Αρχείο κατηγορίας ΓΑΡΥΦΑΛΙΑ Τ.

NAI ΡΕ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ …ΜΙΛΚΟ, ΝΑΙ ΡΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.

Garyfalia Terizaki

Ο Μίλκο-ς ήρθε περυσι στη ζωή μας! Μικρό κουταβάκι ήταν, μόλις 30 ημερών, όταν τον πήρα στην αγκαλιά μου και τον πήγα σπίτι. Μου θύμισε γάλα με κακάο, γι αυτό και το όνομα… Μόλις τον Οκτώβριο έκλεισε 1 χρόνο ζωής! Ηταν μέλος της οικογένειάς μας πια… Τον είχαμε συνηθίσει , όσο κι αν μου την έδινε που πήδαγε πάνω μου και με λέρωνε… Μας ακολουθούσε στο σχολείο, δεν έλεγε να φύγει και τα παιδιά γελούσαν… Τον έδενα κι εγώ στα κάγκελα και περίμενε εκεί μέχρι να τελειώσω τη δουλειά να γυρίσουμε σπίτι… Ηταν χαριτωμένος και παιχνιδιάρης! Χθες βγήκε μία βόλτα στο απέναντι οικόπεδο… Την πιο μικρή βόλτα που είχε πάει ποτέ… Αρκετή όμως για να φάει τη φόλα που είχε πετάξει κάποιος ανεγκέφαλος στο οικόπεδο και σε όλη τη γειτονιά μάλλον και σκότωσε τρία σκυλιά… Το ένα το έσωσαν… Εντάξει, δε λέω, δεν είναι ωραία εικόνα πολιτισμένης πόλης να κυκλοφορούν αδέσποτα σκυλιά στους δρόμους…Ο δικός μας όμως δεν ήταν αδέσποτος… Μια βόλτα βγήκε! Και την πάτησε… Μπορεί ακόμα και να ενοχλούνται κάποιοι με τα γαβγίσματα … Δηλαδή όταν κάποιος κάνει φασαρία τον σκοτώνουμε; Γιατί αν είναι έτσι… Θύμωσα πολύ χθες… Ακόμα είμαι θυμωμένη. Δεν το χωράει το μυαλό μου… Η εικόνα του να ξεψυχά πονώντας δε σβήνει… Ο μίλκο ήταν το πρώτο μας σκυλάκι. Τα παιδιά μου τον λάτρευαν και πικράθηκαν πολύ ! Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το κάνει αυτό ένας άνθρωπος… Δεν έχει λογική…. Είναι δολοφονία. … Και δεν έφταναν οι συναισθηματισμοί έπρεπε να νοιαστούμε και για τα … πρακτικά θέματα. Αυτό το άχαρο κομμάτι της ταφής…. Δεν είχα προβληματιστεί ποτέ… Ευτυχώς που είχα διαβάσει στο facebook για το κοιμητήριο μικρών ζώων…. Ηρθε αμέσως η Αγγελική πήρε το μίλκο μας και του έφτιαξε το τελευταίο του σπίτι! Δεν είναι ούτε απο πλαστικό ούτε από ξύλο… Από χώμα και πετρούλες! Τουλάχιστον είναι θαμμένος αξιοπρεπώς! Γιατί ο τρόπος που πέθανε ήταν εξευτελιστικός! Δεν του άξιζε! Πόνεσε πολύ και υπέφερε… Επειδή γύρω μας ζουν κάφροι… Και εντάξει, το ξέρουμε όλοι ότι είμαστε περιτρυγυρισμένοι από κάφρους… Είναι ανάγκη όμως να σκοτώνουν κιόλας;

Ο Μίλκο-ς ήρθε περυσι στη ζωή μας! Μικρό κουταβάκι ήταν, μόλις 30 ημερών, όταν τον πήρα στην αγκαλιά μου και τον πήγα σπίτι. Μου θύμισε γάλα με κακάο, γι αυτό και το όνομα… Μόλις τον Οκτώβριο έκλεισε 1 χρόνο ζωής! Ηταν μέλος της οικογένειάς μας πια… Τον είχαμε συνηθίσει , όσο κι αν μου την έδινε που πήδαγε πάνω μου και με λέρωνε… Μας ακολουθούσε στο σχολείο, δεν έλεγε να φύγει και τα παιδιά γελούσαν… Τον έδενα κι εγώ στα κάγκελα και περίμενε εκεί μέχρι να τελειώσω τη δουλειά να γυρίσουμε σπίτι… Ηταν χαριτωμένος και παιχνιδιάρης! Χθες βγήκε μία βόλτα στο απέναντι οικόπεδο… Την πιο μικρή βόλτα που είχε πάει ποτέ… Αρκετή όμως για να φάει τη φόλα που είχε πετάξει κάποιος ανεγκέφαλος στο οικόπεδο και σε όλη τη γειτονιά μάλλον και σκότωσε  τρία σκυλιά… Το ένα το έσωσαν… Εντάξει, δε λέω, δεν είναι ωραία εικόνα πολιτισμένης πόλης να κυκλοφορούν αδέσποτα σκυλιά στους δρόμους…Ο δικός μας όμως δεν ήταν αδέσποτος… Μια βόλτα βγήκε! Και την πάτησε… Μπορεί ακόμα και να ενοχλούνται κάποιοι με τα γαβγίσματα … Δηλαδή όταν κάποιος κάνει φασαρία τον σκοτώνουμε;  Γιατί αν είναι έτσι… Θύμωσα πολύ χθες… Ακόμα είμαι θυμωμένη. Δεν το χωράει το μυαλό μου… Η εικόνα του να ξεψυχά πονώντας δε σβήνει…  Ο μίλκο ήταν το πρώτο μας σκυλάκι. Τα παιδιά μου τον λάτρευαν και πικράθηκαν πολύ ! Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το κάνει αυτό ένας άνθρωπος… Δεν έχει λογική….  Είναι δολοφονία. … Και δεν έφταναν οι συναισθηματισμοί έπρεπε να νοιαστούμε και για τα … πρακτικά θέματα. Αυτό το άχαρο κομμάτι της ταφής…. Δεν είχα προβληματιστεί ποτέ… Ευτυχώς που είχα διαβάσει στο facebook για το κοιμητήριο μικρών ζώων…. Ηρθε αμέσως η Αγγελική πήρε το μίλκο μας και του έφτιαξε το τελευταίο του σπίτι! Δεν είναι ούτε απο πλαστικό ούτε από ξύλο… Από χώμα και πετρούλες!  Τουλάχιστον είναι θαμμένος αξιοπρεπώς! Γιατί ο τρόπος που πέθανε ήταν εξευτελιστικός! Δεν του άξιζε! Πόνεσε πολύ και υπέφερε… Επειδή γύρω μας ζουν κάφροι…  Και εντάξει, το ξέρουμε όλοι ότι είμαστε περιτρυγυρισμένοι από κάφρους… Είναι ανάγκη όμως να σκοτώνουν κιόλας;

 ΥΓ: Μια ίδια ιστορία μπορώ να σας διηγηθώ και εγώ, που έλειψα 2-3 μέρες στην Αθήνα και με πήραν τηλέφωνο για τον αδέσποτο σκύλο που είχα περιμαζέψει. Ευτυχώς βρέθηκε ένας γείνονας και φυσικά που να τον θάψει στον Σανοβά, κάπου τον παράχωσε.

Ο ΝΤΑΛΙ ΚΑΙ ΤΑ …ΤΥ-ΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ 1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ 14ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ.

Νταλί. Μα κι αυτός εδώ;

Ναι, κι όμως και ο Νταλί επισκέφθηκε το σχολείο μας!!!

Στα πλαίσια θέματος για τον χρόνο, η κυρία μας έδειξε έναν πίνακα! Είχε κάτι λιωμένα ρολόγια πάνω σε τραπέζι, σε βράχο, σε κλαδί ελιάς… Το τοπίο ήταν ζεστό και άγονο…

Ο ζωγράφος είναι ισπανός και λέγεται Σαλβαδόρ Νταλί. Η κυρία μας διάβασε την ιστορία του, ότι δηλαδή εμπνεύστηκε αυτό τον πίνακα, τα ρολόγια που λιώνουν, από ένα τυρί, το καμαμπέρ, που έλιωνε στο τραπέζι του…

Αυτός ο πίνακας είναι πια ένας από τους πιο σπουδαίους πίνακες στην ιστορία της Τέχνης του 20ου αιώνα, με θέμα το χρόνο!!!

Αυτός;;; Για δείτε και τους δικούς μας…

Εμπνευστήκαμε από το έργο αυτό και ζωγραφίσαμε δικά μας έργα!

Βέβαια, εμείς, γράψαμε και μία ιστορία για τον πίνακα αυτό, την οποία μετά δραματοποιήσαμε!!! Ημασταν    κα τα πλη κτι κοί!!!

Η ιστορία είναι αυτή:

«Τα τυ-ρολόγια του κυρίου Νταλί»!

Ηταν μια φορά ένας κύριος που έτρωγε ένα τυρί, το καμαμπέρ… Είχε μια ιδέα, έτσι όπως το έβλεπε που έλιωνε…

Να ζωγραφίσει έναν ωραίο πίνακα! Ο κύριος αυτός ήταν ζωγράφος και λεγόταν Σαλβαδόρ Νταλί!
Ζωγράφισε ένα ωραίο ζεστό τοπίο αλλά του φαινόταν άδειο…
Σκέφτηκε λοιπόν να ζωγραφίσει και 4 στρογγυλά ρολόγια διαφορετικά μεταξύ τους και πολύχρωμα!
Οπως θαύμαζε τον πίνακά του, ξαφνικά έγινε κάτι απίστευτο, εξωπραγματικό!
Αρχισε να λιώνει το πρώτο ρολόι! Ξαφνιάστηκε!

Υστερα άρχισε να λιώνει και το δεύτερο και το τρίτο και το τέταρτο… Ελιωναν όλα!!!
Εμεινε άφωνος!!! Δεν πίστευε αυτό που έβλεπε!

Ο πίνακάς του είχε ζωντανέψει και από τη ζέστη που έκανε έλιωναν τα ρολόγια όπως έλιωνε και το τυρί του!

Μια μύγα πήγε και στάθηκε στο πρώτο ρολόι… Ηθελε κάτι να τσιμπήσει…

Στο δεύτερο ρολόι μαζεύτηκαν μυρμήγκια, γιατί μάζευαν φαγητό για το χειμώνα…

Το τρίτο ρολόι έγινε φύλλο πάνω στο κλαδί της ελιάς που ήταν γυμνό…

Και το τέταρτο είχε σταθεί πάνω σε ένα βράχο που, όπως έλιωνε το ρολόι, έπαιρνε τη μορφή του ζωγράφου, του κυρίου Νταλί!!!

Είχε τρελαθεί ή έβλεπε όνειρο;;;
Οσο κι αν ξαφνιάστηκε όμως με όλα αυτά που έβλεπε να γίνονται στον πίνακά του του άρεσαν πολύ γιατί ήταν πολύ … ονειρεμένα!!!
Φώναξε τη γυναίκα του Gala για να της το δείξει… Της έκλεισε τα μάτια της είπε: «ενα, δύο, τρία, άνοιξέ τα!»

Αυτή άνοιξε τα μάτια της και εντυπωσιάστηκε με αυτό που είδε!!! Του είπε ότι δε θα ξεχάσει ποτέ αυτό τον πίνακα!

«Οποιος τον βλέπει δε θα μπορεί να τον βγάλει από το μυαλό του… Θα τον θυμάται για πάντα»!!!

Ολοήμερο τμήμα 1ου νηπιαγωγείου γαργαλιάνων 10 Ιανουαρίου 2013

Δείτε μερικές στιγμές λοιπόν για το πως … λιώνει ο χρόνος στο σχολείο μας, ακούγοντας μία από τις αγαπημένες μας μουσικές που μας βάζει η κυρία μας για να μαζεύουμε γρήγορα τις γωνιές μας!

Εμείς βέβαια, παρασυρόμαστε, επειδή μας …τρελαίνει αυτή η μουσική και φυσικά το ρίχνουμε στο χορό!!!

14ο Νηπιαγωγείο Αθηνών: Τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί

«Ήταν μια ήσυχη καλοκαιρινή νύχτα σε μια επαρχιακή πόλη της Ισπανίας. Αν και από το σούρουπο ο καύσωνας άρχισε να καταλαγιάζει, ο ιδρώτας δεν έπαψε να ταλαιπωρεί τον Σαλβαντόρ. Μια σταγόνα κύλισε από το μέτωπό του, πέρασε το πρόσωπο, κι αφού έφτασε στο σαγόνι, έπεσε αθόρυβα στο τραπέζι.

Ο Σαλβαντόρ έμεινε μαγνητισμένος να παρακολουθεί την κίνηση. Πόσο αργά κυλούσε, πόσο αθόρυβα. Κοίταξε τη σταγόνα στο τραπέζι. Κι εκείνη έπαψε να είναι σταγόνα. Έγινε ένα κυρτό κάτοπτρο μέσα στο οποίο φυλακίστηκε για να απελευθερωθεί ο χρόνος. Πόσο αργά κυλούσε ο χρόνος εκείνη τη νύχτα. Ναι, καλά ακούσατε! Ο χρόνος κυλούσε!»

Ένας από τους σημαντικότερους πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί είναι «Η εμμονή της μνήμης» (The persistence of memory), πιο γνωστός με τον τίτλο «Τα λιωμένα ρολόγια», 1931 (είναι ο πρώτος πίνακας του άρθρου μας).

Το εισαγωγικό μας κείμενο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ιστορία του πίνακα (είναι γέννημα της φαντασίας μας). Η πραγματική ιστορία λέει πως ο Νταλί αποτύπωσε στον καμβά το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ.

Ήδη, από το 1905 ο Αϊνστάιν είχε δημοσιεύσει τη θεωρία της σχετικότητας που αφορούσε στη σχετικότητα του χώρου και του χρόνου. Τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί ήταν φυσικό να παραπέμπουν στη νέα θεωρία (ο χρόνος καμπυλώνεται, συνεπώς και τα ρολόγια, τα σύμβολα του χρόνου, κυλάνε). Έτσι ο πίνακας έγινε πολύ γρήγορα γνωστός (από το 1934 βρίσκεται στο ΜΟΜΑ, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης).

Όμως τα λιωμένα ρολόγια δεν ‘μάγεψαν’ μόνο το κοινό της τέχνης, αλλά και τον ίδιο το δημιουργό τους. Ο Νταλί δεν έπαψε να επανέρχεται στον πίνακα με νέες ζωγραφιές, σκίτσα, γλυπτά.

 

Παιδιά, τι θα λέγατε να ‘καμπυλώναμε’ τα ρολόγια που φτιάξαμε για τη χρονομηχανή μας;

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΑΒΕ Η ΜΑΡΙΛΙΑ. HELMERA JUNIOR.

helmepa junior – 19o Συμβούλιο αντιπροσώπων

Και φυσικά ήμασταν και εκεί!!!

Εκπροσωπήσαμε την Πελοπόννησο λοιπόν στο 19ο συμβούλιο αντιπροσώπων της παιδικής  helmepa, στις 14 δεκεμβρίου!

Περάσαμε υπέροχα, γνωρίσαμε πολύ κόσμο και ανταλλάξαμε απόψεις, μικροί και μεγάλοι!

Το μήνυμα του δικού μας σχολείου ήταν  «θάλασσες καθαρές και όχι χωματερές»!

Γιατί, μπορεί να βρέθηκε εκεί η Μαρίλια, (δε γινόταν να πάμε όοοολοι), όμως το σημαντικό είναι ότι βραβεύτηκε το σχολείο μας, μια και η δουλειά μας ήταν ομαδική και συνεργατική! Το μήνυμα το σκεφτήκαμε όλοι μαζί και η Μαρίλια τους το … μετέφερε!!!

Και για να μας ευχαριστήσουν ακόμα πιο πολύ μας πήγαν και μία βόλτα μέχρι το πλανητάριο, όπου παρακολουθήσαμε μία υπέροχη ταινία για το διάστημα!!!

 

 

ΤΟ 1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΩΝ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ …ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ.

Μες στο μουσείο (Πηγή ρεπορτάζ)…

Πολύ ωραία μέρα σήμερα για μία βόλτα μέχρι το Αρχαιολογικό μουσείο Μεσσηνίας!

Μπορεί να έβρεχε λίγο, αλλά τα καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι εκεί!!!

Ο Άγιος Νικόλαος που προστατεύει τους θαλασσινούς, προστάτεψε κι εμάς και δεν «φουρτούνιασε»! Δεν έβρεξε πολύ… Και παρατηρήσαμε ένα περίεργο πράγμα… Έβρεχε εκεί που δεν είμαστε!!!

Το πρωί που ξεκινήσαμε με το λεωφορείο για την Καλαμάτα, δεν έβρεχε στους Γαργαλιάνους και έβρεχε στην Καλαμάτα…Οταν φτάσαμε εκεί, έβρεχε στους Γαργαλιάνους! Ο Αγιος λέτε να έκανε το …θαύμα του;

Θέλαμε να ψάξουμε, λοιπόν, για ζωάκια μυθικά, όχι πραγματικά… Ζώα της φαντασίας!

Πού να ψάξεις καλύτερα για μυθικά ζωάκια ή τερατάκια αν όχι μέσα σε ένα -τέτοιο- μουσείο;

Πήγαμε κι εμείς που είμαστε οι ίδιοι τερατάκια και ανακαλύψαμε εκεί μέσα … θησαυρούς!!! Πολλά ζωάκια, λυχνάρια, αγγεία, ειδώλια, ψηφιδωτά… Είχαν και τηλεοράσεις και μεγάλες φωτογραφίες κολλημένες σε τοίχους και φυσικά είχαν και αίθουσα δραστηριοτήτων! Εκεί πήγαμε μόλις τελειώσαμε την αναζήτησή μας και ζωγραφίσαμε δικά μας ζωάκια, τα κολλήσαμε σε καλαμάκια και τα πήραμε μαζί μας στο σπίτι μας!

Μας απασχολούσε το θέμα τέτοιων ζώων. Θυμάστε που σας λέγαμε ότι μιλούσαμε για συναισθήματα; Θυμάστε που σας είπαμε ότι είχαμε διαβάσει ένα ωραίο παραμύθι «ο δράκος του φόβου»; Με αφορμή λοιπόν αυτό το βιβλίο φτάσαμε μέχρι το μουσείο!

Μέσα σ’ αυτό το μουσείο  βρίσκει κανείς πολλά τέτοια ζωάκια! Δράκο, Ιππόκαμπο (ή ιπποκαμποάλογο ή γοργονάλογο όπως λέμε εμείς- του πάει καλύτερα), σειρήνα και άλλα…

Περάσαμε ωραία μέσα στο μουσείο! Οι κυρίες αρχαιολόγοι ήταν πολύ ευγενικές και γλυκές και τρυφερές μαζί μας!

Μας διάβασαν μία ιστορία που είχαν γράψει πέρυσι κάποια παιδάκια και την έστειλαν στο μουσείο! Ξέρετε ποια; Εμείς, που πέρυσι ήμασταν προνήπια… στο περσινό ολοήμερο τμήμα μας!  Χαρήκαμε πολύ που μας είπαν ότι διαβάζουν αυτή την ιστορία και σε άλλα παιδάκια από άλλα νηπιαγωγεία που επισκέπτονται το μουσείο!

Είδαμε επίσης και δωράκια που είχαμε στείλει στο μουσείο πέρυσι!!!

Θα σας δείξουμε λοιπόν φωτογραφίες για να πάρετε μία γεύση κι εσείς που δεν ήρθατε μαζί μας.

Α! Και επειδή σήμερα είναι του Αγίου Νικολάου… Χρόνια πολλά στους Νικόλαους και τις Νικολλέτες!!!

Ενημερωθήκαμε και γι αυτό γιατί μέσα στο λεωφορείο κάναμε και … μάθημα! Η κυρία μας έδωσε πληροφορίες για τη σημερινή γιορτή, ότι είναι προστάτης των θαλασσινών, ότι για να γαληνέψει η θάλασσα οι ναυτικοί ρίχνουν λαδάκι από το καντήλι του, ότι σε κάποιες χώρες φέρνει δώρα όπως σε μας ο Άγιος Βασίλης!