ανεκτίμητη .
Όλος ο κόσμος λέει για σένα τα καλύτερα λόγια , όλους τους εξυπηρετούσες ,δεν είπες ποτέ σε κανένα όχι. Πρόθυμος πάντα να βοηθήσεις : το πολίτη, το συνάδελφο, τον αιρετό.
Πέτυχες Κώστα, οι κόποι κι ο αγώνας σου δεν πήγαν στράφι, πέτυχες.
Κι αν έφυγες νωρίς από κοντά μας – πράγμα περισσότερο άδικο για σένα, για να χαρείς τα νιάτα και τη λεβεντιά σου – θα έχουμε πάντα στο μυαλό μας το δίδαγμά σου, τη στάση ζωής σου …και δε θα πάρεις μαζί σου κάτω απ’ το χώμα παρά μόνο τη πίκρα ενός ατέλειωτου τραγουδιού…
Σε ευχαριστούμε για όλα !!
Θα σε θυμόμαστε για πάντα !!!
Σύντροφε και φίλε Κώστα !!!!

Ράγισαν και οι πέτρες στο στερνό αντίο για τον 51χρονο μηχανικό Κ. Πολυχρονόπουλο. (Από το Θάρρος).

 

Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, άνθρωπος της καλής παρέας και ά ... νη υπέστη βαρύ εγκεφαλικό που του στοίχισε τη ζωή του

Βουβός θρήνος και οδύνη χθες το μεσημέρι στην Κυπαρισσία, όπου στον Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου τελέστηκε, από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομο, η νεκρώσιμη ακολουθία για τον 51χρονο μηχανικό του Δήμου Τριφυλίας, Κώστα Πολυχρονόπουλο.
Ο Κώστας άφησε την τελευταία του πνοή προχθές το μεσημέρι στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου του Ρίου, όπου νοσηλευόταν μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το πρωί της Παρασκευής 21 Φεβρουαρίου. Την προηγούμενη μέρα, δηλαδή, της Τσικνοπέμπτης, οπότε στο αίθριο του Δημαρχείου Φιλιατρών μαζί με τους συναδέλφους και φίλους του, γεμάτοι ζωντάνια, κέφι και χαρά, τσίκνισαν για την ημέρα.
Ο Κώστας ήταν πραγματικός αγωνιστής. Από μικρός στη βιοπάλη και το μεροκάματο. Σπούδασε και δούλευε για να προσφέρει στην οικογένειά του. Διορίστηκε στο Δήμο Αετού και από το 2011 υπηρετούσε στο Δήμο Τριφυλίας. Ακέραιος χαρακτήρας, ευγενικός, άνθρωπος με αληθινό χαμόγελο, με καλοσυνάτη καρδιά και εργατικός.
Τον καλό συνάδελφο και φίλο αποχαιρέτησε εκ μέρους των συναδέλφων του στο Δήμο Τριφυλίας η Ζωή Πετροπούλου, ενώ για την προσωπικότητα και την τραγική απώλειά του μίλησε ο δήμαρχος Τριφυλίας, Κώστας Κόλλιας.
Πλάι στο δικό τους άνθρωπο, ήταν ο αδερφός του και οι οικείοι του.
Οδυνηρός ο τελευταίος αποχαιρετισμός και μία η υπόσχεση όλων, πως θα ζει πάντα στις καρδιές τους.
Η.Γ.

- See more at: http://tharrosnews.gr/news/content/%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CF

Μαρτίου 7, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.

KOSTAS ANVΚαλό ταξίδι φίλε μου Κώστα. Χθες  στις 4 το μεσημέρι περίπου, ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, ο μηχανικός του Δήμου μας,  μας αποχαιρέτισε για πάντα. Άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο του Ρίου. όπου νοσηλευόταν μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.  

Σήμερα το μεσημέρι στις 2,30, θα τον αποχαιρετίσουμε στο νεκροταφείο της Πάνω Πόλης της Κυπαρισσίας.

Μαρτίου 6, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | 1 σχόλιο

ΘΛΙΨΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟΝΕΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΗ. ΚΑΤΕΛΗΞΕ Ο ΤΑΚΗΣ ΓΚΟΓΚΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΡΙΦΥΛΙΑΚΟΥ. ΝΕΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ. ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ.

Η νεκρώσιμη ακολουθία για τον άτυχο Παναγιώτη Γκόγκα θα τελεστεί την Κυριακή 2 Μαρτίου το πρωί στις 11 η ώρα στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Καλό Νερό.

Νεκρός απο τροχαίο το αγαπημένο παιδί του Καλονερου και Πρόεδρος του ΠΑΟ Καλού Νερού. 

Συγκλονισμένος είναι ο ποδοσφαιρικός κόσμος της ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ και η κοινωνία του Καλονερου απο το θανατηφόρο τροχαίο που σημειώθηκε κατω από άγνωστες συνθήκες στην Εθνική Οδό Τσακώνα –Καλό Νερό στο ύψος του Κοπανακίου πριν την διασταύρωση με το χωριό Αρτικι.
Νεκρός είναι ο νεαρός 43αχρονος πρόεδρος του ΠΑΟ Καλού Νερού Παναγιώτης Γκόγκας ο οποίος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Κυπαρισσίας αλλά ήταν αργά. Στο νοσοκομείο που γέμισε απο κόσμο φθάνουν διαρκώς φίλοι, γνωστοί και πλήθος κόσμου με το αναπάντητο ερώτημα ΓΙΑΤΙ να μένει στα βουβά χείλη όλων…Το ευτύχημα είναι, πως  η σύζυγός του και το παιδί του, που επέβαιναν του αυτοκινήτου, τραυματίσθηκαν πολύ ελαφρά και δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο.

 Το αυτοκίνητο που οδηγούσε έφυγε από την πορεία του πάνω σε στροφή με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του. Το αυτοκίνητο εκινείτο με κατεύθυνση προς Κυπαρισσία και την ώρα του δυστυχήματος έβρεχε.

http://radio936.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html

Η ανακοίνωση της Αστυνομίας για το θανάσιμο τραυματισμό του 44χρονου Παναγιώτη Γκόγκα.
 
Χθες (28.2.2014) το βράδυ, στο 50ο χλμ της Εθνικής Οδού Καλαμάτας-Πύργου, Ι.Χ. επιβατηγό όχημα που οδηγούσε 44χρονος ημεδαπός συγκρούστηκε με Ι.Χ. επιβατηγό όχημα που οδηγούσε 27χρονος ημεδαπός. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης, ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του 44χρονου και ο τραυματισμός συνολικά τεσσάρων (4) ατόμων, ενός (1) 27χρονου ημεδαπού,  ενός (1) 7χρονου ημεδαπού, καθώς και δύο (2) ημεδαπών γυναικών, ηλικίας 35 και 23 ετών, που επέβαιναν στα δύο οχήματα.  Προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Τροχαίας Κυπαρισσίας.  – See more at: http://www.tharrosnews.gr/news/content/44%CF%87%CF%81%CE%BF

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΤΑΞΕΙΔΙ!!!!!!!!

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας

σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΝΑΙ! ΚΑΙ ΗΣΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!!!!!!

αιώνια κοντά μας θά’σαι…

Γιώργος @ Μπίλλυ Κολοκοτρώνη

Μαρτίου 1, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | 1 σχόλιο

ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ. ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ.

Πέθανε ο Σάκης Μπουλάς

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος τραγουδιστής και ηθοποιός, Σάκης Μπουλάς, ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα έδινε μάχη με την επάρατη νόσο.

Πέθανε ο Σάκης Μπουλάς

Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, δίνοντας μάχη για τη ζωή του. 

Η συνέχεια:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63967002

Φεβρουαρίου 21, 2014 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | 1 σχόλιο

ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ 7.948 ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ) – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1995

1-540f058c78

“Οι νεκροί στρατιώτες του Ελληνοϊταλικού μετώπου βρίσκονται παντού. Στην Τρεμπεσίνα και το Πόγραδετς, στο 731 και στην Κλεισούρα, στα υψώματα Μπούμπεσι, και στην πεδιάδα του Βούρκου. Στο Μάλι Σπατ και την Κορυτσά.
Ενταφιασμένοι όπως-όπως, κατά την διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, πολλοί άταφοι, απλά σκεπασμένοι από το χιόνι. Ο πλήρης κατάλογος οπλιτών και αξιωματικών – 7,948 ψυχές – που έπεσαν κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-1941 εντός του αλβανικού εδάφους.

View this document on Scribd

Οκτωβρίου 26, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΙΣΤΟΡΙΑ | Γράψτε ένα σχόλιο

Νίκος Κούνδουρος: “Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε”. Αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο.

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. «Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ’ ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν’ αρχίσω, μόνος τελείως, μ’ ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ’ ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ’ αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: ‘Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις’, λέει. ‘Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: ‘Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις’. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος. 

Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: “Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε”. Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

 Ο Βασίλης Βέγγος, γιος του ηθοποιού, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του, μιλά στο φακό του Σολδάτου (Ένας άνθρωπος παντός καιρού), για τον πατέρα του. «Στην Κατοχή, ο παππούς ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά, όταν ο πατέρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία,  να πάει βεβαίως στη Μακρόνησο», λέει. Και συνεχίζει: «Θα έλεγα ότι ο πατέρας θα πρέπει να είναι από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός, που η Μακρόνησος του ‘έκανε καλό’, μακροπρόθεσμα. Γιατί αν δεν είχε πάει στη Μακρόνησο, δε θα είχε γνωρίσει το Νίκο Κούνδουρο, και κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν μέχρι και σήμερα ένας πάρα πολύ καλός κατασκευαστής δερμάτινων ειδών (.) Εκεί κάποια στιγμή γνωρίστηκαν με το Νίκο Κούνδουρο και έκαναν κάποια σκετσάκια για τις γιορτές. Οπότε ο Νίκος, όταν απολύονταν σαν, του είπε: «Θανάση, κάποια στιγμή, θα κάνουμε ταινία και θα σε φωνάξω και σένα να πάρεις μέρος», έτσι κι έγινε. Ο πατέρας, βέβαια, όταν απολύθηκε, επέστρεψε στην κανονική του δουλειά, κάπου στο Μοναστηράκι, αν θυμάμαι καλά, και ξέχασε τελείως την ιστορία του Κούνδουρου, ώσπου κάποια στιγμή, όταν ο Νίκος ετοιμαζόταν να γυρίσει την πρώτη του ταινία, τη ‘Μαγική Πόλη’, τον φώναξε (.)».

Διαβάστε όλο το αφιέρωμα, αξίζει τον κόπο: http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_thanasis_veggos.html

ΥΓ: Ευχαριστώ την Σόνια, που μου   θύμισε τον αθάνατο Θανάση.

Οκτωβρίου 10, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΣΟΝΙΑ | Γράψτε ένα σχόλιο

ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ Η ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ, ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ.

Μου έλεγε η μητέρα μου η συχωρεμένη “ήταν η …γιαβουκλού του αδελφού μου του Γιώργη” έφυγε και μπάρμπας μου και όταν τον είχα ρωτήσει μ’ απάντησε “ρε 10 χρονών ήτανε, μου την πήρε ο Μπιθικώτσης”. Θεός σχωρέστην την αγαπημένη μας στην Πάτρα και σ’ όλη την Ελλάδα.

Πέθανε η Πόλυ Πάνου

Η Πόλυ Πάνου είναι μια ολόκληρη ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Μια ιστορία βιωμένη βαθιά από μια τραγουδίστρια που μετέφερε στην ερμηνεία της, τα βιώματά της, την ιδιοσυγκρασία της αλλά και την θέλησή της να κάνει αυτό που αγαπά.

Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τη γενέθλια ημέρα αυτή. Χρειάστηκαν μόνο δέκα χρόνια για να ανέβει στο πάλκο. Κοριτσάκι πράμα, σε ηλικία 10 ετών παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό. Στην Πάτρα φυσικά. Εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος και η Πόλυ Πάνου τραγούδησε το «Συλβάνα, Συλβάνα μου τρελή πεθαίνω για ένα σου φιλί». Πήρε το πρώτο βραβείο ανάμεσα σε 260 παιδιά. Ένα χρόνο μετά πήρε ένα ακόμη… βραβείο την φορά αυτή από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Ο τελευταίος είχε επισκεφθεί την Πάτρα, το 1951 με την λαϊκή του ορχήστρα. Είχε μαζί του την Εβελίνα,την τραγουδίστρια της κομπανίας. Τσακώθηκαν όμως και έφυγε και φυσικά έπρεπε παρόλο που δεν ήταν εύκολο να βρει άλλη. Τι σου είναι η ζωή όμως καμιά φορά. Ο sir όποτε επισκεπτόταν την Πάτρα πήγαινε σε συγκεκριμένο κουρείο, κοντά στο σπίτι της Πόλυς. Ο κουρέας φίλος του Γρηγόρη Μπιθικώτση του μίλησε για την μικρούλα που έχει καλή φωνή και ο τραγουδιστής πήγε σπίτι της να την βρει. Εκείνη όμως ήταν στο σχολείο. Ο Γρηγόρης περίμενε, η μητέρα της του επέτρεψε να την περιμένει άλλωστε. Και κάποια στιγμή βλέπει ένα μικρό παιδί, ψηλό, αδύνατο, καχεκτικό με σοσόνι και σχολική τσάντα να περνάει το κατώφλι της πόρτας. Η πρώτη του εντύπωση δεν θα ήταν και η καλύτερη. Η δεύτερη όμως τα άλλαξε όλα. Του τραγούδησε δύο κομμάτια του Τζουανάκου. Ο Μπιθικώτσης, την βάφτισε Πόλυ Πάνου (Πολυτιμή Κολιοπάνου) και γυρνώντας στην μητέρα της της λέει, «έχεις ένα παιδί που έχει χρυσό λαρύγγι και θα σώσει την οικογένειά σου. Θα μου την δώσεις να την πάρω στο κέντρο που τραγουδάω;», Με τα πολλά την έπεισε την μάνα της, έραψε και δύο φορεματάκια και το «παιδί θαύμα» εμφανίζεται με απόλυτη επιτυχία στο μαγαζί. Πατημένο πήγαινε…

Ακολούθησε περιοδεία στο Αγρίνιο με την ίδια επιτυχία, επιστροφή στην Πάτρα και βαλίτσες για Αθήνα. Όχι τόσο εύκολα αλλά ανάγκα και η μάνα πείθεται. Μάνα και κόρη στην πρωτεύουσα, φιλοξενούνται στο σπίτι του Γρηγόρη επί έξι μήνες και κάπου εκεί, τον Σεπτέμβριο του 1952 περνάει την πόρτα της Κολούμπια. Ιεροεξεταστής ο Μηλιόπουλος, που είχε διώξει τον Καζαντζίδη επειδή μιμόταν (στην αρχή) τον Τσαουσάκη και δεν του άρεσε. Την Πόλυ Πάνου δεν την έδιωξε αλλά και την βάφτισε και αυτός, ως την «Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού».

Η πορεία της με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση σε αυτά τα πρώτα βήματά της είναι άρρηκτα δεμένη. Το πρώτη της τραγούδι ήταν το «Πήρα την στράτα την κακιά» σε μουσική του Γρηγόρη. Κυκλοφόρησε σε δίσκο των 78 στροφών. Δεν έγινε όμως μεγάλη επιτυχία. Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες ήταν το «Ένα σφάλμα έκανα», το «Δαχτυλίδι», «Τα αδέρφια δε χωρίζουνε», «Να πας να πεις της μάνας μου»…

Σε όλη της τη ζωή λοιπόν η Πόλυ Πάνου δεν έκανε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από να υπηρετήσει το λαϊκό τραγούδι. Με μπέσα και μαγκιά, χωρίς φρου και φρου και αρώματα, κυρία μιας άλλης εποχής που σήμερα δεν υπάρχει. Η Πόλυ Πάνου, τραγούδησε την αγάπη, τον έρωτα, την καθημερινότητα, την ζωή με άλλα λόγια. Η Πόλυ Πάνου όπως έχει δηλώσει και σε μια συνέντευξή της «πριν και πάνω από όλα τραγούδησα για τον εαυτό μου. Σε εμένα έδινα και δίνω πάντα λογαριασμό».

Ισως για αυτό ακόμη και σήμερα ο κόσμος συνεχίζει να τραγουδά κομμάτια που φέρουν την υπογραφή της ίδιας στην ερμηνεία όπως μεταξύ άλλων είναι τα  «Μες την πολλή σκοτούρα μου», «Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι», «Τι σου κανα και πίνεις», «Αλλα μου λεν τα μάτια σου», «Ενα σφάλμα έκανα», «Πάρε το δαχτυλίδι μου». Αλλωστε όπως είχε δηλώσει και η ίδια η νεολαία, ακούει ότι ακούει στη μουσική και το τραγούδια αλλά πάντα γυρίζει στο λαϊκό τραγούδι.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=532221

Aπό τα Ψηλαλώνια της Πάτρας στην κορυφή του ελληνικού τραγουδιού.

.

Σεπτεμβρίου 28, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Κι αυτός ο κόμπος όλο μεγαλώνει… του Κώστα Φουρίκου. Killah P (the Dogo Argentino) – Για το καλό μου –

Ξημέρωσε και ξέρεις ότι μετράμε έναν λιγότερο σήμερα. Παύλος Φύσσας ή αλλιώς Killah P. Ετών 34. Αντιφασίστας. Μουσικός. Ένας από μας. Και τώρα πια δεν αναπνέει. Η καρδιά του σταμάτησε από χέρι φασίστα. Κι εσύ σκέφτεσαι όλα αυτά που έπρεπε να ‘χουν γίνει και δεν έγιναν. Κι αυτόν τον κόμπο που όλο μεγαλώνει.

Το είχες προβλέψει βέβαια. Οι εκτιμήσεις είχαν γίνει έγκαιρα. «Η φασιστική βία θα κλιμακωθεί». «Μαχαιρώνουν, χτυπάνε, τραυματίζουν, κάποια στιγμή θα γίνει το κακό». Όμως συνήθιζες, ξόρκιζες ανέξοδα το κακό κι ας μην το παραδεχόσουν. Και τώρα… Ένας από μας. Που τα μάτια του έκλεισαν χωρίς να δουν το όνειρο ζωντανό. Τον αναγνώρισαν φασίστες σε μια καφετέρια λέει κι έτσι απλά του πήραν τη ζωή. Το είχες προβλέψει. Όμως τώρα έγινε. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

 

Γιατί μόνο τις κοίταζες τις ειδήσεις για τα τόσα άδεια σπίτια, τις γεμάτες βιτρίνες, τα γεμάτα ράφια των σουπερμάρκετ. Και δίπλα σου μετανάστες κι Έλληνες απόκληροι στοιβάζονταν σε τρύπες κι ωθούνταν στο περιθώριο, στην παρανομία, στο σκοτάδι. Και μετά εμφανίζονταν τα σκουλήκια για να κάνουν πολιτική με τον πόνο το δικό σου και του διπλανού σου. Να τον κατηγορήσουν και να σπείρουν το μίσος. Για να φυτρώσει κι άλλος πόνος. Και συ τους άφησες. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί δεν έκανες την ανάγκη, ιστορία. Δεν ύψωσες τη συλλογικότητα στο βάθρο που της πρέπει, να την κάνεις αλληλεγγύη για την τροφή, για την επιβίωση, για τον πολιτισμό. Να την κάνεις στέκια και κοινότητες αλληλοβοήθειας για όλους κι άφησες τα σκουλήκια να κάνουν τις κρατικές επιχορηγήσεις, «συσσίτια μόνο για Έλληνες». Και να απλώνουν κι άλλο το μίσος.  Και γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί η ανεργία σαν τέρας μεγάλωσε και συ άφησες αυτούς που την προκαλούν να τη χρεώνουν στους πιο αδύναμους , αυτούς που κρατάν στη δούλεψή τους με τους πιο εξευτελιστικούς κι απάνθρωπους όρους . Και τα σκουλήκια εμφανίστηκαν ξανά, ουρλιάζοντας «δουλειά μόνο για Έλληνες». Για Έλληνες που να δουλεύουν με τους ίδιους γαμημένους, εξευτελιστικούς όρους. Κι εσύ δεν κατάφερες να εξηγήσεις το έγκλημα και την κοροϊδία. Και γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί άφησες την πατρίδα να γίνει βρισιά και όπλο στα χέρια των δολοφόνων. Τον τόπο που μεγάλωσες κι αγάπησες, τους φίλους  και τις αναμνήσεις σου, τη γειτονιά, τους δρόμους και την πόλη σου να τη βρωμίσουν και να την κάνουν θεωρίες συνωμοσίας, μεγάλες ιδέες και αλυτρωτικές φαντασιώσεις οι λιγόψυχοι. Μια πατρίδα που πρέπει να κατακτήσει, να ταπεινώσει, να νικήσει και να σκοτώσει τους άλλους, τους ξένους, τους δήθεν εχθρούς. Και ξέχασες ότι κι εκεί έχει ανθρώπους με τον ίδιο πόνο, τα ίδια προβλήματα, τα ίδια άγχη και τα ίδια όνειρα. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί δεν κατανόησες βαθιά τον κίνδυνο. Και δεν οργάνωσες την αυτοάμυνα. Δε συντόνισες αποφασιστικά όπως έπρεπε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις. Την ίδια στιγμή που το κράτος κι η ψευτοδημοκρατία έδειχναν το αληθινό τους πρόσωπο κι οργάνωναν τους κρατικούς και παρακρατικούς στρατούς τους, εσύ κωλυσιεργούσες, δείλιαζες, έβρισκες δικαιολογίες κι αργοπορούσες. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

18 Σεπτέμβρη του 2013. Και μη βιαστείς να λυτρωθείς απ’ τον κόμπο αυτό αδερφέ μου. Χρησιμοποίησε τον. Όχι πια, γι αυτά που δεν έγιναν. Αλλά γι αυτά που πρέπει να γίνουν από σήμερα κιόλας. Κάνε τον κόμπο, όρκο και οργή. Εκδίκηση και τιμωρία. Φλόγα και καταστροφή. Για τους μαχαιροβγάλτες και γι αυτούς που τους όπλισαν. Αυτούς που έχεις αφήσει να σε διαφεντεύουν με εκβιαστικά διλήμματα και με το φόβο. Για τους πολιτικούς της κυβέρνησης και τους ειδικούς των μέσων ενημέρωσης. Τους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές. Αυτούς που σου κλέβουν την ανάσα λίγο λίγο.

Και μόνο τότε, όταν τους καταστρέψεις, άσε τον κόμπο να λυθεί αδερφέ μου. Γιατί τότε θα μπορείς ξανά να δημιουργήσεις απ ‘ την αρχή αυτόν τον κόσμο. Με ισότητα, ελευθερία και κοινοκτημοσύνη. Χωρίς φασίστες και θάνατο. Χωρίς αφεντικά κι ανεργία. Τότε που λέξεις και έννοιες σαν και αυτές: απροσάρμοστοι – καταπίεση – μοναξιά – τιμή – κέρδος – εξευτελισμός θα ‘ναι φυλαγμένες μόνο για το μάθημα της ιστορίας. Και τότε θα ξέρεις ότι ο Παύλος κι ο Θανάσης, ο Αλέξης, ο Μιχάλης κι ο Νίκος δε φύγαν άδικα.  Ότι ξαναζούν μέσα από μια τέτοια καταστροφή κι από μια τέτοια δημιουργία. Και σου χαμογελάνε από κει ψηλά με τη γροθιά τους σφιγμένη κι υψωμένη στον αέρα…

Παύλος Φύσσας/ Killah P. Ετών 34. Αντιφασίστας. Αθάνατος!

Εχει και συνέχεια: http://ilesxi.wordpress.com/2013/09/18/1

Σεπτεμβρίου 18, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη …γυναίκα. “Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς μου” είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

Γίνε & εσύ κρίκος στην ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης,προσφοράς & αλληλεγγύης

 

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν ζει η μητέρα σου ………. Απόλαυσε τη στιγμή.

Εάν δεν ζει …………………….. Να τη θυμάσαι.

Εάν έχεις μητέρα ……………. Προώθησε αυτό κείμενο.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!

Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

Σεπτεμβρίου 13, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | 1 σχόλιο

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ: ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ. ΠΟΙΟΥΣ ΕΦΑΓΕ Η …ΜΑΥΡΗ ΜΑΡΜΑΓΚΑ;

Το ρεπορτάζ το είχαμε δημοσιεύσει και στο Kopanakinews, τις φωτογραφίες όμως δεν …καταδέχθήκαν να μας τις στείλουν. Κρίμα τα …Αητοβουναίικα αφιερώματα που έχουμε κάνει.

Δεν μπόρεσα ν΄ανέβω, δεν ήθελα ν’ανέβω, είχα τους λόγους μου, δεν έπρεπε να μου στείλουν μερικές φωτογραφίες; Θα μου πείτε μπορείς να τις πάρεις από το επίσημο blog του Αετού. Σωστά και όποιος …κατάλαβε, κατάλαβε (Ένα ..κλικ, μια κοινοποίηση χρειαζόταν).

Θα μπορούσα να σας δώσω μόνο τον παρά κάτω τίτλο και να μην σας …ζάλιζα, αλλά ήθελα να αναφέρω 2-3 πραγματάκια.  Ήταν και ο Σαράντος εκεί που κάποιοι βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν …διασπαστή, ήταν και ο πρώην Δήμαρχος Αετού Δημήτρης Δριμής, μαζί με τον Αγριλαίο ζωγράφο Τάσο Αριδά, ήταν και ο Σάκης Γεωργιόπουλος εκεί, πρώην αντιδήμαρχος Αετού και η Ιωάννα Μαραβελή, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ και πατριώτισσά μας από το Βαρυμπόμπι. Όλους τους έφαγε το …μαύρο σκοτάδι. Ας είναι δείτε μια φωτογραφία που …έκλεψα και τις υπόλοιπες κάνοντας …κλικ εδώ: ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ 2013

Σεπτεμβρίου 10, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ | Γράψτε ένα σχόλιο

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΕΠΑΦΕΣ Η ΚΙΝΗΣΗ “ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ” ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΗΣ Η ΜΑΡΙΑ ΠΟΥ …

PostHeaderIcon Η Μαρία έδωσε τέλος… η συντρόφισσα, η αγωνίστρια, η φίλη Μαρία

September 8th, 2013 | Author: Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Screen Shot 2013-09-08 at 6.51.15 PMΚυριακή πρωι, τηλέφωνο απο συντρόφισσα: Η Μαρία έδωσε τέλος… η συντρόφισσα, η αγωνίστρια, η φίλη Μαρία. Είναι αδύνατο να αποτυπώσει κανείς σε λίγες αράδες εμπειρίες και συναισθήματα.

Αυτό που μας ένωσε απ’ την πρώτη στιγμή ήταν το κοινό μας όνειρο, ότι πού θα πάει, θα τον αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο, στο χέρι μας είναι!

Η Μαρία που ήταν ταγμένη στην επανάσταση, στον αντιφασισμό, στον πολιτισμό, στο κίνημα LGBT και είχε ένα τεράστιο πνευματικό πλούτο, πλούτο που μοιραζόταν μαζί μας καθημερινά στο site της Κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό”, στα facebook του Κυριακάτικου και στις σελίδες “ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ Φασισμός” και “Λέμε Όχι στη Χρυσή Αυγή”, κάνοντάς καθημερινή πράξη την κοινοκτημοσύνη, κάτι που ελάχιστοι επαναστάτες του καναπέ έστω κατανοούν…

Η Μαρία είχε ένα μικρό φούρνο στη Νίκαια, ένα φούρνο που τον πήρε η μπάλα της γαμοκρίσης κι έκλεισε και σύντομα βρέθηκε χωρίς τίποτε, στο δρόμο, σαν ένα φτερό που το χτυπάει ο αέρας από παντού. Με την αλληλλεγγύη συντρόφων και φίλων μπόρεσε να συνεχίσει να στέκεται, να συνεχίσει να ζει. Αλλά δεν άντεξε αυτή την κατάσταση την έτρωγε καθημερινά σιγά σιγά…

Η Μαρία που μέσα από τις απίστευτες προσωπικές της τρικυμίες, ώρες ώρες φάνταζε ακλόνητη σαν βράχος, αλλά ταυτόχρονα είχε τόσο ευαίσθητη, παιδική ψυχή, μας άφησε το Σάββατο 7 του Σεπτέμβρη.

Μαρία μας, Μαράκι μας αγαπημένο, αντί για αντίο, δεσμευόμαστε και σου υποσχόμαστε ότι θα την αλλάξουμε τη ζωή, θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να βγει το όνειρο μας αληθινό, ότι θα παλέψουμε για την ισότητα και την ελευθερία κι ότι θα νικήσουμε ό,τι κι αν γίνει!

Οι σύντροφοι της από την Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Σεπτεμβρίου 8, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ, Η ΛΙΤΣΑ ΛΕΦΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΙΠΕΣΙ, ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Ανεβασμένη η είδηση από την Flerie Kollia.

Ένας νέος άνθρωπος από το χωριό μας δυστυχώς έφυγε από τη ζωή, θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, καλό σου ταξίδι Λιτσάκι !!!

Η είδηση στο Facebook, μου την έστειλε ο κοινός μας φίλος Νίκος Μπάλτας. Το Λιτσάκι, το χαμογελαστό κορίτσι, έφυγε για το μακρινό ταξίδι. Χτυπημένη από την επάρατο, εκεί που ανακαίνιζε το μαγαζί του θείου της του Γιώργου Πορικού, του αξιαγάπητου “Κάβουρα” που έχει …φύγει και αυτός. Τα λόγια είναι περιττά, θλίψη και οδύνη. Στο καλό κοπελιά, να ζήσουν να σε θυμούνται οι δικοί σου και όλοι μας,

Σεπτεμβρίου 6, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Εκδήλωση μνήμης και τιμής για τους ήρωες που έπεσαν στην Κύπρο το ’74, του Ηλία Γιαννόπουλου.

Συγκίνηση για τους ηρωικώς πεσόντες στην Κύπρο το ’74 στο Κρυονέρι

Τελευταία Ενημέρωση: 02/08/2013 09:15

P1020301Εκδήλωση μνήμης και τιμής για τους ήρωες που έπεσαν στην Κύπρο το ’74 πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής στο Κρυονέρι Τριφυλίας, μπροστά στην προτομή του Σαρακιναδαίου καταδρομέα Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
Στην εκδήλωση περίσσεψε η συγκίνηση, με την 103χρονη μητέρα του καταδρομέα που έπεσε ηρωικά στη μαρτυρική Κύπρο, μαυροφορεμένη, μαζί με τα παιδιά της και τις οικογένειές τους, να πενθεί για το παιδί της.
Από ιερείς της περιοχής τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, ενώ στην τραγωδία της Κύπρου και τους Έλληνες ήρωες που έπεσαν για την ελευθερία της αναφέρθηκε ο δημοτικός υπάλληλος και ιστορικός συγγραφέας, Γεώργιος Μασούρας ο οποίος ανέγνωσε και επιστολή του συμπολεμιστή του Παναγιώτη Γιαννόπουλου, Σάββα Καραγιάννη.
Ακολούθησαν καταθέσεις στεφάνων από το δήμαρχο Τριφυλίας Κώστα Κόλλια, τον εκπρόσωπο των Ενόπλων Δυνάμεων, υπολοχαγό Πεζικού Δημήτριο Αποστολόπουλου, τον αντιπεριφερειάρχη Μεσσηνίας Παναγιώτη Αλευρά, τον εκπρόσωπο της ΕΛ.ΑΣ. Γεώργιο Βουτυρίτσα, την εκπρόσωπο της Τ.Κ. Κρυονερίου Ελένη Τσίρου – Μερκούρη, τον εκπρόσωπο Πολεμιστών – Τραυματιών Κύπρου 1974 Δημήτριο Γιάνναρο, από την οικογένεια του ήρωα Παναγιώτη Γιαννόπουλου ο αδελφός του Γιώργος και τον πρόεδρο του Συλλόγου Κυπρίων Μεσσηνίας «Ο Πενταδάκτυλος», Ιωάννη Βούρκο.
Τιμές απέδωσε η Φιλαρμονική Κυπαρισσίας.

Του Ηλία Γιαννόπουλου 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ.

Αυγούστου 8, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ | Γράψτε ένα σχόλιο

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ.

Αποδώσαμε τις πρέπουσες τιμές στους αγωνιστές μας που έδωσαν την ζωή τους στην μαρτυρική μας Κύπρο και όχι μόνο. Τιμήσαμε και τους συμπατριώτες μας που γύρισαν πληγωμένοι από αυτήν. Στο συγκινητικό του  λόγο ο συμπατριώτης μας Γιώργος Μαρούρας -υπάλληλος του Δήμου Τριφυλίας και συγγραφέας- ξεκίνησε τιμώντας τους λαβωμένους μας: Δημήτρη Γιάνναρο, (Ένα όνομα αφαιρέθηκε, βλέπε σχετικά, το σχόλιο που έγινε στο άρθρο), Γιάννη  Μερκούρη, Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη και ακόμα μεγαλύτερη έγινε, όταν διάβασε επιστολή του παλιού συμπολεμιστή του Παναγιώτη Γιαννόπουλου, Σάββα Καραγιάννη. Συγκίνηση ακόμα περισσότερη με την  παρουσία της επερεκατόχρονης (103) κυράς Τασούλας, της μητέρας του Παναγιώτη και οι δικές μου κουβέντες απλές, βγαλμένες από το έντυπο Kopanakinews, Αύγουστος 2006, στο στήσιμο της προτομής του ηρωικού τέκνου της Σαρακινάδας.

 SARAKINADA PANAG

P1020301

P1020306

P1020312

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟΝΕΡΙ. ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ο Dimitris Yannopoulos κοινοποίησε σύνδεσμο.

 

Ευχαριστώ το kopanakinews για την κάλυψη του μνημοσύνου κάτι που το κάνει κάθε χρόνο από το 2006 και τιμάει τους νεκρούς ΗΡΩΕΣ από τον τόπο μας σε αντίθεση με την πλειοψηφία των bloq ή sites της περιοχής μας που δεν αναφέρθηκαν καθόλου στο γεγονός ίσως διότι αυτή η είδηση δεν πουλάει δεν πρέπει να μαθαίνει ο κόσμος ότι αυτή η γη βγάζει ΗΡΩΕΣ που αντιστέκονται με αυταπάρνηση δίχως να υπολογίζουν τίποτα.

Θα ήθελα ως μέλος αυτής της οικογένειας να ευχαριστήσω τον κ.  Μασούρα Γεώργιο για το συγκινητικό λόγο που έβγαλε αλλά και την τιμή που απέδωσε με τα λόγια του στους ΗΡΩΕΣ αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για αυτή τη πατρίδα.

Τέλος θέλω να πω ότι απ όλη την οικογένεια απ όλους τους παρευρισκομένους σ΄ αυτό το μνημόσυνο ο εν ζωή ΗΡΩΑΣ είναι η μάνα του ΗΡΩΑ η γριά Τασούλα, αυτήν πρέπει να τιμήσετε αλλά κανείς ούτε την ανέφερε ούτε καν τις έσφιξε το χέρι, που έχει φτάσει τα 100 που έχασε και προσέφερε στην πατρίδα μας το σπλάχνο της και ουδείς άλλος ούτε οι πολιτικοί που ήρθαν για ψήφους ή από συνήθεια ή από υποχρέωση. Αμα είναι να έρχεστε για αυτούς τους λόγους μην ξαναέρθετε.

Ιουλίου 29, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | 3 σχόλια

Εκδήλωση μνήμης και τιμής στην Τοπική Κοινότητα Κρυονερίου την Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974.

8-Εθνόσημο-BEST-color

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ
ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ

94236-cyprus

Παρακαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση μνήμης και τιμής που θα τελεστεί στην πλατεία της Τοπικής Κοινότητας Κρυονερίου την Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 στις 20:00 για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974.

Ο Δήμαρχος Τριφυλίας                                            Η εκπρόσωπος της Τ.Κ Κρυονερίου

Κωνσταντίνος Κόλλιας                                             Ελένη Τσίρου-Μερκούρη

http://kopanakinews.wordpress.com/2013/07/20. Αναδημοσίευση%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1/

Ιουλίου 26, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ, Χωριά | Γράψτε ένα σχόλιο

48 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ.

Φωτογραφία για 48 χρόνια από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. - αφιέρωμα - εκπομπή ....!!!

 

Σαν σήμερα, πριν από 48 χρόνια, δολοφονήθηκε από τους ένστολους πραιτωριανούς της ιουλιανής εκτροπής ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομά του γίνεται τραγούδι και σύνθημα. Η θυσία του πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Τέσσερα μόλις χρόνια μετά τη γέννησή του, το 1946, η οικογένεια Πέτρουλα αναγκάζεται να καταφύγει στην Αθήνα προκειμένου να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ενόπλων συμμοριών της Δεξιάς. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων στην Αθήνα, ο Σωτήρης εργάζεται, σημειώνει εξαιρετικές επιδόσεις στο σχολείο και παράλληλα συμμετέχει δραστήρια στο μαζικό μαθητικό κίνημα. 

αρχείο λήψης (1)Ήταν λίγο πριν τελειώσει το σχολείο, όταν ο Σωτήρης, μαζί με άλλους συμμαθητές του, αρνήθηκε να γράψει μία έκθεση που του ζητήθηκε με σοβινιστικό και αντιλαϊκό περιεχόμενο. Αντιλαμβανόμενος την αξία της οργανωμένης πάλης, αποφασίζει να οργανωθεί στη Νεολαία της ΕΔΑ. 

Λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1960, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε να εισαχθεί στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή. Τραγική λεπτομέρεια: ο Σωτήρης Πέτρουλας κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή με υποτροφία 12.000 δραχμών, η κρατική καταστολή όμως δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τις σπουδές του Ο Σωτήρης Πέτρουλας εξελίχθηκε σε μεγάλο αριστερό αγωνιστή και στέλεχος του φοιτητικού κινήματος. Πρωτοστάτησε στους αγώνες για το 114 και το 15%. Μάλιστα, ήταν Ιούλιος του 1962 όταν ο ίδιος μαζί με άλλους αγωνιστές ύψωσε τη σημαία του 114 στο βράχο της Ακρόπολης, στο υπουργείο Βιομηχανίας και στο Πανεπιστήμιο. Η προσφορά του στο κίνημα εκτιμήθηκε από τους συναδέλφους του, οι οποίοι τον εξέλεξαν γραμματέα της οργάνωσης της Ανωτάτης Εμπορικής. Η πολιτική του δραστηριότητα και το θάρρος του να συγκρούεται με την τρομοκρατία που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια (ιδίως με την παρακρατική ΕΚΟΦ) ενοχλούσε πολύ το κράτος της Δεξιάς. Γι’ αυτό το λόγο αποβλήθηκε για ένα χρόνο από τη σχολή του.

Την ταραγμένη χρονιά του 1965, στις 21 Ιούλη, η ΕΦΕΕ κάλεσε τους φοιτητές σε συγκέντρωση στα Προπύλαια ενάντια στις αυθαιρεσίες του βασιλιά με κεντρικά συνθήματα “Να φύγει η αυλόδουλη κυβέρνηση”, “Την κυβέρνηση εκλέγει ο λαός και όχι το παλάτι και οι αμερικανοί” κ.ά. Κατά τη διάρκεια της μαζικότατης διαδήλωσης, οι αστυνομικοί, κατόπιν εντολής του υπουργού δημόσιας τάξης, ναύαρχου Τούμπα, επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς. Ο απολογισμός τραγικός: 200 τραυματίες, 258 συλληφθέντες, μεταξύ των οποίων 28 μαθητές, και ένας νεκρός. Ο 23χρονος τότε Σωτήρης έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Σταδίου και Λαδά, χτυπημένος από τη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, η αστυνομία αρνούνταν να παραδώσει τη σωρό του Σωτήρη στην οικογένειά του, σε μία προσπάθεια η ταφή να γίνει μυστικά, πριν καν ανατείλει ο ήλιος, ώστε να αποσιωπηθεί η αλήθεια γύρω από τη δολοφονία του.

Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή έκανε λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω των δακρυγόνων που είχαν ρίξει οι κρατικές δυνάμεις καταστολής. Γιατί, όμως, υπήρχαν σχισίματα στο λαιμό του Σωτήρη, τα οποία βρήκαν οι δικοί του, όταν πήραν το πτώμα; Μήπως οι αστυνομικοί προσπάθησαν να καλύψουν ίχνη στραγγαλισμού του 23χρονου αγωνιστή; Εξάλλου, γιατί η διαπίστωση του θανάτου έγινε από αστυνομικούς, ντυμένους με στολές γιατρών; Και γιατί δεν επετράπη στην οικογένεια του Σωτήρη να πραγματοποιήσει με δικά της έξοδα νεκροψία; Και είναι αλήθεια αυτό που η ίδια η μητέρα του Σωτήρη αποκάλυψε, ότι δηλαδή η εκταφή της σωρού απέδειξε πως το κρανίο του είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση; Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα. Ή μήπως όχι; …

Η κηδεία του Σωτήρη στις 23 Ιουλίου εξελίχθηκε στην πιο ηχηρή διαδήλωση ενάντια στο παλάτι, σε μια διαδήλωση οργής 500.000 ανθρώπων, που ακολουθούν τη σωρό του από το σπίτι της οικογένειας στον Κολωνό, ενώ ακούγεται το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη που γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν. Εκδηλώσεις για να τιμηθεί η μνήμη του έγιναν και σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδας με εντυπωσιακή συμμετοχή του κόσμου.

Ο Σωτήρης ήταν ένας μεγάλος αγωνιστής της αριστεράς, που πάλευε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς φτώχεια και χωρίς αποκλεισμούς, για μια κοινωνία ελεύθερη και δημοκρατική. Ήταν ένας φοιτητής που δολοφονήθηκε σε μία διαδήλωση, ενώ πάλευε να κάνει τα οράματά του πραγματικότητα. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας. Το μήνυμα της θυσίας του, ένα μήνυμα αντίστασης που μας παίρνει το φόβο, μας εμψυχώνει, μας εμπνέει, μας οδηγεί.

Ξανά στη θέση της η προτομή του Πέτρουλα

Συναγωνιστές και συμφοιτητές του Σωτήρη Πέτρουλα αποφάσισαν πριν από λίγες ημέρες να τοποθετήσουν νέα αναμνηστική ανάγλυφη προτομή του, στο ίδιο σημείο από το οποίο κάποιοι ανιστόρητοι την είχαν αφαιρέσει, στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Εδουάρδου Λω. 

Πηγή:

Left.gr

Πηγή: 48 χρόνια από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. – Δείτε ολόκληρη το αφιέρωμα της εκπομπής Ρεπόρτερς στην δολοφονία του Σ. Πετρούλα. – RAMNOUSIA 

Ιουλίου 21, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΕΛΕΝΗ | Γράψτε ένα σχόλιο

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ, ΤΙΜΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ.

Παρακαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση μνήμης και τιμής που θα τελεστεί στην πλατεία της Τοπικής Κοινότητας Κρυονερίου την Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 στις 20:00 για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974.

Ο Δήμαρχος Τριφυλίας
Κωνσταντίνος Κόλλιας
Η εκπρόσωπος της Τ.Κ Κρυονερίου
Ελένη Τσίρου-Μερκούρη

Από την Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνώνστις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τετρακόσια τέσσερα χρόνια μετά τηνοθωμανική εισβολή, η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εισβολή. Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε σαν αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν πρόκειται για εισβολή αλλά για «ειρηνική επέμβαση» με σκοπό την επαναφορά του συνταγματικού σκηνικού στην πριν του πραξικοπήματος κατάσταση. Επίσης η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το δικαίωμα για την επέμβασή της ήταν κατοχυρωμένο στη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνθήκη που δημιουργήθηκε με σκοπό να διαφυλάσσει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τηνεδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας[2]. Η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν δίνει το δικαίωμα ένοπλης παρέμβασης στις εγγυήτριες χώρες, παρά μόνο εάν

  1. Εγγυήτρια χώρα χρειάζεται να αμυνθεί σε περίπτωση εισβολής από μια Τρίτη χώρα.

  2. Τα Ηνωμενα Έθνη ζητήσουν ένοπλη παρέμβαση από μια εγγυήτρια χώρα

  3. Η Κυπριακή Δημοκρατία ζητήσει ένοπλη παρέμβαση και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνει το αίτημα.

Πότε δεν εγκρίθηκε τέτοιο αίτημα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ποτέ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ζήτησε από την Τουρκία να παρέμβει στρατιωτικά και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που συνεδρίασε στη Νέα Υόρκη στις 16 Ιουλίου, δεν είχε πάρει απόφαση[3]. Η Τουρκία, σύμφωνα με τις Ελληνικές θέσεις, ενέργησε με βάση τα προ πολλού έτοιμα σχέδια της. Παρ’όλα αυτά, η Τουρκία υποστηρίζει ότι ο Τουρκοκυπριακός λαός ζήτησε την επέμβαση, ο οποίος είχε αναγκαστεί να μεταφερθεί σε καταφύγια και ήταν υπό διωγμό.

Η εισβολή και διαίρεση του νησιού σ

χεδιασμένη από καιρό

Γράφει ο  Π. Αφάλης στο βιβλίο του, ότι δεν ήταν ο μοναδικός Μεσσήνιος στην πρώτη “φουρνιά” των λοκατζήδων που επιχείρησαν αυτή την τολμηρή αεραπόβαση -“επιχείρηση αυτοκτονίας” την αποκάλεσαν, ενώ μέχρι σήμερα διδάσκεται στη Σχολή Ικάρων και στη Σχολή Αεροπορίας του Ισραήλ. Μετείχαν επίσης ο τότε υπολοχαγός Δημοσθένης Ρούκας από το Καλό Νερό ως διοικητής του λόχου υποστήριξης (Α΄ ΜΚ) και πλέον υποστράτηγος ε.α., ο Νίκος Δελλής από το Κεφαλληνού (Γ΄ ΜΑΚ), ο Δημήτρης Μάλαμας από την Καλαμάτα (Α΄ ΜΚ), ο Παναγιώτης Τζουμάνης από το Κοπανάκι (Α΄ ΜΚ), και ο Παναγιώτης Γιαννόπουλος από το Κρυονέρι Αετού (Α΄ ΜΚ) που έμεινε για πάντα φρουρός στην Κύπρο, βρίσκοντας ηρωικό θάνατο.

Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/synentefkseis

Ιουλίου 20, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | Ανακοινώσεις, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ, Χωριά | 1 σχόλιο

Μνήμη Μαλβίνας Κάραλη. Έσβησε στις 7 Ιουνίου του 2002. Σίγουρα λείπει σε πολλούς.

Νεφερτίτη στην πιο κάλπικη στιγμή της ελληνικής ιστορίας.

Magnify ImageΤη γνώρισα αρχές του 1990 στον ”διαφορετικό” SEVEN X της νεοσύστατης ακόμα τότε ιδιωτικής τηλεόρασης. Εγώ βοηθός για ένα φεγγάρι του Ανδρέα Ταρνανά στα cult ”Πρόσωπα”, εκείνη σωστή βασίλισσα του σταθμού με συνεντεύξεις που άφησαν εποχή, σαν της Πάολας Ρεβενιώτη. ”Mea Culpa” λεγόταν η εκπομπή της.   Της άρεσε θυμάμαι να είναι το επίκεντρο. Και της άξιζε! Την ίδια εικόνα της μου μετέφερε και μία φίλη που έκανε εκπομπές κλασικής μουσικής στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ-1. ”Έμπαινε η Μαλβίνα στο στούντιο” μου έλεγε ”και σάρωνε τον χώρο απ’ άκρη σ’ άκρη”. Μια μέρα στο μπαρ ρέστοραν του σταθμού, η Μαλβίνα πλησίασε τη φίλη μου. ”Να κάτσω μαζί σου;” τη ρώτησε. Και μετά: ”Είσαι η μόνη που γουστάρω από δω μέσα”.   Η Μαλβίνα ήταν συμμαθήτρια της Λένας Πλάτωνος σε ιδιωτικό σχολείο του Χαλανδρίου, από την πρώτη μέχρι την τρίτη δημοτικού. Κάνανε πολλή παρέα. Ο μπαμπάς Σακκάς πήγαινε τη μικρή Μαρία με τα δυο κοτσιδάκια στο σπίτι του Γεωργίου Πλάτωνος για να παίξει με τη μικρή Λένα. Χάθηκαν έπειτα. Αρχές του 1980 η Σαβίνα Γιαννάτου τηλεφώνησε της Πλάτωνος: ”Ήρθε μια δημοσιογράφος να μου πάρει συνέντευξη. Μπήκε μέσα, ξάπλωσε στον καναπέ μου και μου δήλωσε συμμαθήτρια σου”. ”Πως τη λέγανε;” ”Μαλβίνα Κάραλη”. ”Δεν είχα ποτέ συμμαθήτρια με τέτοιο όνομα”. Το 1986 ή 87 συναντήθηκαν στο ραδιόφωνο. Η Πλάτωνος ήξερε πια πως η Μαρία Σακκά, η συμμαθήτρια των παιδικών χρόνων, ήταν η γνωστή δημοσιογράφος Μαλβίνα Κάραλη. Εκείνη θυμήθηκε ότι η Λένα της είχε ”φάει” το αγόρι, τον πρώτο παιδικό έρωτα, σε ένα πάρτι μασκέ. ”Βρε τι κάθεσαι και θυμάσαι;” τη ρώτησε γελώντας η συνθέτρια. ”Όλα τα θυμάμαι, τα πάντα” της απάντησε η Μαλβίνα κι όταν λίγο μετά αντάλλαξαν τα ζώδια τους, δήλωσε Υδροχόος με ωροσκόπο Σκορπιό.  

Προσωπικά, εκτιμούσα τη Μαλβίνα Κάραλη των βραβευμένων κινηματογραφικών σεναρίων, τη Μαλβίνα του ΝΕΚ, αλλά κι αυτή των συνεντεύξεων – συνεντεύξεις που έπαιρνε μέσα σε ασυνήθιστα ντεκόρ, προκαλώντας την απόλυτη κόντρα του δικού της, του ηθελημένου αντικομφορμιστικού trash, με το άλλο, το ”επιχρυσωμένο” trash που σέρβιραν τα κανάλια.   Παροιμιώδεις οι ατάκες της: το ”Όξω πούστη απ’ την παράγκα” το άκουγες παντού! Από τη συφοριασμένη πολιτική ζωή μέχρι τη μικροαστή νοικοκυρά που μάλωνε με τον σύζυγο της.   Είχε ένα θράσος η Μαλβίνα που άγγιζε ενίοτε τα όρια της καφρίλας. Όταν κάποια στιγμή ρώτησαν την ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη τι γνώμη έχει για την Κάραλη, απάντησε πως δεν είναι δυνατόν να έχει άποψη για ”ένα τέτοιο άτομο”, αφού εκείνη έχει συνεργαστεί με τον Ζιλ Ντασέν και τον Μιχάλη Κακογιάννη. Το έμαθε η Μαλβίνα και την εκδικήθηκε. Την επόμενη, ξεκίνησε ως εξής την εκπομπή της στο MEGA: ”Μήτσο, επειδή μάθαμε ότι η Δανδουλάκη δεν μας πάει, αφού έχει συνεργαστεί με τον Ντασέν και τον Κακογιάννη, ρίξ’ το τεμάχιο απ’ τον Λεσβιακό Αύγουστο να ισιώσουμε”…   Και τι δεν είχε ακούσει ο Κώστας Σημίτης απ’ τις εκπομπές της. Ο ”Τάπερμαν” έλεγαν όλοι, ακόμη κι αν τον έβλεπαν να συνομιλεί με ξένους πολιτικούς ηγέτες.   Κι όμως! Η Μαλβίνα υπήρξε η πρώτη που είδε την κατάρρευση ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος και μιας χώρας, η οποία τότε έπλεε σε θολά πελάγη εκσυγχρονισμού και ευμάρειας. Οι καναλάρχες παρατηρούσαν τις εκπομπές της να χτυπάνε τρελά νούμερα και τον κόσμο να τιμάει δεόντως τα, επιθεωρησιακής λογικής, καίρια πολιτικά της σχόλια.   Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε πως μόνο εκ των έσω μπορείς να ασκήσεις κριτική στην εξουσία και να την περιφρονήσεις. Η Μαλβίνα αυτό έκανε και γι’αυτό ακριβώς φρόντισαν να την εξαφανίσουν.   Αυτή η ενοχλητική ”μύγα” στου βοδιού το κέρατο, η συγγραφέας της βουγιουκλακικής βιογραφίας και των συνταγών μαγειρικής, η περσόνα του νεορεμπέτικου, το ατίθασο κορίτσι της έντυπης και της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας, η πάντα άνετη να πετάει τα παπούτσια της όπου πήγαινε και να ξαπλώνει στους καναπέδες των ανθρώπων, όπως έκανε και η Μελίνα Μερκούρη, η ηρωίδα μιας ταινίας του Αλμοδόβαρ που δε γυρίστηκε ποτέ, η εκπρόσωπος της τηλεόρασης που δέχτηκε να συνομιλήσει μαζί της ο ημίθεος Άκης Πάνου, η Νεφερτίτη που βασίλεψε στην πιο κάλπικη στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας, έσβησε από τον καρκίνο στις 7 Ιουνίου του 2002. Σίγουρα λείπει σε πολλούς. Πηγή: www.lifo.gr

Ιουνίου 7, 2013 Αναρτήθηκε από τον/την | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ | Γράψτε ένα σχόλιο

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 258 other followers