Category Archives: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

ΤΑΣΟΣ ΚΟΥΛΑΜΠΑΣ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΦΙΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΚΟΡΩΝΗ ΣΤΙΣ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. ΤΟ ΣΤΑΦΙΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1935.

 KOYLAMPAS
 Εκδήλωση για τον ηγέτη του σταφιδικού κινήματος Τάσο Κουλαμπά διοργανώνουν στην Κορώνη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και η Νομαρχιακή Επιτροπή Μεσσηνίας του κόμματος.Η εκδήλωση γίνεται με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το θάνατο του Τ. Κουλαμπά και θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 22 Αυγούστου στις 8 το βράδυ, στο προαύλιο της Παναγίας Ελεήστριας στην Κορώνη.

 Θα μιλήσουν ο βουλευτής Μεσσηνίας Θανάσης Πετράκος και ο πρώην βουλευτής του Συνασπισμού και αρχισυντάκτης της “Ε” Ηλίας Μπιτσάνης.
Ο Τάσος Κουλαμπάς υπήρξε εξέχουσα φυσιογνωμία του αγροτικού κινήματο κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ηγέτης του σταφιδικού κινήματος στην Πελοπόννησο, στέλεχος της ΕΔΑ και βουλευτής από το 1958 μέχρι το 1961.

ΤΟ ΣΤΑΦΙΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1935

Αφιέρωμα στην επέτειο
του Σταφιδικού Κινήματος του 1935Η εξέγερση του Σταφιδικού Κινήματος της 25ης Αυγούστου 1935 στην Πυλία. Η προσυγκέντρωση στον Πήδασο, τα γεγονότα της Πύλου και η καθοριστικής σημασίας καταστροφή του γεφυριού του Χανδρινού την Τρίτη 27 Αυγούστου 1935.
Η κατάληξη των πρωταγωνιστών του κινήματος.

Ήδη από τον Ιούνιο του 1935, και με την συμμετοχή του αδικοχαμένου αυτόχειρα (μετανιωμένου για την αψυχολόγητη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο των Εθνικοφρόνων και τη μη εκλογή του στις εκλογές της 9ης Ιουνίου), πρώην βουλευτή του Αγροτικού Κόμματος, Λούη Τσικλητήρα, είχαν αποφασίσει οι σταφιδοπαραγωγοί να προβούν σε εξέγερση, εάν δεν εκπληρώνονταν έστω κάποια από τα προ των εκλογών δίκαια αιτήματά τους. Τη χρονιά εκείνη, το βασικό προϊόν της Μεσσηνίας, Αχαΐας και Κορινθίας, είχε πάθει σοβαρές ζημιές από παγοπληξία, βροχές κ.λπ. Οι αγρότες διεκδικούσαν από το κράτος προστασία και από τον Α.Σ.Ο. (Αυτόνομο Σταφιδικό Οργανισμό) μια καλή τιμή στο προϊόν που απέμεινε. Έκαναν ανά κοινότητες χωριών αιτήσεις και διαμαρτυρίες, αλλά από πουθενά καμιά ουσιαστική απάντηση στα αιτήματά τους.

Αυτά τα αιτήματα δημοσιεύτηκαν στις 12 Ιουνίου 1935 στην εφημερίδα Θάρρος, στην επονομαζόμενη στήλη του, το «ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»: «…1ον) Να καταργηθεί η έγγειος φορολογία του Α.Σ.Ο. 2ον) Να καθορισθούν τα δελτία 3.900 δραχμών και να αποζημιωθούν οι παραγωγοί που επώλησαν εις τιμάς μικροτέρας. 3ον) Να καθορισθούν τιμαί δια το ερχόμενο έτος 2.500 δραχμαί το δελτίο. 4ον) Να μειωθεί η τιμή του ψωμιού κατά δύο δραχμάς η οκά. Ας προσέξωμεν, σταφιδοπαραγωγοί, να εξασφαλίσωμεν το εισόδημά μας, διότι θα μετανοήσωμεν μετά τας εκλογάς. Όπως υπάρχουν λεπτά δια κινήματα, να ευρεθούν και για εμάς που συντηρούμε όλο το κράτος!».

Στις 28-07-1935 έλαβε χώρα και το Πανσταφιδικό Συνέδριο των Γαργαλιάνων, από το οποίο προέκυψε η εκτελεστική επιτροπή (βλέπε φωτό 1), αποτελούμενη από τους: Θόδωρο Κορμά (στο κέντρο), Τάσο Κουλαμπά, Π. Κουβελιώτη, Σταυρόπουλο και Διακουμογιαννόπουλο. H επιτροπή αυτή, αν και έκθεσε ακόμη μια φορά την τραγική κατάσταση των σταφιδοπαραγωγών στον ίδιο τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας κ. Στεφανόπουλο, ουδεμία υπόσχεση εκπλήρωσης των δίκαιων αιτημάτων τους έλαβε! Όλα πλέον οδηγούσαν στην πραγματοποίηση μιας μεγάλης σταφιδικής εξέγερσης!

Η συμμετοχή των κατοίκων του Χανδρινού Πυλίας στην εξέγερση του σταφιδικού στα τέλη Αυγούστου του 1935 ήταν μαζική και καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των γεγονότων. Μια επιτροπή νεαρών τότε συνδικαλιστών Χανδριναίων –ο φοιτητής Νομικής Διονύσιος Αποστολόπουλος, ο ακάματος αγωνιστής Ντίνος Δαρσακλής, ο γραμματέας της κοινότητος Περικλής Θερριός και ο τότε εκπρόσωπος του Αγροτικού Πολιτικού Συλλόγου Χανδρινού, Ιωάννης Χρ. Δουλάμης- είχαν κληθεί από τους πάντοτε προοδευτικούς και «αεικίνητους» κατοίκους του Πηδάσου Πυλίας, δήθεν για γλέντι στο πανηγύρι της Ρίπαινας τον Δεκαπενταύγουστο, με σκοπό να τους ενημερώσουν για τον σχεδιασμό, μετά από ένα δεκαήμερο, μιας προσυγκέντρωσης, που θα κατέληγε σε ένα δυνατό συλλαλητήριο στην Πύλο. Στο πανηγύρι της Ρίπαινας ομοίως ενημερώθηκαν για το επικείμενο συλλαλητήριο και άλλοι «νοικοκυραίοι», εκπρόσωποι των άλλων χωριών της Πυλίας.

Όλα ξεκίνησαν, λοιπόν, από την προσυγκέντρωση αυτή των αγροτών στον Πήδασο την Κυριακή 25 Αυγούστου του 1935. Επικεφαλής μετά το άδοξο τέλος του δραστήριου πολιτευτού και πρωτεργάτη του Αγροτικού Κινήματος Λούη Τσικλητήρα θα ήταν πλέον τα τρία αδέρφια Κουβελιώτηδες (Χρήστος, Παναγιώτης, Φώτης ), ο Ζαχαρίας Κουρέτας, ο Βασίλης Βλασταράς – όλοι από τον Πήδασο- ο δικηγόρος Θανάσης Κανελλόπουλος από το Μεσοχώρι, ο δυναμικός και συνειδητοποιημένος σοσιαλιστής Παναγιώτης Πέππας από τα Μηνάγια, ο δραστήριος αγωνιστής Μήτσος Αναστασίου Καραμπάτσος («Μακρής») από τη Χωματάδα, και ο Τάσος Κουλαμπάς -ηγετική μορφή- από το Χαρακοποιό! Ο Κουλαμπάς είχε πρωταγωνιστήσει και το προηγούμενο έτος στην εξέγερση των λιμενεργατών του «σιλό» στην Καλαμάτα.

Όλοι οι παραπάνω εμίλησαν στην προσυγκέντρωση και τελευταίος ο Κουλαμπάς έβγαλε το μνημειώδη λόγο του: «Κορατσιασμένα, ξεροσκασμένα πρόσωπα και ροζιασμένα χέρια, παραγωγοί της σταφίδας, πρώτου εθνικού προϊόντος, που τον καρπό μας τον παίρνουν οι σταφιδέμποροι και σε εμάς αφήνουν τα κόρτσαλα και τις σαρωματίνες, ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε το δίκιο μας, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, να μη μας λένε ψέματα… Εμπρός να κατεβούμε στην Πύλο να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει…».
Κι έτσι άρχισε η πορεία. Στην Πύλο ενώθηκαν με τους Πέτρο Γουρνά από το Πεταλίδι, τον Νίκο Κουμουτσάκη από την Μεθώνη, τον Νιόνιο Π. Πυλιώτη, τον Κώστα Μαρκόγιαννη, το Βασίλη Μαυρόγιαννη και άλλους Πύλιους αγωνιστές.

Στην Πύλο όμως την Δευτέρα, 26η Αυγούστου, η τοπική αστυνομία χτύπησε το συλλαλητήριο. Άφησαν και δυο νεκρούς: τον Κώστα Τσαρπάλα από του Κυνηγού και ένα νεαρό παιδί, τον Πατσούρο από την Πύλο! Ο Κ. Τσαρπάλας συγκεκριμένα, σκοτώθηκε δεχόμενος σφαίρες, ενώ πηδούσε μια μάντρα από χωροφύλακες που καιροφυλακτούσαν από πίσω! Την ίδια μάντρα δεν πρόλαβε να πηδήξει ο Δημ. Καραμπάτσος – για προσωρινή καλή του τύχη-που έτρεχε παρέα με τον φίλο του Κ. Τσαρπάλα, αφού η αδερφή του Αθανασία είχε αντιληφθεί τους χωροφύλακες και τον τράβηξε προς τα κάτω, γλυτώνοντάς τον από τις σφαίρες την τελευταία στιγμή! Ο κόσμος αντέδρασε άμεσα. Επιτέθηκαν και αφόπλισαν τους χωροφύλακες και έβαλαν φωτιά στα γραφεία του ΑΣΟ.
Ώρες το συλλαλητήριο, στο οποίο είχε κατέβει σύσσωμο το Χανδρινού, κυριαρχεί στην Πύλο.

Επεισοδιακά συλλαλητήρια είχαν ξεκινήσει την Κυριακή 25 Αυγούστου 1935 επίσης στη Μεσσήνη, και στην Κυπαρισσία, στο Μελιγαλά, στους Γαργαλιάνους και στα Φιλιατρά. Όλος ο αγροτικός κόσμος της Μεσσηνίας ήταν επί ποδός. Στους σταφιδοπαραγωγούς και στους συκοπαραγωγούς είχαν δηλώσει πως θα σταθούν αλληλέγγυοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και καταστηματάρχες, δηλώνοντας πως θα έκλειναν τα καταστήματά τους κατά την διάρκεια των συλλαλητηρίων, πράγμα το οποίο αρκετοί το έπραξαν.

Η κυβέρνηση του λαϊκού κόμματος όχι απλώς δεν πήρε κανένα μέτρο για να ικανοποιήσει το αγανακτισμένο πλήθος, αλλά αντιθέτως κήρυξε άμεσα στρατιωτικό νόμο. Έντρομη ειδοποιεί στρατό και σώματα ασφαλείας να κατεβούν από την Καλαμάτα στην Πύλο για καταστολή με κάθε θυσία της μεγάλης εξέγερσης. Στρατιωτικός Διευθυντής ήταν ο Ταγματάρχης Γ. Κυριαζής. Την εντολή τού την δίνει ο ίδιος ο Μεσσήνιος Υπουργός Ασφαλείας Περικλής Ράλλης. Οι Χανδριναίοι, όμως, που αντελήφθησαν πρώτοι το γεγονός, οδηγήθηκαν στην πραγματοποίηση μιας ηρωικής πράξης: Μετά τα αιματηρά γεγονότα της 26ης Αυγούστου και θέλοντας να εμποδίσουν τα ακόμη χειρότερα, κατευθύνθηκαν το μεσημέρι της Τρίτης, 27 Αυγούστου 1935, στο μικρό γεφύρι (φωτό 3) όπως πρωτομπαίνουμε στο Χανδρινού με σκοπό να το καταστρέψουν. Έτσι δεν θα μπορούσε να περάσει άμεσα ο στρατός, για να χτυπήσουν ακόμα πιο άσχημα τον κόσμο! Είχαν μόνον κάποιες ώρες στη διάθεσή τους! Ο Ηλίας Καραμπάτσος («Μαυρολιάς»), ο Θοδωρής Καραμπάτσος («Σιουσιανές»), o Aνδρέας Δουλάμης, ο Σταύρος Λάππας, ο Ηλίας Δαρσακλής («έφορας») [βλπ. φωτό 4], o Αναστάσης Μιχαλόπουλος χτυπούσαν με κάθε μέσο (τσεκούρια, αξίνες, πριόνια), λυσσαλέα, το ξύλινο-από κυπαρισσόξυλα- τότε γεφύρι, ώσπου στο τέλος αυτό κατέρρευσε!

Το αποτέλεσμα ήταν πράγματι να καθυστερήσει η έλευση του στρατού στην Πύλο, αφού οι στρατιώτες του σώματος, μέχρι να ξαναεπισκευαστεί πρόχειρα το γεφύρι, προκειμένου να περάσουν όπως όπως και τa οχήματα του αποσπάσματος, έκαναν αναγκαστικά διάσπαρτοι έναν μικρό κύκλο για να περάσουν oι ίδιοι απέναντι και να ανασυνταχθούν! Ειδοποίησαν, όμως, και τον αρχηγό της αστυνομίας στην Καλαμάτα για την καθυστέρηση. Έτσι πάρθηκε απόφαση να κινηθεί με πλωτά μέσα προς την Πύλο και άλλη ομάδα στρατού! Η καθυστέρηση αυτή ήταν αρκετή, ώστε τα σημαντικότερα στελέχη της εξέγερσης, όπως ο Τάσος ο Κουλαμπάς, που ήταν ο μεγαλύτερος στόχος των σωμάτων ασφαλείας ήδη από τα προ ενός έτους γεγονότα του «σιλό» της Καλαμάτας, πρόλαβαν και κρύφτηκαν σε γειτονικά της Πύλου χωριά!

Ο στρατός έφτασε αργά το βράδυ της Τρίτης, προς ξημερώματα Τετάρτης 28 Αυγούστου, από στεριά και από θάλασσα! Επικεφαλής του στρατιωτικού σώματος ήταν «ο στρατηγός Νικολαρέας μετά του επιτελάρχου της IV Mεραρχίας Ναυποιού Ταγματάρχου του πυροβολικού κ. Γιαννακόπουλου. Kaτά τις υπάρχουσες πληροφορίες αι στρατιωτικαί δυνάμεις θα επανέλθουν εις τας εστίας των μετά δεκαήμερον περίπου» (Εφ. Θάρρος, Πέμπτη 5η Σεπτεμβρίου 1935 ). Μη βρίσκοντας τους πρωταίτιους, κυνηγούν οποιονδήποτε. Μετά τους 2 νεκρούς της αιματηρής 26ης Αυγούστου, 12 άλλοι αγρότες τραυματίστηκαν σοβαρά! Φόβος και τρόμος κυριαρχεί παντού! Το κυνηγητό τραβάει μέχρι τα Χριστούγεννα. Νοικοκυριά και περιουσίες καταστρέφονται, γίνονται συλλήψεις, αγρότες βασανίζονται!

Να πώς περιγράφει η εφημερίδα «Θάρρος» σε άρθρο του ανταποκριτή της, με τίτλο: «ΠΩΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗΣΑΝ ΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΣΤΑΦΙΔΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ», το μετά από εβδομάδα συνεχιζόμενο κυνηγητό των καταζητούμενων σταφιδοπαραγωγών στα γειτονικά της Πύλου χωριά: «Την δευτέραν πρωινήν ώραν της Τρίτης 3 Σεπτέμβρη, ισχυρόν στρατιωτικόν απόσπασμα με τρία πολυβόλα, πληροφορηθέν, ότι στα χωριά Πήδασος και Κυνηγού εκρύπτοντο πολλά άτομα, δράσαντα κατά τας αιματηράς σκηνάς, μετέβη προς σύλληψίν των. Οι ευρισκόμενοι εις τον Πήδασο κατ’ εκείνη την ώραν και καταζητούμενοι σταφιδοπαραγωγοί, πληροφορηθέντες την άφιξην του στρατιωτικού αποσπάσματος, κατόρθωσαν να διαφύγουν. Συνελήφθησαν όμως αρκετοί, μεταξύ των οποίων και μια γυνή ονόματι Βλαχογιάννη. Αι γενομέναι συλλήψεις επιτείνουν τον αναβρασμόν και την αγανάκτησιν των σταφιδοπαραγωγών, τοσούτον μάλλον καθ’όσον στρέφονται κατά προσώπων μη αναμιχθέντων ή ελάχιστα εδρασάντων κατά τας αιματηράς σκηνάς της 26ης Αυγούστου!» (Εφημ. Θάρρος, Πaρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 1935 ).

Οι δε Χανδριναίοι που κατέστρεψαν το γεφύρι μαρτυρήθηκαν από κάποιους άλλους, πολύ βασανισμένους. Συνελήφθησαν, και το Νοέμβρη του 1935, πέρασαν από δίκη. Δικηγόρος υπερασπίσεως δεν μπορούσε να είναι άλλος από τον σπουδαίο συναγωνιστή και πρόεδρο της εκτελεστικής επιτροπής, που είχε ήδη προκύψει στο Πανσταφιδικό Συνέδριο των Γαργαλιάνων την 28-07-1935, Θοδωρή Κορμά από την Αρσινόη (ο ιατρός εγγονός του, μάλιστα, ύστερα από χρόνια θα έκανε το αγροτικό του στου Χανδρινού!). Για την θετική όμως έκβαση της δίκης δεν θα ήταν αρκετή φυσικά ούτε η αδιαμφισβήτητη ρητορική δεινότητα του Θ. Κορμά, αλλά ούτε και η έκφραση του Ανδρέα Δουλάμη, πως ό,τι έπραξαν, το έπραξαν «εν εξάψει ευρισκόμενοι»! Μετά, όμως, από τις ακρότητες που είχαν διαπράξει τα σώματα ασφαλείας και τη δυσαρέσκεια που προκάλεσαν στην κοινή γνώμη, αποφασίστηκε επ’ ευκαιρία της παλινόρθωσης του στέμματος, μετά το νόθο δημοψήφισμα του Νοεμβρίου, να τους δοθεί χάρη από τον μέχρι τότε έκπτωτο βασιλιά Γεώργιο Β΄. Πολλοί ήταν εξάλλου οι κατηγορούμενοι και οι ήδη ποινίτες της εποχής, οι οποίοι θα ζητούσαν τότε μέσω αιτήσεων τον «…μετριασμόν των ποινών τους»! Όπως αναφέρεται στην εφημ. Θάρρος: «Aι αιτήσεις των θα διαβιβασθούν στους κατά τόπους Εισαγγελείς οι οποίοι θα τας εισαγάγουν εις το συμβούλιον αναστολών και χαρίτων εντός του μηνός». Υπουργός δικαιοσύνης ήταν ο κ. Λογοθέτης.

Παρά την περιπέτειά τους αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι οι Χανδριναίοι, οι Βελαίοι, όπως και κάποιοι άλλοι παραγωγοί της Πυλίας, δεν πτοήθηκαν και δεν δίστασαν ένα περίπου χρόνο αργότερα -στις 10 Ιουλίου 1936- να …ξανααπειλήσουν με διοργάνωση μεγάλου συλλαλητηρίου, διαμαρτυρόμενοι για την μη αποζημίωσή τους για το χαλάζι και τις βροχοπτώσεις εκείνης της περιόδου! Δεν το δίστασαν παρά την περιοδεία του ιδίου του νέου Υπουργού Ασφαλείας κ. Σκυλαδάκη στα χωριά της Πυλίας (πέρασε και από του Χανδρινού στις 8 Ιουλίου) και της Τριφυλίας, προκειμένου να διαπιστώσει πως οι Πύλιοι και οι Τριφύλιοι μένουν απολύτως ικανοποιημένοι από τις νεοκαθορισμένες τιμές της σταφίδας. Η εφημερίδα Θάρρος έγραφε τότε: «Ήδη οι κάτοικοι των χωριών Μεσοποτάμου, Χανδρινού κ.λπ., εν αναστατώσει διατελούντες οργανώνουν κατεσπευσμένως και δια την προσεχή Κυριακήν μέγα συλλαλητήριον διαμαρτυρίας δια του οποίου θα επιδιωχθεί ο εξαναγκασμός του Α.Σ.Ο…».
Οι διώξεις και η θλιβερή κατάληξη των πρωταγωνιστών της εξέγερσης
Τα βάσανα, όμως των 18χρονων τότε ζωηρών αυτών παιδιών, μόλις άρχιζαν! Αν και στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν σύσσωμοι, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων οι αγρότες, διεκδικώντας δικαίως τους κόπους τους, αυτοί που στιγματίστηκαν κατηγορούμενοι ως «αδίστακτοι υποκινητές», ήταν οι αριστερών πεποιθήσεων.

Από την δράση στο «σταφιδικό» του 1935 ξεκίνησε το πρώτο «φακέλωμα» όλων των τότε πρωταγωνιστών, που θα οδηγήσει τα παιδιά αυτά σε έναν ανελέητο κυκεώνα κυνηγητού, διώξεων, φυλακίσεων και εξοριών, αρχής γενομένης της επερχόμενης δικτατορίας της 4ης Αυγούστου!
Συγκεκριμένα: Ο Σωτήρης Σταύρου Κανελλόπουλος από το Χαλαζώνι Τριφυλίας, που πρωτοστάτησε από πλευράς Τριφυλίων στα συλλαλητήρια, καθώς και ο Δημήτρης Καραμπάτσος («Μακρής»), από τη Χωματάδα Πυλίας, αν και κρύφτηκαν μετά τα συλλαλητήρια, δεν απέφυγαν αργότερα, επί δικτατορίας Μεταξά, την σύλληψη και οδηγήθηκαν μαζί με πολλούς άλλους στην Φολέγανδρο! Ο πρώτος οδηγήθηκε και στην Ακροναυπλία και αργότερα στο Ασβεστοχώρι. Δραπέτευσε από τα σανατόρια για να πρωτοστατήσει αργότερα στην ίδρυση του ΕΑM-ΕΛΛΑΣ Τριφυλίας και να δολοφονηθεί τελικά στον εμφύλιο το 1949. Ο δεύτερος από την φυματίωση, απόκτημα της υγρασίας και των κακουχιών της φυλακής, μετά από αναγκαστική νοσηλεία σε σανατόριο της Καλαμάτας, απεβίωσε τελικά το 1942 στου Λογγά. Οι αδελφοί Άγγελος και Νίκος Τσάλτας από του Λογγά, που και αυτοί πρωτοστάτησαν στους αγώνες των σταφιδοπαραγωγών, φυλακίστηκαν στην Ακροναυπλία και αργότερα σκοτώθηκαν στον εμφύλιο. Ο Παναγιώτης Κουβελιώτης εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, στη Θεσσαλονίκη. Ο αδελφός του Χρήστος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή με τους 200! Ο Ζαχαρίας Κουρέτας συνελήφθη από τους ταγματασφαλίτες του Κατσαρέα και Γερμανούς και εκτελέστηκε στις στροφές της Μεγαλόπολης μαζί με άλλους 211. O Bασίλης Βλασταράς μετά από βασανιστήρια στην Ακροναυπλία, εκτελέστηκε έξω από το χωριό του από παρακρατικούς της ομάδας «Χ». Ο Παναγιώτης Πέππας από τα Μηνάγια, συνελήφθη από την Χωροφυλακή, μετά από προδοσία, στο χωριό Νέα Κορώνη, βασανίστηκε, κλείστηκε στις φυλακές του Αλεξανδράκη και τελικά οδηγήθηκε εξορία στον Άη-Στράτη. Εκεί, μετά την κατάρρευση του μετώπου μας στην Αλβανία, η ομάδα των εξορίστων, μέσω μιας επιτροπής, πήρε απόφαση να επισκεφτεί τη διοίκηση φρουράς και να της ζητήσει να καταργήσει το στρατόπεδο πειθαρχικής διαβίωσης και όλοι μαζί να πιάσουν τα βουνά, κάνοντας αντίσταση κατά των κατακτητών. Η διοίκηση της φρουράς όχι μόνον δεν απέρριψε το αίτημά τους, αλλά άνοιξε πυρ εναντίον τους και σκότωσε όλα τα μέλη της επιτροπής, ανάμεσά τους και τον Παν. Πέππα. Όσον αφορά στον γενναίο δικηγόρο των Χανδριναίων από την Αρσινόη, Θοδωρή Κορμά, τον… «Αντύπα του μεσσηνιακού κάμπου», μετά από τα δεινά των εξοριών την περίοδο Μεταξά και μετά από την πλήρη αφοσίωσή του στα ιδανικά της Εθνικής μας Αντίστασης, τελικά και αυτός δολοφονήθηκε ύπουλα στις 18-01- 1946 στην Θουρία από τους παρακρατικούς «Μαγγανάδες»!

Όλοι, λοιπόν, οι πρωτεργάτες του σταφιδικού δηλαδή έδωσαν άμεσα ή αργότερα την ίδια τους τη ζωή για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των συμπατριωτών τους, για την ελευθερία της πατρίδος και για τα ιδανικά τους! Μόνον ο Κουλαμπάς επέζησε τελικά και κατάφερε να αναδειχτεί αργότερα βουλευτής της ΕΔΑ!

Αν και τα ατίθασα αυτά παιδιά θα πρωτοστατήσουν στους επερχόμενους αγώνες κατά των Ιταλών και των Γερμανών και των δωσίλογων συνεργατών τους, από τον κυκεώνα των διώξεων, όσοι επέζησαν, θα ξεφύγουν πολύ μετά το τέλος του εμφυλίου! Όσοι θα αντέξουν την φρίκη των διώξεων και του επιβαλλόμενου κοινωνικού αποκλεισμού από τις αυταρχικές και ανυπόληπτες στο εξωτερικό κυβερνήσεις -μέχρι το 1974-, θα έχουν οδηγηθεί αναγκαστικά στην εσωτερική μετανάστευση της Αθήνας ή και στην εξωτερική μετανάστευση. Σήκωσαν έτσι άλλον έναν μεγάλο σταυρό «αυτοεξορίας». H εσωτερική τους αστείρευτη δύναμη και θέληση οδήγησε κάποιους λίγους από αυτούς που επέζησαν και τα παιδιά τους, έστω και με κάποια καθυστέρηση, στην πολυπόθητη ευημερία!

Το «σταφιδικό» του 1935, εν τέλει, αποτελεί ορόσημο στους αγώνες του λαού μας και έναν φάρο για τις νέες γενιές, που θα πρέπει να μάθουν να υπερασπίζονται τα, με ιδρώτα και αίμα, κεκτημένα! Με την επόμενη επέτειο του «σταφιδικού»-το 2010 – θα συμπληρωθούν 75 «στρογγυλά» χρόνια και θα πρέπει κάποτε να ξεκινήσουν να αποδίδονται οι ανάλογες τιμές, όχι μόνον από το γνήσιο αγροτοσυνδικαλιστικό και λαϊκό κίνημα, αλλά και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το κράτος κατ’ επέκταση. Η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να ορίζεται ως «η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της…ασθενούς μνήμης»!

Του Ηλία Ε. Καραμπάτσου
tharrosnews.gr

http://kato-ampelokipoinews.blogspot.gr/2013/07/1935.html

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΡΤΙΚΙ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ.

Αγαπητέ Δημήτρη
Σου γράφω λίγα λόγια για τη μνήμη του Αγαπητού μου Αδελφού, Γιάννη και παλιού σου συνεργάτη, ο οποίος στις  27 Μαίου 2010, έκλεισε Τέσσερα [4] χρόνια,αφού εγατέλειψε το συμβατικό αυτό κόσμο και πέταξε στούς αιθέρες, πλαισιούμενος από την αγάπη και φροντίδα της οικογενείας του στο Νοσοκομείο της Αεροπορίας στην Αθήνα. Σου στέλνω επίσης  και λίγα λόγια , για την ιστορια του χωριού μας  ΤΟΥ ΑΡΤΙΚΙΟΥ  και αν μπορείς, δημοσίευσέτα  για τη μνήμη του Γιάννη. Σε ευχαριστώ πολύ. Δημήτρης Μητρόπουλος

Στην μνήμη του αδελφού μου, Γιάννη.
Ο Γιάννης ήταν υπόδειγμα Συζύγου, Πατέρα και Παππού και εισέπρατε την αγάπη όλων όσων τον γνώριζαν.
Ευτύχησε να δημιουργήσει οικογένεια με δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
Σε όλη του τη ζωή διακρίθηκε για την εντιμότητα το ήθος και την αξιοπρέπεια. Ήταν άνθρωπος ταπεινός καρτερικός, και μετριόφρων.
Αγαπούσε υπερβολικά το χωριό που γεννήθηκε, το ΑΡΤΙΚΙ και έγραφε τακτικά στο κοpanaki news μικρές παραδοσιακές ιστορίες και γεγονότα που θυμόταν από το χωριό μας, για να γνωρίζουν οι νεώτεροι τα ήθη τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας.
Δύο και τρείς φορές το χρόνο και ιδιαίτερα τα καλοκαίρια έδινε το παρόν στο ΑΡΤΙΚΙ σμίγοντας με πολλούς φίλους και συγγενείς, αναπολώντας και ξαναζώντας παλιές αξέχαστες αναμνήσεις.
Ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στα δύσκολα μετακατοχικά χρόνια στην Κυπαρισσία το 1960, εισήχθη με εξετάσεις στη ΣΤΥΑ της Πολεμικής Αεροπορίας.
Παρακολούθησε επιμορφωτικά Σχολεία στο Τέξας των ΗΠΑ, για Πυραυλικά Συστήματα, στη Δ.Γερμανία ως Μηχανοσυνθέτης Αεροπλάνων, κάτι που του προσέφερε ιδιαίτερη Υπηρεσιακή καταξίωση.
Υπηρέτησε ως Μηχανικός Αεροπλάνων σε πολλά αεροδρόμια όπως στη Σούδα , Ελευσίνα, Σκύρο και στο Επιτελείο του Αρχηγείου.
Μετά την αποστρατεία του, με τον βαθμό του Αντισμηνάρχου, απασχολήθηκε λίγα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και σε τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους και όλοι τον εκτιμούσαν και αγαπούσαν.
Ο θάνατος του μας συγκλόνισε όλους γιατί συνέβη σε σύντομο χρονικό διάστημα από την επάρατη νόσο και ιδιαίτερα τη σύζυγό του Βιβή το γιό του Τάκη, τη κόρη του Εύη, το γαμπρό του Νίκο και τα εγγόνια του Μαίρη, Σπύρο, Γιάννη και Θεοφάνη που υπεραγαπούσε.
Έγινε μόνιμος συγκάτοικος…. της ουράνιας και μακάρειας πολιτείας, για να βρεθεί κοντά στους γονείς και στα άλλα προσφιλή και συγγενικά μας πρόσωπα.
Πριν από ένα μήνα η οικογενειά του μετέφερε τα οστά του στο κοιμητήριο ΑΡΤΙΚΙΟΥ, για να βλέπει η πνευματική ψυχή του το χωριό που μεγάλωσε και το σπίτι που γεννήθηκε.
ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΔΕΛΦΕ
<Θα σε θυμόμαστε πάντα και η σκέψη μας, θα σε συνοδεύει στην ουράνια κατοικία σου.
Το χαμόγελό σου, η εγκαρδιότητα , η συμπαράσταση που ένιωθα και η προστασία σου σε όλη μου τη ζωή, δεν τα ξεχνώ.
Θα μείνεις υπόδειγμα ειλικρινούς αδελφικής αγάπης, γιατί δεν θυμάμαι ποτέ ούτε υπερτονικές λέξεις σαν μεγαλύτερός μου να εκφράσεις.
Ακόμη για την ιδαίτερη μέριμνα της υγείας των γονέων μας από την οικογένειά σου, όταν έμειναν μόνοι στο χωριό και εγώ δεν είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά για να μπορώ να βοηθήσω.
Αιωνία σου η Μνήμη.
Έχεις την υψηλότερη θέση στην ψυχή μας>.
Ο Αδελφός σου Δημήτρης

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΓΑΪΤΑΝΑΡΟΥ, ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΟΥ ΕΦΟΠΛΙΣΤΗ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ.

Έφυγε από τη ζωή ο εφοπλιστής Αριστομένης ΚαραγεώργηςΚΗΔΕΥΤΗΚΕ Ο ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ

Σήμερα Παρασκευή 16 Μαΐου και ώρα 16:00 κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Βουλιαγμένης και στον Ιερό Ναό Άγιο Βασίλειο, ο γνωστός Μεσσήνιος εφοπλιστής Αριστομένης Καραγιώργης, παρουσία πλήθους κόσμου με πολλές δεκάδες στεφάνια και όλης της εφοπλιστικής κοινωνίας Ελλάδας με επικεφαλής τον πρόεδρό της, ο οποίος μίλησε για την προσφορά του εκλιπόντος στην εμπορική ναυτιλία και τις προσφορές του ως πρόεδρος των εφοπλιστών που είχε διατελέσει για πολλά χρόνια. Ο προϊστάμενος του εργατικού και διοικητικού προσωπικού της εταιρείας «Καραγιώργη» Κώστας Γαλανόπουλος, κατά τον επικήδειο λόγο του ανάπτυξε τα διοικητικά του προσόντα, και την καλοσύνη του προς τους εργαζομένους. Επικήδειο λόγο εκφώνησε ο αδελφικός του φίλος, συμπατριώτης μας Λυκούργος Γαϊτανάρος, ο οποίος μίλησε για τις προσφορές του στη Μεσσηνία και την ιστορία της οικογένειας Καραγιώργη που ξεκίνησε από το Κεντρικό της Μεσσηνίας και έφτασε στην πρώτη θέση των εφοπλιστών της Ελλάδας. Η νεκρώσιμος ακολουθία έκλεισε με την ομιλία του Αρχιμανδρίτη του Ναού και γνωστό επί σειρά ετών της οικογενείας Καραγιώργη, γνωρίζοντας τις προσφορές της οικογενείας, επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του κ. Γαϊτανάρου, τον οποίο και συνεχάρη για την πλήρη ανάλυση των προσφορών του Αριστομένη Καραγιώργη, τα οποία αναφέρονται στον επικήδειο λόγο του, ο οποίος παρατίθεται παρακάτω.

Φίλτατε Αριστομένη,
Το άκουσμα του θανάτου σου λύπησε ολόκληρο το Μεσσηνιακό λαό και ιδιαίτερα αυτούς που συνεργάσθηκες. Το πέρασμά σου θα μείνει αξέχαστο και οι προσφορές σου μεγάλες σ’ όλους τους τομείς. Συνεργαζόμενος με τον αείμνηστο πατέρας σου μπαρμπα – Μιχάλη που ξεκινήσατε από το Κεντρικό της Μεσσηνίας φτάσατε την οικογένεια Καραγιώργη στα υψηλότερα ύψη της εφοπλιστικής κοινωνίας και αφήσατε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Εμείς οι Μεσσήνιοι νιώθουμε υπερήφανοι γιατί είμαστε συμπατριώτες. Τη στιγμή αυτή οι καμπάνες του χωριού σου χτυπούν πένθιμα για το θάνατο σου αγαπητέ Μένη, που τόσα είχες προσφέρει και πολύ είχες αγαπήσει τους συγχωριανούς σου. Οι προσφορές σου δεν είναι μόνο στο χωριό σου αλλά σε ολόκληρη τη Μεσσηνία.
Στην περίοδο των σεισμών εσύ με το Mediterana Sky και ο αείμνηστος μπαρμπα – Γιάννης Λάτσης με το πλοίο Μαριάννα, φιλοξενήσατε για πολύ καιρό τους σεισμόπληκτους της Καλαμάτας, ολόκληρες οικογένειες.
Εσύ διέθεσες τις εισπράξεις μιας κρουαζιέρας του κρουαζιερόπλοιου Ναυαρίνο και αγόρασε ο Εμπορικός Σύλλογος το ακίνητο που έχει σήμερα. Στα τρία πλοία Mediterana – Sky – Sea και με το κρουαζιερόπλοιο Ναυαρίνο με προσωπάρχη τον αείμνηστο ναύαρχο Λάκη Τζαβάρα, είχες προσλάβει ως πλήρωμα 200 Μεσσήνιους και αξιοποίησες πάρα πολύ τη γραμμή Πάτρα – Αγκόνα και είχες προσλάβει ακόμα τους 120 εργάτες στα εμπορικά πλοία σου. Επίσης, είχες αγοράσει μια τεράστια έκταση περίπου 1100 στρέμματα για την ίδρυση ναυπηγείων, πληρώνοντας όλη την αξία της γης στους παραγωγούς για να τους βοηθήσεις. Και είχες δώσει εντολή στους αντιπροσώπους σου Ιωάννη Γιαννόπουλο, Ιωάννη Αποστολάκη, Χαρακιάδη να ικανοποιούν τους πωλητές χωρίς καμιά απαλλοτρίωση για να συμπληρωθεί η έκταση.
Δυστυχώς η επέκταση δεν πραγματοποιήθηκε και αυτή η έκταση πουλήθηκε στον αείμνηστο και αναμορφωτή της Μεσσηνίας, αξέχαστο καπετάν – Βασίλη Κωνσταντακόπουλο, που ο άνθρωπος αυτός με τα έργα του έκανε γνωστή τη Μεσσηνία σ’ όλο τον κόσμο.
Εγώ προσωπικά που υπήρξα αδελφικός και στενός σου φίλος, δεν θα ξεχάσω ποτέ ως πρόεδρος και φίλαθλος της ομάδας της Μαύρης Θύελλας, τις προσφορές σου στην ομάδα, που χάρις σε σένα και ορισμένους άλλους γράψαμε τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ιστορία.
Δεν είναι μόνο αυτά, είναι και άλλες πολλές οι προσφορές σου, που χρειάζεται πολύς χρόνος για να τις αναφέρουμε. Η παρουσία σου και η συμπαράστασή σου ήταν θετική και πολύ μεγάλη σ’ όλα τα θέματα της Μεσσηνίας όταν σε χρειάστηκε, γι’ αυτό σήμερα θα έπρεπε να παρευρίσκονται και να σε αποχαιρετήσουν όλοι οι Μεσσήνιοι για τελευταία φορά, τον αγαπητό συμπατριώτη τους Αριστομένη, αλλά δυστυχώς ο κόσμος ξεχνάει πολύ γρήγορα και ιδιαίτερα οι Μεσσήνιοι που είναι γνωστοί ότι έχουν προίκα την αχαριστία.
Φεύγεις πικραμένος από τη ζωή από πολλά θέματα και περισσότερο επειδή έχασες το αγαπημένο σου τέκνο Μιχαλάκη σε πολύ μικρή ηλικία. Και έπαθες και συ το ίδιο που έπαθε και ο Αρ. Ωνάσης, που μετά από αυτά τα ατυχήματα κλείσατε τη ζωή σας.
Σου έφερα λίγο χώμα από τη Μεσσηνία να το πάρεις μαζί σου, που τόσο την αγάπησες και τη βοήθησες.
Παρηγοριά στους δικούς σου και να είναι ελαφρύ το χώμα της Βουλιαγμένης που σε λίγο θα σε σκεπάσει.
Καλό σου ταξίδι.

Λυκούργος Γαϊτανάρος

KAΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗ, ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ.

Πλήρης χρόνων, όπως γράφουνε συνήθως σε επικήδειους, αλλά και με τις καλύτερες αναμνήσεις από την ύπαρξή σου. Η αγάπη των συγχωριανών σου φάνηκε στο ξεπροβόδισμά σου, η αγάπη των δικών σου ήταν γραμμένη στα μάτια τους. Ένα χαιρετισμό σου ζήτησα να δώσεις στον αδελφό σου και …δικό μου αδελφό τον Γιάννη. Μαζί του δέθηκα σαν κατέβηκα στο Κοπανάκι και απ΄ αυτόν δέθηκα και με όλη την οικογένεια.

Μιλάω για τον Γιώργη Χαραλαμπόπουλο, γιο του μπάρμπα Τάση, που σήμερα στο Κοπανάκι, αποχαιρετίσαμε μαζί με τους δικούς του. Καλοτάξιδος φίλε μου.

Πέθανε ο Λάκης Παππάς. Έφυγε η φωνή των μπουάτ …

Πέθανε ο Λάκης Παππάς

Κάπως έτσι συνήθιζαν να αποκαλούν τον Λάκη Παππά όσοι γνώρισαν τα τραγούδια του σπουδαίου ερμηνευτή.

Γεννημένος στην Πρέβεζα το 1938 ο Λάκης Παππάς ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει κιθάρα, καταφέρνοντας μερικά χρόνια αργότερα να σταθεί δίπλα σε σπουδαίους δημιουργός και στη συνέχεια να χαρακτηριστεί ως ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του το Νέου Κύματος.  

Όπως αναφέρει Το Τμήμα Πολιτισμού ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ : «Έφυγε η πιο βελούδινη φωνή του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού και ένας υπέροχος άνθρωπος. Στην περίπτωση του Λάκη Παππά, ο στίχος, η μελωδία και η αναπνοή του ερμηνευτή μπορούσαν να γίνουν ένα. Από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές θεατρικών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, στην «Οδό Ονείρων”, στον “Ματωμένο Γάμο” του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη ».

Έκανε την πρώτη του καλλιτεχνική εμφάνιση το 1959, ενώ αναδείχθηκε στον καλλιτεχνικό χώρο με την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος και ήταν από τους πρώτους που διέγνωσαν το ταλέντο του στην κιθάρα και την ερμηνεία, τον «Ματωμένο Γάμο» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα πάλι σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη (μουσική: Μάνος Χατζιδάκις).

Απλός, λιτός. Kάτοικος Πατησίων και λάτρης της πόλης. Η είδηση ​​για το θάνατό του δημοσιεύτηκε στο χώρο ΤΟΥ Γιάννη Πετρίδη  εδω .  

Γιατί τραγουδάτε κ Παππά? Τον είχαν ρωτήσει:. ». Από παιδί έχω κάνει πολλές δουλειές και το τραγούδι προέκυψε τυχαία Όμως είδα ότι είναι κάτι που με εκφράζει και με τονώνει ψυχικά και έτσι νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο Τελικά είναι τρόπος ζωής . ” απάντησε.  

- See more at: http://left.gr/news/pethane-o-lakis-pappas#sthash.8cN1QOX0.dpuf

Σύντροφε και φίλε Κώστα Πολυχρονόπουλε, σε ευχαριστούμε για όλα, θα σε θυμόμαστε για πάντα !!! Λίγα λόγια αποχαιρετισμού από τη Ζωή Πετροπούλου.

Εκ μέρους των συναδέλφων και φίλων σου οφείλω δυο λόγια να τα πω.
Λόγια βγαλμένα από ψυχή και όχι μεγαλοστομίες, που δεν σου άρεσαν άλλωστε ποτέ.
Εκείνο που θα μας λείψει περισσότερο από εσένα Κώστα δεν είναι η προθυμία σου, η εργατικότητα, το φιλότιμο που αδιαμφισβήτητα διέθετες.
Αυτό που χάσαμε είναι το άρωμα από δυόσμο και γιασεμί , την αύρα της γειτονιάς .
Η ψυχή σου πάντα θα τριγυρίζει στα καλντερίμια της Πάνω Πόλης που τόσο λάτρευες …
Από μικρό παιδί στα βάσανα και στη σκληρή δουλειά , ζυμώθηκες από νωρίς μες στη ζωή και το νυχτέρι .
Μεροδούλι , μεροφάι πάλεψες πάνω απ’ όλα με τιμιότητα .
Ο λόγος σου ήταν αντρίκιος , είχες αυτό που λέμε μπέσα.
Παιδί φτωχό , πάνω απ’ όλα λαϊκό και αυθεντικό , αλλά και μερακλής μεγάλος!
Πάλεψες σκληρά και τα κατάφερες .
Η προσφορά σου στο Δήμο ανεκτίμητη .
Όλος ο κόσμος λέει για σένα τα καλύτερα λόγια , όλους τους εξυπηρετούσες ,δεν είπες ποτέ σε κανένα όχι. Πρόθυμος πάντα να βοηθήσεις : το πολίτη, το συνάδελφο, τον αιρετό.
Πέτυχες Κώστα, οι κόποι κι ο αγώνας σου δεν πήγαν στράφι, πέτυχες.
Κι αν έφυγες νωρίς από κοντά μας – πράγμα περισσότερο άδικο για σένα, για να χαρείς τα νιάτα και τη λεβεντιά σου – θα έχουμε πάντα στο μυαλό μας το δίδαγμά σου, τη στάση ζωής σου …και δε θα πάρεις μαζί σου κάτω απ’ το χώμα παρά μόνο τη πίκρα ενός ατέλειωτου τραγουδιού…
Σε ευχαριστούμε για όλα !!
Θα σε θυμόμαστε για πάντα !!!
Σύντροφε και φίλε Κώστα !!!!

Ράγισαν και οι πέτρες στο στερνό αντίο για τον 51χρονο μηχανικό Κ. Πολυχρονόπουλο. (Από το Θάρρος).

 

Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, άνθρωπος της καλής παρέας και ά ... νη υπέστη βαρύ εγκεφαλικό που του στοίχισε τη ζωή του

Βουβός θρήνος και οδύνη χθες το μεσημέρι στην Κυπαρισσία, όπου στον Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου τελέστηκε, από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομο, η νεκρώσιμη ακολουθία για τον 51χρονο μηχανικό του Δήμου Τριφυλίας, Κώστα Πολυχρονόπουλο.
Ο Κώστας άφησε την τελευταία του πνοή προχθές το μεσημέρι στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου του Ρίου, όπου νοσηλευόταν μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το πρωί της Παρασκευής 21 Φεβρουαρίου. Την προηγούμενη μέρα, δηλαδή, της Τσικνοπέμπτης, οπότε στο αίθριο του Δημαρχείου Φιλιατρών μαζί με τους συναδέλφους και φίλους του, γεμάτοι ζωντάνια, κέφι και χαρά, τσίκνισαν για την ημέρα.
Ο Κώστας ήταν πραγματικός αγωνιστής. Από μικρός στη βιοπάλη και το μεροκάματο. Σπούδασε και δούλευε για να προσφέρει στην οικογένειά του. Διορίστηκε στο Δήμο Αετού και από το 2011 υπηρετούσε στο Δήμο Τριφυλίας. Ακέραιος χαρακτήρας, ευγενικός, άνθρωπος με αληθινό χαμόγελο, με καλοσυνάτη καρδιά και εργατικός.
Τον καλό συνάδελφο και φίλο αποχαιρέτησε εκ μέρους των συναδέλφων του στο Δήμο Τριφυλίας η Ζωή Πετροπούλου, ενώ για την προσωπικότητα και την τραγική απώλειά του μίλησε ο δήμαρχος Τριφυλίας, Κώστας Κόλλιας.
Πλάι στο δικό τους άνθρωπο, ήταν ο αδερφός του και οι οικείοι του.
Οδυνηρός ο τελευταίος αποχαιρετισμός και μία η υπόσχεση όλων, πως θα ζει πάντα στις καρδιές τους.
Η.Γ.

- See more at: http://tharrosnews.gr/news/content/%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CF

Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.

KOSTAS ANVΚαλό ταξίδι φίλε μου Κώστα. Χθες  στις 4 το μεσημέρι περίπου, ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, ο μηχανικός του Δήμου μας,  μας αποχαιρέτισε για πάντα. Άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο του Ρίου. όπου νοσηλευόταν μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.  

Σήμερα το μεσημέρι στις 2,30, θα τον αποχαιρετίσουμε στο νεκροταφείο της Πάνω Πόλης της Κυπαρισσίας.

ΘΛΙΨΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟΝΕΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΗ. ΚΑΤΕΛΗΞΕ Ο ΤΑΚΗΣ ΓΚΟΓΚΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΡΙΦΥΛΙΑΚΟΥ. ΝΕΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ. ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ.

Η νεκρώσιμη ακολουθία για τον άτυχο Παναγιώτη Γκόγκα θα τελεστεί την Κυριακή 2 Μαρτίου το πρωί στις 11 η ώρα στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Καλό Νερό.

Νεκρός απο τροχαίο το αγαπημένο παιδί του Καλονερου και Πρόεδρος του ΠΑΟ Καλού Νερού. 

Συγκλονισμένος είναι ο ποδοσφαιρικός κόσμος της ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ και η κοινωνία του Καλονερου απο το θανατηφόρο τροχαίο που σημειώθηκε κατω από άγνωστες συνθήκες στην Εθνική Οδό Τσακώνα –Καλό Νερό στο ύψος του Κοπανακίου πριν την διασταύρωση με το χωριό Αρτικι.
Νεκρός είναι ο νεαρός 43αχρονος πρόεδρος του ΠΑΟ Καλού Νερού Παναγιώτης Γκόγκας ο οποίος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Κυπαρισσίας αλλά ήταν αργά. Στο νοσοκομείο που γέμισε απο κόσμο φθάνουν διαρκώς φίλοι, γνωστοί και πλήθος κόσμου με το αναπάντητο ερώτημα ΓΙΑΤΙ να μένει στα βουβά χείλη όλων…Το ευτύχημα είναι, πως  η σύζυγός του και το παιδί του, που επέβαιναν του αυτοκινήτου, τραυματίσθηκαν πολύ ελαφρά και δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο.

 Το αυτοκίνητο που οδηγούσε έφυγε από την πορεία του πάνω σε στροφή με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του. Το αυτοκίνητο εκινείτο με κατεύθυνση προς Κυπαρισσία και την ώρα του δυστυχήματος έβρεχε.

http://radio936.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html

Η ανακοίνωση της Αστυνομίας για το θανάσιμο τραυματισμό του 44χρονου Παναγιώτη Γκόγκα.
 
Χθες (28.2.2014) το βράδυ, στο 50ο χλμ της Εθνικής Οδού Καλαμάτας-Πύργου, Ι.Χ. επιβατηγό όχημα που οδηγούσε 44χρονος ημεδαπός συγκρούστηκε με Ι.Χ. επιβατηγό όχημα που οδηγούσε 27χρονος ημεδαπός. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης, ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του 44χρονου και ο τραυματισμός συνολικά τεσσάρων (4) ατόμων, ενός (1) 27χρονου ημεδαπού,  ενός (1) 7χρονου ημεδαπού, καθώς και δύο (2) ημεδαπών γυναικών, ηλικίας 35 και 23 ετών, που επέβαιναν στα δύο οχήματα.  Προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Τροχαίας Κυπαρισσίας.  – See more at: http://www.tharrosnews.gr/news/content/44%CF%87%CF%81%CE%BF

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΤΑΞΕΙΔΙ!!!!!!!!

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας

σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΝΑΙ! ΚΑΙ ΗΣΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!!!!!!

αιώνια κοντά μας θά’σαι…

Γιώργος @ Μπίλλυ Κολοκοτρώνη

ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ. ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ.

Πέθανε ο Σάκης Μπουλάς

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος τραγουδιστής και ηθοποιός, Σάκης Μπουλάς, ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα έδινε μάχη με την επάρατη νόσο.

Πέθανε ο Σάκης Μπουλάς

Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, δίνοντας μάχη για τη ζωή του. 

Η συνέχεια:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63967002

ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ 7.948 ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ) – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1995

1-540f058c78

“Οι νεκροί στρατιώτες του Ελληνοϊταλικού μετώπου βρίσκονται παντού. Στην Τρεμπεσίνα και το Πόγραδετς, στο 731 και στην Κλεισούρα, στα υψώματα Μπούμπεσι, και στην πεδιάδα του Βούρκου. Στο Μάλι Σπατ και την Κορυτσά.
Ενταφιασμένοι όπως-όπως, κατά την διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, πολλοί άταφοι, απλά σκεπασμένοι από το χιόνι. Ο πλήρης κατάλογος οπλιτών και αξιωματικών – 7,948 ψυχές – που έπεσαν κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-1941 εντός του αλβανικού εδάφους.

Νίκος Κούνδουρος: “Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε”. Αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο.

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. «Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ’ ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν’ αρχίσω, μόνος τελείως, μ’ ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ’ ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ’ αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: ‘Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις’, λέει. ‘Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: ‘Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις’. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος. 

Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: “Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε”. Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

 Ο Βασίλης Βέγγος, γιος του ηθοποιού, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του, μιλά στο φακό του Σολδάτου (Ένας άνθρωπος παντός καιρού), για τον πατέρα του. «Στην Κατοχή, ο παππούς ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά, όταν ο πατέρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία,  να πάει βεβαίως στη Μακρόνησο», λέει. Και συνεχίζει: «Θα έλεγα ότι ο πατέρας θα πρέπει να είναι από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός, που η Μακρόνησος του ‘έκανε καλό’, μακροπρόθεσμα. Γιατί αν δεν είχε πάει στη Μακρόνησο, δε θα είχε γνωρίσει το Νίκο Κούνδουρο, και κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν μέχρι και σήμερα ένας πάρα πολύ καλός κατασκευαστής δερμάτινων ειδών (.) Εκεί κάποια στιγμή γνωρίστηκαν με το Νίκο Κούνδουρο και έκαναν κάποια σκετσάκια για τις γιορτές. Οπότε ο Νίκος, όταν απολύονταν σαν, του είπε: «Θανάση, κάποια στιγμή, θα κάνουμε ταινία και θα σε φωνάξω και σένα να πάρεις μέρος», έτσι κι έγινε. Ο πατέρας, βέβαια, όταν απολύθηκε, επέστρεψε στην κανονική του δουλειά, κάπου στο Μοναστηράκι, αν θυμάμαι καλά, και ξέχασε τελείως την ιστορία του Κούνδουρου, ώσπου κάποια στιγμή, όταν ο Νίκος ετοιμαζόταν να γυρίσει την πρώτη του ταινία, τη ‘Μαγική Πόλη’, τον φώναξε (.)».

Διαβάστε όλο το αφιέρωμα, αξίζει τον κόπο: http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_thanasis_veggos.html

ΥΓ: Ευχαριστώ την Σόνια, που μου   θύμισε τον αθάνατο Θανάση.

ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ Η ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ, ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ.

Μου έλεγε η μητέρα μου η συχωρεμένη “ήταν η …γιαβουκλού του αδελφού μου του Γιώργη” έφυγε και μπάρμπας μου και όταν τον είχα ρωτήσει μ’ απάντησε “ρε 10 χρονών ήτανε, μου την πήρε ο Μπιθικώτσης”. Θεός σχωρέστην την αγαπημένη μας στην Πάτρα και σ’ όλη την Ελλάδα.

Πέθανε η Πόλυ Πάνου

Η Πόλυ Πάνου είναι μια ολόκληρη ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Μια ιστορία βιωμένη βαθιά από μια τραγουδίστρια που μετέφερε στην ερμηνεία της, τα βιώματά της, την ιδιοσυγκρασία της αλλά και την θέλησή της να κάνει αυτό που αγαπά.

Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τη γενέθλια ημέρα αυτή. Χρειάστηκαν μόνο δέκα χρόνια για να ανέβει στο πάλκο. Κοριτσάκι πράμα, σε ηλικία 10 ετών παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό. Στην Πάτρα φυσικά. Εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος και η Πόλυ Πάνου τραγούδησε το «Συλβάνα, Συλβάνα μου τρελή πεθαίνω για ένα σου φιλί». Πήρε το πρώτο βραβείο ανάμεσα σε 260 παιδιά. Ένα χρόνο μετά πήρε ένα ακόμη… βραβείο την φορά αυτή από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Ο τελευταίος είχε επισκεφθεί την Πάτρα, το 1951 με την λαϊκή του ορχήστρα. Είχε μαζί του την Εβελίνα,την τραγουδίστρια της κομπανίας. Τσακώθηκαν όμως και έφυγε και φυσικά έπρεπε παρόλο που δεν ήταν εύκολο να βρει άλλη. Τι σου είναι η ζωή όμως καμιά φορά. Ο sir όποτε επισκεπτόταν την Πάτρα πήγαινε σε συγκεκριμένο κουρείο, κοντά στο σπίτι της Πόλυς. Ο κουρέας φίλος του Γρηγόρη Μπιθικώτση του μίλησε για την μικρούλα που έχει καλή φωνή και ο τραγουδιστής πήγε σπίτι της να την βρει. Εκείνη όμως ήταν στο σχολείο. Ο Γρηγόρης περίμενε, η μητέρα της του επέτρεψε να την περιμένει άλλωστε. Και κάποια στιγμή βλέπει ένα μικρό παιδί, ψηλό, αδύνατο, καχεκτικό με σοσόνι και σχολική τσάντα να περνάει το κατώφλι της πόρτας. Η πρώτη του εντύπωση δεν θα ήταν και η καλύτερη. Η δεύτερη όμως τα άλλαξε όλα. Του τραγούδησε δύο κομμάτια του Τζουανάκου. Ο Μπιθικώτσης, την βάφτισε Πόλυ Πάνου (Πολυτιμή Κολιοπάνου) και γυρνώντας στην μητέρα της της λέει, «έχεις ένα παιδί που έχει χρυσό λαρύγγι και θα σώσει την οικογένειά σου. Θα μου την δώσεις να την πάρω στο κέντρο που τραγουδάω;», Με τα πολλά την έπεισε την μάνα της, έραψε και δύο φορεματάκια και το «παιδί θαύμα» εμφανίζεται με απόλυτη επιτυχία στο μαγαζί. Πατημένο πήγαινε…

Ακολούθησε περιοδεία στο Αγρίνιο με την ίδια επιτυχία, επιστροφή στην Πάτρα και βαλίτσες για Αθήνα. Όχι τόσο εύκολα αλλά ανάγκα και η μάνα πείθεται. Μάνα και κόρη στην πρωτεύουσα, φιλοξενούνται στο σπίτι του Γρηγόρη επί έξι μήνες και κάπου εκεί, τον Σεπτέμβριο του 1952 περνάει την πόρτα της Κολούμπια. Ιεροεξεταστής ο Μηλιόπουλος, που είχε διώξει τον Καζαντζίδη επειδή μιμόταν (στην αρχή) τον Τσαουσάκη και δεν του άρεσε. Την Πόλυ Πάνου δεν την έδιωξε αλλά και την βάφτισε και αυτός, ως την «Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού».

Η πορεία της με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση σε αυτά τα πρώτα βήματά της είναι άρρηκτα δεμένη. Το πρώτη της τραγούδι ήταν το «Πήρα την στράτα την κακιά» σε μουσική του Γρηγόρη. Κυκλοφόρησε σε δίσκο των 78 στροφών. Δεν έγινε όμως μεγάλη επιτυχία. Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες ήταν το «Ένα σφάλμα έκανα», το «Δαχτυλίδι», «Τα αδέρφια δε χωρίζουνε», «Να πας να πεις της μάνας μου»…

Σε όλη της τη ζωή λοιπόν η Πόλυ Πάνου δεν έκανε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από να υπηρετήσει το λαϊκό τραγούδι. Με μπέσα και μαγκιά, χωρίς φρου και φρου και αρώματα, κυρία μιας άλλης εποχής που σήμερα δεν υπάρχει. Η Πόλυ Πάνου, τραγούδησε την αγάπη, τον έρωτα, την καθημερινότητα, την ζωή με άλλα λόγια. Η Πόλυ Πάνου όπως έχει δηλώσει και σε μια συνέντευξή της «πριν και πάνω από όλα τραγούδησα για τον εαυτό μου. Σε εμένα έδινα και δίνω πάντα λογαριασμό».

Ισως για αυτό ακόμη και σήμερα ο κόσμος συνεχίζει να τραγουδά κομμάτια που φέρουν την υπογραφή της ίδιας στην ερμηνεία όπως μεταξύ άλλων είναι τα  «Μες την πολλή σκοτούρα μου», «Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι», «Τι σου κανα και πίνεις», «Αλλα μου λεν τα μάτια σου», «Ενα σφάλμα έκανα», «Πάρε το δαχτυλίδι μου». Αλλωστε όπως είχε δηλώσει και η ίδια η νεολαία, ακούει ότι ακούει στη μουσική και το τραγούδια αλλά πάντα γυρίζει στο λαϊκό τραγούδι.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=532221

Aπό τα Ψηλαλώνια της Πάτρας στην κορυφή του ελληνικού τραγουδιού.

.

Κι αυτός ο κόμπος όλο μεγαλώνει… του Κώστα Φουρίκου. Killah P (the Dogo Argentino) – Για το καλό μου –

Ξημέρωσε και ξέρεις ότι μετράμε έναν λιγότερο σήμερα. Παύλος Φύσσας ή αλλιώς Killah P. Ετών 34. Αντιφασίστας. Μουσικός. Ένας από μας. Και τώρα πια δεν αναπνέει. Η καρδιά του σταμάτησε από χέρι φασίστα. Κι εσύ σκέφτεσαι όλα αυτά που έπρεπε να ‘χουν γίνει και δεν έγιναν. Κι αυτόν τον κόμπο που όλο μεγαλώνει.

Το είχες προβλέψει βέβαια. Οι εκτιμήσεις είχαν γίνει έγκαιρα. «Η φασιστική βία θα κλιμακωθεί». «Μαχαιρώνουν, χτυπάνε, τραυματίζουν, κάποια στιγμή θα γίνει το κακό». Όμως συνήθιζες, ξόρκιζες ανέξοδα το κακό κι ας μην το παραδεχόσουν. Και τώρα… Ένας από μας. Που τα μάτια του έκλεισαν χωρίς να δουν το όνειρο ζωντανό. Τον αναγνώρισαν φασίστες σε μια καφετέρια λέει κι έτσι απλά του πήραν τη ζωή. Το είχες προβλέψει. Όμως τώρα έγινε. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

 

Γιατί μόνο τις κοίταζες τις ειδήσεις για τα τόσα άδεια σπίτια, τις γεμάτες βιτρίνες, τα γεμάτα ράφια των σουπερμάρκετ. Και δίπλα σου μετανάστες κι Έλληνες απόκληροι στοιβάζονταν σε τρύπες κι ωθούνταν στο περιθώριο, στην παρανομία, στο σκοτάδι. Και μετά εμφανίζονταν τα σκουλήκια για να κάνουν πολιτική με τον πόνο το δικό σου και του διπλανού σου. Να τον κατηγορήσουν και να σπείρουν το μίσος. Για να φυτρώσει κι άλλος πόνος. Και συ τους άφησες. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί δεν έκανες την ανάγκη, ιστορία. Δεν ύψωσες τη συλλογικότητα στο βάθρο που της πρέπει, να την κάνεις αλληλεγγύη για την τροφή, για την επιβίωση, για τον πολιτισμό. Να την κάνεις στέκια και κοινότητες αλληλοβοήθειας για όλους κι άφησες τα σκουλήκια να κάνουν τις κρατικές επιχορηγήσεις, «συσσίτια μόνο για Έλληνες». Και να απλώνουν κι άλλο το μίσος.  Και γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί η ανεργία σαν τέρας μεγάλωσε και συ άφησες αυτούς που την προκαλούν να τη χρεώνουν στους πιο αδύναμους , αυτούς που κρατάν στη δούλεψή τους με τους πιο εξευτελιστικούς κι απάνθρωπους όρους . Και τα σκουλήκια εμφανίστηκαν ξανά, ουρλιάζοντας «δουλειά μόνο για Έλληνες». Για Έλληνες που να δουλεύουν με τους ίδιους γαμημένους, εξευτελιστικούς όρους. Κι εσύ δεν κατάφερες να εξηγήσεις το έγκλημα και την κοροϊδία. Και γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί άφησες την πατρίδα να γίνει βρισιά και όπλο στα χέρια των δολοφόνων. Τον τόπο που μεγάλωσες κι αγάπησες, τους φίλους  και τις αναμνήσεις σου, τη γειτονιά, τους δρόμους και την πόλη σου να τη βρωμίσουν και να την κάνουν θεωρίες συνωμοσίας, μεγάλες ιδέες και αλυτρωτικές φαντασιώσεις οι λιγόψυχοι. Μια πατρίδα που πρέπει να κατακτήσει, να ταπεινώσει, να νικήσει και να σκοτώσει τους άλλους, τους ξένους, τους δήθεν εχθρούς. Και ξέχασες ότι κι εκεί έχει ανθρώπους με τον ίδιο πόνο, τα ίδια προβλήματα, τα ίδια άγχη και τα ίδια όνειρα. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί δεν κατανόησες βαθιά τον κίνδυνο. Και δεν οργάνωσες την αυτοάμυνα. Δε συντόνισες αποφασιστικά όπως έπρεπε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις. Την ίδια στιγμή που το κράτος κι η ψευτοδημοκρατία έδειχναν το αληθινό τους πρόσωπο κι οργάνωναν τους κρατικούς και παρακρατικούς στρατούς τους, εσύ κωλυσιεργούσες, δείλιαζες, έβρισκες δικαιολογίες κι αργοπορούσες. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

18 Σεπτέμβρη του 2013. Και μη βιαστείς να λυτρωθείς απ’ τον κόμπο αυτό αδερφέ μου. Χρησιμοποίησε τον. Όχι πια, γι αυτά που δεν έγιναν. Αλλά γι αυτά που πρέπει να γίνουν από σήμερα κιόλας. Κάνε τον κόμπο, όρκο και οργή. Εκδίκηση και τιμωρία. Φλόγα και καταστροφή. Για τους μαχαιροβγάλτες και γι αυτούς που τους όπλισαν. Αυτούς που έχεις αφήσει να σε διαφεντεύουν με εκβιαστικά διλήμματα και με το φόβο. Για τους πολιτικούς της κυβέρνησης και τους ειδικούς των μέσων ενημέρωσης. Τους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές. Αυτούς που σου κλέβουν την ανάσα λίγο λίγο.

Και μόνο τότε, όταν τους καταστρέψεις, άσε τον κόμπο να λυθεί αδερφέ μου. Γιατί τότε θα μπορείς ξανά να δημιουργήσεις απ ‘ την αρχή αυτόν τον κόσμο. Με ισότητα, ελευθερία και κοινοκτημοσύνη. Χωρίς φασίστες και θάνατο. Χωρίς αφεντικά κι ανεργία. Τότε που λέξεις και έννοιες σαν και αυτές: απροσάρμοστοι – καταπίεση – μοναξιά – τιμή – κέρδος – εξευτελισμός θα ‘ναι φυλαγμένες μόνο για το μάθημα της ιστορίας. Και τότε θα ξέρεις ότι ο Παύλος κι ο Θανάσης, ο Αλέξης, ο Μιχάλης κι ο Νίκος δε φύγαν άδικα.  Ότι ξαναζούν μέσα από μια τέτοια καταστροφή κι από μια τέτοια δημιουργία. Και σου χαμογελάνε από κει ψηλά με τη γροθιά τους σφιγμένη κι υψωμένη στον αέρα…

Παύλος Φύσσας/ Killah P. Ετών 34. Αντιφασίστας. Αθάνατος!

Εχει και συνέχεια: http://ilesxi.wordpress.com/2013/09/18/1

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη …γυναίκα. “Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς μου” είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

Γίνε & εσύ κρίκος στην ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης,προσφοράς & αλληλεγγύης

 

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν ζει η μητέρα σου ………. Απόλαυσε τη στιγμή.

Εάν δεν ζει …………………….. Να τη θυμάσαι.

Εάν έχεις μητέρα ……………. Προώθησε αυτό κείμενο.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!

Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ: ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ. ΠΟΙΟΥΣ ΕΦΑΓΕ Η …ΜΑΥΡΗ ΜΑΡΜΑΓΚΑ;

Το ρεπορτάζ το είχαμε δημοσιεύσει και στο Kopanakinews, τις φωτογραφίες όμως δεν …καταδέχθήκαν να μας τις στείλουν. Κρίμα τα …Αητοβουναίικα αφιερώματα που έχουμε κάνει.

Δεν μπόρεσα ν΄ανέβω, δεν ήθελα ν’ανέβω, είχα τους λόγους μου, δεν έπρεπε να μου στείλουν μερικές φωτογραφίες; Θα μου πείτε μπορείς να τις πάρεις από το επίσημο blog του Αετού. Σωστά και όποιος …κατάλαβε, κατάλαβε (Ένα ..κλικ, μια κοινοποίηση χρειαζόταν).

Θα μπορούσα να σας δώσω μόνο τον παρά κάτω τίτλο και να μην σας …ζάλιζα, αλλά ήθελα να αναφέρω 2-3 πραγματάκια.  Ήταν και ο Σαράντος εκεί που κάποιοι βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν …διασπαστή, ήταν και ο πρώην Δήμαρχος Αετού Δημήτρης Δριμής, μαζί με τον Αγριλαίο ζωγράφο Τάσο Αριδά, ήταν και ο Σάκης Γεωργιόπουλος εκεί, πρώην αντιδήμαρχος Αετού και η Ιωάννα Μαραβελή, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ και πατριώτισσά μας από το Βαρυμπόμπι. Όλους τους έφαγε το …μαύρο σκοτάδι. Ας είναι δείτε μια φωτογραφία που …έκλεψα και τις υπόλοιπες κάνοντας …κλικ εδώ: ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ 2013

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΕΠΑΦΕΣ Η ΚΙΝΗΣΗ “ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ” ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΗΣ Η ΜΑΡΙΑ ΠΟΥ …

PostHeaderIcon Η Μαρία έδωσε τέλος… η συντρόφισσα, η αγωνίστρια, η φίλη Μαρία

September 8th, 2013 | Author: Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Screen Shot 2013-09-08 at 6.51.15 PMΚυριακή πρωι, τηλέφωνο απο συντρόφισσα: Η Μαρία έδωσε τέλος… η συντρόφισσα, η αγωνίστρια, η φίλη Μαρία. Είναι αδύνατο να αποτυπώσει κανείς σε λίγες αράδες εμπειρίες και συναισθήματα.

Αυτό που μας ένωσε απ’ την πρώτη στιγμή ήταν το κοινό μας όνειρο, ότι πού θα πάει, θα τον αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο, στο χέρι μας είναι!

Η Μαρία που ήταν ταγμένη στην επανάσταση, στον αντιφασισμό, στον πολιτισμό, στο κίνημα LGBT και είχε ένα τεράστιο πνευματικό πλούτο, πλούτο που μοιραζόταν μαζί μας καθημερινά στο site της Κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό”, στα facebook του Κυριακάτικου και στις σελίδες “ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ Φασισμός” και “Λέμε Όχι στη Χρυσή Αυγή”, κάνοντάς καθημερινή πράξη την κοινοκτημοσύνη, κάτι που ελάχιστοι επαναστάτες του καναπέ έστω κατανοούν…

Η Μαρία είχε ένα μικρό φούρνο στη Νίκαια, ένα φούρνο που τον πήρε η μπάλα της γαμοκρίσης κι έκλεισε και σύντομα βρέθηκε χωρίς τίποτε, στο δρόμο, σαν ένα φτερό που το χτυπάει ο αέρας από παντού. Με την αλληλλεγγύη συντρόφων και φίλων μπόρεσε να συνεχίσει να στέκεται, να συνεχίσει να ζει. Αλλά δεν άντεξε αυτή την κατάσταση την έτρωγε καθημερινά σιγά σιγά…

Η Μαρία που μέσα από τις απίστευτες προσωπικές της τρικυμίες, ώρες ώρες φάνταζε ακλόνητη σαν βράχος, αλλά ταυτόχρονα είχε τόσο ευαίσθητη, παιδική ψυχή, μας άφησε το Σάββατο 7 του Σεπτέμβρη.

Μαρία μας, Μαράκι μας αγαπημένο, αντί για αντίο, δεσμευόμαστε και σου υποσχόμαστε ότι θα την αλλάξουμε τη ζωή, θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να βγει το όνειρο μας αληθινό, ότι θα παλέψουμε για την ισότητα και την ελευθερία κι ότι θα νικήσουμε ό,τι κι αν γίνει!

Οι σύντροφοι της από την Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ, Η ΛΙΤΣΑ ΛΕΦΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΙΠΕΣΙ, ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Ανεβασμένη η είδηση από την Flerie Kollia.

Ένας νέος άνθρωπος από το χωριό μας δυστυχώς έφυγε από τη ζωή, θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, καλό σου ταξίδι Λιτσάκι !!!

Η είδηση στο Facebook, μου την έστειλε ο κοινός μας φίλος Νίκος Μπάλτας. Το Λιτσάκι, το χαμογελαστό κορίτσι, έφυγε για το μακρινό ταξίδι. Χτυπημένη από την επάρατο, εκεί που ανακαίνιζε το μαγαζί του θείου της του Γιώργου Πορικού, του αξιαγάπητου “Κάβουρα” που έχει …φύγει και αυτός. Τα λόγια είναι περιττά, θλίψη και οδύνη. Στο καλό κοπελιά, να ζήσουν να σε θυμούνται οι δικοί σου και όλοι μας,

Εκδήλωση μνήμης και τιμής για τους ήρωες που έπεσαν στην Κύπρο το ’74, του Ηλία Γιαννόπουλου.

Συγκίνηση για τους ηρωικώς πεσόντες στην Κύπρο το ’74 στο Κρυονέρι

Τελευταία Ενημέρωση: 02/08/2013 09:15

P1020301Εκδήλωση μνήμης και τιμής για τους ήρωες που έπεσαν στην Κύπρο το ’74 πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής στο Κρυονέρι Τριφυλίας, μπροστά στην προτομή του Σαρακιναδαίου καταδρομέα Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
Στην εκδήλωση περίσσεψε η συγκίνηση, με την 103χρονη μητέρα του καταδρομέα που έπεσε ηρωικά στη μαρτυρική Κύπρο, μαυροφορεμένη, μαζί με τα παιδιά της και τις οικογένειές τους, να πενθεί για το παιδί της.
Από ιερείς της περιοχής τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, ενώ στην τραγωδία της Κύπρου και τους Έλληνες ήρωες που έπεσαν για την ελευθερία της αναφέρθηκε ο δημοτικός υπάλληλος και ιστορικός συγγραφέας, Γεώργιος Μασούρας ο οποίος ανέγνωσε και επιστολή του συμπολεμιστή του Παναγιώτη Γιαννόπουλου, Σάββα Καραγιάννη.
Ακολούθησαν καταθέσεις στεφάνων από το δήμαρχο Τριφυλίας Κώστα Κόλλια, τον εκπρόσωπο των Ενόπλων Δυνάμεων, υπολοχαγό Πεζικού Δημήτριο Αποστολόπουλου, τον αντιπεριφερειάρχη Μεσσηνίας Παναγιώτη Αλευρά, τον εκπρόσωπο της ΕΛ.ΑΣ. Γεώργιο Βουτυρίτσα, την εκπρόσωπο της Τ.Κ. Κρυονερίου Ελένη Τσίρου – Μερκούρη, τον εκπρόσωπο Πολεμιστών – Τραυματιών Κύπρου 1974 Δημήτριο Γιάνναρο, από την οικογένεια του ήρωα Παναγιώτη Γιαννόπουλου ο αδελφός του Γιώργος και τον πρόεδρο του Συλλόγου Κυπρίων Μεσσηνίας «Ο Πενταδάκτυλος», Ιωάννη Βούρκο.
Τιμές απέδωσε η Φιλαρμονική Κυπαρισσίας.

Του Ηλία Γιαννόπουλου 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ.

Αποδώσαμε τις πρέπουσες τιμές στους αγωνιστές μας που έδωσαν την ζωή τους στην μαρτυρική μας Κύπρο και όχι μόνο. Τιμήσαμε και τους συμπατριώτες μας που γύρισαν πληγωμένοι από αυτήν. Στο συγκινητικό του  λόγο ο συμπατριώτης μας Γιώργος Μαρούρας -υπάλληλος του Δήμου Τριφυλίας και συγγραφέας- ξεκίνησε τιμώντας τους λαβωμένους μας: Δημήτρη Γιάνναρο, (Ένα όνομα αφαιρέθηκε, βλέπε σχετικά, το σχόλιο που έγινε στο άρθρο), Γιάννη  Μερκούρη, Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη και ακόμα μεγαλύτερη έγινε, όταν διάβασε επιστολή του παλιού συμπολεμιστή του Παναγιώτη Γιαννόπουλου, Σάββα Καραγιάννη. Συγκίνηση ακόμα περισσότερη με την  παρουσία της επερεκατόχρονης (103) κυράς Τασούλας, της μητέρας του Παναγιώτη και οι δικές μου κουβέντες απλές, βγαλμένες από το έντυπο Kopanakinews, Αύγουστος 2006, στο στήσιμο της προτομής του ηρωικού τέκνου της Σαρακινάδας.

 SARAKINADA PANAG

P1020301

P1020306

P1020312

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟΝΕΡΙ. ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ο Dimitris Yannopoulos κοινοποίησε σύνδεσμο.

 

Ευχαριστώ το kopanakinews για την κάλυψη του μνημοσύνου κάτι που το κάνει κάθε χρόνο από το 2006 και τιμάει τους νεκρούς ΗΡΩΕΣ από τον τόπο μας σε αντίθεση με την πλειοψηφία των bloq ή sites της περιοχής μας που δεν αναφέρθηκαν καθόλου στο γεγονός ίσως διότι αυτή η είδηση δεν πουλάει δεν πρέπει να μαθαίνει ο κόσμος ότι αυτή η γη βγάζει ΗΡΩΕΣ που αντιστέκονται με αυταπάρνηση δίχως να υπολογίζουν τίποτα.

Θα ήθελα ως μέλος αυτής της οικογένειας να ευχαριστήσω τον κ.  Μασούρα Γεώργιο για το συγκινητικό λόγο που έβγαλε αλλά και την τιμή που απέδωσε με τα λόγια του στους ΗΡΩΕΣ αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για αυτή τη πατρίδα.

Τέλος θέλω να πω ότι απ όλη την οικογένεια απ όλους τους παρευρισκομένους σ΄ αυτό το μνημόσυνο ο εν ζωή ΗΡΩΑΣ είναι η μάνα του ΗΡΩΑ η γριά Τασούλα, αυτήν πρέπει να τιμήσετε αλλά κανείς ούτε την ανέφερε ούτε καν τις έσφιξε το χέρι, που έχει φτάσει τα 100 που έχασε και προσέφερε στην πατρίδα μας το σπλάχνο της και ουδείς άλλος ούτε οι πολιτικοί που ήρθαν για ψήφους ή από συνήθεια ή από υποχρέωση. Αμα είναι να έρχεστε για αυτούς τους λόγους μην ξαναέρθετε.

Εκδήλωση μνήμης και τιμής στην Τοπική Κοινότητα Κρυονερίου την Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974.

8-Εθνόσημο-BEST-color

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ
ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ

94236-cyprus

Παρακαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση μνήμης και τιμής που θα τελεστεί στην πλατεία της Τοπικής Κοινότητας Κρυονερίου την Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 στις 20:00 για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974.

Ο Δήμαρχος Τριφυλίας                                            Η εκπρόσωπος της Τ.Κ Κρυονερίου

Κωνσταντίνος Κόλλιας                                             Ελένη Τσίρου-Μερκούρη

http://kopanakinews.wordpress.com/2013/07/20. Αναδημοσίευση%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1/